Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Mέσα στὸν Ναὸ εἶναι παροῦσα αοράτως ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος...

Κάθε Χριστιανὸς πρέπει νὰ συχνάζει στὴν Ἁγία Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ μὴν ἀπουσιάζει ἀπὸ τὴν ἁγία σύναξη πού τελεῖται μέσα στὸν Ναό, διότι κατὰ πρώτον μέσα στὴν Ἐκκλησία βρίσκονται Ἅγιοι Ἄγγελοι καὶ κάθε φορὰ καταγράφουν αὐτοὺς πού εἰσέρχονται, τοὺς παρουσιάζουν στὸν Θεὸ καὶ δέονται γι' αὐτούς, καὶ δεύτερον, διότι μέσα στὸν Ναὸ εἶναι παροῦσα αοράτως ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πάντοτε, μὲ ἰδιαίτερο ὅμως τρόπο, κατὰ τὴν ὥρα τῆς ἁγίας συνάξεως καὶ καθέναν ἀπὸ τοὺς παρόντες τὸν μεταβάλλει, τὸν μεταμορφώνει καὶ πραγματικὰ τὸν ἀναπλάθει πρὸς τὸ Θεϊκότερο.

Άγιος Μάξιμος Ὁμολογητὴς

[toula]

Θα περάσουμε δύσκολες μέρες, γιατί ο κόσμος δεν εξομολογείται, και αυτοί που εξομολογούνται δεν κάνουν καθαρά εξομολόγηση...

Εξομολόγηση: Ο μακαριστός γέροντας Νεόφυτος (κατά κόσμον Ναούμ Σκαρκαλάς), πού εκοιμήθη εν Κυρίω τόν Μάιο τού 2005, άφησε μνήμη πολύ εναρέτου καί αγίου ανδρός. Εφλέγετο από διάπυρο έρωτα πρός τόν Θεό καί τήν αγία Του Εκκλησία, τήν οποία διηκόνησε μέ πολύ ζήλο, μέ όλη τήν ζωή του.

Ο γέροντας δέν είχε ιδιαίτερο χάρισμα λόγου. Όμως τά απλά αλλά χαριτωμένα λόγια του ωφελούσαν πολύ τούς ακροατάς του. Παραθέτουμε ενδεικτικώς κάποια από αυτά:
~ Νά μή σταματήσετε τόν εκκλησιασμό καί τήν εξομολόγησι. Από τήν Εκκλησία βγαίνει η αγιότης. Μέσα από τήν Εκκλησία καί τά μυστήριά της δυναμώνει η πίστις μας. Εγώ,παιδί μου, από τό σπίτι στήν Εκκλησία καί από τήν Εκκλησία στό σπίτι. Έτσι νά κάνης καί σύ.

Νά πηγαίνουμε από τήν νύχτα στήν Εκκλησία. Όταν τελειώνη ο εξάψαλμος, νά κάνουμε τρείς μετάνοιες καί νά ζητούμε (νοερώς) τήν βασιλεία τού Θεού. Στό «Ευλογημένη η βασιλεία τού Πατρός καί τού Υιού καί τού Αγίου Πνεύματος» νά λέμε (νοερώς) «Μέγα τό όνομα τής Αγίας Τριάδος». Νά μή φεύγουμε από τήν Θ. Λειτουργία πρίν τό «Διευχών» εκτός σοβαρού λόγου, γιατί μοιάζουμε τόν Ιούδα. Νά λέμε συχνά: «Ζή Κύριος Παντοκράτωρ» καί «Τό έλεός σου Κύριε καταδιώξει με πάσας τάς ημέρας τής ζωής μου».

Η προσευχή είναι τό Οξυγόνο τού Χριστιανού. Η προσευχή είναι συνομιλία μέ τόν Θεό. Όπως πάς, άς πούμε, στόν Νομάρχη καί λές έτσι εκείνο, αλλιώς τό άλλο, έτσι νά τά λές καί μέ τόν Θεό. Νά συζητάς μαζί Του.

Από τίς 12 τά μεσάνυχτα μέχρι τίς 5 τό πρωί ο ουρανός είναι ανοιχτός. Τότε ο φύλακας Άγγελος ανεβαίνει στόν Θεό καί εμείς πρέπει νά είμαστε στό σπίτι καί όχι έξω, γιατί είναι η ώρα πού πολεμά ο πονηρός.
Τίς ώρες αυτές νά κάνουμε προσευχή, παρακλήσεις καί ό ,τι άλλο μπορούμε, όταν μάλιστα έχουμε σοβαρό πρόβλημα καί θέλουμε βοήθεια από τόν Θεό. Νά Τού μιλάμε, όπως μιλάμε στόν πατέρα μας.

