Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Η ελπίδα στον Θεό είναι ο μοχλός που αναποδογυρίζει την απελπισία..

- Όταν , Γέροντα, βλέπω μέσα μου υπολείμματα από εάν πάθος στενοχωριέμαι.

- Πες: «Δόξα σοι ο Θεός, που έφυγαν τα πολλά!». Αν ήμουν εγώ στη θέση σου ,θα έβλεπα τις ολοφάνερες μεγάλες δωρεές του Θεού και «από φυλακής πρωίας μέχρι νυκτός» θα έλεγα το «δόξα σοι ο Θεός».

Αν θέλης να ζης ζωή παραδεισένια από αυτήν την ζωή, δες κι εσύ τις ευεργεσίες και τις πλούσιες δωρεές που σου δίνει ο Θεός και άρχισε το «δόξα σοι ο Θεός». Να δοξάζετε τον Θεό,γιατί σας βοήθησε και προοδεύσατε έστω και λίγο, είτε επειδή εσείς κοπιάσατε, είτε επειδή σας βοήθησαν οι άλλοι. Όταν ο άνθρωπος λέη «δόξα σοι ο Θεός», βοηθάει ο Θεός ,γιατί η ευγνωμοσύνη με το ταπεινό φρόνημα και με τον φιλότιμο αγώνα τραβάει συνέχεια ουράνιες δυνάμεις και ευλογίες θεϊκές.

- Και όταν, Γέροντα, ξέρω ότι θα ξαναπέσω;

- Δεν ξέρεις από φοβία σκέφτεσαι έτσι. Μην έχετε φοβία μήπως ξανακάνετε το ίδιο σφάλμα, γιατί έτσι κλονίζεται η πίστη σας στον Θεό. Μη τα σκαλίζετε τόσο πολύ. Όταν σας λέη ο λογισμός ότι δεν πρόκειται να διορθωθήτε και διαλύεσθε από την λύπη, χρειάζεται να δώσετε ένα ψεύτικο κουράγιο στον εαυτό σας. «Δόξα σοι ο θεός, να πήτε, σήμερα είμαι καλύτερα από χθες. Δόξα σοι ο Θεός χίλιες φορές ...;».

Αν και φαίνεται ψεύτικο αυτό το κουράγιο, μέσα του όμως κρύβει μια μεγάλη δύναμη, την ελπίδα στον Θεό. Η ελπίδα στον Θεό είναι ο μοχλός που αναποδογυρίζει την απελπισία, ελευθερώνει την ψυχή από την λύπη και το άγχος και τονώνει σιγά-σιγά τις πνευματικές δυνάμεις με την θεία ζωντάνια που δίνει.

Άγιος Παϊσιος

[toula]

Τι ζητώ;
Ζητώ, εμένανε τον ίδιο.
Τον έχασα τον ταλαίπωρο.
Και τώρα έμεινα άγνωστος,
έμεινα στα σκοτάδια του πλήθους.

Μιμούμαι τους άλλους
λες και γω δεν έχω όνειρα,
θέληση, γνώμη.

Και είναι τρομερό να μην με ξέρω,
Και πιο τρομερό να μην με αναζητώ...

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

<<ΜΕΤΑΛΑΜΒΑΝΕΙ Ο ΔΟΥΛΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ (τάδε) ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΑΙΜΑ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΙΣ ΑΦΕΣΙΝ ΑΜΑΡΤΙΩΝ ΚΑΙ ΕΙΣ ΖΩΗΝ ΑΙΩΝΙΩΝ>>.

Σ'ένα γυναικείο μοναστήρι της Μακεδονίας ένα μεσημέρι είχαν Τράπεζα.
Μετά την Τράπεζα η τραπεζάρισσα και η βοηθός άρχισαν να μαζεύουν τα πιάτα και περνώντας από ένα χώλ τα πήγαιναν στην κουζίνα.

Κάποια στιγμή στον ενδιάμεσο χώρο ακούσθηκε ένας μεγάλος θόρυβος, ένας δίσκος έπεσε κάτω και όλα τα πιάτα έγιναν κομμάτια πάνω στο μαρμάρινο δάπεδο.

Πήγε αμέσως η Γερόντισσα, που δεν είχε φύγει από την Τράπεζα, να δει τι συμβαίνει.
Και είδε μια αδελφή μόνη της σκυμμένη, να μαζεύει τα σπασμένα.
Σ'έντονο αυστηρό ύφος της είπε :
--Εσύ το έκανες αυτό;
--Ευλόγησον, απάντησε η αδελφή.
Και η Γερόντισσα της είπε:
-- Αύριο Κυριακή δεν θα κοινωνήσεις και 500 στρωτές μετάνοιες.
Να' ναι ευλογημένο, απάντησε η αδελφή και συνέχισε να μαζεύη και να καθαρίζη το χώρο.

Την άλλη μέρα, την Κυριακή, η εν λόγω αδελφή από το <<Ευλογημένη η βασιλεία... >> μέχρι και το τέλος της Θείας Λειτουργίας παρέμεινε γονατιστή, ενώ δάκρυα πολλά έτρεχαν από τα μάτια της.
Όταν άρχισε η Θεία Κοινωνία, ακούμπησε το κεφάλι της στο έδαφος ποτίζοντας το με τα δάκρυά της.

Παρέμεινε σ'αυτή τη θέσι μέχρι να τελειώσει η Θεία Λειτουργία.
Φεύγοντας τελευταία η Γερόντισσα από την εκκλησία, πρόσεξε τη μοναχή που βρισκόταν σ' αυτή τη θέσι, την πλησίασε και τη ρώτησε τι συμβαίνει.

Η μοναχή παρέμενε σιωπηλή και στην έντονη επιμονή της Γερόντισσας, πολύ διστακτικά και ντροπαλά της απάντησε ότι την ώρα που κοινωνούσαν οι αδελφές Σώμα και Αίμα Χριστού, σήκωσε ξαφνικά το κεφάλι της και μία μερίδα έφυγε από την Αγία Λαβίδα και εισήλθε στο στόμα της.
Τότε η Γερόντισσα τη ρώτησε:

--Ποια αδελφή ήταν στη σειρά να κοινωνήση, εκείνη τη στιγμή που συνέβη το γεγονός;

Έσκυψε το κεφάλι της και πολύ σιγανά και με πολύ δισταγμό είπε το όνομά της αδελφής.

--Τώρα, μπροστά στο θαύμα αυτό που συνέβη και στο Όνομα του Αγίου Θεού θα μου πεις τι συνέβη χθές, είπε η Γερόντισσα, θα μου πεις όλη την αλήθεια.

--Όταν έφευγα από την Τράπεζα με το δίσκο γεμάτο πιάτα και ενώ περνούσα απ' τον ενδιάμεσο χώρο, ήρθε η συγκεκριμένη αδελφή και με τα δυό της χέρια μ' έσπρωξε κι έπεσα κάτω, με αποτέλεσμα να προκληθεί η ζημιά που έγινε.

(Την αλήθεια την αποκατέστησε ο Θεός υπερφυώς, αμείβοντας την αγία ταπείνωση της αδελφής και στερώντας τη Χάρι από την άλλη).
Στη συνέχεια η Γερόντισσα κάλεσε την άλλη αδελφή και τη ρώτησε:

Πες μου, σε παρακαλώ, σήμερα τι κοινώνισες;
Κι εκείνη απάντησε :
Τίποτα η Αγία Λαβίδα ήταν άδεια!...

Από το νέο βιβλίο ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ
ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ
ΣΤΕΦΑΝΟΥ Κ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ
Έκδοση 2018
Σελ.440-441

[toula]

Προσευχή παιδιά μου και νηστεία. Αυτά ωφελούν την ψυχή του ανθρώπου.

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης

[toula]

Θέλει μελτέμι γερό, γεννημένο στην Τήνο,
που να ‘ρθει με την ευχή της Παναγίας
και να καθαρίσει τον τόπο
απ΄όλων των λογιώ της Τουρκιάς
και της γηραιάς Ευρώπης τ’ απομεινάρια.

[Οδ. Ελύτης]

[toula]

Χειροκρότημα

Τι χειροκροτούμε;
Ποιους χειροκροτούμε;

Σχεδόν όλοι μας χειροκροτούμε εύκολα κάθε τι φαιδρό και γελοίο,
κάθε τι ανήθικο και πρόστυχο, κάθε τι ψεύτικο και προσβλητικό.

Εύκολα και με ενθουσιασμό θα προσέλθουμε σε συναυλίες μουσικών,
σε γήπεδα, σε θέατρα. Θα στηθούμε με τις ώρες μπροστά στις τηλεοράσεις μας για δούμε τηλεοπτικές σειρές και ταινίες που προβάλουν την αισχρότητα και γενικότερα το κόλλημά μας σε κάθε αισθητή ηδονή.

Χειροκροτούμε πολιτικούς, για όλα εκείνα τα «θα» που μας υπόσχονται.
Χειροκροτούμε πράξεις φανατισμού, λόγια μίσους που μας συμφέρουν από όποια μεριά κι αν έρχονται.

Χειροκροτούμε αυτά και αυτούς που μέσα μας θαυμάζουμε.
Αυτοί είμαστε τελικά;

Μην χειροκροτάς εύκολα κανέναν. Σκέψου πριν το κάνεις.
Δυστυχώς μερικές φορές το κάνουμε για λόγους ευγενείας.
Κι όμως, αυτό είναι λάθος.
Όταν κάτι έρχεται σε αντίθεση με τα πιστεύω σου, με την γνώμη σου ή δεν είναι του γούστου σου μην τον χειροκροτάς.

Φοβόμαστε όμως μη τυχόν και οι υπόλοιποι μας κάνουν παρατήρηση.
Φοβόμαστε μη τυχόν και ξεχωρίσουμε από τον όχλο που χειροκροτεί χωρίς να σκέφτεται, χωρίς να έχει αξίες και ιδανικά, χωρίς να έχει Θεό στην ζωή του.

Φοβόμαστε να εκφέρουμε γνώμη, μη τυχόν γίνουμε «αποσυνάγωγοι».

Έτσι όμως το χειροκρότημα χάνει την αξία του. Δίδεται σε όλους χωρίς φραγμούς, χωρίς κριτήρια, χωρίς διάκριση.

Και φτάνουμε στο σημείο να χειροκροτείται περισσότερο ένας ποδοσφαιριστής από έναν φιλόσοφο, ένας τράπερ από έναν ποιητή, μία influencer από έναν εφευρέτη, ένας όμορφος στο σώμα από έναν όμορφο στην ψυχή, ένας διάσημος από έναν Άγιο.

Χειροκρότημα. Πίσω από αυτό κρύβεται η ποιότητα της πνευματικής μας κατάστασης. Αυτούς που χειροκροτούμε, είναι και τα πρότυπά μας.

Και δυστυχώς τα πρότυπά μας αποδεικνύονται φθηνά.

Μπερδεμένοι είμαστε. Γιατί δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε. Δεν θέλουμε να μάθουμε ποιοι είμαστε και ποιοι μπορούμε να γίνουμε. Κι έτσι επαναπαυόμαστε στο χειροκρότημα αυτών που επιπλέουν.

Έχουμε χάσει (όχι όλοι) το φιλοσοφικό πνεύμα, τις πνευματικές αναζητήσεις, τα βαθιά της ζωής.
Επικεντρωνόμαστε σε μια επιπόλαιη βιωτή.
«Να είμαστε καλά, να περνάμε καλά».

Βεβαίως να πω και τούτο. Μπορεί τη μια στιγμή να χειροκροτούμε κάποιον με θέρμη και την άλλη στιγμή να τον γιουχάρουμε. Αποδεικνύοντας ότι τελικά εύκολα αλλάζουμε άποψη για κάποιον άνθρωπο. Και αυτό γίνεται συνήθως όταν αυτός ο κάποιος ενώ υπερασπιζόταν τα συμφέροντά μας, τώρα τα μάχεται. Με την συμπεριφορά μας δείχνουμε ότι δεν χειροκροτούσαμε τον άλλον αλλά το συμφέρον μας, τον εγωισμό μας, το βόλεμά μας που ο άλλος στην δεδομένη στιγμή ντάντευε και καλλιεργούσε. Εδώ βεβαίως να πούμε ότι και οι άνθρωποι εύκολα αλλάζουν μόνο και μόνο για να χειροκροτηθούν, πουλάνε τον εαυτό τους για την δόξα και την αναγνώριση. Και αυτό είναι άκρως επικίνδυνο διότι ο άνθρωπος αυτός που πάνω από όλα ποθεί το χειροκρότημα των άλλων, μπορεί εύκολα να προδώσει κάθε τι μόνο και μόνο για να λάβει από το πλήθος την αποδοχή και την αναγνωσιμότητα.

Ευτυχώς όμως υπάρχουν και κάποιοι που σε πείσμα αυτής της κατάστασης βλέπουνε τα πράγματα αλλιώς. Τα βλέπουνε όχι επιφανειακά αλλά βαθιά. Δεν μένουνε σε ότι λαμπυρίζει αλλά σε ότι πραγματικά λάμπει, σε ό,τι είναι γνήσιο και θεάρεστο, σε ό,τι είναι ποιοτικό και όχι ευτελές, σε ότι αξίζει να χειροκροτήσει κανείς.

Εάν σεβόμαστε έστω και λίγο τον εαυτό μας χρειάζεται να σταματήσουμε να χειροκροτούμε κάθε τι το ψεύτικο και επίπλαστο, κάθε τι το ανάξιο και γελοίο.

