"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Τα social media μας εκπαίδευσαν να ανταγωνιζόμαστε με τις ζωές μας.

Δεν εκτιμούμε ορθά αυτά που έχουμε.
Το μόνο που μας νοιάζει είναι να αποδεικνύουμε (διαδικτυά τουλάχιστον) ότι είμαστε καλά ή καλύτερα από τους άλλους· είτε οικονομία, είτε συναισθηματικά, είτε κοινωνικά, είτε πνευματικά.

Και μετά απορούμε γιατί σχεδόν όλοι έχουμε επεισόδια κατάθλιψης.
Μην απορούμε, διότι αργά ή γρήγορα η πραγματικότητα μας κτυπά και δυστυχώς δεν μπορούμε να την διαχειριστούμε.

Αντί να τα βρούμε με τον εαυτό μας, προσπαθούμε να πείσουμε τους άλλους ότι τα έχουμε βρει.
Και αυτή η υποκρισία μας, μας στοιχειώνει.

Αντί λοιπόν με εμμονή να προσπαθούμε διαδικτυακά να υποκρινόμαστε κάτι που δεν είμαστε, καλό θα ήταν να δούμε την πραγματικότητα της ζωής μας και να την αποδεχτούμε. Δεν είναι κακό να υστερούμε σε κάτι από τους άλλους. Ολοι μας έχουμε διαφορετικές ζωές.
Κακό είναι όταν ενοχοποιούμε τον εαυτό μας επειδή δεν είναι η ζωή μας όπως των «πετυχημένων influencer” του διαδικτυακού κόσμου που έχουμε αναγάγει ως πρότυπα-είδωλα ζωής.

Άλλο να χρησιμοποιείς το διαδίκτυο και άλλο να σε χρησιμοποιεί εκείνο...

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Κάποτε στο Άγιον Όρος ήταν ένας μοναχός που διέμενε στις Καρυές. Έπινε καθημερινά και μεθούσε και γινόταν αιτία να σκανδαλίζονται οι προσκυνητές.

Κάποια στιγμή πέθανε και ανακουφισμένοι κάποιοι πιστοί πήγαν στον Άγιο Παΐσιο να του πουν με ιδιαίτερη χαρά ότι επιτέλους λύθηκε αυτό το τεράστιο πρόβλημα.

Ο γέροντας τους απάντησε ότι γνώριζε για το θάνατο του μοναχού, αφού είδε ολόκληρο τάγμα αγγέλων που ήρθαν να παραλάβουν την ψυχή του.

Οι προσκυνητές απόρησαν και διαμαρτυρήθηκαν και κάποιοι προσπαθούσαν να εξηγήσουν στον γέροντα για ποιον ακριβώς μιλούσαν, νομίζοντας ότι δεν κατάλαβε...

Ο γέροντας τους διηγήθηκε: «Ο συγκεκριμένος μοναχός γεννήθηκε στη Μ. Ασία, λίγο πριν την καταστροφή όταν οι Τούρκοι μάζευαν όλα τα αγόρια. Για να μην το πάρουν από τους γονείς του,
αυτοί το έπαιρναν μαζί τους στο θερισμό και για να μην κλαίει, του έβαζαν λίγο ρακί στο γάλα για να κοιμάται.

Ως εκ τούτου μεγαλώνοντας έγινε αλκοολικός. Κάποια στιγμή και μετά από αποτρεπτικές απαντήσεις από διάφορους γιατρούς να μην κάνει οικογένεια, ανέβηκε στο Όρος και έγινε μοναχός.

Εκεί βρήκε γέροντα και του είπε ότι είναι αλκοολικός. Του είπε ο γέροντας να κάνει μετάνοιες και προσευχές κάθε βράδυ και να παρακαλεί την Παναγία να τον βοηθήσει να μειώσει κατά 1, τα
ποτήρια που έπινε.

Μετά ένα χρόνο κατάφερε με αγώνα και μετάνοια να κάνει τα 20 ποτήρια που έπινε, 19 ποτήρια. Ο αγώνας συνέχισε με την πάροδο των χρόνων και έφτασε τα 2-3 ποτήρια, με τα οποία όμως πάλι
μεθούσε. Ο κόσμος έβλεπε χρόνια ένα αλκοολικό μοναχό που σκανδάλιζε τους προσκυνητές, ο Θεός έβλεπε ένα αγωνιστή μαχητή που έκανε έναν μεγάλο αγώνα...

