Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Αχ Χριστέ μου, ποσά λέγονται στο όνομά Σου, ποσά πράττονται και δικαιολογούνται.
Όλοι Σε χρησιμοποιούμε όπως θέλουμε και όταν θέλουμε.
Τα λόγια Σου τα ερμηνεύουμε όπως μας συμφέρει.
Δεν βλέπουμε την ζωή σου. Ξεχνούμε την άσκησή Σου, την καθαρότητά Σου, τον σταυρό Σου, το ήθος της αγάπης Σου, την ανιδιοτέλειά Σου, την διάκρισή Σου, την υπακοή Σου, την απλότητά Σου, την άκρα ταπείνωσή Σου.
Συγχώρα μας και φώτισέ μας.
Συγχώρα μας. Απολωλότα πρόβατα είμαστε που χάσαμε το νόημα της ζωής μας, που χάσαμε την πορεία μας προς το Πατρικό μας.
Συγχώρα μας και σώσε μας, ό,τι κι αν μας στοιχίσει.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Εάν έστω και λίγο είχαμε γευθεί την Χάρη του Θεού θα γνωρίζαμε ότι εκείνο που την απομακρύνει είναι η κατάκριση, η αδελφοφαγία, το μίσος και η κακία. Το να περιμένεις με το χέρι στην σκανδάλη το λάθος του άλλου, έτοιμος να τον εξοντώσεις, αυτό δεν είναι ήθος Χριστού αλλά υποκόσμου.
Εάν έστω λίγο είχαμε γευθεί την Χάρη του Θεού, και γνωρίζαμε την γλυκύτητα αυτής, θα κάναμε τα πάντα ώστε να μην χάνεται απ' την ζωή μας. Θα βρισκόμαστε σε εγρήγορση και προσευχή, σε έλεγχο των λογισμών, ώστε να μην παγώνει η αγάπη μέσα μας και αποσύρεται το γλυκαίνων φως της Παρουσίας Του.
Εάν ζούσαμε κατά Χριστό, εάν πραγματικά ποθούσαμε την ένωση μαζί Του, θα γνωρίζαμε ότι τίποτε άλλο δεν μας απομακρύνει από κοντά του όσο η κατάκριση, η κακία, η ζήλια κι ο φθόνος. Έλεγε ο Άγιος Παίσιος, «όταν έχεις εχθρότητα, είναι σαν να βάζεις μονωτικό στην ψυχή σου και να μην περνάει σταγόνα Χάρης».
Οι άγιοι που τόσο λέμε ότι αγαπάμε και συχνά επικαλούμαστε, οι άγιοι πατέρες τους οποίους προτάσσουμε για να επιδείξουμε την εκκλησιαστικοφροσύνη μας, έτρεμαν την κατάκριση, την σκληρότητα και εχθρότητα, κυρίως δε την αλαζονεία της αρετής. Ο αμαρτωλός μπορεί να σωθεί, μα ο αλαζόνας θρησκευόμενος δύσκολα. Διότι ζει μέσα στην ψευδαίσθηση της τελειότητας του. Κάθεται πάνω στην καθέδρα των ψευδεπίγραφων αρετών του, κι από εκεί κρίνει, επιπλήττει, διορθώνει και νουθετεί τους πάντες. Γιατί, αυτός είναι "σωστός" και πάνω από όλα «ξέρει» και «γνωρίζει».
Εμένα όμως θα μου επιτρέψετε να μην πάρω μέρος στην κατακραυγή, την επίπληξη, την λοιδορία ή το θρησκευτικό λιθοβολισμό απέναντι στον «μεγάλο» αμαρτωλό. Θα προτιμήσω να συνοδοιπορήσω με τον Αββά Μωυσή που όταν στην σκήτη ένας αδελφός αμάρτησε βαριά και κάλεσαν σύναξη για να τον καταδικάσουν αυτός δεν ήθελε να πάει.
Μετα από πολλά παρακάλια πήγε. Μα πήρε μαζί του και μια κανάτα που έτρεχε νερό. Όταν οι άλλοι μοναχοί τον ρώτησαν, «τι σημαίνει αυτό, πάτερ;». Ο γέροντας τους είπε: «οι αμαρτίες μου χύνονται πίσω μου. Και δεν μπορώ να τις δω κι όμως έχω έρθει να κρίνω τα σφάλματα κάποιου άλλου..» Όταν άκουσαν αυτά οι πατέρες διέκοψαν την σύναξη για την τιμωρία».
Έπειτα θα αποσυρθώ από την βοή του όχλου που μόλις εχθές χειροκροτούσε και σήμερα ζητά την σταύρωση, και θα περπατήσω πλάι στον Αββά Βησσαρίωνα που σαν καταδίκασε η σύναξη της σκήτης έναν μοναχό που είχε πέσει σε αμαρτήματα, εκείνος σηκώθηκε και βγήκε μαζί του έξω. «Που πας Αββά» τον ρώτησαν. «Πάω κι εγω έξω μαζί του, φεύγω κι εγώ, γιατί είμαι κι εγώ αμαρτωλός, σήμερα αυτός αύριο εγώ…»
Και να σας εξομολογηθώ κάτι; Κουραστικά από όλους εκείνους που πάνε εκκλησία κι όμως ζούνε μέσα στο ψέμα και την υποκρισία, την κακία και το μίσος, την μιζέρια και την απανθρωπιά. Από όλους εκείνους που σου χαμογελάνε ενώ θα ήθελαν να σε δαγκώσουν, που περιμένουν στην γωνία το πρώτο σου λάθος για να σε λιντσάρουν.
Εγώ ονειρεύομαι μια εκκλησία που θα μπορούμε να λέμε ο ένας στο άλλο τις αμαρτίες, τα λάθη και τα πάθη μας και να θεραπευόμαστε όχι να αλληλοεξοντωνόμαστε.
Θα πάω λοιπόν μαζί με τον Αββά Μωυσή, τον Αββά Βησσαρίωνα, τον Ποιμένα και Σαμψών, γιατί κοντά τους αναπνέω, παίρνω ανάσες ελευθερίας, χαράς, αγάπης και φωτός. Και να το θυμάστε τις φλόγες της κολάσεως δεν θα της ανάψει ο Θεός, αλλά οι άνθρωποι της «θρησκείας».

