"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

«Δεν προλαβαίνεις να του ζητήσεις κάτι και σου το κάνει o Άγιος Νεκτάριος. Έχει πολλούς τρόπους να το κάνει. Κι άλλες φορές γίνεται αυτόκλητος προστάτης σ’ αυτούς που δεν τον ξέρουν και δεν τον επικαλούνται. Πάει μόνος του. Το ξέρετε αυτό; Πάει μόνος του! Μόνος του! Σε χειρουργικές επεμβάσεις, στις θάλασσες, στις στεριές, όπου θέλεις. Όπου θέλεις…».

π. Ανανίας Κουστένης

Τον κάνει δυνατό και νικητή

Σε βρήκαν ξαφνικά θλίψεις;
Θα τις ξεπεράσεις...
Σ’ έχει καταβάλει η απόγνωση;
Θ’ αποκτήσεις θάρρος, ελπίδα...
Με την πίστη..
Ολα μπορείς να τα κατορθώσεις
Ακόμα κι η βασιλεία των ουρανών..
θα γίνει δική σου...
Η πίστη είναι η μεγαλύτερη ευλογία ..
Σ’ αυτή τη ζωή...
Ενώνει τον άνθρωπο με τον Θεό και τον κάνει δυνατό και νικητή...

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

Η ευλάβεια της μητέρας έχει μεγάλη σημασία. Αν η μητέρα έχει ταπείνωση, φόβο Θεού, τα πράγματα μέσα στο σπίτι πάνε κανονικά. Γνωρίζω νέες μητέρες που λάμπει το πρόσωπό τους, αν και δεν έχουν από πουθενά βοήθεια. Από τα παιδιά καταλαβαίνω σε τί κατάσταση βρίσκονται οι μητέρες.

Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης

Η προσευχή είναι το κλειδί του ουρανού.
Ανεβαίνει η δέηση του ανθρώπου και κατεβαίνει το έλεος του Θεού.

Ιερός Αυγουστίνος

Επί τη ευκαιρία της αυριανής εορτής της ευρέσεως των σεπτών λειψάνων των αγίων Αναργύρων Κύρου και Ιωάννου).

Σε τι ωφελεί ο πόνος της ασθἐνειας;

Όπως κάθε πατέρας διορθώνει τα αγαπητά παιδιά του με παιδαγωγίες, έτσι και ο Θεός παιδαγωγεί με θλίψεις τα παιδιά Του και τα οδηγεί στη αιώνια παραδεισένια ζωή. Λέει η Αγία Γραφή: «…ὅν ἀγαπᾷ Κύριος παιδεύει…» (Παροιμ. 3, 11-12). Στην προς Εβραίους επιστολή (12,1-13) αναλύεται δια πολλών πως στόχος της παιδαγωγίας του Κυρίου είναι οι άνθρωποι να σωθούμε στην αιωνιότητα με το να γίνουμε μέτοχοι της αγιότητάς Του («εἰς τό μεταλαβεῖν τῆς ἁγιότητος αὐτοῦ», στ. 10) Με τον πόνο ο Θεός δοκιμάζει, επιστρέφει κοντά Του, εξαγιάζει, ταπεινώνει και τελικά στεφανώνει τον άνθρωπο. Οι αρρώστιες για τους αγωνιστές χριστιανούς δεν είναι τιμωρία, αλλά ευκαιρία μετάνοιας και πνευματικού αγώνα. Όταν ο άνθρωπος ξεπεράσει μέσα του σε κάποιο βαθμό το ηθικό κακό, τότε το οποιοδήποτε φυσικό κακό χάνει την αρνητική σημασία του. Ο αγιαζόμενος ενώπιον των οποιωνδήποτε ασθενειών ακόμα και του θανάτου δεν χάνει την ελπίδα και το κουράγιο του. Δεν φοβάται την ασθένεια, γιατί περιμένει ωφέλεια. Δεν φοβάται τον θάνατο, γιατί μ’ αυτόν θα συναντήσει τον πολυπόθητο Θεό.

