Όλα καλά κι όλα ωραία
χτες ήσουν μ' άλλονε παρέα
και πού σοκάκι να τραγουδήσεις
δεν επιτρέπονται οι αναμνήσεις.
Μίλα σιγά και μη φωνάζεις
είμαι κουτός και με τρομάζεις
δε θέλω κόσμο και φασαρία
αύριο μπαίνω στην ανεργία.
Έχω ψυχή δεν έχω βράχο
πάλι με άφησες μονάχο
και μια σημαία σ' ένα μπαλκόνι
αλλάζει χρώματα και με σκοτώνει.
Όλα καλά κι όλα ωραία
χτες ήσουν μ' άλλονε παρέα
και πού σοκάκι να τραγουδήσεις
δεν επιτρέπονται οι αναμνήσεις....
Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων,Αγάπην δε μη έχω,γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν και έχω πάσαν την πίστιν,ώστε όρη μεθιστάνειν,Αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί.
Σταύρου Κουγιουμτζή συνέχεια..
Ένας εκπληκτικός και πολύ τρυφερός συνθέτης, ο οποίος παρέμεινε πάντα σεμνός και σχετικά αφανής, παρά την πολύ μεγάλη αξία και ποιότητα της προσφοράς του στη μουσική, στην τέχνη και στον πολιτισμό μας....
Μ' έκοψαν με χώρισαν στα δυό
τη μια πλευρά μου τη μια φτερούγα μου
κι είμαι μια στάλα αίμα στα χείλη σου
ένας αγέρας στα δάχτυλά σου
Δεν μπορώ να ζήσω ή να πεθάνω
μισό κορμί μισοκομμένο όνειρο
Μ' έκοψαν και μ' άφησαν να ζω
με την πληγή μου με την Αγάπη μου
κι είμαι μια πίκρα μέσα στα μάτια σου
ένας αγέρας μες τα μαλλιά σου
Δεν μπορώ να ζήσω ή να πεθάνω
μισό κορμί μισοκομμένο όνειρο....
Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων,Αγάπην δε μη έχω,γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν και έχω πάσαν την πίστιν,ώστε όρη μεθιστάνειν,Αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί.
΄Eνα τραγούδι από τα ωραιότερα που έχει τραγουδήσει ο Γ. Νταλάρας, του Απ. Καλδάρα ! Η Φαντασία !
Στίχοι: Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου
Μουσική: Απόστολος Καλδάρας
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας
Δε φταις εσύ η φαντασία μου τα φταίει
που σ' έπλασε όπως ήθελε αυτή
η φαντασία μου που χρόνια με γελούσε
πως θα μ' ανοίξεις την καρδιά μου την κλειστή
Μα ποιο είναι κείνο το όνειρο
που βγαίνει πάντα αλήθεια
και δεν αφήνει χαρακιές στις περισσότερες καρδιές
και μια πληγή στα στήθια
Δε φταις εσύ η φαντασία μου τα φταίει
γι αυτό μην κλαις που φεύγω βιαστικά
σε μένα τώρα πια ταιριάζει για να κλάψω
για της καρδιάς μου τα χαμένα ιδανικά
Μα ποιο είναι κείνο το όνειρο
που βγαίνει πάντα αλήθεια
και δεν αφήνει χαρακιές στις περισσότερες καρδιές
και μια πληγή στα στήθια
Σαν μοναχός χωρίς το ράσο,
σαν προσφυγάκι δίχως πάσο.
Έτσι κι εγώ το δρόμο έχασα κι αργούσα
γιατί χωρίς, χωρίς ελπίδα αγαπούσα...
Κλείσε τα μάτια σου
να φύγω να χαθώ.
Γι΄ αυτά τα μάτια σου
θα ξαναρθώ.
Γι΄ αυτά τα μάτια σου
πεθαίνω, ξεψυχώ
κλείσε τα μάτια σου
ν΄ αναστηθώ.
Σαν την αυγή μετά τη νύχτα,
σαν το φιλί μετά την πίκρα.
Έτσι κι εσύ ήρθες στη μαύρη μοναξιά μου
φωτιά να βάλεις στα όνειρά μου.
Κλείσε τα μάτια σου
να φύγω να χαθώ,
γι΄ αυτά τα μάτια σου
θα ξαναρθώ.
Γι΄ αυτά τα μάτια σου
πεθαίνω, ξεψυχώ
κλείσε τα μάτια σου
ν΄ αναστηθώ.
Toula, go on!!
Με αντιπροσωπεύεις πλήρως συμπατριώτισσα....
Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων,Αγάπην δε μη έχω,γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν και έχω πάσαν την πίστιν,ώστε όρη μεθιστάνειν,Αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί.
Τις νύχτες σε νανούριζα και έχτιζα το όνειρο σου
και εγώ ονειρευόμουνα τον κόσμο το δικό σου
μεγάλωσες μεγάλωσα δεν έχω απαντήσεις
φοβάμαι τώρα πιο πολύ τον κόσμο που θα ζήσεις.
Τις νύχτες που φοβόμουνα μου κράταγες το χέρι
και περπατούσαμε μαζί μέσα στο παραμύθι
μεγάλωσες μεγάλωσα κανένας πια δεν ξέρει
να μπει στο φόβο του αλλουνού να τον εξαφανίσει.
Δεν έχω άλλες συμβουλές και σου ζητώ συγγνώμη
για όσα ήμουν σίγουρος κι εσύ διαφωνούσες
κανείς δεν ξέρει αύριο το τι μας ξημερώνει
κι εσύ το έβλεπες αυτό και επαναστατούσες.
Δεν θέλω άλλες συμβουλές έχω δική μου γνώμη
κι αν είναι όλα δύσκολα εμείς θα βρούμε άκρη
αρκεί να μείνουμε άνθρωποι κι αυτό που μας ενώνει
να είναι η αγάπη μας, το γέλιο και το δάκρυ.
Να προσέχεις, να αντέχεις, να φυλάγεσαι
με αγάπη τη ζωή σου να σκεπάζεις
να αγαπάς, να συγχωρείς και να μοιράζεσαι
και να ξέρεις πως σου μοιάζω και μου μοιάζεις.
Στον ώμο μου ακούμπαγες με τόση εμπιστοσύνη
να βλέπουμε τη θάλασσα να λέμε τα δικά μας
μακάρι να ‘ταν η ζωή σαν τη στιγμή εκείνη
ο φόβος να μας ξέχναγε και να’φευγε μακριά μας.
Ακόμα το κεφάλι μου το γέρνω στη σκιά σου
και σκέφτομαι μια θάλασσα σαν τη δική σου αγάπη
στα ζόρια και τα δύσκολα θα κρύβομαι κοντά σου
να ξεχωρίζω το χρησμό απ’την οφθαλμαπάτη.
Να προσέχεις, να αντέχεις, να φυλάγεσαι
με αγάπη τη ζωή σου να σκεπάζεις
να αγαπάς, να συγχωρείς και να μοιράζεσαι
και να ξέρεις πως σου μοιάζω και μου μοιάζεις.
You should come with me to the end of the world
without telling your parents and your friends
You know that you only need
to say the word so end my play with thy
end of the world
what I know
that I'll go away by myself
I feel you don't want to come
You should come with me to the end of the world
We could lay all day on the quiet sands
I would introduce you to my friend the bird
who sings and flies along the fairy [trend]
But I know
that I'll go away by myself
I feel you don't want to come
he---e, ha---a
If you come with me to the end of the world
I'll give you anything that lives on earth
You know that you only need
to say the word so end my play with thy
end of the world
what I know
that I'll go away by myself
I feel you don't want to come
he---e, ha---a
