"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

«Μία γυναίκα που μοιάζει με την Παναγία κάθεται εδώ στο παγκάρι»

Γερόντισσα Μακρίνα: Σήμερα ήρθε ένας κύριος πού μόλις μπήκε μέσα στο Μοναστήρι, είπα: «Αύτός ό άνθρωπος κάτι καλό έχει μέσα στήν ψυχή του». Δέν ξέρω, μιά άλλοίωσι ήρθε μέσα στήν ψυχή μου. Είχε ένα προσωπάκι πού έλαμπε.
Πριν έρθη στο αρχονταρίκι, μιλούσα μέ λαϊκούς γιά τήν προσευχή, τί δύναμι έχει ή προσευχή καί τί σοβαρό είναι όταν ό άνθρωπος προσέχη στο θέμα τής ψυχής.

Όχι προσευχή νά τελειώσουμε μόνο τα κομποσχοίνια μας -και αυτό βέβαια τό δέχεται- άλλα να νοιώσουμε τον Δεσπότη μας Χριστό, νά Τον νοιώσουμε στην καρδιά μας, αύτή είναι πραγματική προσευχή.

Καθώς λοιπόν συζητούσαμε τί είναι ή προσευχή, ό άνθρωπος αύτός άκούγοντας προσευχή, μέσα του αλλοιώθηκε. Τό πρόσωπό του έλαμψε περισσότερο -είδα σάν μία ακτίνα στο πρόσωπό του, καί μου είπε:
«Γερόντισσα, μπορώ νά σάς μιλήσω;». «Ευχαρίστως, νά μου μιλήσετε», είπα. «Έγώ ήμουν δέκα χρόνων παιδάκι -ή μητέρα μου ήταν εύσεβεστάτη, πολύ άγια γυναίκα, τέτοια άκρίβεια πού είχε στή ζωή της, σάν νά ήταν μία κατά κόσμον μοναχή. Καί αν δεν ζούσε στο Μοναστήρι, πολιτευόταν σάν νά ήταν μοναχή- τόσο ευλάβεια είχε. Καί μου λέει μιά μέρα: “Παιδάκι μου, νά πάμε στον Εσπερινό, νά πάμε στήν εκκλησία νά άνάψουμε ένα κεράκι;”.

“Νά πάμε, μαννούλα”. Αφού φθάσαμε, μόλις μπήκαμε στήν έκκλησία, σάν νά μέ τράβηξε μία δύναμι στο παγκάρι. Καί βλέπω μία πανύψηλη μοναχή μέ κάλυμμα πού είχε ένα κόκκινο σταυρό. Έγώ Τήν κοίταζα, αύτή μέ κοίταζε -ή μητέρα πήγε νά προσκυνήση τις εικόνες.

Κάτι άνεξήγητο μέ τραβούσε νά Τήν κοιτάζω όλο καί περισσότερο. Αμα τό σκεφτώ σαλεύεται ό νους μου. Τέτοια ομορφιά, τέτοια ώραία μορφή, τέτοιο κάλλος, άστραφτε τό πρόσωπό Της -κι έγώ Τήν κοίταζα καί Αύτή μέ κοίταζε καί μου χαμογελούσε καί έγώ Τήν κοίταζα, Τήν κοίταζα καί δεν Τήν χόρταινα.

Ελαμπε τό πρόσωπό Της! Κι αύτή ή άκτινοβολία πού έλαμπι στο πρόσωπό Της ήρθε στήν καρδιά μου. “Μαμά, μαμά, μαμά!”, φώναξα εκείνη τήν ώρα. “Τί είναι παιδάκι μου, τί έπαθες;”.
“Μία γυναίκα πού μοιάζει μέ τήν Παναγία κάθεται εδώ στο παγκάρι”. Καί μέ ρωτάει: «Πού είναι, παιδί μου; Πού είναι, παιδάκι μου;”, δέν τήν έβλεπε ή μητέρα μου. “Νά καλέ μαμά, εδώ στο παγκάρι, δέν Τήν βλέπεις; Κοίταξε τί άνάστημα, τί όμορφη πού είναι, πολύ ωραία, λάμπει, μαμά, λάμπει!”.

Η γυναίκα αύτή, μόλις φώναξα, βάδισε σιγά-σιγά, άνοιξε τήν Ωραία Πύλη καί μπήκε μέσα στο Ιερό. Αυτό δέν μπορώ νά τό ξεχάσω, όπου πάω κι όπου σταθώ, αύτό τό πρόσωπο βλέπω μπροστά μου.
Κι άπό τότε άρχισα νά κάνω τήν Παράκλησι τής Παναγίας. Πολύ τήν αγαπώ. Τέτοια αγάπη πού έχω στήν Παναγία, Γερόντισσα, μά δέν λέγεται».

«’Έ, είπα, αφού Τήν αγαπάς νά εύχεσαι καί γιά μένα». «Πολύ Τήν άγαπάω. Αλήθεια, δέν μπορώ νά σάς τό περιγράφω». Καί τού είπα: «Αφού τόσο Τήν άγαπάς άντί γιά μία φορά, τρεις φορές τήν ήμέρα νά Τής κάνης Παράκλησι».

«Ναί; μέ ρώτησε, μπορώ;». «Πώς δέν μπορείς, τού απάντησα, τρεις φορές τήν ήμέρα Παράκλησι νά κάνης». Τί μεγαλείο, τί πίστι πού έχουμε!