Πολλοί άνθρωποι μέσα από τον πόνο βρήκαν το δρόμο της σωτηρίας. Ο Θεός επιτρέπει πολλές φορές να τιμωρούνται με ασθένειες οι αμαρτωλοί ή και τα παιδιά τους, για να μετανοήσουν και να συνετισθούν. Σε όλους τους αμαρτωλούς επεμβαίνει η αγάπη του Θεού θεραπευτικά κάποια στιγμή στη ζωή τους. Με τις ασθένειες η αμαρτία χάνει τον πρωτεύοντα ρόλο στη ζωή και τον θελκτικό της χαρακτήρα. Πολλοί αποφασίζουν να μη αμαρτάνουν πλέον ενασχολούμενοι με ανούσια και ψυχοβλαβή ζητήματα. Οι ασθένειες των γηρατειών συνήθως λειτουργούν ως καμπανάκια αφύπνισης και γι’ αυτό πολλοί ηλικιωμένοι μετανόησαν και σώθηκαν. Με τις ασθένειες συνέρχονται και οι ίδιοι οι ασθενείς και οι άνθρωποι του περιβάλλοντός τους, που προηγουμένως ζούσαν μακριά από τον Θεό. Πολλούς τα αυτοκινητιστικά ατυχήματα με τον άμεσο κίνδυνο του θανάτου ή τις σωματικές βλάβες τούς έβγαλαν από το «λήθαργο της απιστίας» και τους οδήγησαν να αλλάξουν τη ζωή τους με τη μετάνοια και να τη βλέπουν κάτω από το πρίσμα της αιωνιότητας. Ο μεγάλος πόνος και το πλησίασμα του θανάτου συγκλονίζουν. Ο γέροντας Πορφύριος έλεγε ότι ο Θεός δε φωτίζει τους ερευνητές να βρουν τη θεραπεία του καρκίνου, γιατί με τον καρκίνο σώζονται πολλές ψυχές.

Ο πόνος ταπεινώνει και ωριμάζει τον άνθρωπο. Η άμεση αίσθηση του πονεμένου είναι η μηδαμινότητα της παρούσας ζωής. Πόσο εύκολα κανείς κινδυνεύει να φύγει απ’ αυτή τη ζωή! Ένα τόσο μικρό μικρόβιο απορρυθμίζει και εξαντλεί τον οργανισμό και τον οδηγεί προς τον θάνατο! Επίσης ο ασθενής καταλαβαίνει τα όριά του και ότι όλα (υγεία, μυαλό, φωνή…) είναι δώρα του Θεού. Αυτό το βίωμα της ταπείνωσης τον ωθεί να καταφύγει προς τον Πλάστη του και να προσκολληθεί σε Αυτόν με την Εξομολόγηση, τη θεία Κοινωνία και την προσευχή για τη θεία προστασία και τελικά τη σωτηρία του. Όποιος δεν πόνεσε δεν έχει συμπόνια. Ο πόνος ωριμάζει τον άνθρωπο και τον οδηγεί να ζει την καθημερινότητα χωρίς επιπολαιότητες.
Με τον πόνο εξοφλούμε άγνωστες και ξεχασμένες αμαρτίες μας. Ξεπληρώνουμε αμαρτίες, που δε γνωρίζουμε και δε θυμόμαστε. Η κάθαρση από τις ενοχές μας βοηθά στην επικοινωνία με τον Θεό (προσευχή και λατρεία) και στο ταξίδι στην αιωνιότητα. Συμβαίνει να πονάνε και πολλοί δίκαιοι για τις ξεχασμένες τους αμαρτίες, όσο μικρές κι αν είναι. Ο πόνος αθώων μικρών παιδιών σκανδαλίζει τη λογική πολλών και τους οδηγεί στην απιστία. Είμαστε μικροί να γνωρίζουμε το σχέδιο του Θεού. Γνωρίζουμε ότι ο Θεός μας αγαπά στον ύψιστο βαθμό και δεν αδικεί κανέναν.

Aγ. Γεώργιος Χαροκόπου Καλλιθέας

"Δεν μας πληγώνει η αγάπη.
Μας πληγώνει κάποιος που δεν ξέρει ν' αγαπά".
Μερικές φορές είναι και ο ίδιος μας ο εαυτός.
Κι αυτό πονά πιο πολύ απ' όλα...

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Ήταν τότε που σε κοίταξα διστακτικά, μα εσύ κοιτούσες χάμω. Δεν είχες το κουράγιο να με δεις. Δεν είχες την αλαζονεία, ούτε την θρασύτητα να σηκώσεις το κεφάλι σου; Έτσι μάλλον θα σκεφτόσουν.

Κι εγώ σε κοιτούσα ένα περισσότερο, θαυμάζοντας την ταπείνωσή σου, το βάθος της αγάπης σου.
Κοιτούσες χάμω. Χωρίς αξιώσεις για συγχώρεση.
Στεκόσουν εκεί περιμένοντας ίσως κάποια τιμωρία.

Τα μάτια σου δεν είχανε την δύναμη να συναντηθούν με τα δικά μου, μα η καρδιά σου ήταν εκεί, δίπλα στην δική μου.
Ήθελες τόσο πολύ να με αγκαλιάσεις.
Ήθελες τόσα πολλά να μου πεις.
Κι όμως απλά στεκόσουν εκεί.
Τα μάτια κάτω.

