"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Όσοι θέλουνε να καταλάβουν θα καταλάβουν.

«Ὁ παιδεύων κακοὺς λήψεται ἑαυτῷ ἀτιμίαν· ἐλέγχων δὲ τὸν ἀσεβῆ μωμήσεται ἑαυτόν. Μὴ ἔλεγχε κακούς, ἵνα μὴ μισήσωσί σε· ἔλεγχε σοφόν, καὶ ἀγαπήσει σε.
δίδου σοφῷ ἀφορμήν, καὶ σοφώτερος ἔσται· γνώριζε δικαίῳ, καὶ προσθήσει τοῦ δέχεσθαι. Αρχὴ σοφίας φόβος Κυρίου, καὶ βουλὴ ἁγίων σύνεσις, τὸ δὲ γνῶναι νόμον διανοίας ἐστὶν ἀγαθῆς». (Παροιμίες 9, 7)
Μετάφραση:
Όποιος διορθώνει χλευαστή, τις προσβολές του θα δεχτεί
κι όποιος ελέγχει ασεβή δέχεται κατηγόριες.
Μην τον διορθώνεις το χλευαστή, γιατί θα σε μισήσει·
σοφό να ελέγχεις και θα σε αγαπήσει.
Στο σοφό δώσε αφορμή και πιότερο σοφός θα γίνει.
Τον δίκαιο δίδαξε και πιότερα θα μάθει.
Η βάση της σοφίας είναι ο σεβασμός στον Κύριο,
βάση της νόησης είν’ η γνώση του ΄Αγιου Θεού.
----------------------------------
Μερικοί λόγοι του Αγίου Μάρκου του Ασκητού, από την Φιλοκαλία των Νηπτικών Πατέρων.
"Η παρανομία των κοσμικών θα ελεγχθεί με όσα γράφονται παρακάτω, από εκείνους που έχουν σταθερή πίστη και γνώρισαν την αλήθεια.
Όσοι δε λογαριάζουν ότι είναι υπόχρεοι να τηρούν όλες τις εντολές του Χριστού, αυτοί διαβάζουν σωματικά το νόμο του Θεού, και δεν εννοούν μήτε εκείνα που λένε, μήτε εκείνα για τα οποία δίνουν διαβεβαιώσεις. Γι' αυτό και νομίζουν ότι τάχα εκπληρώνουν το νόμο με τα έργα τους.
Υπάρχει πράξη που φαίνεται καλή, αλλά ο σκοπός εκείνου που την κάνει δεν είναι καλός. Υπάρχει και άλλη πράξη που φαίνεται κακή και ο σκοπός εκείνου που την κάνει είναι αγαθός. Και αυτό συμβαίνει όχι μόνο σε έργα αλλά και σε λόγια. Αυτή η αντίθεση άλλοτε οφείλεται σε απειρία ή άγνοια, άλλοτε σε πονηρή πρόθεση, άλλοτε όμως σε ευσεβή σκοπό.

Υπάρχει έλεγχος που γίνεται από κακία ή από άμυνα, και άλλος που γίνεται από φόβο Θεού και αγάπη για την αλήθεια.
Εκείνον που έπαψε να αμαρτάνει και ήδη μετανοεί, μην τον ελέγχεις πλέον.
Εκείνος που δεν γνωρίζει την αλήθεια, ούτε μπορεί να πιστεύει αληθινά. Γιατί η γνώση, φυσικά προηγείται της πίστεως.
Εκείνος που εφευρίσκει και λέει λόγους ευσεβείς χωρίς να έχει έργα, πλουτίζει από αδικία και οι κόποι του, κατά τη Γραφή, μπαίνουν σε ξένα σπίτια.
Πάντοτε να πράττεις το αγαθό κατά δύναμη, και στον καιρό που χρειάζεται το μεγαλύτερο, μην προτιμάς το μικρότερο, γιατί λέει η Γραφή: «Κανένας που έβαλε το χέρι του στο άροτρο και κοιτάει πίσω δεν είναι κατάλληλος για την βασιλεία των Ουρανών».
Όταν δεις δύο κακούς να έχουν αγάπη ο ένας προς τον άλλον, να γνωρίζεις ότι ο ένας βοηθεί στα κακά θελήματα του άλλου.
Ο υπερήφανος και ο κενόδοξος ευχαρίστως κάνουν ανταλλαγή μεταξύ τους. Ο υπερήφανος επαινεί τον κενόδοξο επειδή του φέρεται δουλικά, ενώ ο κενόδοξος εκθειάζει τον υπερήφανο που τον επαινεί συνεχώς.

Ο ακροατής που αγαπά το Θεό, και από τα δύο μέρη προμηθεύεται ωφέλεια. Όταν αναγνωρίζεται για το αγαθό, γίνεται προθυμότερος. Όταν ελέγχεται για το κακό, αναγκάζεται να μετανοεί. Πρέπει σύμφωνα με την πρόοδό μας να έχομε το βίο, και σύμφωνα με το βίο οφείλομε να προσφέρομε στο Θεό τις προσευχές μας.

Αν σου δόθηκε από το Θεό να διδάσκεις και δε σε ακούνε, να θλίβεσαι νοερά χωρίς να ταράζεσαι φανερά. Γιατί όταν θλίβεσαι, δεν θα καταδικαστείς μαζί με αυτόν που σε παρακούει. Αν όμως ταράζεσαι, θα έχεις πειρασμό στο ίδιο πράγμα.
Όταν διδάσκεις και εξηγείς, μην κρύψεις τα πρέποντα από τους παρόντες. Τα κόσμια και ευπρεπή να τα πεις καθαρότερα, τα σκληρά με υπαινιγμούς.
Εκείνος που με φόβο Θεού συμβουλεύει ή τιμωρεί όποιον αμαρτάνει, προξενεί στον εαυτό του την αντίθετη από το σφάλμα αρετή.
Υπάρχει ο ειλικρινής που λέει την αλήθεια και οι ανόητοι τον μισούν, κατά τον Απόστολο. Και υπάρχει άλλος που υποκρίνεται και γι’ αυτό τον αγαπούν. Όμως καμιά από αυτές τις ανταποδόσεις δεν κρατάει πολύ καιρό, γιατί ο Κύριος αποδίδει στην ώρα του στον καθένα το πρέπον".