Καὶ τὸ βράδυ; Οἱ πρόγονοί μας δὲν ἔ­πεφταν γιὰ ὕπνο χωρὶς νὰ προσευχηθοῦν. Τώ­ρα δεῖξτε μου ἕνα σπίτι ποὺ προτοῦ νὰ κοιμη­θοῦν κάνουν οἰκογενειακὴ προσευχή.
Οἱ παλαιοὶ δὲν εἶχαν ἀνέσεις, ῥαδιόφωνα, τηλε­ορά­σεις, ἀλλ᾽ ὅταν νύχτωνε μαζεύονταν ὅπως τὰ πουλάκια στὴ φωλιά, καὶ γονάτιζαν ὅλοι μαζὶ μπροστὰ στὶς εἰκόνες.
Σήμερα ἡ ζωὴ κατήντησε κτηνώδης· διώξαμε μακριὰ τὸ Θεὸ καὶ βρωμήσαμε, σαπίσαμε, διαλυθήκαμε.
Ἂν λοιπὸν πιστεύῃς στὸ Χριστό, θὰ γονατί­σετε τὸ βράδυ οἰκογενειακῶς, θὰ προσ­ευχηθῆτε στὸ τραπέζι γονεῖς καὶ παιδιά, θὰ κάνετε τὸ σταυρό σας κανονικά.
Πιστεύεις; Τότε θὰ ὁ­μολογῇς τὴν πίστι σου καὶ ἐκτὸς τοῦ σπιτιοῦ· στὸ ταξίδι (στ᾽ αὐτοκίνητα, τραῖνα, ἀ­εροπλάνα), σ᾽ ἕνα ἑστιατόριο, σὲ μιὰ ἐπίσκε­ψι, σ᾽ ἕνα τραπέζι, σὲ μιὰ γιορτή.

Γύρω σου ὑ­πάρχει μον­τέρνος κόσμος, ἄπιστοι, ὑλισταί, μασόνοι, ῥοταριανοί, αἱ­ρετικοί. Ἐσὺ τί θὰ κά­νῃς; Μὴ ντραπῇς, μὴ φοβηθῇς μήπως σὲ ποῦν καθυστερημένο. Νὰ σηκωθῇς ἐπάνω ἄφοβα, νὰ κάνῃς τὸ σταυρό σου ἤρεμος.
Ἕνας Ἀμερικᾶνος ποὺ μπῆκε στὸν πύραυλο νὰ πετάξῃ στὸ φεγγάρι, προτοῦ νὰ ξεκινήσῃ, ἔκανε τὸ σταυρό του. Ἐμεῖς; Ἀφήσαμε δυστυχῶς τὶς ὡ­ραῖες παραδόσεις μας, ἀρνηθήκαμε τὸ Θεό. Ὅποιος ντρέπεται, εἶνε αὐτὸς Χριστιανός;

Θέλεις ἄλλη περίπτωσι ὁμολογίας; Παλαιότερα καὶ στὴν πατρίδα μας καὶ στὴ Μικρὰ Ἀσία βλαστήμια δὲν ἀκουγόταν. Νὰ βλαστημήσῃ ἄνθρωπος στὴ Σαμψοῦντα, στὰ εὐλογη­μένα μέρη; Δὲν ὑπῆρχε βλάστημος. Τώρα, ἐ­κεῖ ποὺ κάθονται στὸ καφφενεῖο, ἐκεῖ ποὺ διαβάζουν ἐφημερίδα ἢ παίζουν τάβλι, βλαστημᾶνε.
Στὸ σπίτι τρώει, τὴ μπουκιὰ ἔχει στὸ στόμα, καὶ βλαστημάει τὰ θεῖα. Καὶ αὐτὸς μὲν ἁμαρτάνει, ἐσὺ ὅμως ποὺ τὸν ἀκοῦς νὰ ὑβρί­ζῃ τὸ Χριστὸ τὴν Παναγία τί κάνεις;
Μὴν τὸ ἀ­νέχεσαι. Νὰ διαμαρτυρηθῇς, ὁμολόγησε τὴν πίστι σου. Πὲς τὰ λόγια τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ· Ἂν ὑβρίσῃς τὴ μάνα καὶ τὸν πατέρα μου, σὲ συγχωρῶ· ἂν βλαστημήσῃς ὅμως τὸ Χριστὸ καὶ τὴν Παναγία, δὲν ἔχω μάτια νὰ σὲ δῶ! Καὶ μεταξὺ συζύγων.
Ἤξερα στὰ Γρεβενὰ μιὰ γυναῖκα ποὺ ὁ ἄντρας της βλαστημοῦσε. Μιὰ μέρα τοῦ λέει· –Ἄντρα μου, σὲ ἀγαπῶ· ἀλ­λὰ παραπάνω ἀπὸ σένα ἀγαπῶ τὸ Χριστό· ἂν δὲν σταματήσῃς τὴ βλαστήμια, δὲν σὲ θέλω, θὰ χωρίσουμε. Ποιός τὸ κάνει τώρα αὐτό;..