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Για να μπορέσεις να έχεις ευρεία άποψη του χώρου χρειάζεται να πας ψηλά. Από εκεί επάνω μπορείς να δεις με ευκολία τον τόπο, να καταλάβεις που βρίσκεσαι, να παρατηρήσεις τα πάντα χωρίς τίποτα να σου κλείνει την θέα.
Εάν βρίσκεσαι στο ίδιο ύψος με το έδαφος τότε και ένας μικρός θάμνος θα εμποδίζει την όρασή σου.
Έτσι λοιπόν και γενικότερα. Όταν ζούμε στο ύψος της εμπάθειας τότε ακόμα και οι «μικροί θάμνοι της καθημερινότητας» θα εμποδίζουν την όρασή μας, με αποτέλεσμα να μην καταλαβαίνουμε που βρισκόμαστε και τι μας περιστοιχίζει.
Χρειάζεται να σηκωθούμε πνευματικά ώστε σιγά σιγά να αρχίσουμε να βλέπουμε με άλλη ματιά τα γεγονότα, απαλλαγμένοι από τα εμπόδια των ηδονών και των παθών.
Γι’αυτό και οι Άγιοι είχανε τέτοια αντίληψη των γεγονότων και βλέπανε μακρυά. Βλέπανε μακρυά γιατί βλέπανε από ψηλά.
—————————————————————
Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Οἱ ὑπεροπτικοί ἄνθρωποι συνεχῶς ἐλπίζουν νά τά μάθουν ὅλα μέ τό νοῦ τους, ἀλλά ὁ Θεός τούς ἔθεσε ὅρια.''
∽ Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

[toula]

Μας λείπει αυτή η πρωτόπλαστη αθωότητα.
Το να μπορείς να δεις τον άλλο χωρίς πονηριά, χωρίς λογισμούς κρίσης, χωρίς σκέψεις συγκρητισμού.
Μας λείπει αυτή η σχέση με το αληθινό, ο πόθος για την ζωή, το ασυμβίβαστο κίνημα της ψυχής και του σώματος προς το αγνό, το άγιο, το καθαρό, το αιώνιο.
Μας λείπει το κάλλος που μας δόθηκε.
Το απολέσαμε. Το προδώσαμε.
Και ενώ παραδοθήκαμε στον Άδη, μας δόθηκε κάτι πιο μεγάλο από πριν. "Ο προσφέρων καὶ προσφερόμενος και προσδεχόμενος καὶ διαδιδόμενος". Ο Χριστός.
Και η αρχέγονη κλήση μας πήρε άλλο δρόμο.
Χαριτωμένο. Θεανθρώπινο.
Τώρα μέσα στις ελλείψεις μας, δυναμώνουμε.
Τώρα πάνω στον σταυρό μας, ανασταινόμαστε.
Δεν υπάρχει πόνος κι ας πονάμε.
Δεν υπάρχει θάνατος κι ας πεθαίνουμε.
Και οι υπάρξεις γίνονται σχέσεις μέσα στην Εκκλησία Του.
Σχέσεις αγαπητικές κατ' εικόνα του ενδοΤριαδικου προτύπου.
Διότι τελικά η ύπαρξη από μόνη της δεν είναι τέλεια.
Η αγάπη αλλοιώνει την ύπαρξη σε κάτι πιο βαθύ και θεϊκό.
Την κάνει πρόσωπο, την κάνει σχέση, κοινωνία.
Την εναρμονίζει στις κλίμακες της ατέλεστης τελείωσις.
Και πλέον κινούμαστε "ως μηδέν έχοντες και τα πάντα κατέχοντες".
Τρόπος ζωής γίνεται το μοίρασμα του εγώ.
Αλληλοπεριχώρηση.
Συγχώρεση.
Κι έτσι συνεχίζουμε "αλλιώς".
Ως εραστές με φόντο την μέθη της ελπίδας.
Ως απλοί προσκυνητές της χαρμολύπης.
Ως ληστές της Χάριτος.
Όλα πλέον κατανοούνται.
Όλα πλέον φωτίζονται.
Όλα πλέον απλοποιούνται.
Όλα πλέον ζούνε.
Μα κι όλα αυτά πλέον μοιάζουν αλλόκοτα
και μπερδεμένα και τρελά στα μάτια των πολλών...
Είναι το τίμημα να ζεις το υπέρλογο.
Να σε θεωρούν παράλογο.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Περιμένεις από κάποιους να ενδιαφερθούν για σένα κι όμως ούτε ένα μήνυμα.
Τότε είναι που διαπιστώνεις ποσό ψεύτικο και επίπλαστο ήταν το ενδιαφέρον τους για σένα.
Όταν αγαπάς κάποιον δεν τον ξεχνάς, ακόμα κι αν οι δρόμοι σας απομακρύνθηκαν.
Είναι λυπηρό να διαπιστώνεις ότι τώρα που πλέον δεν έχει κάτι να κερδίσει ο άλλος από εσένα, σε λησμονεί. Είναι λυπηρό διότι συνειδητοποιείς ότι δεν ήθελε εσένα, αλλά κάτι από εσένα και επειδή τώρα δεν το λαμβάνει σε αφήνει έξω από την ζωή του.
Τότε καταλαβαίνεις ότι δεν σε αγαπούσε αλλά σε χρησιμοποιούσε.
Σκέψου, μήπως το έχεις κάνει κι εσύ με κάποιους ανθρώπους και μετανόησε και επανόρθωσε.
Αναρωτήσου, μήπως το κάνεις αυτό και με τον Θεό;

Αρχιμ. Παύλος Παπαδοπουλος

[toula]