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Κάποια πράγματα χρειάζεται να ειπωθούν.

Βλέπω κάποιοι γράφουνε τις τελευταίες ημέρες ότι τώρα όλοι ξύπνησαν και τώρα όλοι γράφουν εναντίον ενός ανθρώπου που δεν έβλαψε, ότι εύκολα τον κατακρίνουν κτλ.
Δυστυχώς δεν είναι αλήθεια αυτό. Κατ' αρχήν εδώ και χρόνια τα είχαμε γράψει και είχαμε επισημάνει τον κίνδυνο, με αποτέλεσμα να θεωρηθούμε κακοί, οπισθοδρομικοί και γραφικοί.
Δυστυχώς όμως η ιστορία μας δικαιώνει. Τονίζω το «δυστυχώς» διότι κανείς νομίζω που έχει έστω λίγο φόβο Θεού δεν χαίρεται με το γεγονός της αποσχημάτισης ενός κληρικού.
Αυτό όμως φαινόταν. Αυτό γίνεται όταν μιλάς και γράφεις ως κληρικός, όχι για να ωφελήσεις αλλά για να ωφεληθείς. Αυτό γίνεται όταν συνειδητά επιλέγεις να αποστασιοποιηθείς από τον Μυστηριακό τρόπο ζωής της Εκκλησίας, αν και κληρικός, και καταλήγεις περιοδεύων θίασος.
Αλλά χρειάζεται νομίζω να πούμε και κάποια άλλα πράγματα που βλέπω ότι κανείς δεν τα λέγει.
Ποιος έκανε τον κληρικό αυτόν τόσο δημοφιλή;
Ποιος τον έκανε star;
Δυστυχώς η απάντηση είναι σκληρή.
Ενώ όλοι, τουλάχιστον κληρικοί και θεολογικά καταρτισμένοι χριστιανοί, γνώριζαν ότι ο συγκεκριμένος κληρικός αποκλίνει από την Παράδοση της Εκκλησίας και την διδασκαλία των Θεοφόρων Πατέρων, συστηματικά τον καλούσαν Μητροπολίτες και κληρικοί να κάνει διαλέξεις στις Μητροπόλεις τους και στις ενορίες τους.
Οι ίδιοι άνθρωποι που κουτσομπόλευαν από εδώ και εκεί για τις τοποθετήσεις του κληρικού αυτού, οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι τον καλούσαν να μιλήσει στο ποίμνιό τους και να πουλήσει τα βιβλία του.
Σίγουρα έλεγε και πράγματα σωστά, ειδικά τα πρώτα χρόνια και της ραδιοφωνικής του παρουσίας αλλά και των διαλέξεών του, όμως εδώ και χρόνια οι ομιλίες του δεν λέγανε τίποτα το ουσιαστικό, με κανένα θεολογικό υπόβαθρο. Πετούσε μέσα στην μία ώρα κάποιο απόφθεγμα ενός αγίου και μέχρι εκεί. Όλα τα άλλα ήταν «άλλα λόγια να αγαπιόμαστε».
Φέρουνε λοιπόν ευθύνη όλοι εκείνοι που τον καλούσαν τακτικά μόνο και μόνο για να μαζέψουν κόσμο στην εκδήλωσή τους!
Αυτά είναι τα κριτήριά μας λοιπόν;
Να μαζέψουμε κόσμο; Διότι αυτό γινόταν.
Αφού ακούγαμε τι έλεγε, διαβάζαμε τι έγραφε, γιατί εμείς συνεχίσαμε να τον καλούμε σε ομιλίες και εκδηλώσεις; Γιατί παίζαμε τις ομιλίες του στα ραδιόφωνα; Γιατί πουλούσαμε τα βιβλία του στα βιβλιοπωλεία μας;
Θα το πω κι ας φανεί «κάπως». Μαγκιά του. Ναι, μαγκιά του που μας εκμεταλλεύτηκε, που μοσχοπούλησε, που έγινε αυτό που έγινε. Μαγκιά του που κατάφερε να πείσει Μητροπολίτες και ιερείς να κάθονται και να τον ακούνε μαζί με το ποίμνιό τους.
Όχι, δεν επικροτώ αυτό που έκανε. Καταδικάζω όμως την συμπεριφορά όλων όσων που ενώ ξέρανε από την άλλη συνέχιζαν να εθελοτυφλούν.
Το φοβερό δεν είναι ότι αυτός ήρθε και έφυγε. Το φοβερό είναι ότι υπάρχουν κι άλλοι "τέτοιοι". Και δυστυχώς τίποτα δεν γίνεται για να σταματήσει το κακό που κάνουνε στο ποίμνιο. Όχι μόνο καριερίστες ομιλητές αλλά και άλλοι που γίνονται με τα ψευτοθαύματα που παρουσιάζουν ως οι εκλεκτοί, ως οι χαρισματικοί και θαυματοποιοί.
Και τρέχει ο κόσμος να τους προσκυνήσει. Και τρέχει ο κόσμος να τους ακούσει. Και τρέχει ο κόσμος για να θεραπευτεί.
Δεν ψάχνει κανείς την σωτηρία αλλά την θεραπεία, κανείς δεν ψάχνει τον Χριστό αλλά αυτό το "κάτι" που θα πάρει θαυματουργικά και μετά "μη τον είδατε τον Παναή".
Ελάχιστοι όμως είναι αυτοί που τρέχουν να ακούσουν λόγο Θεού, να ακούσουν κάτι που δεν θα νταντέψει τα πάθη τους αλλά θα τους ταρακουνήσει για να μετανοήσουν.
Ελάχιστοι είναι αυτοί οι χριστιανοί που θα θελήσουν να διαβάσουν βιβλία Αγίων Πατέρων, όπως η Κλίμακα του Αγίου Ιωάννου του Σιναϊτου, συγγράμματα του Αγίου Μαξίμου, του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, του Μεγάλου Βασιλείου.
Δύσκολα τα ανεβάζουν, οπισθοδρομικά τα κατεβάζουν!
Και ακόμα πιο λίγοι είναι αυτοί που θα διαβάσουν και θα ακούσουν και τελικά θα αλλάξουν. Δεν αλλάζουν οι χριστιανοί. Δεν θέλουνε. Γι’ αυτό και ψάχνουν κληρικούς που θα θωπεύουν τα πάθη τους, που θα μιλούνε αόριστα και γενικά για μια ζωή με καλοσύνη και αγάπη, που θα κηρύττουν όχι Χριστό αλλά ευτυχία και ηρεμία. Ψάχνουν δηλαδή όχι πνευματικούς ανθρώπους αλλά "life coach"!
Εύχομαι ολόψυχα ο Θεός να φωτίσει το καθένα μας. Και να τονίσω ότι όλος αυτός ο ντόρος προκλήθηκε όχι γιατί ένας κληρικός τα πέταξε, αλλά διότι ένας κληρικός παρουσίασε την πτώση του ως εντιμότητα. Σα να λέμε ότι εγώ έκλεψα και σας παρουσιάζω τα κλοπιμαία, αλλά δεν τα γυρίζω πίσω στα θύματα, ούτε αναγνωρίζω την πτώση μου, αλλά αντιθέτως λέγω ότι επειδή και μόνο σας λέω ότι είμαι κλέφτης, είμαι έντιμος!
Μου έκανε εντύπωση που στην δήλωσή του για την αποχώρησή του, δεν λέγει πουθενά έστω ένα «συγνώμη για τον σκανδαλισμό» ή ένα «εύχεσθε για μένα». Τίποτα.
Αυτό δείχνει ότι το ράσο το θεωρούσε φυλακή και την Εκκλησία ως χώρο να κλέψει ψυχές προς ίδιον όφελος. Είμαι σκληρός; Μπορεί. Εμένα αυτή την εντύπωση μου δίνει.
Ξέρει πολύ καλά τι θα πει και πώς θα το πει. Δεν θέλει να χάσει κανέναν ακόλουθό του, αντιθέτως θέλει να κρατήσει τους πιστούς αλλά συγχρόνως να ανοιχθεί και σε όλους εκείνους που δεν πιστεύουν. Κινείται έξυπνα, αυτό του το αναγνωρίζω.
Όμως καλέ μου Ανδρέα, ποιο τελικά το όφελος από όλο αυτό; 50 χρόνια δημοφιλίας; Και τι λοιπόν; Μετά; Μετά τι;
Σου εύχομαι πραγματικά πάντα να είσαι χαμογελαστός και εξωτερικά αλλά και εσωτερικά.
Μόνο μην σου βγει αυτό το χαμόγελο ξινό…
Δεν το εύχομαι, το απεύχομαι μέσα από τα βάθη της καρδιά μου.
Συγχώρα με κι εσύ και όλοι σας.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Οι αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ καθοδηγούν τον όσιο Ιάκωβο πώς να γίνει το παρεκκλήσι τους!

Το 1961 ο ηγούμενος Νικόδημος και ο ιερομόναχος Ιάκωβος (ο όσιος Ιάκωβος (Τσαλίκης) αποφασίσανε να χτίσουν εκκλησάκι προς τιμήν των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ.
Ο ηγούμενος επέλεξε τον τόπο κι έβαλε πασσαλάκια για όρια. Έφυγε ο ηγούμενος για τη Λίμνη και τη νύχτα εμφανίστηκε στον π. Ιάκωβο ένας ψηλός, ξανθός και ωραίος αξιωματικός με χρυσό σπαθί, που του είπε:
– Πάτερ μου, είμαι ο Αρχάγγελος Μιχαήλ.
Δεν επιθυμώ ο ναός μου να χτιστεί σ’ αυτό το χώρο, που τοποθετήθηκαν τα πασσαλάκια, αλλά εδώ που θα σου υποδείξω.
Έσκυψε και μετέφερε πιο πέρα τα πασσαλάκια. Το πρωί ο π. Ιάκωβος πήγε και βρήκε μεταφερμένα τα πασσαλάκια. Το παρεκκλήσι επρόκειτο να χτιστεί με πρόχειρο, με λάσπη και άχυρα, διότι δεν υπήρχαν τα μέσα.
Την επόμενη νύχτα εμφανίστηκαν στον π. Ιάκωβο δύο αξιωματικοί με χρυσά σπαθιά και του είπαν:
– Είμαστε οι Αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ.
Να πεις στον Γέροντά σου ότι εμείς δεν επιθυμούμε το σπίτι μας να χτιστεί με λάσπη και άχυρο, αλλά με άμμο, ασβέστη και ξύλα. Και στη σκεπή κεραμίδια.
Τα υλικά όμως αυτά δεν υπήρχαν ψηλά στο βουνό.
Η φτώχεια μεγάλη και δρόμος καλός να μεταφερθούν δεν υπήρχε.
Γι’ αυτό τους ρώτησε ο π. Ιάκωβος και του απάντησαν:
– Μη στενοχωριέσαι, πάτερ, και θα τα φροντίσουμε εμείς. Θα βρέξει τη νύχτα και το ρέμα θα φέρει πολλή άμμο.
Τα οικοδομικά υλικά θα τα δωρίσουν ευσεβείς χριστιανοί.
Κι έγιναν όλα όπως προαναγγέλθηκαν και με θαυμαστή επικουρία.

Από το βιβλίο του Στυλιανού Παπαδόπουλου, ο «Μακαριστός Ιάκωβος Τσαλίκης» των εκδόσεων Ακρίτας.

Παιδιά μου αυτό είναι απλό πράγμα!
Ο όσιος Ιάκωβος Τσαλίκης έφτασε στη Μονή Οσίου Δαβίδ του Γέροντος κουρασμένος…
Δεν πρόλαβε καλά-καλά να βγάλει το ράσο του και του χτύπησαν την πόρτα.
Οι γονείς ενός πεντάχρονου χαριτωμένου παιδιού.
Το παιδάκι δεν μιλούσε.
Το πήγανε πρώτα στη Ρωσία και τώρα γυρίζανε από την Αμερική, χωρίς αποτέλεσμα. Τα εξήγησαν όλα στον π. Ιάκωβο και τον παρακάλεσαν.
Εκείνος χωρίς έκπληξη και στενοχώρια τους είπε:
– Παιδιά μου, αυτό είναι απλό πράγμα. Θα πάμε κάτω (στο ναό), θα κάνετε την προσευχή σας, θα προσευχηθώ και γω. Και το παιδί θα μιλήσει.
Έτσι κι έγινε.
Προσευχηθήκανε και σταύρωσε το παιδί με την κάρα του οσίου Δαβίδ.
Βγήκε το παιδί να παίξει στην αυλή με άλλα παιδάκια και σε δέκα λεπτά μίλαγε σα να μη συνέβαινε τίποτα.

