Σελίδα 7 από 8
Δημοσιεύτηκε: Παρ Ιούλ 25, 2008 8:20 am
από srev
Και πάλι ευχαριστώ για τον κόπο να συμμετέχετε στην παρούσα συζήτηση. Και πάκι όμως να θυμίσω ότι το θέμα της συζήτησης είναι πώς ΕΣΕΙΣ νικήσατε ή πολεμάτε τα πάθη σας. Εσείς τι κάνετε, όχι τι προτείνουν οι πατέρες της εκκλησίας. Δεν ξέρω γιατί αλλά συνεχώς αγνοείται αυτή η καίρια διευκρίνηση...
Ευχές,
Σπύρος.
Δημοσιεύτηκε: Παρ Ιούλ 25, 2008 9:21 am
από Ionas
Αγαπητέ Σπύρο
Αυτό που ρωτάς απαντιέται με τρεις λέξεις: Νικιόνται τα πάθη όπως οι Πατέρες βίωσαν και μας δίδαξαν.
Είναι μονόδρομος η βιωτή των Πατέρων...θάπρεπε να ζήσουμε πολλές ζωές εμείς και κάθε φορά ανεβαίνοντας να φθάσουμε την Αγιοπνευματική εμπειρία των Πατέρων αν δεν τους λαμβάναμε υπόψιν.
Επομένως μη λειτουργείς σοφιστικά ξεχωρίζοντας αυτά τα δυο που λες...Όσο ακολουθούμε αυτά που λένε οι Πατέρες (είναι αυτά που είπε ο Χριστός εξηγημένα και βιωμένα) μπορούμε να νικάμε τα πάθη μας αλλιώς ματαιοπονούμε και είμαστε πάντα νικημένοι...
Πέραν αυτών εγώ στην προπροηγούμενη ανάρτησή μου έκανα μια ανάλυση όπως εγώ έχω κατανοήσει και διεξάγω τον πόλεμο αυτό με βάση τα λόγια και έργα των Πατέρων.
Δημοσιεύτηκε: Παρ Ιούλ 25, 2008 9:22 am
από theodora
Πάθη μικρά, πάθη μεγάλα, αδυναμίες ανθρώπινες.........κάθε στιγμή, κάθε λεπτό.......... αδυσώπητος πόλεμος.......
Τις στιγμές μεγάλων πειρασμών (πάθη σαρκικά, καταλαλιάς, θυμού κτλ) με αποτρέπει η ενθύμηση της παρουσίας του Κυρίου με ταυτόχρονη φυγή από το μέρος από το οποίο βρίσκομαι εκείνη την στιγμή, και την ευχή στην καρδιά.
Στα καθημερινά «μικρότερα» και «συνηθέστερα» πάθη και αδυναμίες (λαιμαργία, φαντασία, τεμπελιά, θλίψη, κτλ), έχω αναγκαστεί λόγω της αδυναμίας του χαρακτήρα μου, να αλλάξω τρόπο ζωής. Αποφεύγω παλιές συνήθειες, ανθρώπους (ακόμα και συγγενείς – ιδίως στις γιορτές) και τόπους, όπου είμαι σίγουρη πως θα κάνω, θα πω, θα σκεφτώ κάτι που θα προσβάλλει τον λατρεμένο μου Κύριο.
Τα δυσκολότερα (για μένα) να αντιμετωπισθούν είναι τα «μικρότερα» πάθη και αδυναμίες, γιατί είναι τρόπος ζωής.
Έχω καταλάβει πως αυτός ο οποίος με πολεμάει είναι ο ίδιος ο εαυτός μου και η μόνη βοήθεια έρχεται ή από τον ίδιο τον Κύριο και τους Αγίους Του, ή από κάποια χριστιανική συντροφιά.
Χριστιανική παρέα και συντροφιά βρήκα τα τελευταία 2 χρόνια εδώ στο φόρουμ, διαβάζοντας τον καθημερινό δικό σας αγώνα, τις δικές σας απορίες και αδυναμίες, και πολύ έχω αναπαυθεί. ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ και ας μην γνωριζόμαστε.............
Όσο για τις γιορτές (ονομαστικές, Χριστούγεννα, Πάσχα κτλ) είναι θλιβερό να επιλέγει κάποιος την μοναξιά, αλλά δεν γίνεται και διαφορετικά. Θυμάμαι πριν 3-4? χρόνια πήγα κι εγώ Κυριακή του Πάσχα (μπας και είχε αλλάξει κάτι και είχα χάσει επεισόδια) εκεί που ψήνανε όλοι οι συγγενείς.
Χάος! Χριστός Αναστημένος πουθενά! Ανέκδοτα κατά του κλήρου!!!!! Υπονοούμενα για θέματα σχέσεων από «σεβάσμιους» θείους και θείες......... Ανάσταση? Πουθενά!!! Τέλος πάντων είμαι αδύναμη. Έχω προτιμήσει την φυγή. Οι άνθρωποι και στην εργασία μου και στην οικογένεια μου, με αγαπάνε και τους αγαπώ, αλλά από μακρυά........