Η σχέση μας με τον Θεό δεν καθορίζεται από το φόβο ή την απειλή. Δεν πάω στον Χριστό για να μην πάω στην κόλαση ή για να κερδίσω τον παράδεισο. Όπως δεν αγαπώ τον πατέρα ή την μητέρα μου, για να μου γράψουν το σπίτι τους.
Ο Χριστός είναι ο δρόμος μου, είναι το φως και η ζωή μου. Ο έρωτας και η αγάπη της ύπαρξης μου. Αυτόν ζητώ και όχι τα δώρα Του.
Κάνω άσκηση και προσπαθώ να βάλω στην ζωή μου τις εντολές Του, την αγάπη, την κατανόηση, την ταπείνωση και συγνώμη κ.α όχι γιατί πρέπει, μα γιατί έτσι νιώθω ότι μεγαλώνω, ωριμάζω, πλαταίνω, αυξάνω, κοινωνώ και σώζομαι. Γίνομαι ολόκληρος όπως με «ονειρεύτηκε» ο Θεός.
Αποφεύγω την αμαρτία όχι γιατί θα με τιμωρήσει ο Θεός, αυτό δεν θα γίνει έτσι κι αλλιώς, μα διότι δεν θέλω να χαλάσω την σχέση μαζί του, δεν αντέχω να ζω δίχως την γλύκα της παρουσίας Του.
Δεν είναι ότι φοβάμαι αλλά ότι με πονάει η Απουσία Του. Όταν τα κάνω θάλασσα κι Εκείνος κρύβεται για να με μάθει να κολυμπάω, εγώ ματώνω και μου λειπει πολύ. Όπως ο Άγιος Σιλουανός που είχε γευτεί την παρουσία του Χριστού και μετα έκλαιγε και έλεγε, «δεν μπορώ Χριστέ μου να ζήσω δίχως να σε βλέπω και να σε ζω, έλα, έλα ξανά».
Ένα πράγμα δεν πρέπει να ξεχάσουμε βαδίζοντας προς τον Χριστό, ότι δεν θα κριθούμε από τα λάθη ή αμαρτίες μας, δεν θα κριθούμε από το φόβο που νιώσαμε για τον Θεό αλλά από το πόσο βαθιά τον αγαπήσαμε.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Η συγκλονιστική εξομολόγηση του Αγίου Ιακώβου Τσαλίκη!!!

Ανάμεσα στις δωρεές, τις κινήσεις των Αγίων, που δεν μπορούμε να τους φτάσουμε είναι και το παρακάτω γεγονός. Είμαστε ιερατική οικογένεια και ερχόμασταν στον Όσιο Δαυϊδ οπωσδήποτε δύο επισκέψεις κάθε χρόνο, με τα έξι μου παιδάκια, ο ένας από αυτούς έχει γίνει ιερέας, ο τελευταίος. Λειτουργούσαμε και κοινωνούσαμε όλοι στον Γέροντα Ιάκωβο.
Κάποια φορά μόλις τελείωσε το προσκύνημα των ιερών λειψάνων, όπως φορούσε το πετραχήλι, το έβγαλε απότομα ο πατήρ Ιάκωβος από τον τράχηλό του και το πέρασε, στον δικό μου τράχηλο και μου λέει:
«Ιωάννη παιδί μου, θα με εξομολογήσεις».
«Πάτερ Ιάκωβε δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Δεν είμαι…».
Δεν είπα το άξιος, γιατί θύμωνε αν του έλεγε ότι είσαι ανάξιος μπροστά του.
«Να ερχόσαστε πιο συχνά να λειτουργούμε, παιδί μου», λέει.
«Πάτερ Ιάκωβε δεν μπορώ».
Κάμω τρεις φορές την κίνηση να βγάλω το πετραχήλι και τελικά, «έλα παιδί μου, πάμε μπροστά στην εικόνα του Κυρίου», στο Καθολικό της Μονής.
Στην εικόνα του Κυρίου, γονατίζει μπροστά μου και αρχίζει να εξομολογείται. Εξομολόγηση ενός Αγίου, που την ένιωσα και την έζησα τρίσβαθα στην ψυχή μου και το λέω πάντα με συγκίνηση και τα δάκρυά μου θα τρέχουν πάντα. Η εξομολόγηση ενός Αγίου, ήταν συνομιλία με τον ίδιο τον Κύριο.
Το μεγαλείο αυτής της εξομολογήσεως. Ήταν ακριβώς προσωπικά προς τον Κύριο και γύριζε προς την εικόνα του Οσίου Δαυϊδ και έλεγε:
«Όσιε μου Δαυϊδ την ημέρα εκείνη, κάπου θύμωσα λίγο, κάπου ίσως παραφέρθηκα λίγο, αλλά Όσιε μου Δαυϊδ και εσύ μπορείς να τα πεις στον Κύριο, τα γνωρίζει ο Κύριος, αλλά να τα ακούσει και από μας».
Όλη η εξομολόγηση ήταν ένας διάλογος με τον Ιησού Χριστό με μάρτυρα τον Όσιο Δαυϊδ. Αυτό το μεγαλείο είναι μοναδικό. Και κατά την εξομολόγησή του να είναι πεσμένος πρηνηδόν, με το πρόσωπό του κάτω και σηκωνόταν για να μιλήσει, να δει στο πρόσωπο τον Κύριο και να γυρίζει αριστερά προς την εικόνα του Οσίου Δαυϊδ να τον επικαλείται για μάρτυρα. Και στο τέλος αυτής της συνομιλίας με τον Κύριο και τον Όσιο Δαυϊδ, ζήτησε να διαβάσω την συγχωρητική ευχή. Εκεί ήταν η αποκαθήλωση η δική μου και η ταπείνωση. Διάβασα αναγκαστικά την ευχή αυτή. Αυτό επανελήφθη δύο φορές.
Ο π. Ιάκωβος στις περισσότερες λειτουργίες που έκανε ήταν γονατιστός.
Και όταν δεν λειτουργούσε, έπρεπε να είναι γονατιστός, αλλά και στην Λειτουργία πολλές ώρες γονάτιζε και στον Όρθρο και σε αυτά…