Μόνο μερικά δάκρυα κατάφεραν να δραπετεύσουν για να μαρτυρήσουν τον πόνο αλλά και τον πόθο να συγχωρεθούμε και πάλι.

Ήταν τότε που κατάλαβα ποιον άνθρωπο είχα απέναντί μου, είχα δίπλα μου, είχα στην ζωή μου.
Έναν άνθρωπο ευαίσθητο που αγαπά.
Έναν άνθρωπο που δεν υποκρίνεται.
Έναν άνθρωπο που εάν κάνει λάθη δεν τα αρνείται αλλά μετανοεί με ελπίδα για διόρθωση.

Ήταν τότε που σε πλησίασα χωρίς να πω τίποτα.
Άνοιξα την αγκαλιά μου και σε έβαλα μέσα της.

Ήταν τότε που χωρίς να δώσουμε εξηγήσεις, τα βρήκαμε.
Τότε που οι σιωπές μας συναντήθηκαν με ειλικρίνεια.

Τότε που τα μάτια μας δίστασαν να συναντηθούν.
Ήταν τότε που πραγματικά είδαμε ο ένας τον άλλον.

Τελικά δεν θέλει πολλά.
Λίγη καρδιά, λίγη σιωπή και λίγη ζωή.
Κι αν είναι να γίνει, θα γίνει...

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Ο υπερήφανος δεν αναζητεί το θέλημα του Θεού αλλά προτιμά να κατευθύνει ο ίδιος τη ζωή του

Άγιος Σιλουανός Αθωνίτης

Ο μακαριστός γέροντας αγιος Παϊσιος έλεγε για τους Χαιρετισμούς της Θεοτόκου:

"Όταν λέμε τους Χαιρετισμούς στην Παναγία μας..
Τότε Εκείνη χαίρεται, επειδή βλέπει την ανιδιοτελή αγάπη των παιδιών της που Την επαινούν και την λατρεύουν...
Και όπως είναι φυσικό τότε συγκινείται περισσότερο και βοηθά απλόχερα τα Παιδιά Της....
Όταν όμως συνέχεια "το πάμε": ..
"Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς....
" Είναι σαν να Την τραβάμε απ' το φουστάνι μέχρι να μας κάνει τα θελήματά μας...!!!

Αγίου Παΐσιου Αγιορείτη....

Το παν στον άνθρωπο είναι η θέληση. Η θέληση είναι το σπουδαιότερο στοιχείο της ελευθερίας του ανθρώπου. Δεν μπορεί φυσικά μόνη της να επιτύχει. Εκλέγει όμως και αποφασίζει.

Αυτή προκαλεί τη θεία επέμβαση, την οποία ο Θεός δεν πραγματοποιεί εάν δεν προηγηθεί η ελεύθερη εκλογή της προσωπικότητας. Διατήρησε ο δημιουργός την κυριότητα και ελευθερία του ανθρώπου και μετά την αποκοπή και την πτώση του απ αυτόν.

Οσοι θέλουν να επιστρέψουν στους κόλπους της θείας παναγάπης, την οποία μας χάρισε με την παρουσία του ο Χριστός, πρέπει να αποδείξουν έμπρακτα ποιά είναι η θέλησή τους. Με την υπακοή και υποταγή στο θείο θέλημα, επεμβαίνει η θεία Χάρη, την οποία επικαλούμαστε, και τότε «τα ασθενή θεραπεύει και τα ελλείποντα αναπληροί».

Οποιοσδήποτε άνθρωπος θέλει πραγματικά να σωθεί, δεν τον εμποδίζει ούτε ο καιρός, ούτε ο τόπος, ούτε το επάγγελμα. Φτάνει να αφήσει το δικό του θέλημα στην υπακοή τον θείου θελήματος. Πρέπει όμως να γνωρίζουν, όσοι θέλουν να ακολουθήσουν την πορεία της μετάνοιας, ότι στην αρχή θα κοπιάσουν αρκετά. Όχι τόσο εναντίον των πονηρών πνευμάτων, που είναι πάντοτε αντίθετα και εχθρικά. Ούτε και κατά της αιχμαλωσίας των παθών που επικράτησαν, αλλά ιδιαίτερα θα αγωνιστούν εναντίον της πονηρής και κακής συνήθειας, που γίνεται τυραννική, ιδίως στους αυταρχικούς τύπους και υποτελείς της εγωιστικής έπαρσης, που στους καιρούς μας περισσεύει.

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΩΣΗΦ Ο ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΟΣ