"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Μπορώ και εγώ να παραθέσω μία λίστα από πιστούς διανοούμενους που είναι υπέρ της μετάφρασης και στο χώρο τους έχουν μεγάλο κύρος. Η ουσία είναι πως για τέτοια θέματα αρμόδιοι είναι οι ποιμένες μας και όχι οι γλωσσολόγοι, οι ιστορικοί, οι αρχαιολόγοι και γενικά οι διανοούμενοι. Ας πάρει λοιπόν θέση η Ιεραρχία.

Τον τελικο λογο Shubik, θα εχει το Εκκλησιασμα, το Χριστεπωνυμο πληρωμα της Ορθοδοξου Εκκλησιας, το οποιο θα κληθει να υιοθετησει η να απορριψει τα τυχον, τετελεσμενα.

Οπως εγινε πολλακις, μεσ στην δισχλιετη μας ιστορια, και με την Εικονομαχια, και με την ψευδενωση της Φερραρας-Φλωρεντιας, και με πλειστα οσα, αλλα, γεγονοτα οπου ακομα και η Ιεραρχια σε μεγαλο ποσοστο προδωσε την Αγια Ορθοδοξη Πιστη, ο ευσεβης λαος του Θεου εδωσε την λυση.

Εγω για παραδειγμα γνωριζω απο πρωτο χερι, οτι στην ενορια μου τουλαχιστον δεν θα διανοηθει κανεις ποτε να πειραξει την Λατρεια, στο ελαχιστο, γιατι διαφορετικα, αφου τα κανουμε πρωτα, ολα, γης μαδιαμ, κατοπιν θα κανουμε κατ'οικον Εκκλησια, και ας μας κρινει απο εκει και περα, ολους ο Δικαιοκριτης Χριστος.

Λοιπον, μολων λαβε, με τα Αγια των Αγιων. Οποιος θελει μοντερνισμους, και lifting να παει στον αισθητικο..

Το τι κανουν οι Σλαβοι, και οι λοιποι ποσως μας ενδιαφερει, οι Ρωσσοι για παραδειγμα ηδη απο τον 19ο αιωνα ειχαν πεσει απο πλανη σε πλανη με την υπερ του δεοντος μεταφυσικη τους θεολογια, και τις υπερβολες απο τις αλλεπαληλες μεταρρυθμισεις στην Λατρεια τους.

Αποτελεσμα; Επεσε η σβουριχτη σφαλιαρα με τον 70ετη, υπαρκτο σφαγιαστικο σοσιαλισμο, και τωρα αφου ελευθερωθηκαν, γυρνανε τρεχοντας πισω στην Παραδοση και στους Αγιους Πατερες, με τα τεσσερα.

Μην παρασυρεστε απο αγνες προθεσεις που κρυβουν αλαζονεια, επαρση, αναγκη για διαφορετικοτητα, ελλειψη ποιμαντικου εργου, και πνευματικοτητος, αλλα και ταπεινωσεως, με συνεχη εμμονη και επιμονη για αλλαγες.. Ειναι σαφες οτι κατι υποκρυπτεται.

Με την ιδια λογικη σε τελικη αναλυση, να κανουμε και μια ανακαινιση στον Παρθενωνα, γιατι παλιωσε, και ειναι και ασχημα τα ερειπια, αφου δεν καταλαβαινει ο ξενος τουριστας πως ηταν το κτιριο αρχικα και αναζητα το χαμενο μεγαλειο και δεν το βρισκει.

Τι λετε; Να του ριξουμε μια να τον ισοπεδωσουμε, για να τον εκσυγχρονισουμε;

Eνα χαζο παραδειγμα εφερα.. Αλλα, τολμά κανεις να το κανει πραξη; Οχι βεβαια.

Αφου λοιπον με τα αψυχα και τα μαρμαρα δεν παιζουμε, γιατι πολυ περισσοτερο να παιξουμε με την σωζουσα πιστη και λατρεια μας, που μας οδηγει ασφαλως, επι αιωνες αιωνων στον ουρανο;

Aς αναρωτηθουμε.

Πάντως, πέρα από τα λογικά επιχειρήματα και όλα τα λοιπά.

Οτι και να λέμε, είναι και ζήτημα καρδιάς για μένα.

Δεν θα αναπαυόμουνα, με τα μεταφρασμένα λειτουργικά κείμενα.

Και νομίζω το ίδιο θα ίσχυε για τους περισσότερους ανθρώπους.

Μην ξεχνάμε πόσο έχει μπει στη ζωή μας η παράδοση και η γνώριμη εκκλησιαστική γλώσσα.

"Μνήσθητί μου Κύριε", λέμε κάθε τόσο όλοι μας, ακόμα και άνθρωποι που δεν πιστεύουν.
Δεν λένε "θυμήσου με Κύριε".
Υπάρχουν άπειρα παραδείγματα.

Είναι κρίμα εμείς οι Ελληνες, να απεμπολήσουμε αυτόν τον θησαυρό που έχουμε κληρονομήσει και να παραδόσουμε στις επόμενες γενεές, ξινά και άχαρα γλωσσικά ιδιώματα.

Ας κρατήσουμε κάτι τουλάχιστον ακέραιο, μέσα στον κυκεώνα των διαρκών παραχωρήσεων και εκπτώσεών μας.

dionysisgr έγραψε: ..............
Εγω για παραδειγμα γνωριζω απο πρωτο χερι, οτι στην ενορια μου τουλαχιστον δεν θα διανοηθει κανεις ποτε να πειραξει την Λατρεια, στο ελαχιστο, γιατι διαφορετικα, αφου τα κανουμε πρωτα, ολα, γης μαδιαμ, κατοπιν θα κανουμε κατ'οικον Εκκλησια, και ας μας κρινει απο εκει και περα, ολους ο Δικαιοκριτης Χριστος.
............