Οἱ ἅγιοι Πάντες, που σήμερα εορτάζουμε ἀγαπητοί μου, ἔκαναν τὸ καλὸ πάντα, ἀλ­λὰ καὶ ὡμολογοῦσαν τὴν πί­στι. Γιατὶ ἀγαποῦσαν πάνω ἀπ᾽ ὅλα τὸ Χριστό.
Ἂν θέλῃς σὲ μιὰ λέξι ὅλο τὸ Εὐαγγέλιο, εἶ­νε ἡ λέξι «ἀγάπη», ν᾽ ἀγαπᾷς. Τί; Ὅλα· τὰ λουλούδια, τὰ δέντρα, τὰ ζῷα, τὰ που­λιά, τὰ δάση, τὰ ποτάμια, τὶς λίμνες, τὴ ­θάλασ­σα, τὰ ἄστρα, ὅλο τὸν κόσμο· τὴ μάνα σου, τὸν ἄντρα σου, τὰ παιδιά σου. Ἀρκοῦν αὐτά;
Ἂν μείνῃς σ᾽ αὐ­τά, πᾷς στὴν κόλασι. Αὐτὰ τά ᾽χουν καὶ οἱ Γιαπωνέζοι. Προχώρησε! Μὴν κάνῃς εἴ­δωλο τὸ παιδὶ ἢ τὸν ἄντρα σου· αὐτὸ λέει τὸ εὐαγγέλιο σήμερα (βλ. Ματθ. 10,37).
Νὰ λατρεύῃς ἐκεῖνον ποὺ σοῦ τά ᾽δωσε ὅλα αὐτά, τὸ Χριστό μας. Καὶ ὁ ἀ­πόστολος Παῦλος συμπληρώνει·
Ὅποιος δὲν ἀγαπάει τὸ Χριστό, «ἤτω ἀνάθεμα» (Α΄ Κορ. 16,22).
Προσέξτε λοιπὸν τὴν ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν· διδάξτε τα, παραπάνω ἀπ᾽ ὅλα ν᾽ ἀγαποῦν τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν. ===>

Επίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης
https://www.hristospanagia.gr/%cf%80-%c ... d%90%ce%b3…/

Η αγιότητα δεν βγαίνει στο παζάρι, ούτε χτυπά κουδούνια...

…Και ψάχνουμε να βρούμε έναν Γέροντα φωτισμένο. Γράφει ένας ηγούμενος γι αυτούς τους αναζητητές επισκέπτες του Αγίου Όρους:
«Ζώντας στο Άγιον Όρος αρκετά χρόνια έχω διαπιστώσει αρκετές φορές την διάθεση των επισκεπτών ή προσκυνητών να συναντήσουν μια φωτισμένη μορφή, αποβλέποντας ωστόσο να συναντήσουν έναν μάγο ή έστω έναν θαυματουργό ή διορατικό ή προορατικό, περιορίζοντας ή μάλλον υποτιμώντας και αχρειώνοντας έτσι πολύ το πεδίο της εν Χριστώ αγιότητος».

Δεν φαίνεται με την έρευνα και σχέση αυτή να επιδιώκουμε τόσο την κάθαρση των παθών μας, όσο το να χορτάσουμε την εγωιστική περιέργειά μας, που αν δεν το πετύχουμε, αρχίζουμε να αμφιβάλλουμε για την δυνατότητα της ύπαρξης σήμερα αγίων, και μπορεί να καταλήξουμε στην βλασφημία του Αγίου Πνεύματος, ισχυριζόμενοι ότι χάθηκαν σήμερα οι Άγιοι, λες και η αγιότητα βγαίνει στο παζάρι ή χτυπά κουδούνια -όπως έλεγε ένας μοναχός.