Οι προσευχές μας δέν ακούγονται πάντοτε, γιατί ο Θεός έχει γιά κάθε άνθρωπο τόν σκοπό του. Ξέρετε γιατί τό πολύ τό Κύριε ελέησον τό βαριέται καί ο Θεός; Γιατί είναι άδειο. Τό λέμε χωρίς νόημα.

Νά σηκώνεστε νωρίς τό πρωί, γιά νά τακτοποιήτε τά πνευματικά σας καθήκοντα. Στό νοικοκυριό νά είστε παράδειγμα. Νά είστε καθαροί αλλά όχι επίμονοι στά υλικά καί στά εξωτερικά. Τό βάρος νά τό ρίχνετε στήν μελέτη καί στήν προσευχή.

Νά διαβάζετε τούς Χαιρετισμούς τής Παναγίας μας καί τήν Παράκλησί της. Τήν Κυριακή, τόν Κανόνα τού Ιησού Χριστού. Τήν Δευτέρα, τού Αγίου Αγγέλου. Τήν Τετάρτη καί Παρασκευή, τού Τιμίου Σταυρού. Τό Σάββατο, τών Αγίων Πάντων. Πέντε αρετές σώζουν τόν άνθρωπο: Προσευχή, εγκράτεια, ελεημοσύνη, πτωχεία, μακροθυμία.

Προσευχή, συντριβή, ταπείνωσι, εξομολόγησι. Θά περάσουμε δύσκολες μέρες, γιατί ο κόσμος δέν εξομολογείται, καί αυτοί πού εξομολογούνται δέν κάνουν καθαρά εξομολόγησι. Θά χαθή η πίστις από τούς ανθρώπους.
Έρχονται οι άνθρωποι καί λένε: Διάβασέ μου μία συγχωρητική ευχή. Βρέ τί λές; Χωρίς εξομολόγησι ευχή; Τί είναι αυτά; Λένε αυτά τά λέει ο Νεόφυτος. Όχι, δέν τά λέει ο Νεόφυτος. Ο Χριστός τά λέει.

Νά τηρήτε τήν νηστεία, νά έχετε προσευχή, ελεημοσύνη καί νά μή παραμελήτε τόν κανόνα σας. Η νηστεία είναι αγιότης. Είναι η ακρίβεια τής πίστεώς μας. Νά ζητάτε από όλους συγγνώμη καί νά τήν νιώθετε. Νά ταπεινωνόσαστε.

Ένα είναι τό μέλημά μας, πώς θά σωθούμε. Μέσον τής σωτηρίας μας είναι η ταπείνωσις. Γιά νά αποκτήσουμε τήν ταπείνωσι νά μή μιλάμε, νά μή θυμώνουμε, νά μήν αντιμιλούμε, νά μήν εκδικούμαστε.

Γέροντας της Κοζάνης Αρχιμ. Νεόφυτος Σκαρκαλάς (1917-2005)

Από το βιβλίο: «Όσιος Γρηγόριος» Περίοδος Β, έτος 2006 (Έκδοση Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου, Άγιον Όρος)

[toula]

"Να γνωρίζεις: Η ζωή του ανθρώπου είναι περισσότερον ακανθόσπαρτος παρά ανθόσπαρτος"

Γέροντα , σας παρακαλώ πολύ πείτε μου, όταν βρεθώ σε δύσκολες στιγμές, σκοτίσεως του λογισμού η μεγάλης λύπης, για να υπομείνω, να μη πάθει τίποτα το μυαλό μου, τι προσευχή πρέπει να κάνω για να βοηθηθώ;
- Το "Πιστεύω" να λες, κόρη. Αλλά, αργά και να το αισθάνεσαι. Κάθε μία λέξη του να φθάνει βαθιά στην καρδιά σου, όχι τυπικά και ξηρά.
Εγώ το λέγω πολλές φορές την ημέρα 5-6 και περισσότερες. Στο δρόμο, παντού όταν περπατώ, λέγω το "Πιστεύω".

Όταν ένας λογισμός μου έλθει, το Πιστεύω λέγω και φεύγει. Να προσέχεις να μη θιγή το πνευματικό μέρος και όλα τα άλλα περνούνε.

Σε όλους να φαίνεσαι πως δεν ξέρεις τίποτα. Είναι πιο ασφαλισμένος ο άνθρωπος εις την αφάνειαν και την ταπείνωσην.