Μεγάλη Μπουκιά να φάς , μεγάλη κουβέντα μα μην πείς.

Νάναι ευλογημένο

Λειτουργική Αναγέννηση (Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης)

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ πρόσφατες θεολογικές συζη­τήσεις, θα ήθελα να καταθέσω τον λογισμό μου, ειλικρινά, ταπεινά και πολύ απλά. Κατ' αρχάς θεωρώ αδόκιμο τον όρο «λειτουργική ανα­γέννηση». Αναγέννηση νομίζω σημαίνει εκ νέου γέννηση, ξαναγέννημα, επειδή έχουμε φθορά, ακρωτηριασμό, αδυναμία ή και παρακμή. Παρατηρείται αποδεδειγμένα κάτι τέτοιο, και γι' αυτό φταίει το κείμενο, η γλώσσα της θ. Λειτουργίας και η εκ τούτου μη συμμετοχή των λαϊκών στα «εκκλησιαστικά δρώμενα»; Με μόνο οπλισμό την ειλικρίνειά μου εξέρχομαι, για να μη χαρακτηρι­σθώ «κοσμόφοβος και μισόκοσμος», και δίχως δυ­νατά και υψηλά επιχειρήματα διατυπώνω ξεκά­θαρα τη σκέψη μου και λέγω, πρώτα σε μένα, πως χρειάζεται καλύτερα προσωπική αναγέννηση· τα­πεινή μαθητεία στην παράδοση, στην απλότητα, στη σωφροσύνη, με άχρωμα γυαλιά. Δεν θεωρώ ότι αυτό είναι το κύριο πραγματικό ποιμαντικό πρόβλημα. Είναι δημιουργημένο, κατασκευασμέ­νο πρόβλημα. Μάλιστα προέρχεται από εκεί πού δεν θα το περίμενες. Δεν θεωρώ, επαναλαμβάνω, ότι είναι πραγματικής ποιμαντικής αναγκαιότητας.

Για να μη μιλάμε γενικά και αόριστα, θα κάνω εξαίρεση και θα μιλήσω για τον εαυτό μου, δηλα­δή θα τον εκθέσω, κι έτσι άνετα όσοι θελήσουν, ειδικευμένοι διαφόρων επιστημών, θα μπορέσουν να με χαρακτηρίσουν κτυπώντας με. Σαράντα χρόνια ως εκκλησιαζόμενος δεν αισθάνθηκα εξουσιαζόμενος, αμυνόμενος, απομονωμένος, εξουθενημένος από τη γλώσσα της θ. Λειτουργίας. Οι αμαρτίες μου μόνο μ' έκαναν κουρασμένο και απρόσεκτο. Δεν ένοιωσα μέσα στην εκκλησία αποκομμένος από τον κόσμο, σε μια «καθαρά ιδιωτική υπόθεση», παρακολουθώντας μια «συν­θηματική γλώσσα ολίγων». Δεν μπορώ ασφαλώς να πω ότι από παιδί είχα πλήρη κατανόηση όλων των λεγομένων. Μήπως μπορώ να το πω τώρα; Μήπως θα μπορέσω να το πω άραγε ποτέ; Μήπως δεν πρέπει μάλιστα όλα να τα καταλάβουμε με το μικρό μυαλό μας αμέσως και τώρα; Μου έλεγε προ καιρού ένας Γέροντας: "Πενήντα χρόνια στο Άγιον Όρος, και προχθές ένοιωσα στην αγρυ­πνία το «Κύριε ελέησον»". Αν το λέγαμε «Κύριε ελέησε εμένα», θα το κατανοούσαμε πιο γρήγορα; Τι σημαίνει κατανόηση; Έχει σχέση με το βίωμα; Πρέπει να κάνουμε τους πιστούς έξυπνους, να τα καταλαβαίνουν όλα γρήγορα; Γιατί να τα κατα­λάβουμε όλα αμέσως; Ποιος το επιλέγει και το επιτάσσει; Η λογική; Δεν νομίζω. Μήπως πρέπει λιγάκι να υπομείνουμε ή να επιμείνουμε, να μελε­τήσουμε βαθύτερα, να προσευχηθούμε θερμά, να ελπίζουμε περισσότερο, να εμπιστευθούμε τον Θεό, να καθαρθούμε για να φωτισθούμε;

Αν πούμε «ειρήνη σε όλους» και όχι «ειρήνη πάσι», λύσαμε τα προβλήματα της Εκκλησίας; Η «χάρις» δεν το καταλαβαίνουμε, η «χάρη» το καταλαβαίνουμε; Η «κοινωνία του Αγίου Πνεύμα­τος» πώς θα ειπωθεί; Τι σημαίνει, αλήθεια, «ειρή­νη», «χάρις», «κοινωνία»; Είναι, αδελφοί μου, «ιδεαλιστικό τείχος» η θ. Λειτουργία; Δεν μιλώ καθόλου για μαγική γλώσσα εδώ. Η μετάφραση ή η μεταγλώττιση ή όπως αλλοιώς την πούμε πιστεύ­ετε ότι θα λύσει το μεγάλο πρόβλημα του μη εκ­κλησιασμού των πολλών ανθρώπων; Μήπως δη­μιουργήσει και τότε άλλα ισχυρότερα τείχη; Μή­πως έχουμε τότε άλλες διαιρέσεις φοβερές στην Εκκλησία με τη νέα ή την παλαιά γλώσσα, όπως με το νέο ή το παλαιό ημερολόγιο, παλαιορθοδόξους και νεορθοδόξους; Αυτοί πού εκκλησιάζο­νται συχνά, συνήθως δεν παραπονούνται. Αυτοί πού δεν εκκλησιάζονται, ψάχνουν και βρίσκουν προφάσεις για τον δεσπότη, τον παπά, των ψάλτη, τη γλώσσα και λοιπά. Υπερβάλλω ως καλόγερος; Δεν μιλάμε για μαγική ή ιερή γλώσσα, αλλά για αγιασμένη, ωραία, αληθινή γλώσσα. Δεν παί­ζουμε με τις λέξεις, αλλά η δύναμη των λέξεων μας απέδωσε καταπληκτικά νοήματα, που ποιος μπορεί να τα αντικαταστήσει δίχως θεοπνευστία και θεοχαρίτωτη δύναμη; Δεν συμφωνώ διόλου ότι πρόκειται για «ιδιωτική θρησκευτική γλώσ­σα», αλλά για χαριτωμένη, ευλογημένη, από πλούσια αγιοπνευματική δρόσο, πού ευφραίνει και αναπαύει ταπεινές ψυχές. Είπα πώς δεν έχω ισχυρά επιχειρήματα επιστημόνων και το βλέπε­τε. Αφήστε με να μιλώ με την καρδιά μου. Μήπως χρειάζεται να μιλήσουμε για εσωτερική νηνεμία, νηφαλιότητα και καθαρότητα, ώστε ν' ανοιχθούν φωτεινά παράθυρα πού θα συνδράμουν στην των ευαγγελικών ρημάτων κατανόηση, στη βίωση του «Κύριε ελέησον» μετά πενήντα χρόνια;

Μήπως, αγαπητοί μου, περνά το πνεύμα του κόσμου και στην πνευματική ζωή; Και τα θέλου­με όλα γρήγορα, άμοχθα, εύκολα, πρόχειρα; Αν γίνει σήμερα ένα από τα πολλά επιτυχή «γκάλοπ» για κατάργηση των νηστειών, ελευθερία των προ­γαμιαίων σχέσεων, κατάργηση του Όρθρου, τέ­λεση της θ. Λειτουργίας σε μισή ώρα, οποιαδήπο­τε ώρα της ημέρας, και ο κόσμος ψηφίσει κατά μέγιστη πλειοψηφία «ναι», η Εκκλησία θα πρέ­πει να υποταχθεί στα αιτήματα της αλλαγής των καιρών; Οι νέοι σήμερα δεν εκκλησιάζονται, για­τί δεν κατανοούν τη γλώσσα της θ. Λειτουργίας, γιατί δεν ακούνε εκφώνως τις ευχές του ιερέως, γιατί είναι ψηλά τα τέμπλα, γιατί καθυστερούν το χερουβικό οι ψάλτες; θεωρείτε ότι είναι σοβαρά τα επιχειρήματα αυτά; Μα έγιναν όλες αυτές και πολλές άλλες αλλαγές στη Δυτική «Εκκλησία» και απέτυχαν παταγωδώς.

Μήπως θα ήταν καλύτερα να ερμηνεύσουμε προσεκτικά τη θ. Λειτουργία, με την έκδοση σχε­τικών καλών βιβλίων -μερικά ήδη υπάρχουν, με την επανέκδοση λοιπόν-, με καλά προετοιμασμέ­να κηρύγματα, πού η σημασία τους, νομίζουμε, δεν είναι τόσο μεγάλη σε ποιο σημείο λέγονται, αλλά τι λέγουν, με εσπερινά κηρύγματα, με άρ­θρα; Μήπως θα την βιώναμε καλύτερα με συχνό­τερο εκκλησιασμό, με μεγαλύτερη προθυμία, αγά­πη και πόθο, όπως λέγει ο άγιος Χρυσόστομος, με τους λειτουργούς μας απλούστερους, λιτότερους, σεμνότερους, δίχως στόμφο, βερμπαλισμό και ε­πίδειξη, με μεγαλύτερη ταπείνωση, ευλάβεια και προσοχή, δίχως τους εκτυφλωτικούς φωτισμούς, τα πολλά μικρόφωνα, τους λαρυγγισμούς και τις αρές των κηρυγμάτων;

Αν μπορούμε να μιλάμε για αναγέννηση, θα ήταν καλύτερα μία υγιής επιστροφή στην ευλά­βεια του ταπεινού κλήρου και στην περισσή ευλάβεια του ταπεινού λαού, στην απλότητα κλήρου και λαού. Ήταν ένας Αγιορείτης παπάς στην έρημο πού λειτουργούσε επί εξήντα έτη συνεχώς και πάντα ήταν μούσκεμα από τα δάκρυα το φελόνι του. Ήταν ένας Ρώσος παπάς πού καθυστε­ρούσε ώρες να πει το «εξαιρέτως» και δεν ήξερε τι να κάνει ο υποτακτικός του... Ήταν ένας χωρικός στην Ήπειρο πού αισθανόταν, μούλεγε, πιο άνετα στην εκκλησία από το σπίτι του. Σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί, το βασικώς ελλείπον είναι η αγιότητα. Από αγίους έχουμε έλλειψη. Όχι ότι δεν υπάρχουν, αλλά δεν φθάνουν.

Μήπως στα νεανικά κέντρα των ενοριών θα ήταν καλό να διδαχθούν τα παιδιά μας αρχαία ελ­ληνικά, με τη δημιουργία νέων «κρυφών σχο­λειών», αφού στην τουρκοκρατία επί τέσσερις εκατονταετίες δεν έγινε λόγος για μετάφραση της θ. Λειτουργίας και στη σημερινή Ελλάδα γίνεται; Οι φωτισμένοι εκείνοι Αγιορείτες Κολλυβάδες, αντιδρώντας στον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό, εξέ­δωσαν στην καθομιλουμένη συναξάρια, έγραψαν ερμηνευτικά σχόλια στους κανόνες της υμνολο­γίας μας, μίλησαν για συχνή θεία Μετάληψη με σχετική προετοιμασία, αλλά δεν πείραξαν τη θ. Λειτουργία. Δεν θα μπορούσαν;