Μακάρι κάποτε να καταλάβουμε ότι στην θάλασσα της ζωής δεν καλούμαστε να παίξουμε τον ρόλο ενός φελλού αλλά μπορούμε να γίνουμε σταθεροί φάροι και για τους πιο αδύναμους, μπορούμε να γίνουμε θωρηκτά χαράσσοντας την δική μας πορεία.

Και κάτι τελευταίο. Εάν θέλει διάκριση στο χειροκρότημα που δίνουμε.
Χρειάζεται και ταπεινό φρόνημα ώστε να μην αναζητούμε με εμμονή κι εμείς το χειροκρότημα των άλλων.
Δεν έχει σημασία ποιοι και πόσοι θα μας χειροκροτήσουν στην ζωή μας.
Μην καθορίζεις το σωστό και το λάθος από το πόσοι χειροκροτούν, διότι όπως είπαμε οι άνθρωποι έχουνε χάσει εδώ και καιρό κάθε αίσθηση σωστού και λάθους, αμαρτωλού και ενάρετου, προσβλητικού και αστείου, αδιάκριτου και διακριτικού.

Σημασία έχει να ζήσουμε γνήσια και θεάρεστα κι ας μην βρεθεί και κανείς να μας χειροκροτήσει...

Μην ζεις για το χειροκρότημα.

...φτάνει το σιωπηλό "χειροκρότημα" του Θεού, των Αγγέλων και των Αγίων μας, που περνά την φθαρτότητα χωρίς πυροτεχνήματα και γίνεται αιώνια αποδοχή, παράδεισος.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Πόσες ψυχές έχουν πονέσει και πληγωθεί από τον κακό χειρισμό ενός κληρικού στην εξομολόγηση; Πόσοι πήγαν να βρουν παρηγοριά και βυθίστηκαν ακόμη περισσότερη θλίψη και απόγνωση;
Μεγάλη η αμαρτία να έρχεται ένας άνθρωπος δίπλα σου, να σε εμπιστεύεται, να σου ανοίγει την καρδιά του, να φανερώνει τις ουλές και τα τραύματα του, και εσύ να βγάζεις μαστίγιο, να φοράς τήβεννο και να τον εξουθενώνεις. Να τον γεμίζεις φόβο και ανασφάλειες να τον βάζεις ακόμη περισσότερο να σιχαθεί τον εαυτό του.

Μα ο εαυτός, η ψυχή και το σώμα που τον βάζεις να σιχαθεί είναι «Εικόνα Θεού», είναι δημιούργημα του Θεού. Σκοπός της πνευματικής ζωής δεν είναι να σιχαθούμε αυτό που είμαστε αλλά να το αγαπήσουμε. Να το φωτίσουμε. Να το θεραπεύσουμε. Ο αμαρτωλός δεν είναι κακός αλλά άρρωστος. Δεν είναι θέμα ηθικό αλλά υπαρξιακό. Δεν υπάρχουν αμαρτωλοί και αναμάρτητοι αλλά θεραπευμένοι και αθεράπευτοι.

Δεν οδηγείς κάποιον στην ταπείνωση βάζοντας τον να βρίζει και να σιχαίνεται τον εαυτό του, αλλά συμφιλιώνοντας τον με αυτό που είναι και εκείνο που μπορεί να γίνει.
Οδηγώντας τον, στην αποδοχή των τραυμάτων και χαρισμάτων του ως ενιαία δώρα της πρόνοιας του Θεού.
Ως δρόμους προς Εκείνον. Να μάθει να λέει «Σε ευχαριστώ Θεέ μου για όλα όσα μου χάρισες.. Κι αυτά που καταλαβαίνω κι εκείνα που δεν μπορώ να εξηγήσω…».

Ο πραγματικά ταπεινός δεν είναι αυτός που κακολογεί και μαστιγώνει τον εαυτό του για αυτά που δεν κατάφερε ή δεν πέτυχε. Αλλά εκείνος που βλέπει τι μπορεί να γίνει και που μπορεί να φτάσει με την βοήθεια Του Θεού.

Ταπείνωση σημαίνει να πιστεύω ότι τα πάντα, όσα έχω και δεν έχω είναι του Θεού.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Μας γοητεύουν τα πράγματα που έχουν μέσα τον θάνατο. Μας πλησιάζουν με την ψεύτικη ομορφιά της ηδονής και πέφτουμε στην παγίδα.Την αγάπη, τη συγχώρεση, την ελευθερία, την άφεση αμαρτιών, τη συγγνώμη, τη μετάνοια και την ταπείνωση όμως δεν μπορείς να τις αγοράσεις από πουθενά. Δεν πουλιούνται. Τα λουλούδια του Παραδείσου δεν πουλιούνται, μοσχοβολάνε δωρεάν και είναι διαθέσιμα για όλους αλλά χρειάζονται κόπο για να τα κατακτήσουμε. Δυστυχώς όμως έχουμε προτίμηση στα αγκάθια της κολάσεως επειδή έχουν επάνω τους ελκυστικά αρώματα αλλά δυστυχώς κρύβουν μέσα τους την οσμή του θανάτου.

