"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Η αγράμματη αλλά ευσεβής γιαγιά

Κάποια αγράμματη αλλά ευσεβής γιαγιά, πήγε μια μέρα στην Εκκλησία και άκουσε τον ιεροκήρυκα να λέει:
- Αυτός που δεν διαβάζει την Αγία Γραφή, δεν θα σωθεί!

Η γιαγιά μόλις άκουσε το λόγο αυτόν χλώμιασε, απογοητεύτηκε και γυρίζοντας σπίτι, λέει στην κόρη της:
- Παιδί μου θα κολαστώ, διότι δεν διαβάζω την Αγία Γραφή!
Η κόρη της προσπάθησε να την καθησυχάσει, αλλά ματαίως...

Μια μέρα, αποφάσισε η γιαγιά να πάει σε έναν φωτισμένο γέροντα, για να την βοηθήσει. Η γιαγιά μόλις τον είδε, του λέει:
- Πάτερ μου, δεν θα σωθώ, διότι δεν διαβάζω την Αγία Γραφή, διότι είμαι αγράμματη!

Ο γέροντας όμως την καθησύχασε και της είπε:
- Και πώς σώθηκαν τόσοι και τόσοι αγράμματοι άνθρωποι γιαγιά; Μάλιστα έχουμε και Αγίους, που ήταν τελείως αγράμματοι! Αυτοί πως σώθηκαν; Τα γράμματα δεν σώζουν, αλλά ούτε και η αμορφωσιά κολάζει. Λοιπόν γιαγιά, θα κάνεις το εξής: Θα παίρνεις το Ευαγγέλιο, θα το ανοίγεις στην πρώτη σελίδα, θα βάζεις την παλάμη σου πάνω στο Ευαγγέλιο και μετά θα πηγαίνεις στο εικονοστάσι και θα λες την εξής προσευχή: "Χριστέ μου, αυτά που γράφεις στο Ευαγγέλιο, βάλτα μέσα στην καρδιά μου!". Την άλλη μέρα θα βάζεις την παλάμη σου στην δεύτερη σελίδα κ.ο.κ.

Η γιαγιά εφάρμοσε κατά γράμμα τα λόγια του γέροντα για αρκετούς μήνες. Μια μέρα στο σπίτι παίζανε τα εγγονάκια της και άρχισαν να μιλάνε άσχημα και να κατακρίνουν. Η γιαγιά το άκουσε και τα παρατήρησε, λέγοντάς τα:
- Παιδιά μου, μην κρίνετε για να μην κριθείτε!

Κόκκαλο η κόρη της!
- Μάνα, αυτό που είπες, από που το άκουσες και το είπες; Αυτό το λέει το Ευαγγέλιο, εσύ δεν ξέρεις γράμματα, ποιός σου το είπε;
- Παιδί μου, δεν το άκουσα από κάπου, αλλά βγήκε μέσα από την καρδιά μου!

Από την στιγμή εκείνη, άρχισε η γιαγιά να αναπαράγει λόγια του Ευαγγελίου, χωρίς να το καταλαβαίνει! Η γιαγιά επειδή έκανε υπακοή στον γέροντα με πίστη και απλότητα, άρχισε ο Χριστός να εμφυτεύει τα λόγια του Ευαγγελίου στην καρδιά της. Αυτό που θα μας σώσει είναι η πίστη στον Χριστό και όχι η μόρφωσή μας. Εξάλλου ο Χριστός, επέλεξε αγράμματους ανθρώπους για Μαθητές Του, για να δείξει, ότι μπορεί να σε κάνει πάνσοφο, ακόμα και αν είσαι αγράμματος, αρκεί να έχει κανείς πίστη και ταπείνωση...

Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα
https://www.elromio.gr/

Η καρδιά και ο Θεός

Ο Θεός βρίσκεται παντού. Και σαν βρει καρδιά που δεν Του εναντιώνεται, καρδιά ταπεινή, μπαίνει μέσα της και τη γεμίζει χαρά. Τόση είναι η χαρά της καρδιάς που έχει μέσα της το Θεό, ώστε κολλάει πάνω Του και δεν θέλει ποτέ να Τον αποχωριστεί.
Σε καρδιά φουσκωμένη από εγωισμό δεν πλησιάζει ο Κύριος. Κι έτσι αυτή καταθλίβεται, μαραζώνει και σιγολιώνει, βυθισμένη στην άγνοια, τη λύπη και το σκοτάδι.

Όσο αμαρτωλοί κι αν είμαστε, μόλις στραφούμε με μετάνοια και πόθο προς τον Κύριο, η θύρα της καρδιάς μας ανοίγει σ’ Εκείνον. Η εσωτερική ακαθαρσία ξεχύνεται έξω, για να παραχωρήσει τη θέση της στην καθαρότητα, την αρετή, τον ίδιο το Σωτήρα, τον μεγάλο Επισκέπτη της ψυχής, τον κομιστή της χαράς, του φωτός, του ελέους.

Θείο δώρο είναι αυτή η ευλογημένη κατάσταση, όχι δικό μας κατόρθωμα. Και αφού είναι δώρο, πρέπει να ευχαριστούμε το δωρητή με ταπείνωση.

Ταπείνωση! Η βάση κάθε αρετής και η προϋπόθεση της πνευματικής καρποφορίας! Έχετε ταπείνωση; Έχετε το Θεό. Τα έχετε όλα! Δεν έχετε ταπείνωση; Τα χάνετε όλα!

Να συντηρείτε, λοιπόν, στην καρδιά σας το αίσθημα της ταπεινοφροσύνης. Η φυσική και ομαλή σχέση μας με το Θεό προϋποθέτει καρδιά έμπονη, συντριμμένη και ολοκληρωτικά αφοσιωμένη σ’ Αυτόν, καρδιά που μυστικά αναφωνεί κάθε στιγμή: «Κύριε, εσύ τα γνωρίζεις όλα· σώσε με!». Αν παραδοθούμε στα χέρια Του, η σοφή και άγια βουλή Του θα κάνει μ’ εμάς και σ’ εμάς ό,τι είναι πρόσφορο για τη σωτηρία μας…

Το έργο της αδιάλειπτης προσευχής δεν είναι μόνο για τους ησυχαστές, αλλά για όλους τους χριστιανούς, στους οποίους ο Κύριος, μέσω του αγίου αποστόλου, παραγγέλλει: «Αδιαλείπτως προσεύχεσθε». Υπάρχουν διάφορες βαθμίδες προσευχής μέχρι την αδιάλειπτη. Όλες είναι έργο του Θεού, που παρακολουθεί τις καρδιές των ανθρώπων εξίσου, ανεξάρτητα από την ιδιότητα τους ως μοναχών ή κοσμικών. Και όταν μια καρδιά, όποια κι αν είναι, στρέφεται σ’ Αυτόν, την πλησιάζει με αγάπη και ενώνεται μαζί της.

Πώς διατηρείται στην καρδιά ο φόβος του Θεού
Ο φόβος του Θεού είναι γέννημα της πίστεως και προϋπόθεση της πνευματικής προκοπής. Όταν εγκατασταθεί στην καρδιά, σαν τον καλό νοικοκύρη τα ταχτοποιεί όλα. Έχουμε φόβο Θεού; Αν ναι, ας ευχαριστήσουμε τον Κύριο, που μας τον έδωσε, και ας τον φυλάξουμε σαν πολύτιμο θησαυρό. Αν, όμως, δεν τον έχουμε, ας κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τον αποκτήσουμε, γνωρίζοντας ότι για την έλλειψή του ευθύνονται η απροσεξία και η αμέλειά μας.

Από το φόβο του Θεού γεννιέται η μετάνοια, η συντριβή, το πένθος για τις αμαρτίες. Μακάρι το αίσθημα αυτό, ο πρόδρομος της σωτηρίας, να μην απομακρύνεται ποτέ από την καρδιά!