Στα ταπεινά ερημοκκλήσια της Σκιάθου του Παπαδιαμάντη, στα εξωκκλήσια τα μικρασιατικά του Κόντογλου, στους ναΐσκους των Αθηνών του αγίου παπα-Πλανά, στις χίλιες άγιες τράπεζες του ιερού Άθωνα επί τόσους αιώνες, στους κα­θεδρικούς και ενοριακούς και μοναστηριακούς ναούς όλης της Ορθοδοξίας, λευκανθέντες κλη­ρικοί, μαυρομαντηλούσες γριούλες, νέοι και νέες, φωτιζόμενοι από το καντήλι και τη λαμπάδα, δεν είχαν την αίσθηση της εσχατολογικής διαστάσε­ως της θ. Λειτουργίας, και σήμερα κατηγορούμε την κατάνυξη ως «συναισθηματική ανωριμότη­τα» και θεωρούμε τις διαγνώσεις μας ακριβείς και την αίσθησή μας πραγματική... Μέχρι χθες η εκφώνηση των ευχών της θ. Λειτουργίας λέγαμε πώς ήταν ευσεβιστική επικράτηση οργανωσιακών ιερωμένων, σήμερα λέμε το ακριβώς αντίθε­το. Ο καλός ιατρός δεν δίνει ασπιρίνη στον α­σθενή με πυρετό, αλλά ψάχνει να βρει την αιτία και την αφορμή του εμπύρετου νοσήματος...

Επαναλαμβάνω αυτό πού είπα στην αρχή, με πολλή αγάπη. Εμείς οι ίδιοι θέλουμε αναγέννη­ση. Το Άγιο Πνεύμα είναι ο «νοικοκύρης» της Εκκλησίας και τη φωτίζει κι εμπνέει σε όλους τους αιώνες. Η ενέργειά του δεν σταμάτησε στους τέσσερις πρώτους αιώνες, ώστε να επιστρέψουμε στο τυπικό της πρώτης Εκκλησίας. Το Άγιο Πνεύμα φωτίζει τους αγίους όλων των αιώνων, από τον πρώτο ως τον εικοστό πρώτο. Με σύνεση και καθαρότητα ας το υποδεχόμαστε σεμνά, τα­πεινά, διακριτικά, δίχως να σκανδαλίζουμε τους αδελφούς με τις γραφές μας.

http://www.alopsis.gr/modules.php?name= ... le&sid=240

Ποιό μπορεί να είναι το επόμενο - μετά τις μεταφράσεις - βήμα;
Μια ιδέα θα ήταν να κάναμε πιο "χαρούμενη" τη Θεία Λειτουργία... Με περισσότερο ρυθμό.
Αφού οι νεοέλληνες δεν καταλαβαίνουν Αρχαία -> πάμε στα Νέα.
Αφού οι νεοέλληνες έχουν μάθει να χορεύουν στα clubs -> ας φέρουμε το ρυθμό στη λειτουργία.

Τι θα λέγατε να αντιγράψουμε αυτούς τους "χαρούμενους" καθολικούς;

http://www.youtube.com/watch?v=31uSW4-1 ... r_embedded

είναι γεγονός οτι αν αρχισει η παράβαση των ιερών κανόνων μετα δεν εχει τέλος το ξήλωμα της ορθοδοξου πιστης

efadamop έγραψε:Ποιό μπορεί να είναι το επόμενο - μετά τις μεταφράσεις - βήμα;
Μια ιδέα θα ήταν να κάναμε πιο "χαρούμενη" τη Θεία Λειτουργία... Με περισσότερο ρυθμό.
Αφού οι νεοέλληνες δεν καταλαβαίνουν Αρχαία -> πάμε στα Νέα.
Αφού οι νεοέλληνες έχουν μάθει να χορεύουν στα clubs -> ας φέρουμε το ρυθμό στη λειτουργία.

Τι θα λέγατε να αντιγράψουμε αυτούς τους "χαρούμενους" καθολικούς;

http://www.youtube.com/watch?v=31uSW4-1 ... r_embedded

Προς τα εκεί θα πορευθούμε αν δεν προσέξουμε!
Είμαι "ενωτικός" που σημαίνει ότι θέλω όλον τον κόσμο ενωμένο υπό την μίαν Αγίαν Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν!
Καμία περαιτέρω σχέση με την Παπιστική Εκκλησία, την οποία ΚΑΚΩΣ μνημονεύουμε ως καθολική.

Ὁ Νικοπόλεως κ. Μελέτιος καὶ ὁ π. Κωνσταντῖνος Μπέης

Ὑπὸ τοῦ Μητροπολίτου Νικοπόλεως κ. Μελετίου ἐλάβομεν τὴν ἀκόλουθον ἐπιστολήν:
«Τελευταῖα ἀπό πρόσωπα, πού ἔδιναν ἐντύπωση πνευματικῆς πορείας, καί ἀπό περιοδικά ἔγκριτα,
ἀκούγονται καί γράφονται τάχα πληροφορίες καί χαρακτηρισμοί γιά τό πρόσωπο καί γιά τήν διακονία τοῦ αἰδεσιμολογιωτάτου πρωτοπρεσβυτέρου κ. Κωνσταντίνου Μπέη, ὁμότιμου καθηγητῆ τῆς Νομικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, ἐπιστήμονος μέ διεθνές κῦρος καί μέ πλούσια ἐπιστημονική καί διοικητική δράση. Τοῦ ἀποδίδουν ἐλλιπῆ τήρηση τῆς τάξης τῆς Ἐκκλησίας.