Σκεφτείτε, αφού καί τώρα πού είναι μεγάλος άνθρωπος, Τήν βλέπει μπροστά του, μετά άπό τόσα χρόνια! Δέν μπορεί νά τού φύγη αύτή ή μορφή! Καί λέω, γιά κοίταξε τί κάνει ό Θεός. Τί εμφυτεύτηκε στήν ψυχή αυτού τού άνθρώπου άπό τήν παιδική του ήλικία. Κι όταν τά διηγείτο άστραφτε τό πρόσωπό του, κι έβλεπες τό θειο χορτασμό στήν καρδιά του.

Έμεινα άναλογιζομένη τί μπορεί νά συναντήση κανείς σ’ ένα κοσμικό άνθρωπο! Τα ματάκια του μέσα δάκρυζαν αφού μου ήρθε μέσα στην ψυχή μου ένα άλλο πράγμα -τόσο πολύ άντανάκλασε ή Χάρις τής Παναγίας μέσα στήν ψυχή μου.

Τόση ευλάβεια αίσθάνθηκα, τόσο πολύ αλλοιώθηκα, πού, κατά κάποιον τρόπο, ή ψυχή μου ήθελε νά τον άγκαλιάση. Και ήθελα νά καταλήξω, τί ωραίο πράγμα ή Κυρία Θεοτόκος νά παρουσιάζεται σέ ώρισμένους άνθρώπους, γιά νά μάς δείξη τά μεγαλεία πού έχει ετοιμάσει ό Θεός στον ούρανό καί τήν άγάπη πού έχει προς έμάς! Τί σπουδαίο, πολύ σπουδαίο!

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ ΒΑΣΣΟΠΟΥΛΟΥ – ΛΟΓΙΑ ΚΑΡΔΙΑΣ
https://ieramonopatia.gr/

Όσιος Ονούφριος: "Ζήτησα αυτή τη χάρη από τον Θεό: όποιος κάνει τὸ μνημόσυνό μου καὶ μὲ γιορτάσει ἢ γράψει ἢ διηγηθεῖ τὴν ζωή μου, νὰ μὴν τοῦ ἔλθει πειρασμὸς ἀπὸ τὸν διάβολο".

"Ὁ Ὅσιος Ὀνούφριος, πριν το τέλος του διηγήθηκε στὸν Ὅσιο Παφνούτιο τὴν ζωή του καὶ τοὺς πνευματικοὺς ἀγῶνές του. Σὲ κάποια στιγμή, σταμάτησε νὰ μιλάει καὶ μετὰ ἀπὸ λίγο τοῦ λέει:
-Ἄς σταματήσουμε τὰ λόγια παιδί μου, καὶ ἂς πάμε στὴν κατοικία μου.

Προετοιμάζεται για το αιώνιο ταξίδι
Μὲ χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση περπάτησαν τρία μίλια μέχρις ὅπου ἔφθασαν στὴν καλύβα τοῦ Ὁσίου Ὀνουφρίου. Μπῆκαν μέσα καὶ ἀμέσως προσευχήθηκαν στὸν Κύριο τὸν ὁποῖο εὐχαρίστησαν ποὺ τοὺς ἀξίωσε νὰ συναντηθοῦν καὶ νὰ συνομιλήσουν γιὰ τὸν Θεό. Τὸ ὅτι ἡ ὥρα πέρασε χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουν φαινόταν ἀπὸ τὸ ἡλιοβασίλεμα. Ξαφνικὰ στὴ μέση τοῦ κελλιοῦ βλέπουν ἕνα ψωμὶ μεγάλο καὶ ὡραιότατο. Τότε ὁ Ὅσιος Ὀνούφριος λέει:
-Σήκω παιδί μου, φάε καὶ πιὲς ὅ,τι μᾶς ἔστειλε ὁ Κύριος γιατὶ εἶσαι πολὺ ταλαιπωρημένος ἀπὸ τὴν πεζοπορία καὶ ἂν δὲν φᾶς κινδυνεύεις νὰ ἀῤῥωστήσεις.

Ὁ φιλοξενούμενος ἀπάντησε:
-Ζεῖ Κύριος ὁ Σωτήρας μας μπροστὰ στὸν Ὁποῖο βρισκόμαστε. Δὲν θὰ φάω ὅμως, ἂν δὲν φᾶμε μαζὶ μὲ ἀδελφικὴ ἀγάπη.

Τελικά, ὁ Ὅσιος Ὀνούφριος πείσθηκε νὰ φάει καὶ αὐτός. Ἀφοῦ σηκώθηκαν καὶ ἔκαναν τὴν προσευχή τους ξανακάθησαν νὰ φᾶνε μὲ ὅ,τι τοὺς ἔστειλε ὁ Θεός. Ὁ Ὅσιος Ὀνούφριος ἔκοψε μὲ τὰ χέρια του τὸ ψωμὶ σὲ κομμάτια καὶ ἀφοῦ ἔφαγαν δόξασαν τὸν Θεό. Στὴν συνέχεια ὁ καθένας ἀσχολήθηκε μὲ ἀτομικὴ προσευχή.