Κάθε φορά σου το λέγω, διότι είναι βασικό: Ποτέ με λύπη μη δέσεις το νου σου ό,τι και να γίνει. Ακόμη και σφάλμα και αμαρτία. Σφάλματα και πτώσεις γίνονται, αλλά συγχωρούνται όταν μετανοήσει ο άνθρωπος. Η αμετανοησία μόνον δεν συγχωρείται..."

Από το βιβλίο "Ο Γέρων Ιερώνυμος της Αιγίνης" σελ. 298

[toula]

Χαριτωμένοι άνθρωποι στο Άγιον Όρος

Χαριτωμένοι είναι όλοι οι Χριστιανοί, γιατί όλοι οι Χριστιανοί έχουν την Χάρι του αγίου Βαπτίσματος. Χαριτωμένοι είναι και οι μοναχοί, γιατί εκτός από την Χάρι του αγίου Βαπτίσματος έχουν και την Χάρι του αγγελικού Σχήματος…
Αυτοί οι χαριτωμένοι άνθρωποι ήταν πάντοτε το άλας της γης. Αυτοί εχαρίτωναν τον κόσμο και έδιναν νόημα και χαρά και στον κόσμο και στην εποχή που ζούσαν. Αλλά και μετά την κοίμησί τους, με την Χάρι που έχουν, εξακολουθούν να παρηγορούν και να βοηθούν τους ανθρώπους.
Γι’ αυτό εμείς οι Ορθόδοξοι προσκυνούμε τα άγια λείψανα, τις άγιες εικόνες, τους ιερούς ναούς. Διότι όλα αυτά είναι φορείς της Χάριτος του Θεού, που είχαν η Παναγία και οι Άγιοι.

+ Αρχ. Γεώργιος Καψάνης, Προηγούμενος Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους

Στην ηχογράφηση που ακολουθεί ομιλεί ο π. Γεώργιος, για τους χαριτωμένους ανθρώπους που γνώρισε στην ζωή του.
http://iskiriaki.com/

[toula]

Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης περί της ευχής…

Να ορίσεις μία ώρα την ημέρα ή την νύχτα και να λέγεις την ευχούλα, μία προς μία λέξη και να την κατανοείς: Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με, Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με…
Έτσι να λες την ευχούλα και μετά πάροδο, αναλόγως της καθαρότητας σου και αναλόγως του ζήλου σου, το πρώτον το οποίον θα συναντήσεις είναι η χαρά.

Η χαρά θα σου φέρει προθυμίαν περισσότερην να λέγεις περισσότερες φορές την ευχούλα και η ευχούλα θα σου φέρει περισσότερη χαρά και μεγαλύτερη. Μέσα σου θα αναλάμψει άλλη χαρά την οποία μέχρι τώρα δεν γνωρίζεις, άλλη λαμπρότητα, άλλη ωραιότητα, άλλη γλυκύτητα. Και αυτά δεν είναι τίποτα, ένα πετραδάκι στην ακροθαλασσιά… Είναι άλλα πολύ μεγαλύτερα που θα αισθανθείς λέγοντας την ευχούλα.

Τότε θα δεις τί είναι εκείνα τα πνευματικά, τα ανεκλάλητα, αυτός ο Παράδεισος ο οποίος από αυτήν την ζωή τον προαισθάνεσαι, προγεύεσαι…

Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

http://iskiriaki.com/

[toula]

ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗ

Ἀββᾶ Δωροθέου ἔργα ἀσκητικά

«Ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες, ὅτι Θεοῦ μαθηταί ἐσμέν, οὐχ ὅτι τά δαιμόνια ἡμῖν ὑπακούουσιν, ἀλλ᾿ ὅτι τά ὀνόματα ἡμῶν γέγραπται ἐν τῷ οὐρανῷ τῆς ταπεινώσεως».
Ἰωάν. Κλίμ. P.G. 88, 1000A

Ὑπάρχει δέ καί κοσμική ὑπερηφάνεια καί καλογερική. Κοσμική ὑπερηφάνεια ἔχει κανείς ὅταν ὑπερηφανεύεται εἰς βάρος τοῦ ἀδελφοῦ του ὅτι εἶναι πιό πλούσιος ἤ πιό ὄμορφος ἤ πιό καλοντυμένος ἤ πιό γενναῖος ἀπ᾿ αὐτόν. Ὅταν λοιπόν βλέπουμε ὅτι κενοδοξοῦμε μ᾿ αὐτά ἤ ὅτι τό μοναστήρι μας εἶναι πιό μεγάλο ἤ πιό πλούσιο ἤ ὅτι ἔχουμε πολλούς ἀδελφούς, πρέπει νά ξέρουμε ὅτι βρισκόμαστε ἀκόμα στό στάδιο τῆς κοσμικῆς ὑπερηφάνειας. Συμβαίνει ὅμως πολλές φορές νά κενοδοξεῖ κανείς καί γιά μερικά φυσικά χαρίσματα. Νά τί ἐννοῶ. Κενοδοξεῖ ὅτι ἔχει καλή φωνή καί ψάλλει ὡραῖα, ἤ ὅτι εἶναι ἐπιτήδειος καί ἐργάζεται μέ ἐπιμέλεια καί ἀκρίβεια καί ὑπηρετεῖ ἄδολα. Αὐτά εἶναι πιό ἐξευγενισμένα ἀπό τά πρῶτα, ὅμως καί αὐτά ἀνήκουν στό χῶρο τῆς κοσμικῆς ὑπερηφάνειας.

Καλογερική ὑπερηφάνεια ἔχει κανείς ὅταν κενοδοξεῖ ὅτι ἀγρυπνεῖ, ὅτι εἶναι νηστευτής, εὐλαβής, ἐνάρετος, σπουδαῖος. Συμβαίνει δέ πολλές φορές νά ταπεινώνεται κανείς γιά νά δοξαστεῖ. Αὐτά ἀνήκουν στό χῶρο τῆς καλογερικῆς ὑπερηφάνειας. Εἶναι βέβαια προτιμότερο, ἄν δέν μποροῦμε ἐντελῶς νά νικήσουμε τήν ὑπερηφάνεια, νά ὑπερηφανευόμαστε γιά τά μοναχικά καί ὄχι γιά τά κοσμικά προτερήματα. Νά, εἴπαμε λοιπόν ποιά εἶναι ἡ πρώτη ὑπερηφάνεια καί ποιά ἡ δεύτερη. Παρόμοια εἴπαμε ποιά εἶναι ἡ κοσμική καί ποιά ἡ καλογερική. Ἄς μάθουμε τώρα καί ποιές εἶναι οἱ δυό ταπεινώσεις.
Ἡ πρώτη ταπείνωση εἶναι τό νά θεωρεῖ κανείς τόν ἀδελφό του πιό συνετό καί σέ ὅλα καλύτερον ἀπ᾿ αὐτόν, καί μ᾿ ἕνα λόγο, ὅπως εἶπε ἐκεῖνος ὁ ἅγιος, νά θεωρεῖ τόν ἑαυτόν του χειρότερο ἀπ᾿ ὅλους1. Ἡ δεύτερη ταπείνωση εἶναι τό νά ἀποδίδει κανείς κάθε ἐπιτυχία του καί κάθε κατόρθωμά του στή Χάρη τοῦ Θεοῦ. Γιατί ὅπως ἀκριβῶς τά δέντρα, ὅταν εἶναι φορτωμένα μέ πολύ καρπό, ὁ ἴδιος ὁ καρπός λυγίζει τά κλαδιά καί τά γέρνει πρός τά κάτω, τό δέ κλαδί πού δέν ἔχει καρπό ὑψώνεται πρός τά πάνω καί ἀνεβαίνει στητό – ὑπάρχουν βέβαια καί μερικά δέντρα πού ὅσο κρατάει τό βλάστημά τους, δέν κρατοῦν καρπό2, ἄν ὅμως πάρει κανείς πέτρα καί τήν κρεμάσει στό κλαδί καί τό τραβήξει πρός τά κάτω, τότε κάνει καρπό – ἔτσι εἶναι καί ἡ ψυχή. Ὅταν ταπεινώνεται, τότε καρποφορεῖ καί ὅσο καρποφορεῖ τόσο ταπεινώνεται3. Γιατί ὅσο προσεγγίζουν οἱ ἅγιοι τό Θεό, τόσο περισσότερο βλέπουν τόν ἑαυτόν τους ἁμαρτωλό4.