Καί προβάλλεται τό ἐρώτημα: Τί λέγει γι᾿ αὐτό ὁ Μητροπολίτης, πού τόν ἐχειροτόνησε;

Ἔχω τήν γνώμη, ὅτι τό ἐρώτημά τους εἶναι “ρητορικό”. Ἄν ἦταν εἰλικρινές καί πνευματικό, θά ἀκολουθοῦσαν τήν ὁδό τοῦ Χριστοῦ (βλ. Ματθ. 18, 15 – 17). Θά ἀπευθύνονταν πρῶτα σέ μένα προσωπικά. Αὐτό ὅμως δέν ἔγινε. Ἄρα οἱ “φίλοι μας” δέν θέλουν νά ἀκούσουν! Νά μιλήσουν θέλουν!

Παρά ταῦτα ἐγώ μετά κάποιο δισταγμό, γιά τό τί νόημα ἔχει νά ἀπαντάει κανείς σέ τέτοιες προκλήσεις, ἕτοιμος εἰς ἀπολογίαν,καταθέτω.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
1. Ὁ π. Κωνσταντῖνος Μπέης ἐγεννήθη τό 1933. Εἶναι σήμερα 76 ἐτῶν.
2. Ἡ σύζυγός του Μαρία Ἴρμγκαρτ Μπέη, συμβολαιογράφος, ἦταν καθολική· καί ὄχι (ὅπως ἐπιπόλαια ἀναμηρυκάζουν, ἀπό τόν πρῶτο προχειρολόγο πληροφοριοδότη, οἱ ἀσχολούμενοι μέ τό πρόσωπό του), “προτεστάντισσα – λουθηρανή”. Ἀλλά, ἀπό τόν γάμο της, ἀκολούθησε σέ ὅλα τόν σύζυγό της σάν μέλος τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Ἐξομολογεῖται καί κοινωνεῖ τακτικά.
3. Τό ἔτος 2005, μετά τήν συνταξιοδότησή του, ὁ καθηγητής Κωνσταντῖνος Μπέης, ἐζήτησε νά γίνει κληρικός. Σέ μένα τόν ἐσύστησε ὁ ἀείμνηστος πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Τζούμας, ἀρεοπαγίτης. Καί διαπρεπεῖς νομικοί, ὅπως ὁ Ἀπόστολος Γεωργιάδης, μέ ἐβεβαίωσαν, ὅτι ἡ ἱερωσύνη ἦταν “γιά αὐτόν, ἄνθρωπο πού ζοῦσε πάντοτε συνειδητά τήν πίστη, ἡ ἀναμενόμενη φυσική ἐξέλιξη”. Στήν ἔγγραφη συγκατάθεσή της γιά τήν χειροτονία του, ἡ σύζυγός του γράφει:
“Γιά μᾶς ἡ ἱερωσύνη εἶναι τό μέγιστο ἀξίωμα στήν ζωή του. Μέ συγκίνηση βλέπω, ὅτι ἡ ἐσωτερική φωνή του –ἔκφραση θείας ἔμπνευσης, εἶναι πιό ἰσχυρή ἀπό τά πολλά ἐμπόδια πού βρέθηκαν μπροστά του”.
Ἐχειροτονήθη πρεσβύτερος στίς 30 Ὀκτωβρίου 2005.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Ἐναντίον τοῦ π. Κωνσταντίνου Μπέη ἐγράφησαν πολλά παράξενα. Ἀπό φιλόχριστη τάχα διάθεση;
Ἄς ἰδοῦμε τί; γιά νά καταλάβουμε τό “γιατί”.
Ἐρωτοῦν:
• Γιατί δέν χρησιμοποιεῖ τόν τίτλο “ἱερέας” στά ἀρθρογραφήματά του στίς ἐφημερίδες;...
Ἐρωτῶ καί ἐγώ. Εἶναι ὁ πρῶτος; ἤ ὁ μόνος; Εἶναι καί αὐτό κρῖμα; Γιατί; Σχόλια περιττά.
• Ἀκολουθοῦν σχόλια γιά τήν προσευχή του, στήν θεία λειτουργία. Τούς φταίει καί αὐτό! Δέν τούς συγκινεῖ, ὅτι τελώντας τήν θεία λειτουργία ὁ π. Κωνσταντῖνος Μπέης κλαίει συνεχῶς ἀπό κατάνυξη! Τούς φταίει, ὅτι ἀλλάζει κάποιες λέξεις!
Τήν λειτουργία τῆς Ἐκκλησίας μας κάνει. Στήν οὐσιαστική της τάξη ὁλόκληρη. Στά νοήματα ὁλόκληρη. Στήν φράση καί τό τυπικό προσαρμοσμένη στό ἦθος τῆς προσευχῆς του· μέ μιά κάποια τομή γιά περισσότερη προσέγγιση.
• Λειτουργεῖ μόνο στήν ἐνορία του. Κορυφούλα Ν. Πρεβέζης, ἕνα χωριουδάκι μέ περίπου 50 κατοίκους. Γιατί θέλει ἁπλᾶ νά προσεύχεται καί ὄχι νά προωθῆ ἰδέες. Δέν κάνει ἱεραποστολή. Δέν μετέχει σέ ἑορτές. Δέν πηγαίνει σέ ἄλλους Ἱεροὺς Ναούς.
Ἔγινε ἱερέας γιά τήν σωτηρία του· καί γιά ὠφέλεια τῶν δικῶν του.
• Τόν ἱερατικό του μισθό τόν παρεχώρησε ἀπό τήν ἡμέρα τῆς χειροτονίας του στό Φιλόπτωχο Ταμεῖο τῆς Μητροπόλεως Νικοπόλεως καί Πρεβέζης. Καί μέ δικά του χρήματα ἀνακαίνισε τόν Ναό Ἁγίου Γεωργίου στήν Κορυφούλα. Καί πηγαίνει ὁδικῶς μέ τό αὐτοκίνητό του, συνήθως μαζί μέ τήν πρεσβυτέρα – σύζυγό του. Μιά διαδρομή 450+450=900 χλμ. Μήπως ξέρετε πολλούς, πού κάνουν τό ἴδιο;

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Ὁ π. Κωνσταντῖνος ἔχει ἐκδώσει ἕνα σωρό βιβλία· κατά τό πλεῖστον νομικά· ἀλλά καί μέ φιλοσοφικό καί
θρησκευτικό προβληματισμό.