Μαρτυρία Πρωτοπρ. Ιωάννου Βερνέζου, Προϊσταμένου Ιερού Προσκυνήματος Οσίου Ιωάννου του Ρώσσου.
Από το νέο βιβλίο.
<<Ένας σύγχρονος Άγιος Ο Όσιος Ιάκωβος (Τσαλίκης).
Έκδοση των Πατέρων της Ιεράς Μονής Οσίου Δαβίδ του Γέροντος Λίμνη Ευβοίας 2018.
Σελ. 373- 374 - 375

[aposal]

«Ούτε η δικαιοσύνη σου να είναι άκαμπτη, ούτε η φρόνηση σου περίπλοκη. Παντού το μέτρο είναι το άριστο».
Άγ. Ιωάννης Χρυσόστομος

[toula]

Για να απογοητευτεί κάποιος από κάτι σημαίνει ότι πρώτα είχε γοητευτεί από αυτό, αλλά εν τέλει τα πράγματα οδηγήθηκαν αλλιώς. Όλοι μας έχουμε απογοητευτεί από κάτι στη ζωή μας, λίγο ή πολύ. Μας έχουν γίνει μάθημα πολλές τέτοιες καταστάσεις. Αυτό με μία λέξη ονομάζεται και πείρα στη ζωή.
Και βλέπεις ανθρώπους οι οποίοι έχουν περάσει πολλά στη ζωή τους και δεν το έχουν βάλει κάτω, να είναι στύλοι ακλόνητοι, άνθρωποι που μπορείς να μαθητεύσεις κοντά τους και να πάρεις πολλά. Να σου δώσουν θάρρος και δύναμη, ώστε να μη το βάζεις και εσύ κάτω στις όποιες απογοητεύσεις της ζωής. Να σου πουν ότι υπάρχει ελπίδα ακράδαντη, που τα μεταβάλλει όλα εν ριπή οφθαλμού. Και ποια είναι αυτή; Μα ποιος άλλος εκτός από τον Χριστό μας.
Όλοι-όλα θα μας απογητεύσουν εκτός από τον Χριστό και οι-τα του Χριστού. Αυτό αν έχουμε σαν πυξίδα στη ζωή μας σίγουρα θα αποφύγουμε πολλά ναυάγια και πολλές κακοτοπιές. Να γοητευθούμε από Αυτόν και να είμαστε σίγουροι πως ποτέ δεν θα μας απογοητεύσει.

Αρχιμ. Σεραφείμ Λεβέντης