Θυμᾶμαι ὅτι κάποτε μιλούσαμε γιά τήν ταπείνωση καί κάποιος ἄρχοντας ἀπό τή Γάζα ἀκούγοντάς μας νά λέμε ὅτι ὅσο πλησιάζει κανείς τόν Θεό, τόσο πιό ἁμαρτωλό βλέπει τόν ἑαυτόν του, παραξενευόταν καί ἔλεγε: «Πῶς συμβαίνει αὐτό»; Καί δέν ἤξερε καί ζητοῦσε νά μάθει τό λόγο.
Τοῦ λέω: «Ἀφέντη, γιά πές μου πῶς θεωρεῖς τόν ἑαυτό σου ὅταν βρίσκεσαι στήν πόλη σου»;
Μοῦ λέει ἐκεῖνος: «Θεωρῶ τόν ἑαυτό μου πρῶτο καί τρανό στήν πόλη».
Τοῦ λέω: «Ἄν φύγεις καί πᾶς στήν Καισάρεια, πῶς θά θεωρεῖς τόν ἑαυτό σου ἐκεῖ»;
Λέει: «Θά τόν θεωρῶ σάν τόν πιό ἀσήμαντο ἀπό τούς ντόπιους ἄρχοντες».
Τοῦ λέω: «Ἄν φύγεις καί πᾶς στήν Ἀντιόχεια, πῶς θά θεωρεῖς τόν ἑαυτό σου»;
«Θά νομίζω πώς εἶμαι ἕνας ἄξεστος χωριάτης».
Τοῦ λέω: «Ἄν πήγαινες στήν Κωνσταντινούπολη κοντά στό βασιλιά, πῶς θά ἔβλεπες ἐκεῖ τόν ἑαυτό σου»;
«Μοῦ λέει ἐκεῖνος: «Θά ἔνιωθα σάν φτωχός».
Τότε τοῦ λέω: «Νά ἔτσι ἀκριβῶς εἶναι καί οἱ ἅγιοι. Ὅσο πλησιάζουν τό Θεό, τόσο πιό ἁμαρτωλούς βλέπουν τούς ἑαυτούς τους».
Γιατί ὅταν ὁ Ἀβραάμ εἶδε τόν Κύριο, ὀνόμασε τόν ἑαυτόν του χῶμα καί στάχτη (Γεν. 18, 27). Ὁ δέ Ἡσαΐας ἔλεγε: «Ὤ, πόσο ταλαίπωρος καί ἀκάθαρτος εἶμαι ἐγώ»! (Ἡσ. 6, 5). Τό ἴδιο συνέβη καί μέ τό Δανιήλ. Ὅταν ἦταν στό λάκκο μέ τά λιοντάρια, καί πῆγε ὁ Ἀββακούμ κρατώντας τό φαγητό καί λέγοντάς του, «Δέξου τό φαγητό πού σοῦ ἔστειλε ὁ Θεός», τί εἶπε τότε ὁ Δανιήλ; «Μέ θυμήθηκε ὁ Θεός»; (Δαν. 14, 36-37). Βλέπεις τί ταπείνωση εἶχε στήν καρδιά του; Ἐνῶ βρισκόταν στό λάκκο μέ τά λιοντάρια καί δέν τόν πείραζαν, καί ὄχι μόνο μιά φορά, ἀλλά καί δεύτερη (Δαν, 6, 14), μετά ἀπ᾿ ὅλα αὐτά ἀπόρησε λέγοντας: «Μέ θυμήθηκε ὁ Θεός»;

Βλέπετε τήν ταπείνωση τῶν ἁγίων; Βλέπετε τί ταπεινά συναισθήματα ἔτρεφαν στήν ψυχή τους; Ἀλλά καί ὅταν ὁ Θεός τούς ἔστελνε γιά νά βοηθήσουν τούς ἀνθρώπους, δέν δέχονταν ἀπό ταπείνωση, ἀποφεύγοντας τή δόξα. Γιατί, ὅπως ἀκριβῶς, ὅταν κάποιος φοράει ὁλομέταξο ροῦχο καί τοῦ ρίξουν πάνω του ἕνα λερωμένο κουρέλι, φεύγει γιά νά μή λερωθεῖ τό πολύτιμο ροῦχο του, ἔτσι καί οἱ ἅγιοι, φορώντας τίς ἀρετές, ἀποφεύγουν τήν ἀνθρώπινη δόξα γιά νά μή μολυνθοῦν ἀπ᾿ αὐτή. Ὅσοι ὅμως ἐπιθυμοῦν τή δόξα, μοιάζουν μέ γυμνό πού ψάχνει νά βρεῖ κανένα κουρέλι ἤ ὁ,τιδήποτε ἄλλο, γιά νά σκεπάσει τή γύμνια του. Ἔτσι καί αὐτός πού εἶναι γυμνός ἀπό ἀρετές ζητάει τή δόξα τῶν ἀνθρώπων5.