Όταν το παιδί αγκαλιάζει τη μητέρα του, συνήθως η μάνα υποδέχεται το τέκνο στην αγκαλιά της με τα εξής λόγια : “Είμαι ο πιο πλούσιος άνθρωπος στον κόσμο με τέτοια αγκαλιά παιδί μου!”

Ο πλούτος της ζωής βρίσκεται στην αγάπη και όχι σε μια οποιαδήποτε αγάπη αλλά σε αυτήν που νικάει τον θάνατο.

Ο άνθρωπος σήμερα ελάχιστα προβληματίζεται πνευματικά. Όταν μιλήσουμε για Χριστό, Μυστήρια, Εκκλησιασμό και σωτηρία οι άνθρωποι δεν θέλουν να ακούσουν διότι νιώθουν ότι αυτά τα λίγα χρόνια της ζωής μας δεν υπάρχει λόγος να μας απασχολούν αυτά. Δώσαμε αξία στον Χάρο και σε ό,τι μυρίζει θάνατο. Αν μιλήσεις όμως για χρήμα, δόξα , τιμές και ψευτιές αυτού του κόσμου οι άνθρωποι γοητεύονται παράφορα.

Θα πεθάνουμε σου λέει ο άλλος. Όλα θα τελειώσουν οπότε γρήγορα ό,τι αρπάξουμε και ό,τι ζήσουμε. Το εδώ και το τώρα….Με όποιο κόστος… Ο Χάρος είναι το σημείο αναφοράς. Αυτός που θα τα καταπιεί όλα.

Μας γοητεύει σαρκικά μία όμορφη εξωτερικά γυναίκα αλλά δεν βλέπουμε την πνευματική, την αγιαστική γοητεία και το εσωτερικό κάλλος που έχουν κοπέλες σαν την Αγία Μαρίνα, την Αγία Παρασκευή, την Αγία Αικατερίνη και την Αγία Κυριακή.

Πόσες μητέρες θα πούνε στην κόρη τους να έχει για παράδειγμα και καθρέφτη ζωής την Αγία Μαρίνα και όχι τη Lady Gaga ;

Αντί να έχουμε για παράδειγμα αυτές τις αγιογραφίες, έχουμε σαν οδοδείκτη τις ψευτο-”αγιoγραφίες” του instragram.

Πλατσουρίζουμε στη βρώμικη επιφάνεια του ψεύτικου κόσμου αντί να κάνουμε την κίνηση να βυθιστούμε στα γνήσια νοήματα της ζωής στον ωκεανό του πνεύματος ώστε να ανακαλύψουμε τον πολύτιμο μαργαρίτη που είναι ο Κύριος…

Γιατί συμβαίνει αυτό ; Πολύ απλά διότι έχουμε κάνει μερική ενσάρκωση του Χριστού μέσα μας. Τοποθετούμε μέσα μας τον Χριστό και τον διάβολο και πηγαίνουμε με όποιον μας βολεύει για λόγους που εμείς γνωρίζουμε ή μάλλον που μας επιτάσσει ο εγωϊσμός μας.

Ο Κύριος ενσαρκώθηκε και πήρε όλον τον άνθρωπο. Όχι ένα μέρος αυτού. Πλησιάζουμε τον Χριστό, θέλουμε να κάνουμε μια πνευματική αλλαγή και μεταμόρφωση στη ζωή μας αλλά δίνουμε στον Κύριο έναν συγκεκριμένο χώρο μέσα στην καρδιά και τη ζωή μας. Συνήθως του δίνουμε το μπουντρούμι αντί να του δώσουμε τον θρόνο του Βασιλέως.

Σέρνουμε τον Χριστό σε ένα μπουντρούμι μέσα στην καρδιά μας και του λέμε “Κάτσε εδώ , εγώ θα κάνω τα δικά μου και θα σε φωνάξω όταν έχω ανάγκη”. Ύστερα πηγαίνουμε στον διάβολο για να κάνουμε τις συζητήσεις και τις συναλλαγές μας “Πώς θα καλοπαντρευτώ, πώς θα έχω καλή ζωή , πώς μπορώ πατώντας επάνω σε άλλους εξουσιάζοντάς τους να περάσω καλά, πώς θα γίνει το δικό μου σε κάθε σχέση κλπ κλπ”. Θα κατέβω στο μπουντρούμι για να φωνάξω τον Χριστό όταν ο γιατρός μου πει κάποια άσχημα νέα για μένα ή κάποιο μέλος της οικογένειάς μου . Αυτός είναι ένας Χριστός για τις δουλειές και τις ανάγκες μου όπως έλεγε και ο Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης.