Από το βιβλίο του Στυλιανού Γ. Παπαδόπουλου, ο “Μακαριστός Ιάκωβος Τσαλίκης, Ηγούμενος Ι. Μ. Οσίου Δαβίδ του Γέροντος”.

Μην πηγαίνουμε στον Θεό με το ζόρι, αλλά ελεύθερα, υπεύθυνα και με αγάπη

Η σχέση τώρα, τοῦ ἀνθρώπου μέ τό Θεό. ῞Ενα μεγάλο θέμα. Μιά προσεκτική ματιά θά μᾶς κάνει νά δοῦμε ὅτι πολλές φορές εἴμαστε μάρτυρες μιᾶς μεγάλης ἀρρωστημένης θρησκευτικότητας.

῾Υπάρχουν ἄνθρωποι πού εἶναι ἄρρωστοι θρησκευτικά, πού ἔχουν ἀρρωστημένη θρησκευτικότητα. Μιά θρησκευτικότητα, πού στερεῖται καί τήν ἐλευθερία καί τήν ἀγάπη. ᾿Αρρωστημένη θρησκευτικότητα ὅσον ἀφορᾶ στόν ἑαυτό μας, ἀρρωστημένη θρησκευτικότητα ὅσον ἀφορᾶ αὐτήν πού πᾶμε νά προσφέρουμε στούς ἄλλους.

Ποιά εἶναι ἡ σχέση τοῦ ἀνθρώπου μέ τό Θεό; Εἶναι μιά ὑπεύθυνη σχέση, καί εἶναι μιά σχέση ἐλευθερίας καί ἀπό τήν πλευρά τοῦ ἀνθρώπου καί ἀπό τήν πλευρά τοῦ Θεοῦ.῾Ο ἄνθρωπος στό Θεό πηγαίνει ἐλεύθερα. Τί σημαίνει ἐλεύθερα; Σημαίνει ὑπεύθυνα. Σημαίνει ὅτι πηγαίνει ἐν ἐπιγνώσει. Σημαίνει ὅτι δέν ζητάει ἀπό τόν Θεό νά τοῦ κάνει τό κέφι του ἀλλά ζητάει νά γνωρίσει τήν ἀλήθεια καί τό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ.

Πηγαίνει ὑπεύθυνα, πού σημαίνει, πηγαίνει γιατί ἐμπιστεύεται τό πρόσωπό Του καί τό Λόγο Του. Καί τό ἐμπιστεύεται «κατά πάντα καί διά πάντα». Δέν ζητάει ἀπό τό Θεό, σάν τόν Φαρισαῖο, νά εἶναι μάρτυρας τῆς καλωσύνης του καί τῆς ἀρετῆς του.

Γιατί; Γιατί ἡ συναίσθηση τῆς εὐθύνης ἔρχεται νά μᾶς φανερώσει πόσο ἄρρωστοι εἴμαστε πολλές φορές. Γιατί ἄρρωστος εἶναι ὁ ἄνθρωπος πού λειτουργεῖ ἐγωϊστικά, ἄρρωστος εἶναι ὁ ἄνθρωπος πού δέν εἶναι ᾿Αγάπη, ὅσο κι ἄν λέει ὅτι ἔχει ᾿Αγάπη. Γιατί αὐτό πού λέμε ὅτι ἔχουμε, τό διαψεύδει ἡ καθημερινότητά μας.

Η σχέση τοῦ ἀνθρώπου μέ τό Θεό λοιπόν, εἶναι μιά σχέση εὐθύνης τοῦ ἀνθρώπου. ῾Ο ἄνθρωπος πηγαίνει ὄντως στό Θεό καί πηγαίνει γιατί Τόν ἐμπιστεύεται, Τόν ἀγαπᾶ. Τί σημαίνει Τόν ἐμπιστεύεται; Λέει ἡ ᾿Οπισθάμβωνος Εὐχή• «Πᾶσα δόσις ἀγαθή καί πᾶν δώρημα τέλειον ἄνωθεν ἐστί καταβαῖνον». Αὐτό ἔχει καί μιά δεύτερη ἀνάγνωση.

῞Ο,τι κατέρχεται ἄνωθεν εἶναι «δόσις ἀγαθή» καί «δώρημα τέλειον». Δηλαδή; Δηλαδή καί μία ἀρρώστεια καί μία δοκιμασία καί ἕνας θάνατος.᾿Εμεῖς ὅμως, πού δέν κατανοήσαμε τή σχέση μας αὐτή, οὐσιαστικά δέν ἐμπιστευόμαστε τόν Θεό. Νομίζουμε ὅτι ὁ Θεός τότε τά λέει καλά, ὅταν συμφωνεῖ μαζί μας, γιατί ἀκριβῶς ἔχουμε μιά λαθεμένη θρησκευτικότητα.

Εμπιστεύομαι λοιπόν τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί δέν πηγαίνω στόν Θεό μέ τό ζόρι. ῾Ο Θεός, οὔτε ἐμένα οὔτε ἐσᾶς ἔχει ἀνάγκη. ῾Υπῆρχε πρίν ἀπό μᾶς καί μπορεῖ νά ὑπάρχει καί χωρίς ἐμᾶς. Κι εἶναι σημαντικό νά τό καταλάβουμε.

Γιατί μερικές φορές θεωροῦμε ὅτι ὁ Θεός εἶναι ὑποχρεωμένος σέ μᾶς, γιατί νηστεύουμε, γιατί πᾶμε στήν ἐκκλησία. Εἶναι γνωστή ἡ φράση πού προέρχεται ἀπό τά χείλη, πολλές φορές, εὐσεβῶν ἀνθρώπων «Γιατί, Θεέ μου, σέ μένα;». Δηλαδή, τί ὄχι σέ σένα; Τί σέ μένα; Τί σημαίνει αὐτό τό ἐρώτημα;

Πόσο λίγο ἐμπιστευόμαστε. Καί δέν καταλάβαμε κάτι. ᾿Ακριβῶς γι’ αὐτό σέ μᾶς. Γιατί ἔχουμε οἰκοδομήσει μιά λαθεμένη οἰκοδομή καί ἐπειδή ὁ Θεός μᾶς ἀγαπάει δέν μᾶς ἀφήνει στήν πλάνη μας καί μᾶς παραχωρεῖ τή δοκιμασία πού φέρνει στήν ἐπιφάνεια ποιοί πραγματικά εἴμαστε.