Ὅταν λοιπόν στέλνονταν ἀπό τό Θεό οἱ ἅγιοι, γιά νά βοηθήσουν τούς ἄλλους, ἀπό ταπείνωση δέν δέχονταν. Ἀλλ᾿ ὁ μέν Μωϋσῆς ἔλεγε: «Σέ παρακαλῶ, διάλεξε ἄλλον πού νά μπορεῖ, γιατί ἐγώ ἔχω ἀδύνατη φωνή καί μπερδεύω τά λόγια μου» (Ἐξ. 4, 10). Ὁ δέ Ἱερεμίας ἔλεγε: «Εἶμαι πολύ νέος» (Ἱερ. 1, 6). Καί καθένας ἀπό τούς ἁγίους ἀπέκτησε αὐτή τήν ταπείνωση, ἀπό τήν πίστη ἐφαρμογή, ὅπως εἴπαμε, τῶν ἐντολῶν. Κανείς ὅμως δέν μπορεῖ νά ἐκφράσει μέ λόγια τό πῶς δημιουργεῖται αὐτή ἡ ταπείνωση στή ψυχή τοῦ ἀνθρώπου, ἄν δέν τό μάθει μέ τήν πείρα τῆς ἀσκητικῆς ζωῆς του. Μέ τά λόγια κανείς δέν μπορεῖ νά τήν μάθει6.

Κάποτε ὁ ἀββάς Ζωσιμᾶς μιλοῦσε γιά τήν ταπείνωση καί ἕνας σοφιστής πού βρέθηκε ἐκεῖ, ἀκούγοντας ὅσα ἔλεγε, ἐπειδή ἤθελε νά μάθει τήν ἀκρίβεια τοῦ λόγου τόν ρώτησε: «Πές μου, πῶς θεωρεῖς τόν ἑαυτό σου ἁμαρτωλό; Δέν καταλαβαίνεις ὅτι εἶσαι ἅγιος; Δέν καταλαβαίνεις ὅτι ἔχεις ἀρετές; Δέν βλέπεις ὅτι τηρεῖς τίς ἐντολές; Πῶς, ἀφοῦ κάνεις αὐτά, πιστεύεις ὅτι εἶσαι ἁμαρτωλός»;
Ὁ Γέροντας ὅμως δέν εὕρισκε τρόπο νά τοῦ ἀπαντήσει, μόνο τοῦ ἔλεγε: «Δέν ξέρω πῶς νά στό πῶ, ἀλλά ἔτσι νιώθω, ἁμαρτωλός». Ὁ σοφιστής λοιπόν ἐπέμενε θέλοντας νά μάθει πῶς εἶναι δυνατόν νά συμβαίνει αὐτό. Ὁ δέ Γέροντας, μή βρίσκοντας πῶς νά τοῦ ἐξηγήσει αὐτό τό πράγμα, ἄρχισε νά λέει μέ τήν ἅγια ἁπλότητά του: «Μή μέ παραξηγήσεις, ἀληθινά τέτοιος εἶμαι».

Μόλις λοιπόν εἶδα τό Γέροντα νά μήν ξέρει τί ν᾿ ἀπαντήσει, τοῦ λέω: «Μήπως ἄραγε αὐτό μοιάζει μέ τή σοφιστική ἤ τήν ἰατρική ἐπιστήμη; Ὅταν δηλαδή ὁ γιατρός ἤ ὁ σοφιστής τήν μαθαίνει καλά καί τήν ἐφαρμόζει, μέ τήν πράξη λίγο – λίγο ἡ σοφιστική ἤ ἡ ἰατρική γίνεται σ᾿ αὐτούς μιά παγιωμένη καί αὐτοματοποιημένη ἱκανότητα ταυτισμένη μέ τήν προσωπικότητά τους, ἀλλά οἱ ἴδιοι δέν μποροῦν καί δέν γνωρίζουν νά ποῦ πῶς ἔφτασαν ν᾿ ἀποκτήσουν αὐτήν τήν ἱκανότητα. Σιγά – σιγά, ὅπως εἶπα, χωρίς νά τό καταλάβουν, ἡ ψυχή ἀπέκτησε αὐτήν τήν ἱκανότητα ἀπό τήν πράξη. Ἔτσι κάπως ἔχουν τά πράγματα. Καί στήν ταπείνωση δηλαδή, δημιουργεῖται αὐτή ἡ παγιωμένη κατάσταση ἀπό τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν, χωρίς νά μπορεῖ νά ἑρμηνευθεῖ μέ λόγια. Μόλις λοιπόν ἄκουσε ὁ ἀββάς Ζωσιμᾶς αὐτό. Χάρηκε καί ἀμέσως μέ ἀγκάλιασε καί μοῦ λέει: «Τό βρῆκες, ὅπως τό εἶπες εἶναι». Ἔτσι ἱκανοποιήθηκε καί ὁ σοφιστής καί παραδέχτηκε καί αὐτός τήν ἐξήγηση.