Για να διατηρηθεί μέσα μας ο φόβος του Θεού, πρέπει να κρατάμε αδιάλειπτη τη μνήμη του θανάτου και της Κρίσεως, ενωμένη με τη συναίσθηση της παρουσίας του Κυρίου: Ο Θεός είναι πάντα κοντά μας και μέσα μας, βλέποντας, ακούοντας και γνωρίζοντας τα πάντα, ακόμα και τους πιο κρυφούς λογισμούς μας.

Όταν αυτή η τριάδα -φόβος Θεού, μνήμη θανάτου, συναίσθηση θείας παρουσίας- εγκατασταθεί μέσα μας, τότε η προσευχή ξεχύνεται από την καρδιά αυθόρμητα· τότε η ελπίδα της σωτηρίας γίνεται στερεή.

Το φόβο του Θεού τίποτα δεν τον διατηρεί τόσο, όσο η μνήμη της φοβερής Κρίσεως. Η μνήμη, όμως, αυτή δεν πρέπει να μας δημιουργεί αθυμία, αλλά να μας εμπνέει αγωνιστικότητα και μετάνοια. Ας προσπαθούμε να μένουμε αμόλυντοι από το ρύπο της αμαρτίας. Κι αν κάποτε-κάποτε αμαρτάνουμε, ας καθαριζόμαστε με την Εξομολόγηση. Έτσι, ελπίζοντας πάντα στο έλεος του Θεού, δεν θα λιποψυχούμε. Ο Κριτής μας, άλλωστε, είναι σπλαχνικός και φιλάνθρωπος. Δεν ψάχνει να βρει κάτι για να μας καταδικάσει. Απεναντίας, ψάχνει κάτι, το παραμικρό, για να μας δικαιώσει.

Θεός και συνείδηση
Αν εγκάρδια αποφασίσετε να υπακούετε πάντοτε στον Κύριο και μ’ ολόκληρη την πολιτεία σας να ευαρεστείτε Εκείνον μόνο, κι αν ύστερα, σε κάθε αδιέξοδο και κάθε ανάγκη σας, στρέφεστε με πίστη και αφοσίωση πάλι σ’ Εκείνον μόνο, τότε να είστε βέβαιος ότι όλα στη ζωή σας, τόσο την πνευματική όσο και την εγκόσμια, θα εξελίσσονται με επιτυχία. Είναι μεγάλο πράγμα να συνειδητοποιήσει κανείς ότι χωρίς το Θεό τίποτα δεν μπορεί να κάνει και, αφού το συνειδητοποιήσει, να καταφεύγει με εμπιστοσύνη στη βοήθειά Του.

Εκείνον μόνο, κι αν υστέρα, σε κάθε αδιέξοδο και κάθε ανάγκη σας, στρέφεστε με πίστη και αφοσίωση πάλι σ’ Εκείνον μόνο, τότε να είστε βέβαιος ότι όλα στη ζωή σας, τόσο την πνευματική όσο και την εγκόσμια, θα εξελίσσονται με επιτυχία. Είναι μεγάλο πράγμα να συνειδητοποιήσει κανείς ότι χωρίς το Θεό τίποτα δεν μπορεί να κάνει και, αφού το συνειδητοποιήσει, να καταφεύγει με εμπιστοσύνη στη βοήθειά Του.

Η συνείδηση πρέπει να κατευθύνει σωστά τη ψυχή και να την πληροφορεί αλάθητα για το αγαθό σε κάθε περίσταση. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να το κάνει, αν δεν είναι καθαρή και φωτισμένη. Ας την καθαρίσουμε, λοιπόν, με την άσκηση και την τήρηση των εντολών του Κυρίου, που απαλλάσσουν την καρδιά από τα πάθη, και ας τη φωτίσουμε με το θείο φως, μελετώντας το Ευαγγέλιο. Από κει θα αντλήσουμε τους σοφούς κανόνες, με τους οποίους θα χειραγωγήσουμε τη συνείδηση μας στο άγιο θέλημα του Θεού.