Ὅταν τὸ φῶς τῆς μέρας ἐπέτρεπε νὰ δεῖς καλὰ τὸ πρόσωπο τοῦ ἄλλου, ὁ Ὅσιος Παφνούτιος βλέπει ὅτι ἡ ὄψη τοῦ προσώπου τοῦ Ὁσίου Ὀνουφρίου ἦταν χλωμή, καὶ ἀλλοιωμένη. Φοβισμένος τὸν ρώτησε γιατὶ συμβαίνει αὐτό. Αὐτὸς ἀπάντησε:
-Μὴ φοβηθεῖς ἀδελφέ, γιατὶ ὁ ἀγαθότατος καὶ σπλαγχνικὸς Κύριος σὲ ἔστειλε γιὰ νὰ θάψεις τὸ σῶμά μου. Νὰ ποὺ σήμερα τελειώνει ἡ παροικία μου καὶ φεύγει ἡ ψυχή μου γιὰ τὴν ἀνείπωτη εὐφροσύνη τῆς οὐρανίου μακαριότητος καὶ νὰ θυμᾶσαι ὅταν πᾶς στὴν Αἴγυπτο νὰ κηρύξεις στοὺς μοναχοὺς καὶ σὲ ὅλους τοὺς χριστιανούς, ὅτι ζήτησα αὐτὴ τὴν χάρη ἀπὸ τὸν Θεό: ὅποιος κάνει τὸ μνημόσυνό μου, καὶ μὲ γιορτάσει ἢ γράψει ἢ διηγηθεῖ τὴν ζωή μου, νὰ μὴν τοῦ ἔλθει πειρασμὸς ἀπὸ τὸν διάβολο.

-Ἅγιε Πάτερ, δῶσέ μου τὴν εὐλογία νὰ μείνω ἐδῶ τὸ ὑπόλοιπο τῆς ζωῆς μου.

-Δὲν σὲ ἔστειλε ὁ Θεὸς νὰ μείνεις ἐδῶ, ἀλλὰ μόνο νὰ θάψεις τὸ σῶμά μου καὶ νὰ εὐφρανθεῖς μὲ τοὺς Ὁσίους δούλους Του ποὺ μένουν σὲ αὐτὴ τὴν ἔρημο, καὶ νὰ κηρύξεις στοὺς φιλόχριστους τὸν τρόπο ζωῆς τους γιὰ τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ καὶ γιὰ νὰ τοὺς μιμηθοῦν ὅσο μποροῦν.

Ἔπεσε στὰ πόδια του ὁ Παφνούτιος καὶ τοῦ εἶπε:
-Ἅγιε Πάτερ, γνωρίζω ὅτι ὅσα ζητήσεις ἀπὸ τὸν Θεὸ θὰ σοῦ τὰ δώσει, ἐξαιτίας τῶν ἀγώνων σου. Σὲ παρακαλὼ πολύ, νὰ μὲ εὐλογήσεις νὰ γίνω ὅμοιός σου στὴν ἀρετή, νὰ πάρω ἀπὸ τὸν Θεὸ τὴν ἴδια δόξα καὶ ὅμοιο στεφάνι στὴν αἰώνια ζωή.

-Ὁ Κύριος νὰ μὴν σὲ λυπήσει γιὰ αὐτὸ ποὺ ζήτησες, ἀλλὰ νὰ σὲ εὐλογήσει καὶ νὰ σὲ στηρίξει στὴν ἀγάπη Του, νὰ σὲ λυτρώσει ἀπὸ κάθε ἁμαρτία, πειρασμὸ τοῦ ἐχθροῦ καὶ νὰ ἐκπληρώσει τὴν ἐπιθυμία σου. Οἱ Ἄγγελοι Του νὰ σὲ σκεπάσουν καὶ νὰ σὲ φυλάξουν ἀπὸ τὶς ἐπιβολὲς τοῦ ἐχθροῦ, γιὰ νὰ μὴν σὲ βρεῖ ὁ ψυχοφθόρος κανένα φταίξιμο τὴν ὥρα τῆς κρίσης. Ἡ εὐλογία τῆς Παναγίας Τριάδος ἄς εἶναι μαζί σου, τώρα καὶ στὴν ἀτελειώτη αἰωνιότητα.