Γιατί μᾶς εἶπαν μέν οἱ παλιοί Γέροντες μερικά γιά νά καταλάβουμε τί εἶναι ἡ ταπείνωση, ἀλλ᾿ ὅμως αὐτήν τήν κατάσταση, πού δημιουργεῖται μέσα στήν ψυχή ἀπό τήν ταπείνωση, κανείς δέν μπόρεσε νά τήν ἑρμηνεύσει μέ λόγια. Ὅταν ὁ ἀββάς Ἀγάθων ἐπρόκειτο νά πεθάνει καί τοῦ εἶπαν οἱ ἀδελφοί: «Καί σύ φοβᾶσαι, Πάτερ;» εἶπε «Σ᾿ ὅλη μου τή ζωή ἔκανα ὅ,τι μποροῦσα γιά νά τηρήσω τίς ἐντολές, ἀλλά ἄνθρωπος εἶμαι. Ποῦ ξέρω, ἄν τό ἔργο μου ἄρεσε στό Θεό; Γιατί ἀλλιῶς κρίνει ὁ Θεός καί ἀλλιῶς οἱ ἄνθρωποι»7. Νά λοιπόν, ὁ Γέροντας αὐτός μᾶς ἄνοιξε τά μάτια γιά νά καταλάβουμε τήν ταπείνωση καί μᾶς ἔδειξε τό δρόμο γιά νά τήν ἀποκτήσουμε. Ποιά ὅμως εἶναι ἡ φύση της ἤ πῶς τήν ἀποκτάει ἡ ψυχή, ὅπως πολλές φορές εἶπα, κανένας δέν μπόρεσε νά πεῖ, οὔτε μπόρεσε μέ τό λογικό νά τήν κατανοήσει, ἐκτός ἄν ἡ ἴδια ἡ ψυχή ἀξιωθεῖ μέ τήν πράξη νά τή μάθει. Οἱ Πατέρες μᾶς εἶπαν τί εἶναι αὐτό πού μπορεῖ νά τή χαρίσει στόν ἄνθρωπο. Γιατί λέει στό Γεροντικό ὅτι ρώτησε ἕνας ἀδελφός κάποιο Γέροντα λέγοντας: «Τί εἶναι ἡ ταπείνωση;» Καί ὁ Γέροντας εἶπε: «Ἡ ταπείνωση εἶναι μεγάλο καί θεϊκό ἔργο. Ὁ δέ δρόμος πού ὁδηγεῖ στήν ταπείνωση εἶναι μεγάλο οἱ σωματικοί κόποι πού γίνονται μέ ἐπίγνωση8 καί τό νά προσεύχεσαι ἀδιάλειπτα». Αὐτός εἶναι ὁ δρόμος πού φέρνει στήν ταπείνωση. Ἡ φύση ὅμως τῆς ταπεινώσεως εἶναι θεϊκή καί ἀκατάληπτη.
Τῷ Θεῷ πρέπει κάθε δόξα τιμή καί προσκύνηση,
τώρα καί πάντοτε καί στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων.
Ἀμήν!
___________________________________________________
1Ἀδελφός ἠρώτησε τόν ἀββᾶν Σισώην, λέγων· Ὁρῶ ἐμαυτόν, ὅτι ἡ μνήμη τοῦ Θεοῦ παραμένει μοι. Λέγει αὐτῷ ὁ γέρων· Οὐκ ἔστι μέγα τό εἶναι τόν λογισμόν σου μετά τοῦ Θεοῦ· μέγα δέ ἐστι, τό ἑαυτόν ὁρᾶν, ὑποκάτω πάσης τῆς κτίσεως. Τοῦτο γάρ καί ὁ σωματικός κόπος ὁδηγεῖ εἰς τόν τῆς ταπεινοφροσύνης τρόπον. (Ἀβ. Σισώης P.G. 65, 396 B, ιγ).
2«Ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες, ὅτι Θεοῦ μαθηταί ἐσμέν, οὐχ ὅτι τά δαιμόνια ἡμῖν ὑπακούσιν, ἀλλ᾿ ὅτι τά ὀνόματα ἡμῶν γέγραπται ἐν τῷ οὐρανῷ τῆς ταπεινώσεως. Ἡ μέν ἀκαρπία φύσει εἰς ὕψος τούς τῶν λεγομένων κίτρων κλάδους ἀνυψοῦν πέφυκε· κατακαμφθέντες δέ θᾶττον καρποφόροι γίνονται. Ὁ νουνεχῶς γνούς ἐπίσταται». (Ἰωάν. Κλίμ. P.G. 88, 1000A).
3«Καρπός πολύς κατακάμπτει κλῶνας δένδρων καί ἀρετῆς πλῆθος ταπεινοῖ φρόνημα ἀνδρός… Ὥσπερ βάρος καρποῦ καταράσσει κλῶνα, οὕτω ὑπερηφανία ἐνάρετον καταβάλλει ψυχή». (Ἀβ. Νεῖλ. P.G. 79, 1161 C).
4«Εἶπεν ὁ ἀββᾶς Ματτώης· Ὅσον ἐγγίζει ἄνθρωπος τῷ Θεῷ τοσοῦτον ἁμαρτωλόν ἑαυτόν βλέπει. Ἡσαΐας γάρ ὁ προφήτης ἰδών τόν Θεόν, τάλαν καί ἀκάθαρτον ἔλεγεν ἑαυτόν». (Ἀβ. Ματτώης P.G. 65, 289C).