Κάποτε ἕνα πρόσωπο, τό ὁποῖο ἐργάστηκε χρόνια ὁλόκληρα μέσα στήν ᾿Εκκλησία ἀσθένησε, καί εἶπε αὐτό: «Γιατί, Θεέ μου, σέ μένα;». Κι ἐγώ τοῦ παρήγγειλα: «Γιατί ὄχι σέ σένα; πρῶτον, καί δεύτερον, τό ἐρώτημά σου εἶναι καί ἡ ἀπάντηση. ῞Οταν παλιότερα ἐσύ πήγαινες σέ κάποιον ἀσθενή νά τόν παρηγορήσεις, τί τοῦ ἔλεγες;

Γιατί δέν τά λές τώρα στόν ἑαυτό σου; ᾿Από αὐτή τήν καλουπιά ὁ Θεός πάει νά σέ βγάλει». Καί ἔτσι ἤτανε. ῾Ο Θεός ἑτοίμασε τό πρόσωπο αὐτό, τό ὡρίμασε. Γιατί; Γιατί ὁ Θεός θέλει «πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι». Καί ἡ σωτηρία εἶναι ἡ ζωή μέ ᾿Εκεῖνον.

Εἶναι πολύ σημαντικό λοιπόν νά προσέξουμε μήπως ἡ θρησκευτικότητά μας καί ἡ πίστη μας εἶναι ἀρρωστημένη.

Γιατί ἡ ἀρρωστημένη θρησκευτικότητα ἐπηρεάζει τήν κατάσταση τοῦ σπιτιοῦ μας, ἐπηρεάζει τήν ἀγωγή πού δίνουμε στά παιδιά μας καί πολλές φορές ἐξηγεῖ γιατί εἶναι ἀποτυχημένη αὐτή ἡ ἀγωγή, ὅταν ἐμεῖς προσπαθοῦμε νά διορθώσουμε τό ἔργο τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ ὁ Θεός μᾶς ἔδωσε τή δυνατότητα νά ποῦμε ἀκόμα καί σ’ Αὐτον, ὄχι.

᾿Εμεῖς θέλουμε νά τ’ ἀπαγορεύσουμε αὐτό ἀπό τά παιδιά μας. ᾿Από ἀγάπη, λέμε. Σά νά μή μᾶς ἀγαποῦσε ὁ Θεός. ῎Ετσι λοιπόν, εἶναι πάρα πολύ σημαντικό νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι μιά ὑγιής σχέση τοῦ Θεοῦ μέ τόν ἄνθρωπο ἔχει αὐτά τά δύο θεμέλια. Τήν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου, πού πηγαίνει ἐλεύθερα στόν Θεό γιατί Τόν ἀγαπᾶ καί Τόν ἐμπιστεύεται καί τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

Του Σεβ. Μητρ. Σιατίστης, Παύλου
https://www.askitikon.eu/

Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ!

Ο πιο γλυκός άγγελος του ουρανού! Το γλυκύτερο ουράνιο πλάσμα! Είναι εκείνος που στάθηκε με πολλή δύναμη και παρρησία, όταν ο Εωσφόρος αποφάσισε να διεκδικήσει τον θρόνο του Υιού του Θεού και με την εγωιστική του αυτή πράξη εξέπεσε από τον ουρανό συμπαρασύροντας πλήθος αγγελικών δυνάμεων.

Ήταν ο μόνος που στάθηκε ενώπιον των αγγέλων και είπε: «Στώμεν καλώς! Στώμεν μετά φόβου!» Ξέρετε τι σημαίνουν αυτά τα λόγια; Είπε σε όλους τους αγγέλους: «Στώμεν καλώς!», ας σταματήσουμε μέσα στην απόλυτη εμπιστοσύνη του Θεού Πατέρα μας. «Στώμεν μετά φόβου!», κανείς μας ας μην φύγει από τον θεϊκό έρωτα του ουράνιου μας Πατέρα. Ας φοβηθούμε αυτήν την στιγμή μην παρασυρθούμε από τον Εωσφόρο.

Είναι εκείνος που δίδαξε, που πρωτομίλησε, που βοήθησε, που ενίσχυσε όλες εκείνες τις αγγελικές δυνάμεις, που διεκδικούσε ο Εωσφόρος για να τις συμπαρασύρει στον Άδη, με αυτές τις δύο προτάσεις: «Στώμεν καλώς! Στώμεν μετά φόβου»! Και τότε ένα μεγάλο πλήθος αγγέλων απέρριψε την πρόταση του Εωσφόρου, που ήθελε να τους συμπαρασύρει.

Ο Αρχιστράτηγος του ουρανού, ο γλυκύτερος φίλος των ανθρώπων!

Ο Θεός λάτρεψε αυτόν τον Αρχάγγελο! Τον έκανε πρώτο των αγγέλων! Τον έκανε το γλυκύτερο Του πλάσμα! Τον έκανε Αρχιστράτηγο! Τον έκανε, μετά το Θεό, να είναι ο πρώτος, ο μόνος απ’ όλους τους αγγέλους που έχει την εξουσία να βρίσκεται στον θρόνο του Θεού και να Τον βλέπει. Κανένας άγγελος δεν μπορεί να δει το Θεό, όπως Τον βλέπει ο Αρχάγγελος Μιχαήλ...

www.orthmad.gr

«Έχε εμπιστοσύνη στο Θεό…»

Πολλές φορές, ο Θεός σιωπά σε μία δύσκολη στιγμή που βιώνουμε ή αργεί να επέμβει. Αυτό δε σημαίνει πως Εκείνος είναι αδιάφορος για τον πόνο που βιώνουμε, αλλά θέλει ως Πάνσοφος και Παντογνώστης δάσκαλος που είναι, να μας δώσει πολύτιμα μαθήματα ζωής και να μας οδηγήσει στην κάθαρση και στην τελειότητα.