Αγ. Θεοφάνους του Εγκλείστου, «Ο δρόμος της ζωής» -επιλογές-, Ι.Μ.Παρακλήτου
http://serafeimtousarof.blogspot.com/

Η γυναίκα είναι γέννημα και προϊόν αγάπης κι άρα δε ζει χωρίς αγάπη. Αν θέλετε η Θεία Χάρις να έλθει να κατασκηνώσει στην οικογένεια σας και η θεία ευλογία να μη φύγει ποτέ, θα πρέπει να έχετε πάντοτε την ενότητα της αγάπης. Στον πραγματικό γάμο, στον αληθινό γάμο, καταργείται πλέον το βαφτιστικό όνομα της γυναίκας και μένει αυτό της αγάπης• αγάπη μου αγάπη μου.

Όταν αυτό η σύζυγος το εισπράττει, το ακούει και το βλέπει, έχει τέτοια αυτοθυσία που εμείς οι άντρες δεν μπορούμε ποτέ να πλησιάσουμε.

[γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός]

Κάνε ό,τι μπορείς, το ανθρώπινο κι έπειτα άφησε τη Θεία Χάρη να ενεργήσει. Κατάλαβε κάτι• μια πόρτα που τη χτυπάς επίμονα για να ανοίξει - αν δεν ανοίξει - μην τη σπάσεις για να μπεις μέσα.

Θα το μετανιώσεις.

[γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός]

Άνθρωπος που γονατίζει μπροστά στο Θεό, μπορεί να μείνει όρθιος σε οτιδήποτε στη ζωή.

[γέροντας Γαβριήλ Αγιορείτης]

Όλη η επίγεια ζωή μας, από τη γέννηση μας μέχρι και την τελευταία μας αναπνοή, θα φανεί την ώρα του θανάτου σαν μια ενιαία άχρονη πράξη. Θα μπορούμε να δούμε το περιεχόμενο και την ποιότητα της εν ριπή οφθαλμού. Φαντασθείτε ένα σκεύος από καθαρό κρύσταλλο, γεμάτο νερό. Με την πρώτη ματιά μπορούμε να πούμε αν το νερό είναι καθαρό ή όχι, και κατά πόσο. Το ίδιο θα συμβεί και σε μας όταν θα μεταβαίνουμε στον άλλο κόσμο. Κάθε κίνηση, και η πιο παροδική, της καρδιάς ή του νου αφήνει κάποιο ίχνος σε όλο το σώμα της ζωής μας.

Τίποτα δεν μπορούμε να κρύψουμε• οὐδὲν δὲ συγκεκαλυμμένον ἐστὶν ὃ οὐκ ἀποκαλυφθήσεται, καὶ κρυπτὸν ὃ οὐ γνωσθήσεται (Λουκ. 12, 2).

[Όσιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ]

Μην προσπαθείς να κατανοήσεις για να πιστέψεις. Πίστεψε για να κατανοήσεις. Αν πιστεύεις μόνο ό,τι σου αρέσει από το Λόγο του Θεού, και απορρίπτεις ό,τι δε σου αρέσει, δεν πιστεύεις στο Λόγο του Θεού• πιστεύεις στον εαυτό σου.

Το να απέχει κανείς από την αμαρτία όταν πια δεν μπορεί να αμαρτήσει, δε σημαίνει ότι έχει εγκαταλείψει την αμαρτία, αλλά ότι η αμαρτία εγκατέλειψε αυτόν.

Υπάρχει όμως και κάτι χειρότερο από την αμαρτία. Είναι η αλαζονεία της αρετής.

[Άγιος Αυγουστίνος]

Θυμήσου, θυμήσου αγαπημένο μου παιδί όλα τα συμβάντα της ζωής μας είναι μέρος της παντελώς άγνωστης οικονομίας του Θεού. Τώρα δεν καταλαβαίνουμε τη σημασία τους, αλλά πιο μετά θα τα καταλάβουμε. Τώρα αισθανόμαστε ότι είμαστε αδικημένοι και λοιδορούμενοι. Αργότερα θα καταλάβουμε ότι από τα πάντα θα μπορούσαμε να έχουμε ένα τεράστιο όφελος• τον ταπεινό λογισμό. Εσύ τώρα προσπάθησε να πλησιάσεις το Θεό όσο πιο πολύ μπορείς με την προσευχή και την άσκηση.