Ἕνα εἶναι καί τό: “Ἰδίαν ὁδόν ἐβάδιζε διά τῆς πολιτείας”, “ἀφιέρωμα στό σοφό καί ἅγιο ἱεράρχη Σεβ. Ἀρχιεπίσκοπο Ἀμερικῆς κ. Δημήτριο Τρακατέλλη”, Ἀθήνα 1999. Ποιός διαφωνεῖ; Ποῖος δέν συγκινεῖται;

Σ᾿ αὐτό ἐπαναδημοσιεύει πολλά ἄρθρα του, πού εἶχαν πρό πολλῶν ἐτῶν καταχωρισθεῖ στήν ἐφημερίδα “Ἐλευθεροτυπία”.

Σέ ἕνα μέ τίτλο: “Οἰκουμενική Κοινή Λατρεία τοῦ Θεοῦ”, σελ. 47 – 50, ὁ ἴδιος μᾶς πληροφορεῖ, ὅτι:
α. Σέ μία ἀπό τίς ἐπισκέψεις του στήν Ἰαπωνία, (1990 – 1993) σέ ἐπιστημονικά ταξείδια συνεργασίας μέ τίς ἐκεῖ νομικές σχολές, ἐπισκέφθηκε καί ἕναν βουδιστικό ναό μαζί μέ φίλους του Ἰάπωνες καθηγητές, εἶχε ἀνάψει κερί, καί εἶχε ἐκεῖ προσευχηθεῖ “στόν Θεό τῆς ἀγάπης, πού μᾶς φανέρωσε ὁ Ἰησοῦς”.
β. Τό 1991 σέ ἐπίσκεψή του στό Καῖμπριτζ τῆς Ἀγγλίας εἶχε ἐκκλησιασθεῖ καί κοινωνήσει σέ ἀγγλικανικό ναό.
γ. Σέ Διεθνές Συνέδριο Δικονομολόγων Νομικῶν στήν Σύρο σάν συνδιοργανωτής μετεῖχε στίς λατρευτικές ἐκδηλώσεις καί ἐκοινώνησε στόν καθολικό ναό τῆς Σύρου. Τίς παρουσίες του αὐτές, κάποιοι θέλησαν νά τίς παρουσιάσουν σάν ἐκδηλώσεις ὕποπτου φρονήματος!

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Ὅμως τά λόγια τους αὐτά δείχνουν προχειρότητα, ἐπιπολαιότητα καί ζῆλο ἄκριτο. Δέν εἶναι ἄκριτος ὁ ζῆλος κάποιου, ὅταν στόχο του ἔχει νά ἀνακαλύπτει πνευματικά ἀρρωστήματα σέ ἄλλους; Καί ὅταν ξεχνάει τά δικά του; ὅτι δηλαδή κάποιοι ἐγύριζαν στήν Ἀθήνα, μέ ράσο φράγκικο (σουτάνα); καί ὅτι ἄλλοι, λίγο παλιότερα, ἐγέμιζαν γιά χρόνια τήν Ἑλλάδα μέ ὅ,τι τό φράγκικο σέ ἰδέες καί σέ πνευματικότητα;