του Ιερομονάχου Μακαρίου, Γέροντος του Ιερού Χιλιανδαρινού Κελλιού - Γέννησης της Θεοτόκου, Μαρουδά.
http://www.diakonima.gr/

Όταν ο Άγιος Παΐσιος ο Μέγας έπλυνε τα πόδια του Χριστού, και η αξία της υπακοής (19 Ιουνίου εορτή)

Μια φορά, ενώ ο Όσιος Παΐσιος προσευχόνταν στο κελί του πήγαν σ΄αυτόν ο Χριστός και δύο άγγελοι, όπως είχαν κάποτε πάει στον πατριάρχη Αβραάμ και του είπαν: “Χαίρε Παΐσιε, σήμερα πρέπει να μας φιλοξενήσεις”!

»Ο Παΐσιος τους δέχθηκε με χαρά, δεν ετοίμασε όμως φαγητά όπως ο Αβραάμ, αλλά έφερε νερό για να πλύνει τα πόδια Του. Και επειδή, όταν φιλοξενείς κάποιον δεν υπάρχει πιο σημαντικό πράγμα από το να του πλύνεις τα πόδια, ο Παΐσιος αυτό έκανε. Ο Χριστός του είπε: “Ειρήνη Σοι δούλε Μου»! και έφυγε.

Ο Άγιος Παΐσιος καιόμενος από τη θεϊκή αγάπη έτρεξε και ήπιε το νερό με το οποίο είχε πλύνει τα πόδια του Ιησού και άφησε και λίγο για τον υποτακτικό του ο οποίος έλειπε στην Αίγυπτο.
Ερχόμενος ο υποτακτικός από το ταξίδι και όντας πολύ κουρασμένος του είπε ο όσιος: “Πήγαινε να πιείς νερό από το δοχείο εκείνο για να σβήσεις τη δίψα σου!».

Ο υποτακτικός υπάκουσε αλλά έλεγε από μέσα του: “Εγώ ταξίδεψα μέσα σε αφόρητο καύσωνα και ο γέροντας αντί να με στείλει στην πηγή να πιώ νερό δροσερό με στέλνει να πιω νερό βρώμικο και στάσιμο!».
Αυτά σκεφτόνταν ο υποτακτικός, όταν ο όσιος τον έστειλε για δεύτερη φορά και ενώ είπε ότι θα πάει δεν πήγε. Ο όσιος του το είπε για τρίτη φορά και αυτός δεν υπάκουσε.
Τότε του είπε: “Τώρα θα πάρεις τον μισθό της ανυπακοής σου. Δηλαδή θα χάσεις τα θεϊκά δώρα!». Ακούγοντας αυτό ο υποτακτικός στενοχωρήθηκε και έτρεξε αμέσως να πιεί νερό από το δοχείο,αλλά αυτό είχε εξαφανιστεί,και είπε; “Γέροντα, δε βρίσκω το νερό για να το πιώ”.
-Πως να το βρεις αφού έγινες ανάξιος; Επειδή η ανυπακοή διώχνει τη χάρη από τον ανυπάκουο, όπως η υπακοή φέρνει τη χάρη στον υπάκουο.
-Ποιό ήταν αυτό το μεγάλο δώρο που έχασα και πως εξαφανίστηκε;
-Επειδή έκανες ανυπακοή, ενώ τρεις φορές σου είπα να πιείς από το νερό εκείνο, άγγελος Κυρίου κατέβηκε από τον ουρανό και πήρε το αγιασμένο νερό.

Ακούγοντας αυτό ο υποτακτικός συγκλονίστηκε και έμεινε άφωνος για πολλή ώρα.
Ερχόμενος εις εαυτόν, έκλαιγε και θρηνούσε: “Τι έχασα ο άθλιος, τι έχασα! Ο διάβολος δεν μ΄άφησε να το αποκτήσω!»
Αφού έκλαψε πολύ μετάνοιωσε και ζητούσε έλεος.

Ο όσιος του είπε: “Γιέ μου, ο Αδάμ έφυγε από τον παράδεισο για την ανυπακοή του. Επειδή όμως λυπήθηκες πολύ και μετανόησες, σήκω από την πτώση της ανυπακοής, κάνε υπακοή και ζήτα από τον Κύριο συγχώρεση. Ο Κύριος ελεεί όσους μετανοούν πραγματικά και προσεύχονται»

www.orthmad.gr

Μπορεί κάποιος να μιλάει για τις αμαρτίες του και είναι υπερήφανος

κι άλλος να μιλάει για τις αρετές του και να είναι ταπεινός.