Έχε εμπιστοσύνη στο Θεό.
Εκείνος ξέρει πότε θα επέμβει και θα ανακουφίσει την ψυχή σου από οτιδήποτε και να περνάς. Οτιδήποτε και να σε απασχολεί, ακόμα και αν για τους άλλους είναι ανούσιο, μπροστά στα μάτια του Θεού είναι μοναδικό.

Για τον Θεό οτιδήποτε σε πληγώνει, κάθε σου αίτημα, είναι ξεχωριστό. Ακόμα και αν εσύ το θεωρείς ασήμαντο.. δεν υπάρχει τίποτα που εσένα να σε θλίβει σήμερα και ο Θεός να μην το γνωρίζει. Δεν υπάρχει τίποτα που να σε πληγώνει και τον Θεό να μην τον ενδιαφέρει. Και δεν υπάρχει τίποτα που για τον Θεό είναι αδύνατο.

Γιατί για τον Θεό και οι τρίχες της κεφαλής σου είναι αριθμημένες. Και γνωρίζει όλα όσα αναζητάς και έχεις ανάγκη και σαν δάσκαλος την ώρα του διαγωνίσματος, σιωπά διότι θέλει να ενδυναμώσει την πίστη σου και να χαλκεύσει τη θέλησή σου.

Έχε εμπιστοσύνη στο Θεό, διότι είναι η μοναδική ελπίδα, η οποία δεν κλονίζεται ποτέ. Ο προφήτης Δαβίδ είχε γράψει «ήμουν νέος και γέρασα και δεν είδα ποτέ άνθρωπο να ελπίζει στο Θεό και τα τέκνα αυτού να ψάχνουν να βρούνε άρτο» (Ψαλμ. 36:25).

Έχε εμπιστοσύνη στο Θεό. Γνωρίζει τι είναι καλύτερο για εσένα και την κατάλληλη στιγμή θα στο δώσει…

Μαρία Σκαμπαρδώνη, φοιτήτρια Θεολογίας

www.orthmad.gr

Όταν πηγαίνεις να κάμεις την προσευχή σου• να θυμάσαι τα πάθη σου, τα αδύνατα σημεία σου, την ευκολία με την οποία ξεφεύγεις και πέφτεις!

Να θυμάσαι, ότι ο Χριστός μπορεί να σε συγκρα­τήσει και να σε δυναμώσει και να σε βοηθήσει να νικήσεις! Να γονατίζεις λοιπόν ενώπιον Του και να Τον ικετεύεις: "Κράτα με Χριστέ μου μη Σου φύγω! Κράτα με Χριστέ μου μη Σου φύγω! Κράτα με Χριστέ μου μη Σου φύγω!"

Και μη φοβείσαι! Δεν θα σε αφήσει! Είναι φιλάν­θρωπος και φιλόψυχος!

+ π. Ίωήλ Γιαννακόπουλος

Ο Άγιος Σέργιος του Ραντονέζ ειδε ολοφώτεινη την Μητέρα του Θεού συνοδευόμενη από τον Απόστολο Πέτρο και τον Ευαγγελιστή Ιωάννη

«Γεύσασθε και ίδετε ότι χρηστός ο Κύριος» Ψαλμ. 33,9.

Μια νύκτα, ο Όσιος στεκόταν μπροστά στην εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου και προσευχόταν:
-Παναγία, Μητέρα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ελπίδα και προστασία των πιστών, γίνε μεσίτρια για μας τους αναξίους. Ικέτευε τον Υιό και Θεό Σου να εκδηλώνει την ευσπλαγχνία του στον άγιο αυτό τόπο. Εσένα, την Μητέρα του γλυκύτατου Χριστού, καλούμε σε βοήθεια οι δούλοί Σου, γιατί εσύ είσαι για όλους μας καταφυγή, και δύναμις.

Τελειώνοντας την προσευχή αυτή, καθώς και τον ευχαριστήριο κανόνα προς την Υπεραγία Θεοτόκο, κάθησε για λίγο να πάρει μία ανάσα. Ξαφνικά, λέει στον μαθητή του Μιχαία:
-Παιδί μου, μείνε άγρυπνος και νηφάλιος. Σε λίγο θα έχουμε μία θαυμαστή επίσκεψη.

Μόλις πρόλαβε να προφέρει τα λόγια αυτά, ακούσθηκε μία φωνή:
–Ιδού, έρχεται η Πανάχραντη.

Ο Άγιος βγήκε γρήγορα από το κελλί του στον προθάλαμο, όπου τον περιέβαλε ένα φως, πιο λαμπρό και από τον ήλιο. Αξιώθηκε να δη ολοφώτεινη την Μητέρα του Θεού συνοδευόμενη από τον Απόστολο Πέτρο και τον Ευαγγελιστή Ιωάννη. Μη μπορώντας να αντέξει την εκτυφλωτική λαμπρότητα του οράματος, ο Όσιος έπεσε καταγής. Η Υπεραγία Θεοτόκος έσκυψε, τον άγγιξε με τα χέρια της και του είπε:
-Μη φοβάσαι εκλεκτέ μου! Ήλθα να σε επισκεφτώ, γιατί άκουσα τις προσευχές που κάνεις για το μοναστήρι και τους αδελφούς. Μη λυπάσαι και μην ανησυχής λοιπόν για την μονή αυτή. Από τώρα και στο εξής θα έχει κάθε ευλογία. Δεν θα παύσω να φροντίζω για τον τόπο αυτό και τώρα που ζης, αλλά και μετά την εκδημία σου.

Η υπερκόσμιος λάμψις έσβησε και ο Άγιος παρέμεινε άναυδος. Μόλις συνήλθε βλέπει τον μαθητή του ακίνητο σαν νεκρό, από τον φόβο και την έκπληξη. Τον βοήθησε να συνέλθη. Εκείνος έπεσε στα πόδια του γέροντα λέγοντας:
-Πάτερ, για χάρη του Χριστού, μίλησέ μου για αυτό το θαυμαστό όραμα. Με συγκλόνισε τόσο που νοιώθω την ψυχή μου να χωρίζεται από το σώμα.