Έχω ανάγκη να μιλάω για τον Θεό. Να μιλάμε σαν ΑΝΘΡΩΠΟΙ για θέματα πνευματικά. Και αυτό δεν το έχω βρει ακόμα στον περίγυρο μου. Ή έστω να μιλάμε ΚΑΙ για πνευματικά...... Όλη την ώρα για τα οικονομικα, την δεή, την κυβέρνηση, το πετρέλαιο, τις σχέσεις το κοτσομπολιό, δεν το αντέχω! Είναι όλα χωρίς νόημα χωρίς Χριστό...... (ξέφυγα και απ το θέμα συγχωρέστε με)
Δημοσιεύτηκε: Παρ Ιούλ 25, 2008 9:30 am
από theodora
Υ.Γ. Και τρώω, και πίνω, και χορεύω, και συζητάω επί παντός επιστητού, και πλάκες κάνω, και «ντύνομαι» και «βάφομαι», και χωρίς μουσική δεν ζω, αλλά με την παρέα που θα επιλέξω, και τις ώρες που θα επιλέξω ανάλογα με το ύφος και την «διάθεση» της παρέας, προκειμένου και να μην σκανδαλίσω και να μην σκανδαλιστώ εγώ η αδύναμη.
Δημοσιεύτηκε: Παρ Ιούλ 25, 2008 9:38 am
από Ionas
Δημοσιεύτηκε: Παρ Ιούλ 25, 2008 9:46 am
από srev
Κατάλαβες Ionas τι εννοούσα; Βλέπε την απάντηση της Θεοδώρας. Αυτό είναι απάντηση στο τι κάνετε εσείς κι όχι τι ΘΑ έκαναν οι άγιοι ή τι ΘΑ κάναμε εμείς ή τι προσπαθούμε ΝΑ κάνουμε εμείς και όλοι οι συνδυασμοί αυτών. Σοφιστία είναι να βάζεις στη θέση του τι πραγματικά κάνεις εσύ στην καθημερινή σου ζωή τις προτάσεις ζωής άλλων. Φυσικά δεν υπονοώ ότι οι ζωές των αγίων δεν είναι πρότυπα για την απόκτηση της Χάρης, ωστόσο αυτό που κάνουμε εμείς -όσο το κάνουμε- είναι αυτό που αποτελεί το θέμα της συζήτησης. Αν θέλω να διαβάσω τους πατέρες έχω βιβλία περί αυτών και πηγές να το κάνω.
Κανείς, βέβαια, δεν είναι υποχρεωμένος να ακολουθήσει το θέμα της συζήτησης. Παράκληση κάνω μόνο και διευκρίνηση.
Ευχές,
Σπύρος.
Δημοσιεύτηκε: Παρ Ιούλ 25, 2008 9:48 am
από theodora
χε, χε....
ντεν έχω άλλο!!!!
Δημοσιεύτηκε: Παρ Ιούλ 25, 2008 10:08 am
από Ionas
Ionas έγραψε:Αγαπητοί φίλοι
Η ψυχή του ανθρώπου είναι ένας χώρος με πολύ μεγάλο βάθος, είναι στην κυριολεξία "άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου". Σ' αυτό το χώρο πρέπει το Πνεύμα το Άγιο να εισχωρήσει και να καταλάβει κάθε γωνιά να καταστρέψει τα έργα του πονηρού που έχουν γίνει και να φωτίσει όλο το είναι μας.
Πως θα γίνει όμως αυτό; Φυσικά αυτό είναι το ποθούμενο και όταν φθάσουμε εκεί έχουμε οδηγηθεί στην ΑΠΑΘΕΙΑ που έλεγαν οι Πατέρες. Για να φθάσουμε εκεί πρέπει επί πολύ χρόνο να πολεμήσουμε τον πονηρό και να επιμείνουμε στις αρετές και χωρίς καμία παρεκτροπή να απολαύσουμε τη Θεία Χάρη.
Δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπίσουμε τον πονηρό και να απαλλαγούμε από τα πάθη μόνο αμυνόμενοι παθητικά...γιατί τότε μοιάζουμε με οχυρό, με κάστρο, που πολιορκείται και κάποια στιγμή θα πέσει. Μας εξαπατά ο διάβολος και μας βάζει στο μυαλό να πιστεύουμε ότι αυτό είναι το καθήκον μας να πέφτουμε και να σηκωνόμαστε συνέχεια και είμαστε εν τάξει. Αυτό βέβαια είναι το ελάχιστο των ελαχίστων που μπορούμε να κάνουμε και έτσι βρισκόμαστε μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας ...αν πεθάνουμε ξαφνικά μπορεί να μην σωθούμε...Το σωστό είναι όταν μας πολιορκεί ο εχθρός όχι να περιμένουμε την πτώση αλλά να κάνουμε αντεπίθεση..να καταστρέψουμε τα πολιορκητικές μηχανές του εχθρού και να τον διώξουμε μακριά. Αυτό γίνεται όταν όχι μόνο δεν κάνουμε το κακό, την αμαρτία, αλλά αντίθετα καλλιεργούμε τις θεουργές αρετές και εργαζόμαστε σύμφωνα με το λόγο του Χριστού...και με τον νου και με την καρδιά και με το σώμα. Δεν μένουμε ποτέ αργοί, διότι οι κακίες έρχονται αλυσίδα ακηδία-οκνηρία-ραθυμία-φιληδονία-μνησικακία και γίνονται πάθη της ατιμίας. Αντίθετα όταν εργαζόμαστε τις αρετές:Πραγματική μετάνοια, νοερά προσευχή, δίνουμε αγάπη στον συνάνθρωπο, εγκρατευόμαστε πρώτα από πονηρά θεάματα και σκέψεις και από κακά έργα, αποκτάμε επιμονή και υπομονή, ταπεινοφρονούμε, έρχεται ειρήνη στην καρδιά,γεμίζουμε με τη χαρά του Χριστού. Κάθε μάχη, κάθε πόλεμος, ο οποιοσδήποτε αγώνας μόνο με τη Χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού μπορεί να ευοδωθεί αλλιώς μάταιος κόπος.
Ότι κάνουμε πρέπει να το λέμε και να το πιστεύουμε το κάνουμε σαν οφειλέτες που οφείλουν πάρα πολλά και μπορούν και κάνουν αυτά τα λίγα...διότι πράγματι αυτή είναι η Αλήθεια. Τι έχουμε το οποίο δεν μας δόθηκε;
ΑΥΤΟ βρε Σπύρο δεν σου λέει τίποτα????????????????
Ή μήπως θέλεις να σου πω σηκώθηκα το πρωϊ έκανα αυτό έκανα εκείνο......... κλπ.κλπ.
Το θέμα είναι τεράστιο, αλλά με λίγες λέξεις περιγράφεται : Τα πάθη τα νικάμε με την αδιάλειπτη νοερά προσευχή και με το να μην μένουμε ποτέ σε αργία...Αυτά είναι το σκαλοπάτι που οδηγεί στην ήττα των παθών...Όσο κάνω αυτά τα δυο τα πάθη μου κατευνάζονται και νικιόνται ...αν όμως επανέλθω σε οκνηρία και ραθυμία και σταματήσω την Ευχή ξαναβρίσκομαι στην επήρεια των παθών............Αντιλαβού;;;
Δημοσιεύτηκε: Παρ Ιούλ 25, 2008 10:43 am
από srev
Βεβαίως μού λέει, Ionas, ότι έκανες θεολογικό κήρυγμα. Ευχαριστώ αλλά για τέτοια ανάλυση -χωρίς παρεξήγηση- προτιμώ ομιλίες γερόντων και ακαδημαϊκών ιερέων που εμπιστεύομαι. Προσπαθώ να σου πω ότι είσαι εκτός θέματος αλλά και πάλι σε ευχαριστώ που κατανάλωσες χρόνο και κόπο και έδωσες σημασία στο θέμα.
Σπύρος.
Δημοσιεύτηκε: Παρ Ιούλ 25, 2008 11:51 am
από Ionas
Σπύρο
Να σου πω κάτι ....ίσως επειδή είσαι καινούργιος στο χώρο, δεν ξέρεις ότι όταν ανοίγουμε ένα θέμα δεν σημαίνει ότι έγινε ιδιοκτησία μας πάει και τελείωσε και όλοι προσαρμόζονται στην ιδέα που έχουμε εμείς περί του θέματος...αν πιστεύεις κάτι τέτοιο δεν είναι στραβός ο γυαλός αλλά στραβά αρμενίζεις. Δεν ανοίγουμε ένα θέμα για να κάνουμε τον έξυπνο αλλά για να λύσουμε προβλήματα..ούτε είσαι εσύ ο κριτής εν προκειμένω...κάπου τάχεις μπερδέψει τα πράγματα. Τα μέλη γράφουν ελεύθερα τη γνώμη τους ...Δεν θα κάνουμε κουτσομπολιό πως ζει ο καθένας αλλά ΣΥΖΗΤΗΣΗ πως αντιμετωπίζει τα πάθη...Η Θεοδώρα καλώς έγραψε αυτά που έγραψε ήταν μια ευχάριστη νότα, για να μην το βαραίνουμε πολύ αλλά χρειάζεται να παρατεθούν οι απόψεις και η πρακτική για λύση ενός προβλήματος....
Πάντως επειδή δεν θέλω να χαλάμε τις καρδιές μας διότι αν και άνοιξες ένα ωραίο θέμα μας τα θαλάσσωσες στο τέλος και επειδή κατά τη γνώμη μου εσύ είσαι εκτός θέματος με αυτά που λες, δεν θα ξαναγράψω στο θέμα και "λέγε ότι θες λέγε .........." που λέει το τραγούδι.
ΥΓ.: Η Θοδώρα μάλιστα, έχει και πνεύμα το κορίτσι...