Άγιος Πορφύριος

Mεγάλο πράγμα η παρακολούθηση και η συνειδητοποίηση των λογισμών και των πράξεων μας.Αυτή η πρακτική ανοίγει δρόμους αγιότητος. Δεν αρκεί να νιώθω αμαρτωλός απλά ευσεβιστικά και να λέω τις αμαρτίες στην εξομολόγηση μόνο με το στόμα σαν ποίημα ή σαν αναφορά παιδικών σκανταλιών. Η αμαρτία είναι βίωμα χωρισμού, είναι ρήγμα μεταξύ Θεού και ανθρώπου εκείνη την στιγμή νιώθεις ότι χάνεσαι , ότι πρόδωσες , ότι μολύνθηκες θανάσιμα. Όταν υπάρξει αυτό το βαθύ βίωμα τότε η θεραπεία μέσα από την μετάνοια γίνεται με αποτελεσματικό τρόπο. Μετά οφείλω να πάρω αποφάσεις για να προχωρήσω στην θεραπεία , μια θεραπεία που για να επουλωθεί η πληγή χρειάζεται και η δική μου συνέργεια.
Για να νιώσουμε όμως την αμαρτία ως ρήγμα ως πληγή έχει προηγηθεί κάτι άλλο. Να βιώσω την σχέση με τον Χριστό ως γάμο και σφόδρα ερωτευμένος μαζί του οπότε η αμαρτία βιώνεται ως μοιχεία και ρήγμα θανατηφόρο.

Η αμαρτία είναι ένα ρήγμα ανάμεσα σε δύο πλευρές που ήταν ενωμένες. Αυτό το ρήγμα δημιουργείται πάντα από την δική μου πλευρά. Είναι ένα ρήγμα που έρχεται με την εργασία του εγωισμού αυτός ο κρότος , αυτή η έκρηξη δημιουργεί αυτόν τον χωρισμό.
Και όμως έρχεται ένα συνεργείο και αποκαθιστά και πάλι αυτή την σύνδεση. Ο Χωρισμός γίνεται επανένωση , γίνεται και πάλι γάμος. Αυτό το όμορφο Μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως που ενεργεί θεραπευτικά με την δική μου συγκατάθεση και πνευματική εργασία.
Ποτέ δεν φεύγει , δεν έφυγε και δεν πρόκειται να φύγει ο Χριστός από την δική μου ζωή διότι είναι πανταχού παρών και πάντα πληρών. Εγώ φεύγω διότι αντί να ακούω Εκείνον, ακούω την φωνής της φιλαυτίας μου , την φωνή του ναρκισσισμού μου που μέσα εκεί θέλω εγώ να είμαι βασιλιάς και δυνάστης . Οπότε σε αυτό το Βασίλειο της καρδιάς δεν υπάρχει αγάπη.

Οι πατέρες το λένε απλά: Έπεσε; Σήκω αμέσως! Γύρνα στην αγκαλιά του πατέρα! Μην πνίγεσαι σε μια κουταλιά νερό. Γύρνα και φώναξε «πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου» και θα ακούσεις την φωνή του καλωσορίσματος και θα βιώσεις το άγγιγμα από την αγκαλιά της συγχωρήσεως.

Το λάθος που κάνουμε αγαπητοί μου είναι ότι βλέπουμε τον Χριστό σαν δυνάστη, ή σαν υπερφυσικό θρησκευτικό Θεϊκό ΟΝ για να μας κάνει κάποια υλικά χατίρια. Ο Χριστός είναι ένα πραγματικό πρόσωπο. Είναι ο ίδιος ο Θεός ως πρόσωπο. Ο Θεάνθρωπος Κύριος. Ένα πρόσωπο που είναι πάντα στην ζωή μας, μας ακούει, μια μιλάει, μας δείχνει δρόμους, μας ανοίγει αγκαλιές. Εμείς όμως τι κάνουμε; . . . .