Κάνε οτιδήποτε για να Τον ζήσεις, να Τον βάλεις στην καρδιά σου. Να μαλακώσει η καρδούλα σου, παιδί μου, από το άγγιγμα της Χάρης, κάθε στιγμή όταν σκέφτεσαι πόσο πολύ σε αγαπάει ο Θεός και πόσο σε προστάτεψε από τον ψυχικό θάνατο, προστατεύοντάς σε από τις βρωμιές που φέρνουν οι δαίμονες στο μυαλό των ανθρώπων.

Ο γλυκύτατος Ιησούς να είναι πάντα στις σκέψεις σου, να είναι ένα λιμάνι στο οποίο θα επανέρχεσαι ξανά και ξανά• μη διστάσεις να καλείς την Παναγία σε βοήθεια όποτε έχεις ανάγκη και όχι μόνο.

Να συνεχίσεις τον δρόμο σου με θάρρος, με πολύ θάρρος. Τίποτε να μην σου φαίνεται δύσκολο. Κάποιος Άλλος αδερφέ κυβερνάει το σύμπαν και όχι οι μεγάλοι του κόσμου τούτου.

Θάρρος, θάρρος! Το βλέμμα ψηλά και θα δεις τον Κύριο, όταν θα κλάψεις, όταν θα ψάξεις με λαχτάρα, όταν θα ματώσεις, τότε θα Τον δεις να σου απλώνει το στέφανο με το Αγαπητικό και Παρηγορητικό χέρι Του. Μη θλίβεσαι, μη λυπάσαι πιο πολύ από όσο πρέπει, γιατί έτσι δίνεις δικαιώματα στον πονηρό να σε χτυπά με δύναμη.

Κάνε την καρδιά σου μοναστήρι. Χτύπα εκεί το σήμαντρο, κάλεσε εκεί για αγρυπνία, θύμιασε και ψιθύρισε ακατάπαυστα προσευχές.

Ο Θεός είναι δίπλα σου.

[Άγιος Λουκάς ο ιατρός]

Αν κανείς βρίσκεται στην Ομόνοια κι έχει περιμαζωμένο τον νου του, είναι σαν να βρίσκεται στον Άθωνα. Κι αν κανείς βρίσκεται στον Άθωνα και δεν έχει περιμαζωμένο τον νου του, είναι σαν βρίσκεται στην Ομόνοια. Και στην Ομόνοια στο κέντρο της Αθήνας μπορεί να αγιάσει κανείς. Παντού μπορεί να αγιάσει. Αρκεί να το θέλει. Με την πραότητα, την υπομονή, την αγάπη. Να βάζετε κάθε μέρα νέα σειρά, νέα διάθεση, με χαρά, ενθουσιασμό και αγάπη, προσευχή και σιωπή. Να εργάζεσθε με εγρήγορση• απλά, απαλά, χωρίς αγωνία, με χαρά κι αγαλλίαση, με αγαθή διάθεση. Τότε έρχεται η θεία χάρις.

Να έχετε εμπιστοσύνη στον Θεό. Να μην έχετε άγχος. Όλη σας η προσπάθεια να είναι ν’ατενίσετε το φως• να κατακτήσετε το φως. Έτσι, αντί να δίδεσθε στη στενοχώρια - που δεν είναι του Πνεύματος του Θεού - να δίδεσθε στη δοξολογία του Θεού. Η στενοχώρια δείχνει ότι δεν εμπιστευόμαστε τη ζωή μας στον Χριστό.

Να θυμάστε• ούχ ο τόπος αλλ' ο τρόπος.

[Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης]

Ο Γρηγόριος Μωυσέεβιτς Καλιμανόβιτς, Εβραίος, κουρέας στο επάγγελμα, υπέφερε χρόνια πολλά από καρκίνο στον οισοφάγο. Δοκίμασε πολλές θεραπείες, αλλά καμιά δεν τον ανακούφιζε. Το κακό όλο και μεγάλωνε. Το 1927 πήγε με την γυναίκα του στην Μόσχα, να τον δει ένας μεγάλος καθηγητής. Αυτός τον εξέτασε προσεκτικά και μετά είπε στην γυναίκα του:
— Το πολύ να ζήσει ο σύζυγός σας δύο εβδομάδες. Φάρμακο κανένα δεν ωφελεί. Πηγαίνετε στο σπίτι σας και υποταχτείτε στην μοίρα σας.
Έφυγαν από την κλινική και τράβηξαν για τον σταθμό του Γιαροσλάβ, να πάρουν τραίνο για το Βλαδίμηρ.
Στην οδό Νικολάου (Νικόλσκι Προσπέκτ) βλέπει ο άρρωστος το παρεκκλήσι του αγίου Παντελεήμονος.
Και αρχίζει να φωνάζει:
— Εκεί θέλω να πάω!
— Είναι εκκλησία χριστιανική εκεί, δεν είναι της θρησκείας μας. Πάμε να φύγουμε!, του λέει η γυναίκα του:
— Εσύ πήγαινε! Εγώ θα πάω εκεί! επέμενε παραδόξως ο άρρωστος.
Μπήκε στο εκκλησάκι και στάθηκε μπροστά στην εικόνα του Αγίου. Έπεσε στα γόνατα και άρχισε να παρακαλεί με δάκρυα στα μάτια τον Άγιο νοερά. Μετά σηκώθηκε, φίλησε την Εικόνα με πίστη και βλέποντας την γυναίκα του δίπλα του, της είπε:
— Ξέρεις; Τώρα είμαι εντελώς καλά. Δεν με πονάει τίποτε πια. Πάμε πάλι στην κλινική να με εξετάσουν.
Θέλοντας και μη η γυναίκα του τον ακλούθησε. Ο καθηγητής όμως, όταν του είπαν ότι ο Καλιμανόβιτς γύρισε και ζητάει επανεξέταση, θύμωσε άσχημα.
— Αφήστε με ήσυχο! Θα παίζουμε τώρα;
Ο άρρωστος τότε παρεκάλεσε έναν βοηθό του καθηγητή να του κάμει εξέταση. Ο βοηθός υποχώρησε από ευγένεια και τον εξέτασε. Τον βρήκε εντελώς υγιή και φυσικά το ανέφερε στον καθηγητή.
— Ή ο άρρωστος τρελάθηκε ή εσύ! Ή κι οι δύο σας!, είπε σαρκαστικά ο καθηγητής.
Ο βοηθός επέμεινε. Έτσι ο καθηγητής φανερά ενοχλημένος υποχώρησε, έκαμε την εξέταση αμέσως, «εκτός σειράς», και αφού τον εξέτασε, γεμάτος έκπληξη και απορία ομολόγησε:
— Ναι, πραγματικά! Ο άρρωστος αυτός έγινε ξαφνικά καλά. Τώρα είναι εντελώς καλά!…
Τό «πώς και γιατί» έγινε καλά ο Γρηγόριος Μωυσέεβιτς, το ήξερε μόνο ο ίδιος. Αυτός γνώριζε καλά ότι την θεραπεία του την όφειλε αποκλειστικά και μόνο στον Άγιο μεγαλομάρτυρα Παντελεήμονα.
Και γι᾽ αυτό, μόλις έφθασε στο χωριό του, πήγε αμέσως στον παπα-Πέτρο και του ζήτησε να βαπτιστεί. Το βάπτισμα έγινε πράγματι, χωρίς καμιά αργοπορία. Ήταν το έτος 1927. Μετά την Βάπτιση, ο Γρηγόριος έλαμπε ολόκληρος από χαρά και διακήρυττε ανοιχτά ότι ήταν πρόθυμος ακόμη και τη ζωή του να δώσει για τον Χριστό!

πατρός Στεφάνου Αναγνωστοπούλου