Προσευχή του Οσίου Ονουφρίου

Στὴν συνέχεια, ὁ Ὅσιος Ὀνούφριος γονάτισε, ὕψωσε τὰ χέρια καὶ τὸ βλέμμα του στὸν οὐρανὸ καὶ μὲ δάκρυα στὰ μάτια προσευχήθηκε λέγοντας:
-Ὕψιστε Κύριε, ποὺ ἡ δύναμή Σου εἶναι ἀνεξιχνίαστη καὶ ἡ δόξα Σου ἀκατανόητη καὶ ἀνέκφραστη, τὸ δὲ ἔλεός Σου ἄπειρο καὶ ἀμέτρητο, ὑμνῶ, εὐλογῶ, προσκυνῶ καὶ δοξάζω ἐσένα ποὺ πόθησα ἀπὸ τὴν νεότητά μου καὶ Σένα ἀκολούθησα. Ἐπάκουσέ με Σὲ παρακαλῶ. Ἐσὺ ποὺ φρόντισες γιὰ μένα τὸν φτωχὸ καὶ ἀπομάκρυνες ἀπὸ τὶς ἀνάγκες τὴν ψυχή μου καὶ δὲν μὲ ἐγκατέλειψες στὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν μου ἀλλὰ ἔδωσες ζωὴ στὴν καρδιά μου. Σὲ ἱκετεύω Κύριε, σκέπασόν με μὲ τὴν εὐλογία Σου, γιὰ νὰ μὴ ταραχτεῖ ἡ ψυχή μου ἀπὸ τοὺς δαίμονες ὅταν χωρισθεῖ ἀπὸ τὸ σῶμα, ἀλλὰ παράλαβέ την μὲ τοὺς Ἁγίους Ἀγγέλους σου καὶ κατάταξέ την ὅπου ἐπισκοπεῖ τὸ φῶς τοῦ προσώπου Σου, γιατὶ εἶσαι εὐλογητὸς καὶ δοξασμένος εἰς τοὺς αἰῶνες.
Μὴν ξεχνᾶς πολυέλεε τοὺς πιστούς. Ὅσους βρεθοῦν σὲ κίνδυνο καὶ προσευχηθοῦν λέγοντας: "Παντοδύναμε Κύριε, μὲ τὶς πρεσβεῖες τοῦ δούλου Σου Ὀνουφρίου ἐλέησέ με"· ἄκουσέ τους Σὲ παρακαλῶ καὶ χάρισέ τους τὴν Βασιλεία Σου, ὅπως μοῦ ἔταξες".

Απὸ τὸ βιβλίο τοῦ Γεωργίου Μηλίτση
http://trelogiannis.blogspot.com/

Όταν εξομολογούσα στον καναδά, λυπόμουν τους ανθρώπους κι έκανα νοερώς με δάκρυα αυτήν την προσευχή κατά την ώρα της εξομολογήσεως:
«Κύριε αξίωσέ με, να αγαπώ τους ανθρώπους, όπως Συ τους αγαπάς. Να τους συγχωρώ, όπως Συ τους συγχωρείς. Δώσε μου απ το πνεύμα Σου, με το οποίο μακροθυμείς και αγαπάς και ανέχεσαι, κι εγώ να ανέχωμαι, να αγαπώ, να μακροθυμώ, ώστε η αγάπη να με βοηθήση να βοηθήσω, με τα λίγα πράγματα, που μπορώ να τους προσφέρω με την Χάρι σου».

Κι έτσι με την προσευχή αυτή ένοιωσα πολλή αγάπη και στοργή για τους ανθρώπους.

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης
https://panagia-ierosolymitissa.blogspot.com/

Έχεις απιστία, έχεις και πίστη...

Εντάξει,… έχεις πάθη, έχεις όμως και αρετές. Έχεις απιστία, έχεις και πίστη. Έχεις ανηθικότητα, έχεις και ηθικά στοιχεία. Γιατί αυτά δεν τα λαμβάνεις υπόψιν σου;

Ένα μόνο να προσέχεις, να μην είσαι τεμπέλης, να μη φοβάσαι να αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου. Μη κάθεσαι και λες, έχω αυτό το πάθος, έχω εκείνο, χριστιανός είμαι εγώ; τίποτε δεν κάνω στην ζωή μου. Έτσι οδηγείσαι στην ακηδία, σπάνε τα νεύρα σου, και δεν μπορείς να κάνεις τίποτε. Σύντομα εγκαταλείπεις τον αγώνα σου και τότε είσαι ένας προδότης.

Γι’ αυτό, όταν σου μπαίνει η σκέψη των παθών, θυμίσου ότι έχεις και αρετές. Ο μεγαλύτερος εγκληματίας, εάν εξετάσει την ζωή του, θα βρεί ότι ο Θεός του έχει δώσει πολλά καλά. Δεν μας πνίγουν λοιπόν μόνο τα πάθη μας, οι αμαρτίες μας, η απιστία μας, η υπερηφάνειά μας, ο σατανάς, αλλά μας πνίγει, μας σκοτώνει και η προδοσία της βουλήσεώς μας, το σταμάτημα που κάνομε.

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης
https://www.orthodoxianewsagency.gr/

Όταν μπει ο Χριστός στην καρδιά, τα πάθη εξαφανίζονται. Δεν μπορείς ούτε να βρίσεις, ούτε να μισήσεις, ούτε να εκδικηθείς, ούτε, ούτε, ούτε...
Που να βρεθούν τα μίση, οι αντιπάθειες, οι κατακρίσεις, οι εγωισμοί, τα άγχη, οι καταθλίψεις. Κυριαρχεί ο Χριστός. Και η λαχτάρα του ανεσπέρου φωτός. Αυτή η λαχτάρα σε κάνει να αισθάνεσαι ότι ο θάνατος είναι η γέφυρα, που θα την περάσεις σε μια στιγμή, για να συνεχίσεις τη ζωή τόυ Χριστού".

Άγιος Πορφύριος

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης...

<<Είχα την πλάτη μου προς τον τάφο και ακούω μία φωνή μην ψάχνεις για σένα είναι.
Γεωργίου Ιωαννίδου, ιατρού>>.

Τη δεύτερη μέρα του Πάσχα το 1997, του Αγίου Γεωργίου, είχα ένα ατύχημα, όπου έσπασα το πόδι μου.
Τις μέρες της νοσηλείας μου διάβασα τόσο πολύ καλά το βιβλίο, το οποίο αφορούσε στην ζωή του Γέροντος Ιακώβου, ώστε αισθάνθηκα ότι είχα επισκεφτεί το Μοναστήρι.