Θέλουμε έναν Χριστό μόνο για την υγεία μας και για τίποτε άλλο και έναν διάβολο για όλα τα υπόλοιπα βαδίζοντας τελικά έναν χορό του Ζαλόγγου προς την απώλεια.

Γι’ αυτό παρατηρούμε μια σύγχυση ιδιαίτερα σε ανθρώπους που λένε ότι είναι της Εκκλησίας ως άτομα αλλά δεν είναι του Χριστού ως πρόσωπα . Μπορεί να εκκλησιάζονται χρόνια και να ξέρουν το Ευαγγέλιο απ’ έξω αλλά όσον αφορά στην εφαρμογή των λόγων του Ευαγγελίου, εκεί η υπακοή γίνεται στον διάβολο και όχι στον Χριστό , διότι πολύ απλά αυτό υπαγορεύει ο ναρκισσισμός που έχουμε μέσα μας και θέλει να τραφεί από ψεύτικα πράγματα ώστε να μας τρώει την ψυχή μας συνεχώς.

Ο Κύριος όμως τι μας λέει :
Ιω. 14,15: “Ἐὰν ἀγαπᾶτέ με, τὰς ἐντολὰς τὰς ἐμὰς τηρήσατε,”
Ιω. 14,21 : “ὁ ἔχων τὰς ἐντολάς μου καὶ τηρῶν αὐτάς, ἐκεῖνός ἐστιν ὁ ἀγαπῶν με· ὁ δὲ ἀγαπῶν με ἀγαπηθήσεται ὑπὸ τοῦ πατρός μου, καὶ ἐγὼ ἀγαπήσω αὐτὸν καὶ ἐμφανίσω αὐτῷ ἐμαυτόν.”

Τις εντολές τις τηρούμε όχι με τη νομική τους έννοια. Τις βιώνουμε ως ένα δρόμο ζωής,αγάπης,θεραπείας και σωτηρίας.
Το θέμα δεν είναι να γίνουμε άνθρωποι της Εκκλησίας με την έννοια των εξωτερικών τύπων. Δεν έχει νόημα να πηγαίνουμε τυπικά στα Μυστήρια αλλά να τα βιώνουμε πραγματικά με τρόπο υπαρξιακής σχέσης.

Ο Χριστός που έχω μέσα μου δεν είναι για κάποιες στιγμές αλλά για όλες τις στιγμές της ζωής. Βρίσκεται στο καλημέρα που θα πω στη γυναίκα μου ή το παιδί μου το πρωί , στο χαμόγελο που θα χαρίσω στους ανθρώπους που συναναστρέφομαι , στο συγγνώμη που θα πω στον άνθρωπο που πλήγωσα.

Μα αυτά μπορώ να τα κάνω και χωρίς τον Χριστό θα πει κάποιος…

Όχι…

Όταν πας να ζητήσεις συγγνώμη από αυτόν που έβλαψε, όταν πας να μιλήσεις και να χαμογελάσεις στον εχθρό, ή όταν δέχεσαι μια συγγνώμη και στο στομάχι σου γίνεται κόμπος δεν μπορείς να κάνεις ανθρωπίνως την υπέρβαση χωρίς τη χάρη του Θεού. Μπορεί ίσως να το κάνεις πράξη επιφανειακά αλλά μέσα σου να βράζεις. Μόνο ο Κύριος είναι αυτός που θα μεταμορφώσει εσωτερικά τον άνθρωπο ώστε να ακτινοβολίσει ο Κύριος στον συνάνθρωπό μου….

Αυτά συμβαίνουν όταν στον θρόνο της καρδιάς μου έχω όχι τον διάβολο αλλά τον Χριστό…

Πως θα ενθρονιστεί ο Κύριος στην καρδιά μου ; Με την ταπείνωση ..Και τι σημαίνει ταπείνωση ; Η ολοκληρωτική υπαρξιακή μου εσωτερική κίνηση να ζητώ το έλεος Του.

Καλό αγώνα...