Έχουμε την παλέτα των χρωμάτων , έχουμε τον καμβά, μας δόθηκαν τα χαρίσματα της τέχνης. Ας σχεδιάσουμε την εικόνα του παραδείσου στην ζωή μας βιωματικά και αν κάνουμε λάθος να τρέξουμε σαν μικρά παιδάκια στην αγκαλιά του πατέρα. Και η μουτζούρα θα γίνει τριαντάφυλλο , ποτάμι και ήλιος. Ο παράδεισος θα πάρει πάλι την θέση του στο λάθος που κάναμε , αρκεί να τον καλέσουμε και πάλι.
Μην φοβόμαστε την αγάπη, την μετάνοια και την εξομολόγηση όταν έχουμε έναν Θεό πατέρα με θυσιαστική αγάπη.

Κάθε «Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησον με » είναι μία μικρή φλόγα από ένα κεράκι που φωτίζει την σκοτεινή μου καρδιά. Να το λέμε συνέχεια να γεμίσει η καρδιά μας κεριά , να γίνει Εκκλησία και να αφήσουμε τον Χριστό να κάτσει στον θρόνο που του αξίζει ώστε να μας δείξει τον δρόμο της όντως ζωή.
Αγώνα και πάλι αγώνα στο ασκητήριο της Αγάπης...

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου

Ο Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος για τον Άγιο Ιάκωβο:

Tην πρώτη φορά, πήγαμε με τον Γέροντα τον Ιωσήφ (Βατοπαιδινό) να τον δούμε.
Είχαμε τότε πολλά προβλήματα στη μονή Βατοπαιδίου, ήταν ιδιόρυθμο το μοναστήρι και τα γεροντάκια εκεί μας δυσκόλεψαν πάρα πολύ, είμαστε και εμείς άπειροι, και κάναμε και εμείς πολλά λάθη και ήμασταν σε μία δυσκολία μεγάλη.
Ακούγαμε τόσα πολλά θαυμαστά για τον γέροντα Ιάκωβο άλλα ακούγαμε και πράγματα αστεία τα οποία σε έκαναν να αισθάνεσαι ότι ήταν ένας αστείος άνθρωπος. Πήγαμε λοιπόν εκεί, ζητήσαμε να δούμε τον Γέροντα μας πήγανε στο παρεκκλήσι του Αγίου Χαραλάμπους που εξομολογούσε εκεί, μπαίνουμε μέσα τι να δούμε, έναν ψηλό γέροντα ηλικιωμένο με μεγάλη γενειάδα, αυστηρό, ασκητικό όποιος μιλούσε σχεδόν καθαρεύουσα.
-Καλώς τους πατέρας, από πού είσαστε πατέρες…
Πολύ σοβαρά. Παναγία μου λέω, αυτός είναι πολύ σοβαρός άνθρωπος πως τον έκανα για αστείο. Του λέει ο γέροντας Ιωσήφ:
-Γέροντα ήρθαμε να ζητήσουμε την ευχή σας διότι έχουμε πολλά προβλήματα στο μοναστήρι μας.
-Πάμε, πάτερ Ιωσήφ, στον Άγιο Δαυίδ να του τα πούμε.
Μας κατέβασε την εκκλησία και πάμε μπροστά στην εικόνα και άρχισε να μας συστήνει στον Άγιο και να λέει:
-Άγιε Δαυίδ από εδώ είναι ο πατήρ Ιωσήφ και ο πατήρ Αθανάσιος από το Άγιον Όρος, ήρθαν οι άνθρωποι εδώ γιατί έχουν προβλήματα, ήρθαν να προσευχηθούν και να σε παρακαλέσουν να τους βοηθήσεις στα προβλήματά τους. Κοίταξε λοιπόν μη μας κάνεις ρεζίλι!!!
Τώρα μπροστά στην εικόνα του Αγίου τα ‘λεγε αυτά, εκείνος με σοβαρό τρόπο, εγώ μου ‘ρθε να ξεσπάσω σε ένα γέλιο ακράτητο, διότι τα ‘λεγε με σοβαρότητα.
Τόσο απλός άνθρωπος ήταν ο Άγιος Ιάκωβος, ζούσε μες στο θαύμα συνεχώς.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΛΕΜΕΣΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟ

Η δύναμη του σημείου του Σταυρού.

Πολλές φορές ένα και μόνο σημείο του Σταυρού, που γίνεται με πίστη και έντονα βιώματα, είναι ισχυρότερο από πολλά λόγια προσευχής μπροστά στον θρόνο του Υψίστου. Σ’ αυτό υπάρχει το φως που καταυγάζει την ψυχή, η ιαματική δύναμη που θεραπεύει τα ασθενήματα των ψυχών και των σωμάτων, η μυστική δύναμη που αντιδρά σε κάθε βλάβη.