Κάποια στιγμή ευχήθηκα ότι, όταν αναρρώσω, να μπορέσω να επισκεφτώ το Μοναστήρι.

Πράγματι, προχωρημένο καλοκαίρι, επισκέφθηκα τον Όσιο Δαυίδ με την οικογένειά μου και γύρισα όλα τα μέρη, τα οποία είχα διαβάσει και από το βιβλίο,την εκκλησία, το ασκητήριο, όπου προσευχόταν ο Γέροντας Ιάκωβος και τον τάφο του, όπου και προσκύνησα.

Ετοιμαζόμαστε να φύγουμε και διαισθάνομαι ότι κάτι αμέλησα, ότι κάτι ξέχασα.
Θυμήθηκα ότι προσκύνησα μεν τον τάφο του Γέροντος Ιακώβου, αλλά δεν του άναψα κερί.
Επιστρέφω στην εκκλησία, παίρνω ένα κερί και το ανάβω στον τάφο.
Τελειώνοντας με το άναμμα του κεριού, γυρίζω για να απομακρυνθώ από τον τάφο και βλέπω μπροστά μου ένα κομποσχοίνι.
Την ώρα που πήγα να ανάψω κερί, δεν υπήρχε το κομποσχοίνι εκεί.
Επειδή δεν μου ανήκε, το παίρνω, το σηκώνω ψηλά και αρχίζω να το γυρίζω δεξιά και αριστερά, ώστε όποιος το έχασε να το έβλεπε και να ερχόταν να το πάρει.
Είχα την πλάτη μου προς τον τάφο και ακούω μία φωνή,

<<μην ψάχνεις, για σένα είναι>>.

Γυρίζω και βλέπω μπροστά μου τον Γέροντα ιάκωβο, που δεν είχα δει ποτέ στη ζωή μου - μόνο από φωτογραφίες τον ήξερα - τον είδα ολοζώντανο, σε απόσταση ενός μέτρου.

Ηταν τρεις η ώρα το μεσημέρι, είχα πιει και αρκετούς καφέδες, δεν νύσταζα και μου χαμογελούσε.
Παρατηρούσα τις φλέβες στο πρόσωπό του, την υγρασία στα μάτια του, να μου χαμογελά και αισθάνθηκα ότι εκείνη τη στιγμή κάτι πρωτόγνωρο συνέβαινε για μένα.

Μετά από λίγο έπαψα να τον βλέπω.
Έρχεται η σύζυγός μου και μου λέει, έλα πάμε να φύγουμε, γιατί θα πηγαίναμε στον επόμενο προορισμό μας που ήταν η Καλαμάτα για διακοπές.
Της λέω, γυναίκα Δεν θα πιστέψεις τι μου συνέβη και της διηγούμαι το συμβάν κρατώντας στο χέρι μου το κομποσχοίνι.

Φύγαμε από το μοναστήρι χωρίς να πούμε σε κανέναν τίποτα.
Επιστρέφοντας από τις διακοπές, το συζήτησα με κάποιον συνάδελφό μου γιατρό, που ήταν πολύ της Εκκλησίας, ο οποίος επικοινώνησε ο ίδιος με το Μοναστήρι και ανέφερε το γεγονός.

Αν σας πω ότι παρόλο που ήμουν στον χώρο της Εκκλησίας και γιατρός του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου και πολλών Δεσποτάδων, γιατρός και συνεργάτης του Πατριαρχείου της Κωνσταντινουπόλεως, όπου πολλές φορές με συμβουλεύονται για θέματα υγείας, δεν έτυχε να ζήσω στη ζωή μου παρόμοιο συμβάν.
Και θα πω ακόμη ότι γίνονται τ
καθημερινώς θαύματα....

Από το νέο βιβλίο της Ιεράς Μονής Οσίου Δαυίδ: «Ένας σύγχρονος Άγιος Ο Όσιος Ιάκωβος (Τσαλίκης)

Σελ. 428. 429

Έκδοση των Πατέρων της Ιεράς Μονής Οσίου Δαβίδ του Γέροντος Λίμνη Ευβοίας 2018

Μπορεί να υπάρχουν «τυχαίοι γονείς» αλλά όχι τυχαία παιδιά. Μπορεί οι γονείς σου να μην σε είχαν στα σχέδια τους, να τους «έτυχες» αλλά ο Θεός σίγουρα σε είχε στα σχέδια του. Για τον Θεό δεν υπάρχει τύχη αλλά Πρόνοια. Οπότε κράτα αυτό, ότι δεν είσαι τυχαίος, δεν είσαι πεταμένος στην μέση του πουθενά, δεν προέκυψες απλά από ένα λάθος ή μια λάθος στιγμή. Δεν είσαι το λάθος μιας ζωής.

Ο Θεός τα "λάθη" τα κάνει ευλογίες και ευκαιρίες. Το κάθε τραύμα που έχουμε υποστεί μπορεί να γίνει χάρισμα. Είσαι μοναδικός για Εκείνον, είσαι κομμάτι του σχεδίου Του για την δημιουργία και Βασιλεία Του. Ήθελε να έρθεις στην ύπαρξη γι’ αυτό και δεν θα σε αφήσει να χαθείς.