π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh.gr – Ιερά Μητρόπολη Λήμνου

[toula]

Καταρχήν ιδιωτική Θεία Λειτουργία δεν υπάρχει. Η Θεία Λειτουργία γίνεται για όλη τη δημιουργία και φυσικά για όλους τους ανθρώπους. Στην ουσία μιλάμε για μια ιδιωτική πρωτοβουλία για να γίνει κάποια Θεία Λειτουργία σε κάποιο εκκλησάκι ή στην Εκκλησία. Αυτό φυσικά δεν ειναι κακό να κάνουμε μια Λειτουργία σε κάποιον Άγιο που ευλαβούμαστε ή για κάποιον πνευματικό λόγο...Υπάρχουν όμως προϋποθέσεις διότι πολλές φορές όλο αυτό καταντάει ένα φορκλορ...

Δεν μπορούμε από τη θυσία του Χριστού και την προσφορά του σώματος και αίματός του να κάνουμε εξαιρέσεις. Είμαστε όλοι μέλη του σώματος του Κυρίου, μιλάμε για τους βαπτισμένους φυσικά. Ας φανταστούμε το πόδι να πει στο χέρι ότι δεν το χρειάζεται είναι αδύνατον. Μπορούμε να κάνουμε Θεία Λειτουργία στο ιδιωτικό μας Εκκλησάκι αλλά ο Κύριος θα κατέβει για όλη την δημιουργία.Μαγικά πράγματα στην Εκκλησία δεν γίνονται.

ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΕΥΤΡΑΠΕΛΑ : Πολλοί θέλουν να κάνουν Λειτουργία σε κάποιο εκκλησάκι αλλά να μην χτυπήσουμε καμπάνες , και να μην το ανακοινώσουμε διότι η οικογένεια δεν θέλει κάποιοι άνθρωποι να έρθουν διότι έχουν διαφορές ή κακίες μεταξύ τους . Δηλαδή ποιόν Χριστό θα "κατεβάσουμε" τελικά ;του μίσους ή της αγάπης;...

Κάποιοι το καλοκαίρι κάνουν "Ιδιωτική" Θεία Λειτουργία για να κάνουν το κομμάτι τους με το σόϊ και τους φίλους τους και την ώρα που ο Παπάς λέει τα "σα εκ των σων" έξω απο το Ξωκκλήσι πίνουνε τσίπουρα και ψήνουνε λουκάνικα και τελικά η Θεία Λειτουργία είναι απλά ένα φορκλορ στο όμορφο τοπίο. Για να μην πουμε οτι πολλοί δεν παίρνουν αντίδωρο διοτι έχουν φάει κοψίδια.
Είναι ευλογία η Θεία Λειτουργία και η μνημόνευση των ονομάτων αλλά γιατί τελικά θέλουμε να κάνουμε Λειτουργία ; Την κάνουμε διότι θέλουμε το Χριστό ή απλά για να κάνουμε ένα κοινωνιολογικό φορκλορ ;

Ας δούμε λοιπόν αναλυτικά κάποια σημεία για το θέμα αυτό

Να κάνω ιδιωτική Θεία Λειτουργία για ευλογία για την οικογένειά μου :

Οι ευλογίες στην εκκλησία δεν είναι αυτοματοποιημένες διαδικασίες ή μαγικές πράξεις. Απαιτείται συγκατάθεση του ανθρώπου ώστε να έρθει σε κοινωνία γάμου και αγάπης με τον Χριστό. Αυτόματες μαγικές πράξεις στην εκκλησία δεν υπάρχουν.

Π.χ. Τι ευλογία είναι αυτή όταν τα μέλη της οικογένειας που θα κάνουν τη Θεία Λειτουργία δεν εξομολογούνται και δεν έχουν πνευματική ζωή και σχέση με τον Χριστό; Τι ευλογία είναι αυτή όταν κάνουμε ιδιωτική Λειτουργία μια φορά τον χρόνο και πάμε στην Εκκλησία μόνο την Ανάσταση έτσι για το καλό ή κοινωνάμε ανεξομολόγητοι παίρνοντας βαρύ κατάκριμα ;

Αφού θα κάνω «ιδιωτική» Θεία Λειτουργία θα κοινωνήσω:

Η Θεία Κοινωνία είναι κοινωνία μεταξύ Θεού και ανθρώπου. Αυτή η ένωση του ανθρώπου με τον Χριστό δηλαδή με το σώμα και το αίμα του χρειάζεται πνευματικές προϋποθέσεις. Δεν μεταλαμβάνουμε χωρίς να έχουμε πάρει την ευλογία του πνευματικού-εξομολόγου. Η Θεία Κοινωνία δεν είναι ούτε για το καλό, ούτε έθιμο. Είναι το Μυστήριο των Μυστηρίων και φυσικά οφείλει ο άνθρωπος να μεταλαμβάνει συχνά και όχι μόνο κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα, πάντα όμως με πνευματική προετοιμασία. Καλύτερα κάποιος να μην κοινωνήσει καθόλου παρά να κοινωνεί απροετοίμαστος, διότι έτσι προδίδει τον Κύριο.