-Παιδί μου, περίμενε λίγο γιατί και εγώ δεν μπορώ ακόμη να συνέλθω· του απάντησε γεμάτος θεϊκή χαρά, και ανέκφραστη ευφροσύνη ο Όσιος.

Έπειτα διέκοψε την σιωπή:
–Ειδοποίησε να έλθει εδώ ο π. Ισαάκ και ο π. Συμεών.

Όταν ήλθαν οι πατέρες, τους διηγήθηκε με λεπτομέρειες την θαυμαστή επίσκεψη της Υπεραγίας Θεοτόκου και των δύο Αποστόλων. Οι καρδιές όλων πλημμύρισαν από συγκίνηση και χαρά. Έψαλαν την παράκληση προς την Παναγία, και ο Όσιος παρεμεινε όλη την νύκτα άγρυπνος συλλογιζόμενος το όραμα και ευγνωμονώντας την Πανάχραντη.

Το γεγονός αυτό, έγινε το 1338, τέσσερα χρόνια πριν την κοίμηση του Οσίου.
***

Η μεγάλη ταπείνωσις του Οσίου και το πατρικό του ενδιαφέρον για τους αδελφούς, φαίνεται και από το επόμενο παράδειγμα:
Όταν πρωτοήλθε στην έρημο, διάλεξε έναν τόπο άνυδρο, για να προμηθεύεται το νερό, από μεγάλη απόσταση και να σκληραγωγεί έτσι περισσότερο το σώμά του. Όταν όμως με το θέλημα του Θεού αυξήθηκαν οι αδελφοί, και δημιουργήθηκε μοναστήρι, άρχισε να παρατηρήται μεγάλη έλλειψη νερού, που έπρεπε να το φέρνουν από μακρυά, και με μεγάλο κόπο. Μερικοί λοιπόν, βαρυγκόμησαν:
-Γιατί, διάλεξες τόσο αδιάκριτα και απερίσκεπτα αυτό το μέρος; Γιατί, έκτισες εδώ το μοναστήρι, αφού δεν υπάρχει καμμία κοντινή πηγή;

-Εγώ αδελφοί μου, απαντούσε ταπεινά, διάλεξα αυτό το μέγος για να ασκούμαι στην ησυχία μόνος μου. Θέλημα του Θεού ήταν να εγκατασταθή εδώ μονή. Αυτός μπορεί να μας χαρίση και το νερό. Μόνο μη γογγύζετε. Έχετε εμπιστοσύνη στον Θεό, και προσεύχεσθε με πίστη. Εάν από μία ξερή πέτρα έβγαλε μέσα στην έρημο νερό, για τον απειθάρχητο λαό των Εβραίων, το ίδιο δεν μπορεί να κάνει και για μας που με αφοσίωση τον υπηρετούμε;

Έπειτα από τα λόγια αυτά, πήρε έναν αδελφό, και κρυφά από τους άλλους, κατέβηκαν στο πυκνό, κοντινό δάσος. Βρήκαν εκεί σε μία τάφρο λίγο βρόχινο νερό. Ο Άγιος γονάτισε και προσευχήθηκε:
-Θεέ, και Πατέρα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, εσύ που δημιούργησες τον ουρανό και την γη και όλα τα ορατά και τα αόρατα, εσύ που έπλασες τον άνθρωπο και δεν θέλεις τον θάνατο του αμαρτωλού πλάσματός Σου, δέξου την ικεσία των αθλίων δούλων Σου. Άκουσε τον στεναγμό μας και φανέρωσε την δόξα Σου, όπως στην έρημο του Σινά. Όπως τότε με τον Μωϋσή θαυματούργησες αναβλύζοντας νερό από τον βράχο, έτσι και εδώ φανέρωσε την δύναμή Σου. Χάρισέ μας νερό στον τόπο αυτό, για να πιστεύσουν όλοι ότι ακούς τις προσευχές των δούλων Σου και να δοξάσουν Εσένα τον άναρχο Πατέρα, και τον μονογενή Σου Υιό, και το πανάγιο Πνεύμα, νυν και αεί και εις στους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Ξαφνικά, ανέβλυσε μία πηγή, με άφθονο νερό. Κατάπληκτοι και γεμάτοι θαυμασμό, το πληροφορήθηκαν οι αδελφοί. Ωνόμασαν την πηγή· Σέργιεβιμ. Ο Όσιος όμως θεωρούσε σαν βάρος την ανθρώπινη δόξα. Για αυτό τους είπε:
-Δεν σας έδωσα εγώ το νερό, αλλά ο ίδιος ο Κύριος. Το έστειλε σε μας τους αμαρτωλούς. Για αυτό μην ονομάζετε την πηγή, με το όνομά μου.

Πειθαρχώντας στην εντολή του, οι μοναχοί, έπαυσαν να την λένε Σέργιεβιμ. Ποτέ πλέον δεν δοκίμασαν έλλειψη νερού. Το αντλούσαν πάντοτε άφθονο για τις ανάγκες της μονής, και συχνά, άρρωστοι που το έπιναν με πίστη, θεραπεύονταν.

Απολυτίκιον Αγίου Σεργίου του Ραντονέζ. Ήχος πλ. δ΄. Ταίς των δακρύων.
Εν τη ψυχή σου τον Χριστόν, από νεότητος εδέξω μακάριε, τας δε του κόσμου ηδονάς αποβαλών, εν ερήμοις κατώκησας, και τέκνα εν υπακοή της ταπεινοφροσύνης, καρπόν συ εξήνθησας, Σέργιε Πατήρ ημών Όσιε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Δόξα. Ήχος γ΄. Την ωραιότητα.
Σοφίαν Όσιε, έχων την ένθεον, πάντα επίγεια, σοφώς κατέλιπες, αγώσι δε βίου τον σον, εν πλείστοις εξετέλεσας, όθεν αναδέδειξαι, οικητήριον έντιμον, πάσης αγιότητος, εν ευχαίς και δεήσεσι, Κυρίω προσεγγίζων, Ον αίτησαι, σώσαι τους σε ανευφημούντας.