«Τη μέρα που γεννήθηκες δεν σού ‘κοψαν τον ομφάλιο λώρο ούτε σε πλύναν με νερό για να σε καθαρίσουν, δεν σ’ έτριψαν με αλάτι ούτε σε σπαργάνωσαν. Κανένα μάτι δεν σε λυπήθηκε [...] αλλά σε πέταξαν στα χωράφια, όταν γεννήθηκες, χωρίς για τη ζωή σου να νοιαστούν. Εγώ πέρασα από κοντά σου, σε είδα να κυλιέσαι μες στο αίμα σου, κι έτσι στην κατάσταση που βρισκόσουνα σου είπα: Ζήσε!». Προφήτης Ιεζεκιήλ, κεφ. 16, 1-6.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

Η Εκκλησία δρα με τους μυστικούς τρόπους της, με την μυστηριακή πρόσκληση στον καθένα μας.
Δεν δρα με φωνές, με πολιτικές θέσεις, με πράξεις εξουσιαστικές, με φανατισμούς, με τρομοκρατία. Τουλάχιστον δεν πρέπει να δρα έτσι...

Διότι όποιος το κάνει αυτό δεν είναι Εκκλησία κι ας λέει ότι το κάνει εξ ονόματός της.
Γιατί η Εκκλησία κινείται αθόρυβα μέσα στην βουή του κόσμου τούτου.
Δρα ειρηνικά μέσα στην βιαιότητα των κοσμικών “ειρηνιστών”.
Πολιτεύεται σταυρικά και ανασταίνεται στους κρότους της σιωπής.

Δεν είναι μόνο ο ναός και ο ιερέας η Εκκλησία. Είναι αυτό που μυστικά τελείται στον ναό δια του ιερέως. Είναι όλοι εκείνοι και όλα εκείνα που κοινωνούνται στο πρόσωπο του Θεανθρώπου.

Ο κόσμος μένει στο κτίσμα του ναού και δεν προχωρεί στα φρικτά μυστήρια που τελούνται μέσα σ’αυτόν, μένει στον άνθρωπο και δεν βλέπει την ιεροσύνη, μένει στο λάθος και δεν αναζητά την συγχώρεση, βλέπει την τέχνη και δεν εμβαθύνει στην θεολογία των αγιογραφιών, φυλακίζεται στην λογική του εγώ και δεν λευτερώνεται στην υπέρλογη ταπείνωση και υπακοή, γεύεται άρτο και κρασί και δεν κοινωνεί Σώμα και Αίμα.
Και γι’αυτό παιδευόμαστε και παιδεύουμε.
Γι’αυτό κατηγορούμε και κατηγορούμαστε.
Διότι μένουμε σε σχίσμα με τον πλησίον, μένουμε αποκομμένοι μέσα στην κοινωνία.

Θέλουμε όλα να είναι καλά, αλλά συγχρόνως ποθούμε να είναι καλύτερα για το εγώ μας. Και έτσι διασπάται η ενότητα, έτσι έρχεται η ρήξη.
Ίσως δεν θέλουμε άμεσα το κακό του άλλου, αλλά βάζουμε το δικό μας καλό πιο πάνω από του άλλου, άρα έμμεσα κάνουμε κακό στον άλλο. Και το κάνουμε με ελαφρά τη καρδιά, χωρίς συνειδησιακά προβλήματα.

Οι άνθρωποι χάσανε την ανθρωπινότητά τους, όταν ξέχασαν να αγκαλιάζουν χωρίς αιτία.
«Αγαπήσωμεν αλλήλους, ίνα εν ομονοία ομολογήσομεν», ακούμε στην Θεία Λειτουργία διδασκόμενοι και πάλι αυτό που απωλέσαμε.

Έχει ανάγκη η ανθρωπότητα να διδαχτεί κα πάλι την ανθρωπινότητά της, έχει ανάγκη ο κόσμος να γίνει και πάλι το Θείο κόσμημα που στολίζει την κτίση.

Εκκλησία είναι η ενότητα εν Χριστώ, και αυτό μας καλεί να πράξουμε και στην ζωή μας. Μια ενότητα που έρχεται με θυσία, με αυταπάρνηση. Όχι στηριζόμενη στην λογική αλλά στην καρδιά που θέλει να ζήσει δια του άλλου στην αιωνιότητα.
Δεν υπάρχει η Εκκλησία για να μας σώσει από το -θεωρούμενο επό εμάς- κακό και να μας προσφέρει –το θεωρούμενο από εμάς- καλό.

Η Εκκλησία υπάρχει για να μας δείξει ποιο είναι τελικά το πραγματικό κακό και να μας οδηγήσει στο πραγματικό αγαθό.
«Πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν».

Τελικά, σκοπός της Εκκλησίας είναι να μείνει στον κόσμο, μέχρι να κάνει τον κόσμο ουρανό...μέχρι ο κόσμος να γίνει Εκκλησία.
«Ίνα πάντες εν ώσιν...».

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Καλορίζικο το Όνομα…Καταρχήν καλορίζικο λέμε για αντικείμενα και όχι για ανθρώπους. Το όνομα δεν είναι κάτι που το αγοράσαμε και θα το πουλήσουμε αύριο επειδή δεν μας αρέσει. Το όνομα δεν είναι ούτε κινητό , ούτε αυτοκίνητο , ούτε αθλητικά παπούτσια. Εξάλλου το Ιερό Μυστήριο της Βαπτίσεως δεν το κάνουμε για να δώσουμε κάποιο όνομα στο παιδί αλλά για να γίνει Χριστιανός και να «μπολιαστεί» με τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Το όνομα στην Ορθόδοξη Εκκλησία δίνεται με την ευχή της 8ης ημέρας από την γέννηση του παιδιού , η λεγόμενη ευχή της ονοματοδοσίας. Πολλοί δεν το κάνουν διότι δεν το γνωρίζουν οπότε τοποθετεί η Εκκλησία στην τελευταία ευχή των αφορκισμών το όνομα που θα δοθεί στο παιδί για να προχωρήσουμε στο Μυστήριο.

Την ευχή "καλορίζικο" το λένε κάποιοι και στις γέννες….Για φανταστείτε ; …Καλορίζικο το παιδί από πού το αγοράσετε ; και πόσο; Το πήρατε με έκπτωση; …. Θέε μου! Λές και μιλάμε για ρούχα ή παπούτσια!

Εκτός ότι είναι μια ευχή εκτός τόπου και χρόνου που λέμε λαϊκά μοιάζει σαν να αγοράσαμε μια ταμπέλα στο παιδί που μπορούμε να την πετάξουμε, να την πουλήσουμε ή να την νοικιάσουμε.

Την ευχή αυτή την λέει ο κόσμος στους γονείς στο τέλος του Μυστηρίου , λές και δεν έγινε κάτι άλλο (Βάπτισμα και Χρίσμα), αλλά θα πούμε αυτήν την ευχή για να ικανοποιήσουμε και την οικογενειακή ματαιοδοξία.

Έχουμε πει επανειλημμένως ότι το όνομα δεν ανήκει σε κανέναν παππού και σε καμία γιαγιά άσχετα αν κάποιοι επιλέγουν να το δίνουν. Το όνομα έχει να κάνει με ένα Άγιο πρόσωπο του οποίου τιμητικά δανειζόμαστε το όνομα και έχουμε την πρόσκληση να γίνουμε μιμητές του Αγίου που έχουμε το όνομα του. «Τιμή μάρτυρος , μίμηση μάρτυρος» όπως μας λέει και ο Ιερός Χρυσόστομος.

Αλήθεια ποιος νοιάζεται για το Ιερό Μυστήριο του Χρίσματος που γίνεται μετά την τριπλή κατάδυση-ανάδυση του παιδιού στο νερό. Ποιος ενδιαφέρεται για την καλλιέργεια των αρετών; Ποιός θα το πάει σε πνευματικό ; Ποιός θα του μάθει την προσευχή ; Ποιός θα του δείξει την πορεία της θεραπείας και την κατα χάριν Θεώσεως; .....ψιλά γράμματα αδερφοί μου.

Να το δείτε όπως επιθυμείτε…

Λές και το παιδί είναι μια ηλεκτρονική κούκλα χωρίς βούληση και θέληση και θα πατήσουμε κάποια κουμπάκια για να γίνει όπως θέλουμε σύμφωνα με την ναρκισσιστική μας ματαιοδοξία. Η σωστή ευχή είναι : Να το δείτε όπως ΕΠΙΘΥΜΕΙ! Και να ζήσει εν Χριστώ και να γίνει Άγιος! Καλή πορεία Αγιασμού! Καλό αγώνα! Να γίνει Ουρανοπολίτης !

Δηλαδή αν το παιδί επιθυμεί να γίνει μοναχός και οι γονείς δεν θέλουν τι γίνεται ; Αν το παιδί θέλει να γίνει ηλεκτρολόγος ή φούρναρης και οι γονείς θέλουν να γίνει γιατρός ; τι γίνεται θα το αποκληρώσουν ;

Δηλαδή το παιδί είναι μια κούκλα που μιλάει και απλά εμείς θα χορεύουμε επάνω του τα δικά μας εγωϊστικά παιχνίδια;

Θυμάμαι ένα γεγονός που μου το ανέφερε ο Πνευματικός μου πατέρας. Του είπε μια γυναίκα : - Πάτερ μου ! Ότι θέλει ο Θεός για το παιδί μου ! Να γίνει το θέλημα του Κυρίου! Πιστεύω στο Θεό και την Θεία πρόνοια και ότι θέλει εκείνος ας γίνει.

Της απαντά λοιπόν ο πνευματικός μου:

Αν είναι θέλημα Κυρίου και επιθυμία του παιδιού να γίνει μοναχός;
Για να πάρει την απάντηση της μητέρας…

Ε όχι και Μοναχός ! Είπαμε ! ! Να γίνει το θέλημα του Θεού αλλά όχι και έτσι…
ΧΑΙΡΕ…Βάθος ματαιοδοξίας και εγωισμού αμέτρητο…

Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος λέει: Δὲν θὰ σὲ ὀνομάσω μάνα ἐπειδὴ γέννησες, γιατὶ καὶ τὰ ζῷα καὶ τὰ θηρία γεννοῦν – αὐτὸ εἶνε φαινόμενο φυσικὸ ποὺ νομοθέτησε ὁ Θεός. Ὄχι λοιπὸν ἡ γέννησι ἀλλὰ ἡ ἀνατροφὴ θὰ σὲ ἀναδείξῃ μητέρα. Ἔτσι οἱ γονεῖς θὰ γίνετε φῶς ποὺ θὰ λάμπῃ στὸ σπίτι.