Ταράζουν την ψυχή σου ακάθαρτοι λογισμοί και επιθυμίες; Περιτειχίσου με το σημείο του Σταυρού, διπλασίασε και τριπλασίασε αυτό το τείχος, και οι ακάθαρτοι λογισμοί θα δαμαστούν.

Κατατυραννιέται η καρδία σου από τη μελαγχολία και τη θλίψη; Σε κυριεύει ο φόβος ή σε περιστοιχίζουν οι πειρασμοί; Αισθάνεσαι τις πονηρίες των αοράτων εχθρών;

Κατάφυγε σ’ αυτή τη δύναμη του Σταυρού και η ειρήνη της ψυχής θα ξαναγυρίσει, οι πειρασμοί θα απομακρυνθούν, η παρηγοριά της χάριτος του Θεού και η πνευματική ευφροσύνη θα πλημμυρίσουν την καρδία σου.


~Άγιος Μακάριος Μόσχας~

Ήταν το καλοκαίρι του 1974. Τα τουρκικά στρατεύματα εισβάλλουν στην Κύπρο. Και σκορπούν το θάνατο. Στην Μόρφου συμβαίνει ένα συνταρακτικό γεγονός. Τούρκοι στρατιώτες συλλαμβάνουν 15 χριστιανούς. Τους φέρνουν στην αυλή του σπιτιού ενός Ελληνοκυπρίου δασκάλου. Και τους καταδικάζουν σε θάνατο. Ετοιμάζουν τα όπλα. Και στρέφουν τους αιχμαλώτους (άνδρες, γυναίκες, μικρά παιδιά) στον τοίχο. Θρήνος, κλαυθμός, οδυρμός. Τραγικές στιγμές για τους μελλοθανάτους. Περιμένουν μέσα σε κλίμα φόβου και αγωνίας τον Τούρκο αξιωματικό να έλθει και να διατάξει «πυρ».

Στρέφουν τότε το νου τους και την καρδιά τους στην Ελπίδα των Απελπισμένων. Και προσεύχονται όλοι τους θερμά για το τελευταίο τους ταξίδι και ιδιαίτερα ο δάσκαλος: «Θεέ μου, συγχώρεσέ μας και δέξου μας κοντά Σου. Μνήσθητι ημών, Κύριε, εν τη Βασιλεία Σου». Ο Τούρκος αξιωματικός έρχεται. Κοιτάζει τους στρατιώτες του με τα όπλα, κοιτάζει βλοσυρός και τους μελλοθάνατους.. Ρίχνει μια ματιά προς τα πάνω. Μια κληματαριά απλώνεται και σκεπάζει την αυλή. Ζητάει ένα τσαμπί σταφύλι, για να παρατείνει έτσι σκόπιμα την αγωνία των αιχμαλώτων. Παίρνει το τσαμπί. Μα, ενώ ετοιμάζεται να το φάει, ακούγεται δυνατή η φωνή του δασκάλου:

“Μην το φας! Προχτές το ράντισα με φάρμακο. Είναι ισχυρό δηλητήριο! Θα πεθάνεις!” Ο αξιωματικός μένει άναυδος. Και γεμάτος κατάπληξη ρωτάει:
“Καλά, αφού ξέρεις, ότι σε λίγο θα δώσω διαταγή να σας σκοτώσουν, γιατί δεν με άφησες να το φάω και έτσι να με εκδικηθείς;”

Του απάντησε ο δάσκαλος, με ειρήνη και γαλήνη:
“Είμαι χριστιανός. Και τώρα που πρόκειται να φύγω από τον κόσμο αυτό και να παρουσιασθώ ενώπιον του Θεού, δεν θα ήθελα να βαρύνω την ψυχή μου με μια αμαρτία τόσο βαρειά.”

Ο Τούρκος αξιωματικός συγκλονίζεται, για μια ακόμα φορά. Στρέφεται και λέει στους στρατιώτες του: “Αν έβρισκα έναν τέτοιο Τούρκο, θα έδινα και τη ζωή μου ακόμα! Μαζέψτε τα όπλα και αφήστε τους ελεύθερους όλους! “

Η δύναμη της χριστιανικής αγάπης, είναι ισχυρότερη από τα όπλα. Τα νικάει όλα!!!