Ἄς ἰδοῦμε μέ προσοχή, τί μᾶς λέει:
• Στό Καῖμπριτζ πηγαίνοντας νά κοινωνήσει ὁ π. Κωνσταντῖνος αὐτοπροσδιορίστηκε σάν ὀρθόδοξος, ἀφοῦ σταυροκοπήθηκε ὀρθόδοξα καί ἐπέσυρε τήν προσοχή τοῦ ἀγγλικανοῦ ἱερέα. Ὁ π. Κωνσταντῖνος Μπέης τό ἔδειξε: ὅτι εἶναι ὀρθόδοξος· ὅτι σάν ὀρθόδοξος ἐπῆγε νά κοινωνήσει. Ἔγινε τό 1991, δηλαδή 15 χρόνια πρίν
τήν χειροτονία του.
• Στήν Σύρο ἦταν γνωστός καί μή ἐξαιρετέος. Ὀρθόδοξος. Καί συνδιοργανωτής τοῦ Διεθνοῦς ἐκείνου Συνεδρίου τῶν Νομικῶν. Οὔτε μέ τήν ὀρθόδοξη πίστη ἔπαιξε, οὔτε μέ τήν ὀρθόδοξη συνείδηση. Λάθος ἔκαμε. Προδοσία τῆς πίστης ὄχι. Ἐξέφρασε τόν προσωπικό ἐνθουσιασμό του πού ἔβλεπε ἕνα ξεπέρασμα τοῦ φανατισμοῦ. Ἀλλά, παρά τά σχόλια, πού ἀσφαλῶς ἄκουσε, δέν διαφοροποιήθηκε ἀπό τούς αὐτονόητα δικούς του, ἀπό τούς Ὀρθοδόξους. Ἔτος 1991.
• Στήν Ἰαπωνία, ἔτος 1991 – 1993 στό Τόκιο, ἐπῆγε σέ βουδιστικό ναό, μαζί μέ συναδέλφους του νομικούς Ἰάπωνες. “Ἄναψε κεράκι· καί προσευχήθηκε στόν Θεό τῆς ἀγάπης, πού μᾶς φανέρωσε ὁ Ἰησοῦς”. Στό βιβλίο του “Καί μόνος καί μετά πολλῶν”, Ἀθήνα 1999, σελ. 59 ἐξ., σέ εἰδικό ἄρθρο, εὐτελίζει τόν βουδισμό, σάν φιλοσόφημα πολύ ἐγωκεντρικό.
Καί οἱ τρεῖς αὐτές ἐκδηλώσεις ἔγιναν περίπου δεκαπέντε (15) χρόνια πρό τῆς χειροτονίας του. Τίς ἐκθέτει ὁ ἴδιος. Τότε πού ἔγιναν. Ὅπως ἔγιναν. Καί ὅπως τότε τίς εἶχε κατανοήσει. Μήπως δικαιοῦται, νά ζητεῖ ἀπό ἐμᾶς λίγη κατανόηση;
• Ὅταν χειροτονήθηκε δήλωσε:
“Γίνομαι ἱερέας, γιά νά εὕρω τήν κλίμακα τήν ἀπάγουσα τούς ἐκ γῆς πρός οὐρανόν. Καί πιστεύω ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ Θεός καί σωτήρας μας”.
Ἐρωτάει κάποιος:
—Γιατί τώρα δέν τά ἀφαιρεῖ ἀπό τήν ἱστοσελίδα του τά κείμενα αὐτά;
Ἀπαντάει ὁ π. Κωνσταντῖνος Μπέης:
—Ἔγιναν! Νά τά ἐξοστρακίσω;
Γιατί; Θά πάψουν τάχα νά ὑπάρχουν, ἀφοῦ ἔχουν δημοσιευθῆ στήν ἐφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ; Ὠφέλεια εἶναι γιά μένα, νά βλέπω καί νά θυμᾶμαι, ὅτι οἱ κρίσεις τῶν ἀνθρώπων εἶναι αὐθαίρετες· κατά τόν λογισμό τους· καί νά μή περιμένω ἔπαινο καί ἀποδοχή ἀπό ἀνθρώπους. Θέλουν καί μέ βρίζουν! Ἄς βρίζουν. Ζημία ἀπό τέτοια ἐγώ δέν ἔχω.
Μήπως ἔχομε χρέος νά τόν βλέπωμε μέ λίγη κατανόηση; Ἄν ὄχι, ἄς βρίσωμε καί τόν ἀπόστολο Παῦλο, πού κάποτε ἐδίωκε τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, καί μισοῦσε τόν Χριστό· κάτι πού ὁ π. Κωνσταντῖνος Μπέης δέν τό ἔκαμε ποτέ στήν ζωή του.
Μήπως, “οἱ κρίνοντες”, σφάλλουν πιό πολύ ἀπό τόν “κρινόμενο”;

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Προσωπικά μέ ἐξέπληξε ἡ ἐναντίον του καταφορά κάποιων ἑλληνομαθῶν (;) καί ἑλληνολατρῶν, γιατί ὁ π. Κωνσταντῖνος Μπέης λέει στήν προσευχή του “ἐλέαιρε, ἄναξ”, ἀντί γιά τό “ἱλάσθητί μοι, ὁΘεός”! Εἴμαστε σοβαροί; Τάχα σφάλλει καί ὅλος ὁ λαός μας πού λέει “λυπήσου με, Κύριε”, καί ὄχι “ἱλάσθητί μοι”; Στραβά κάθονται οἱ κότες; Ὁ γιαλός εἶναι στραβός, ἤ στραβά ἀρμενίζουμε;

Κάποιοι ἱερωμένοι, μεγαλόσχημοι μάλιστα, κυριολεκτικά κατακρεουργοῦν τήν θεία λειτουργία! Ἀφαιροῦν, ὅποτε θέλουν, ὅ,τι θέλουν. Καί ἄλλοι προσθέτουν “ἱπταμένων” καί “ἐξ οὐρανοῦ ἐπίβλεψον, Παράκλητε ἀγαθέ” καί ἄλλοι ἄλλα.

Καί ἄλλοι ντρέπονται νά εἰποῦν “κλάσας” καί “γαμήσας” καί ἀντικαθιστοῦν τίς “κακόηχες” λέξεις μέ
“εὐπρεπεῖς”!...

Αὐτά τά καταπίνουμε! Καί τά ἐπαινοῦμε! Τό “ἐλέαιρε” μᾶς ἔφταιξε!...

Μᾶλλον κάτι ἄλλο, ἤ κάποιος ἄλλος φταίει! Ὁ δέ Θεός “γινώσκει τάς καρδίας” (Λουκ. 16, 15).

Καί μιά παρατήρηση: Δέκα-πέντε χρόνια πρίν τήν χειροτονία του, μιλώντας σάν ἁπλός χριστιανός χωρίς ἀξιώσεις, καί πρό παντός σάν νομικός μέ ἀξιώσεις καί ὑπευθυνότητα γνώμης καί ἀπόψεως, τόνιζε ὅτι:
“Στίς ἡμέρες μας ʻὁ καθέναςʼ ἔχει τό δικαίωμα καί τήν δυνατότητα νά λατρεύει «μέ τίς δικές του ἐθνικές καί ἀτομικές πολιτισμικές καί θρησκευτικές καταβολές καί ἰδιαιτερότητές του τόν Θεό”.

Τά λόγια αὐτά δέν εἶναι δόγματα, ἀλλά περιγραφή ἀπό ἕναν διεπρεπῆ νομικό τοῦ σκεπτικοῦ τῆς ἀνεξιθρησκείας, ὅπως τήν βλέπει ὁ σύγχρονος κόσμος. Πόσο θά τά ἐκτιμούσαμε, πόσο θά λαχταρούσαμε καί μεῖς γιά λίγη ἀνεξιθρησκεία, ἄν ζούσαμε στήν Σαουδική Ἀραβία!...