Ελάχιστοι είναι οι άνθρωποι που αντιλαμβάνονται γιατί παντρεύονται , γιατί κάνουν παιδιά , γιατί τα βαπτίζουν και ποια είναι η πορεία της ζωής τους. Οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να ικανοποιήσουν το τέρας του ΚΟΣΜΙΚΟΥ ΦΑΙΝΕΣΘΑΙ αδιαφορώντας για τον Ουρανό και την Βασιλεία του Θεού. Να περάσουμε καλά στο γάμο, να δούμε παιδιά και εγγόνια και να καμαρώνουμε…

Τώρα αν μιλήσουμε για την Βασιλεία των Ουρανών , την Δευτέρα Παρουσία, την σωτηρία της ψυχής , τον Αγιασμό του ανθρώπου θα πάρουμε την κλασσική αφοπλιστική απάντηση

Αυτά είναι των παπάδων…. -
Καλή μετάνοια…

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου

Στήν πνευματική ζωή δέν ὑπάρχει «κοντά» καί «μακριά»

Γέροντα, στενοχωριέμαι που ήρθε η μέρα να φύγετε πάλι από κοντά μας.
–Στην πνευματική ζωή δεν υπάρχει «κοντά» και «μακριά». Την αγάπη του Χριστού δεν την χωρίζουν αποστάσεις, γιατί ο Χριστός με την δική Του αγάπη καταργεί τις αποστάσεις. Επομένως, είτε κοντά είτε μακριά βρίσκεται κανείς, νιώθει πάντα κοντά, όταν είναι κοντά στον Χριστό και συνδέεται με τον άλλον αδελφικά με αγάπη Χριστού.
Δοξολογώ τον Θεό που η αγάπη μου είναι τέτοιου είδους, πνευματική, αγγελική, οπότε οι αποστάσεις καταργούνται και η επαφή θα υπάρχει μαζί σας και σ’ αυτήν την ζωή από μακριά και στην άλλη που είναι ακόμη πιο μακριά, γιατί και εκείνη η απόσταση θα είναι πολύ κοντινή, αφού μας ενώνει η Αγάπη, ο Χριστός. Ο Χριστός με την αγάπη καταργεί τις αποστάσεις».

–Γέροντα, πώς επικοινωνούν πνευματικά από μακριά οι άνθρωποι;
–Γράφουν κανένα γράμμα ή με ασύρματο ή με σήματα μορς!…

–Δηλαδή, Γέροντα;
–Για να υπάρξει πνευματική επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων, πρέπει να εργάζονται στην ίδια συχνότητα. Αυτό δεν μπορούν να το πιάσουν οι επιστήμονες. Θυμάσαι εκείνο το περιστατικό που αναφέρω στους «Αγιορείτες Πατέρες»; Μια μέρα ένας μοναχός θα πήγαινε να επισκεφθή έναν Πατέρα στην Καψάλα και σκεφτόταν: «Τί να του πάω για ευλογία;». Οικονόμησε λοιπόν δύο ψάρια και τα καθάριζε, για να του τα πάη. Εν τω μεταξύ, ο άλλος είχε λάβει την πληροφορία από τον Θεό για την επίσκεψη του αδελφού και σκεφτόταν: «Τώρα που θα ‘ρθη, τί να τον φιλέψω;». Την ώρα λοιπόν που ο αδελφός καθάριζε ψάρια, ένας κόρακας ήρθε ξαφνικά, του πήρε το ένα ψάρι και το πήγε στον άλλον στην Καψάλα -απόσταση πεντέμισι ώρες. Το καταλαβαίνετε; Ο ένας σκεφτόταν πώς να αναπαύση τον άλλον και ο κόρακας μετά έκανε τον ενδιάμεσο!
Όταν ο άνθρωπος έχη την Αγάπη, τον Χριστό, και βουβός να είναι, μπορεί να συνεννοηθή με όλα τα δισεκατομμύρια των λαών και με την κάθε ηλικία των ανθρώπων, που έχει και αυτή την δική της γλώσσα.
Βάλε δυο ανθρώπους που δεν έχουν αγάπη μεταξύ τους να καθίσουν ο ένας δίπλα στον άλλον και να μη μιλούν. Βάλε και δύο άλλους που έχουν αγάπη μεταξύ τους να καθίσουν ο ένας δίπλα στον άλλον και να μη μιλούν και αυτοί. Πώς θα νιώθουν οι μεν και πώς θα νιώθουν οι δε; Και οι πρώτοι δε θα μιλούν και οι δεύτεροι δεν θα μιλούν. Όμως οι δεύτεροι και με την σιωπή θα «μιλούν», γιατί θα υπάρχει επικοινωνία μεταξύ τους. Αντίθετα οι πρώτοι δεν θα μπορούν να επικοινωνήσουν, γιατί ανάμεσά τους θα υπάρχει μόνωση. Όταν δεν υπάρχει αγάπη, μπορεί δυο άνθρωποι να βρίσκονται κοντά, αλλά να είναι μακριά ο ένας από τον άλλον.

Από το βιβλίο: Πάθη και Αρετές Γέροντος Παΐσιου Αγιορείτου Λόγοι Ε’ - Ιερόν Ησυχαστήριον Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος, Σουρωτή Θεσσαλονίκης 2007

http://hristospanagia3.blogspot.com/