Να κάνω «ιδιωτική» Θεία Λειτουργία για το καλό :

Τι είναι αυτό το καλό ; Να κερδίσω λεφτά ; Να έχω απλά μια σωματική υγεία, υλικές απολαβές; Δηλαδή ο Χριστός είναι το λυχνάρι και θα τον χρησιμοποιήσω για εγωϊστικό υλικό όφελος; Ο δρόμος του Χριστιανού που ξεκινάει από την ημέρα του βαπτίσματος είναι σταυρώσιμος. Κανένας Άγιος δεν έφτασε στον Αγιασμό με ροδοπέταλα στον δρόμο. Ο Αγώνας για την σωτηρία είναι η πορεία του Γολγοθά και δυστυχώς δεν ξέρουμε πόσο χρόνο έχουμε.

Αυτό που οφείλουμε να κάνουμε , είναι να προσευχόμαστε στον Κύριο να γίνει το θέλημα Του, να μας δίνει φώτιση για καλύτερη μετάνοια, εξομολόγηση και συντριβή καρδιάς για να μπορέσουμε να τον αγαπήσουμε.

Τί χρειάζεται να κάνω για τη Θεία Λειτουργία ; Τί προετοιμασία χρειάζεται;

Αρχικά ενημερώνουμε τον Ιερέα για την ημέρα που θα γίνει η Θεία Λειτουργία και φυσικά σε ποιον Ιερό Ναό. Αν το Εκκλησάκι είναι ιδιωτικό οφείλουμε να το καθαρίσουμε και να ρωτήσουμε τον Ιερέα τι θα χρειαστεί μέσα στο Ιερό για διευκόλυνση της τελέσεως της Θείας Λειτουργίας.

Οφείλουμε να εξομολογηθούμε ώστε να μεταλάβουμε (αν μας αφήσει ο πνευματικός , αυτό θα το κρίνει ο ίδιος). Δεν μεταλαμβάνουμε ανεξομολόγητοι , και φυσικά ούτε μέλη της οικογένειας με την παρότρυνση «για το καλό» ή «για ευλογία» επειδή λειτουργήσαμε το Εκκλησάκι.

ΥΛΙΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

ΖΥΜΩΤΟ ΠΡΟΣΦΟΡΟ (Στον Εσπερινό)

ΟΝΟΜΑΤΑ ΥΠΕΡ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡ ΑΝΑΠΑΥΣΕΩΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΚΟΜΙΔΗ

(Στον Εσπερινό)

ΑΡΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΤΟΚΛΑΣΙΑ (ΑΝ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ)

ΛΑΔΙ ΚΑΙ ΚΡΑΣΙ

ΚΑΡΒΟΥΝΑΚΙΑ – ΛΙΒΑΝΙ

ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ (ΑΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΓΙΑΣΜΟΣ)

ΚΟΛΥΒΑ (ΑΝ ΓΙΝΕΙ ΤΡΙΣΑΓΙΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟΘΑΝΟΝΤΕΣ ΚΤΗΤΟΡΕΣ ΚΑΙ ΚΕΚΟΙΜΗΜΈΝΟΥΣ ΑΔΕΡΦΟΥΣ ΜΑΣ)

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΕΔΕΣΜΑΤΑ :

Αν είναι η μέρα ή η περίοδος νηστείας τα εδέσματα πρέπει να είναι νηστήσιμα και φυσικά διανέμονται μετά το δι’ ευχών της Θείας Λειτουργίας και το μοίρασμα του αντιδώρου.

Καλό παράδεισο, καλό αγώνα, καλή μετάνοια στην πορεία του Αγιασμού.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου

[toula]

''Δὲν θὰ σὲ ὀνομάσω μάνα ἐπειδὴ γέννησες, γιατὶ καὶ τὰ ζῷα καὶ τὰ θηρία γεννοῦν – αὐτὸ εἶνε φαινόμενο φυσικὸ ποὺ νομοθέτησε ὁ Θεός. Ὄχι λοιπὸν ἡ γέννησι ἀλλὰ ἡ ἀνατροφὴ θὰ σὲ ἀναδείξῃ μητέρα. Ἔτσι οἱ γονεῖς θὰ γίνετε φῶς ποὺ θὰ λάμπῃ στὸ σπίτι.''

~ Ιερός Χρυσόστομος