Μετά τήν χειροτονία του ἐδήλωσε:
“Ὅλα αὐτά ἀποτελοῦν πιά παρελθόν. Τώρα εἶμαι ὀρθόδοξος ἱερέας καί τίποτε ἄλλο. Δέχομαι ἐπικρίσεις. Ὄχι γιά ἁμαρτίες μου μόνο, ἀλλά καί γιά ἁπλά λάθη μου. Καί εἶμαι πρόθυμος, νά ἀναλάβω τήν εὐθύνη, γιά νά τά διορθώσω· καί νά τό διακηρύξω. Ἀλλά λυποῦμαι βαθύτατα, ὅταν τά λάθη μου, τότε πού γιά ὅλους τούς ἄλλους ἀνθρώπους εἶναι κατανοητά, σέ ἐμένα τά μεγιστοποιοῦν”.

Ὀφείλομε λίγη κατανόηση στόν ὁμολογοῦντα, μέ ταπείνωση τίς παλαιότερες τοποθετήσεις του, πού ἔγιναν πιά γι᾿ αὐτόν παρελθόν.

Καί τελειώνω μέ ἀπόσπασμα ἀπό ἐπιστολή του σ᾿ ἐμένα μετά τά ὡς ἄνω.
“Σᾶς εὐχαριστῶ γιά τήν εὐλογία Σας, ὅταν ἡ ἀγάπη Σας μέ ἔχρισε ἱερέα. Συνακόλουθα, ὅσα Σᾶς γράφω, ἐδῶ ἔχουν τό νόημα εἰλικρινοῦς ἐνημέρωσης δικῆς Σας καί ὅσων, δίχως πάθη καί μίση, ἀσχολοῦνται μέ ἐμένα. Γιά τούς ἄλλους, πού ἀσφαλῶς ἔχουν τό δικαίωμα νά διακατέχονται ἀπό διαφορετικές ἀντιλήψεις, ἀνυπόκριτα ἐπαναλαμβάνω τήν ἱερή προσευχή: ʻτοῖς μισοῦσι καί ἀγαπῶσιν ἡμᾶς, ὁ Θεός συγχώρησον καί εὐλόγησονʼ ”.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Τέλος, ἄς μέ ἀνεχθοῦν κάποιοι να προσθέσω.
“Εὐφρανθῆναι καί χαρῆναι ἔδει” (Λουκ. 15, 32), διότι ὁ Κωνσταντῖνος Μπέης ἔγινε κληρικός. Καί θέλει νά
ζεῖ μέ τόν Οἰκτίρμονα καί Ἐλεήμονα· σάν δοῦλος Του· νά γεύεται τήν ἀγάπη Του· καί νά κηρύσσει μέ ἔργα καί λόγια τήν ἀγάπη Του.

Αὐτά φρονοῦσα καί τόν ἐχειροτόνησα. Αὐτά φρονῶ καί τώρα, μετά ἀπό ὅσα ἄκουσα, γιά τά ὁποῖα λυποῦμαι τούς ἀδελφούς καί συλλειτουργούς μου. Ἄς μή ξεχνᾶμε τό τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: “Ἡ ἀληθινή πίστη, καρδίᾳ πιστεύεται εἰς δικαιοσύνην· καί στόματι ὁμολογεῖται εἰς σωτηρίαν” (Ρωμ. 10, 10).
† ὁ Νικοπόλεως Μελέτιος»

Ἐπισημάνσεις ὑπὸ τοῦ «Ο.Τ.»

Δὲν θὰ ἀπαντήσωμεν, εἰς ὅσα παραθέτει ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Νικοπόλεως κ. Μελέτιος, διότι ἔχει προσωπικὴν γνῶσιν διὰ τὴν ζωὴν τοῦ π. Κωνσταντίνου Μπέη καὶ τῆς συζύγου του. Θέλομεν, ὅμως νὰ παρατηρήσωμεν τὰ ἑξῆς:
1ον) Εἶναι πολὺ ἀνώτερος πνευματικῶς καὶ ἐκκλησιαστικῶς ὁ π. Κωνσταντῖνος Μπέης ἀπὸ τὸν Ἅγιον Νεκτάριον, ὁ ὁποῖος εἶχε μέγα συγγραφικὸν ἔργον, ἀπήντησεν εἰς τὰς προκλήσεις τοῦ αἰῶνος του, ἀλλὰ δὲν ἀπετόλμησε νὰ γράψη Θείαν Λειτουργίαν; Τὸ αὐτὸ συνέβη μὲ τὸν Ἅγιον Γρηγόριον τὸν Παλαμᾶ καὶ τὸν Ἅγιον Συμεὼν τῆς Θεσσαλονίκης, ἐνῶ ὁ π. Κωνσταντῖνος Μπέης προσήρμοσε τὴν Θείαν Λειτουργίαν εἰς τὰ πνευματικά του μέτρα; Ἐνέταξεν εἰς αὐτὴν στοιχεῖα ἀπὸ τὸν Ὅμηρον καὶ ἀποκαλεῖ τὴν Παναγίαν ὡς Μαρίαν, ὡσὰν νὰ ἦταν κάποια… ἐξαδέλφη του.
2ον) Ὅταν κάποιος, ὅσο φωτεινὸν μυαλὸν καὶ ἐὰν εἶναι, χειροτονεῖται ἱερεύς, δὲν πρέπει νὰ προσαγο-
ρεύεται μὲ τὴν ἰδιότητα τοῦ Κληρικοῦ; Εἶναι ἡ ἱερωσύνη τὸ μέγιστον τῶν ὑπουργημάτων, ναὶ ἢ ὄχι;
3ον) Ἡ Ἐκκλησία ἔχει νὰ ὠφεληθῆ ἀπὸ τὸν π. Κωνσταντῖνον Μπέη, ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν ὅτι δὲν θὰ σκανδαλίζῃ τοὺς πιστούς, μὲ τὰς ὅποιας καινοτομίας του κατὰ τὴν Θείαν Λειτουργίαν.

Αναδημοσίευση από:
http://www.orthodoxostypos.gr/Photos/Pages/Page5.pdf