https://iconandlight.wordpress.com/

Άλλο η τιμή του Αγίου Φανουρίου και άλλο η "θρησκευτικότητα της Φανουρόπιτας"
Συντάκτης π.Αντώνιος Χρήστου 21 Φεβ, 2017

Στις 27 Αυγούστου κάθε χρόνου η Εκκλησία μας, τιμά τη μνήμη του Αγίου Φανουρίου, ενός Αγίου της Εκκλησία μας που έγινε γνωστός από την ανεύρεση της ιερής του εικόνας στη Ρόδο τον 14ο αιώνα, ενώ είναι σίγουρα έζησε και έδρασε πολύ παλιότερα. Στην εικόνα που βρέθηκε από τον τότε μητροπολίτη Ρόδου

Νείλος ο Β' του Διασπωρινού (1355 - 1369 μ.Χ. , ο Άγιος παριστανόταν σαν νεαρός στρατιώτης, κρατώντας στο δεξιό του χέρι σταυρό, πάνω στον όποιο υπήρχε λαμπάδα αναμμένη, γύρω δε από την εικόνα τα 12 μαρτύρια του.

Όπως σε όλους και τους Αγίους, έτσι και για τον Άγιο Φανούριο ισχύει το λεγόμενο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου: «Τιμή μάρτυρος, μίμησις μάρτυρος» . (Λόγος εις Μάρτυρας, PG 52,663). Γι΄ αυτό η Εκκλησία μας τους προβάλει μέσα από τη μνήμη τους και προτρέπει τα μέλη της για την ανάγνωση του Συναξάριού τους, για να παραδειγματιστούμε στο πνευματικό μας αγώνα και όσο το δυνατόν να τους μιμηθούμε. Ο Άγιος Φανούριος λοιπόν δεν είναι αποκομμένος από την υπόλοιπη λειτουργική και ασκητική παράδοση της Εκκλησίας μας, αλλά το ακριβώς αντίθετο, είναι συναπτόμενος και συνεχιστής αυτής και γι αυτό ευαρέστησε τον Θεό και τον ανέδειξε αρκετούς αιώνες μετά το μαρτύριό του, ως τις ημέρες μας. Αυτά τα αναφέρουμε γιατί σήμερα ο Άγιος έγινε πολύ λαοφιλής. Η αγάπη και η τιμή με την οποία περιβάλλεται ο Άγιος Φανούριος έγινε αφορμή να δημιουργηθούν διάφορες ευλαβείς παραδόσεις στο λαό μας, ανάμεσα στις οποίες είναι και το εορταστικό έθιμο της «Πίττας του Αγίου Φανουρίου», ή της «Φανουρόπιττας» που γίνεται εκτός της εορτής του σχεδόν καθημερινά. Η πίτα αυτή είναι συνήθως μικρή και στρογγυλή σαν μικρός άρτος ή γλύκισμα, μοιράζεται στους πιστούς και γίνεται άλλοτε για να φανερώσει κάποιο χαμένο αντικείμενο ή κάποια χαμένη υπόθεση ή ακόμα να φανερώσει την υγεία σε κάποιον ασθενή. Υπάρχει επίσης και παράδοση ότι με τη πίτα αυτή γίνεται μνεία της μητέρας του, αλλά άγνωστο για ποιο λόγο.

Άλλους "πιστούς" αν τους ρωτήσεις γιατί τη προσφέρουν την Φανουρόπιτα, το πάνε σε πιο σύγχρονα προσωπικά τους προβλήματα, όπως την ανεύρεση εργασίας ή νύμφης ή γαμπρού, η συμφιλίωση σε παντρεμένα ζευγάρια με προβλήματα! Αν συνυπολογίσουμε το γεγονός, ότι αυτοί που προσέρχονται με αυτές τις Φανουρόπιτες όλο το χρόνο και μαζικά κατά τη μνήμη του Αγίου, έχουν χλιαρή ως ανύπαρκτη σχέση με την υπόλοιπη πνευματική ζωή της Εκκλησίας μας, καταλαβαίνει κανείς ότι το πράγμα αρχίζει και ξεφεύγει από τα Ορθόδοξα πλαίσια. Η "ευλαβής" παράδοση, αρχίζει να γίνεται "ασεβής¨ ασυνείδητα ή συνειδητά, αφού μετατρέπεται η πνευματικότητά μας, σε ένα πάρε-δώσε, να κάνει ο Άγιος αυτά που θέλουμε και εμείς ως αντάλλαγμα του προσφέρουμε για να τον κάμψουμε αυτό το παρασκεύασμα που φέρει τον όνομά του. Αντί να απασχολεί τους ανθρώπους πως θα αποκτήσουν πνευματικά χαρίσματα, μέσα από τα πνευματικά εφόδια και μυστήρια της Εκκλησίας μας, τους απασχολούν τι υλικά θα βάλουν στη πίτα τους για να γίνει καλύτερη και νοστιμότερη και πως θα υλοποιηθούν οι εγκόσμιες επιθυμίες τους....! Εμείς οι Κληρικοί δεν έχουμε ευθύνη για όλα αυτά; Σίγουρα δεν είναι η διακονία μας , να κατηγοριοποιούμε τους ανθρώπους και να τους ξεχωρίζουμε πνευματικά, ο Χριστός μας είναι ο απόλυτος καρδιογνώστης και Κριτής και μπορεί τα στραβά μας να τα κάνει ευθείες, αλλά δεν μπορούμε να μείνουμε αδιάφοροι σε αυτή τη ρηχή πνευματικότητα και να μη προσπαθήσουμε την αφορμή της προσέλευσης των πιστών κρατώντας μια Φανουρόπιτα, να τους υποψιάσουμε ότι κάτι βαθύτερο, ανώτερο και ουσιαστικότερο πρέπει να αναζητήσουν! Τι; Την ένωση τους με τον Θεό!

Συνοψίζοντας, είναι άλλο πράγμα να έχει κανείς συνειδητή εκκλησιαστική ζωή και να προσφέρει για ευλογία μία πίτα προς τιμήν του Αγίου και άλλο πράγμα να έχουμε ανύπαρκτη πνευματική ζωή και με την προσφορά της Φανουρόπιτας να θεωρούμε ότι αποκτήσαμε πνευματική ζωή και ασκούμε τα θρησκευτικά μας καθήκοντα!