5Ἡ ματαιοδοξία, ἡ φιλοδοξία καί ἡ ἀνθρωπαρέσκεια φανερώνουν τή γυμνότητα τοῦ ἀνθρώπου, πού τή δημιουργεῖ ἡ ἀπομάκρυνση, ὁ χωρισμός ἀπό τό Θεό, καί ἡ ἀχρείωση τοῦ «κατ’εἰκόνα». Ὁ ἄνθρωπος πού πορεύεται στό «καθ᾿ ὁμοίωσιν», πού στρέφεται δηλαδή ὑπαρξιακά πρός τό Ἀρχέτυπό Του, μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι στρέφεται πρός τό μόνο «κάλλος», τή γνήσια πηγή κάθε δόξας καί κάθε ὡραιότητας καί ὅταν κοινωνήσει μαζί Του, τότε «κόρος ουκ ἐλπίζεται καί πλησμονή οὐχ εὑρήσεται, ἀλλά συμπαρατείνεται τῇ μετουσία ἡ ὄρεξις καί συνακμάζει τῇ ἀπολαύσῃ ὁ πόθος καί τῇ τοῦ ἐπιθυμητοῦ ἐπιτυχία οὐ περιγράφεται», ὅπως λέει ὁ Ἁγ. Γρηγόριος Νύσσης. (P.G. 44, 648C).
6Εἶναι πολύ χαρακτηριστικό ὅτι ὁ ἀββάς Δωρόθεος, ἀκολουθώντας πιστά τήν ὀρθόδοξη θεολογία καί βίωση, τοποθετεῖ τήν ταπείνωση στή χώρα τῆς ἐμπειρίας, γιατί ἡ ταπείνωση σέ τελευταία ἀνάλυση εἶναι «χριστοειδής» κατάσταση: «Μάθετε ἀπ᾿ ἐμοῦ ὅτι πρᾶος εἰμί καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ» (Ματθ. Ια΄: 29).

Ἡ εἰσαγωγική κατάσταση τῆς τηρήσεως τῶν ἐντολῶν «ἐγκεντρίζει» τήν ψυχή διά τοῦ Ἁγ. Πνεύματος εἰς τήν «ἐν Τριάδι» προτυπουμένη ζωή, πού ἐκφράζεται «ἐν Χριστῷ» σάν τέλεια ταπείνωση. Γι᾿ αὐτό καί ὁ «ὑψῶν ἑαυτόν ταπεινωθήσεται» (Ματθ. Κγ΄: 12). Ἀποδοκιμάζεται ὄχι γιατί τόν ἐκδικεῖται ὁ Θός ἀλλά γιατί ὁ ἴδιος ξεπέφτει ἀπό τή «θεοειδῆ» μορφή τοῦ προσώπου του. «Θεοειδής ὁ ἄνθρωπος ἐγένετο καί μακάριος τῷ αὐτεξουσίῳ τετιμημένος… τό δι᾿ ἀνάγκης αὐτόν ἐπί τι μεταχθῆναι βιαίως ἀφαίρεσις τοῦ ἀξιώματος ἦν» (Γηγόριος Νήσσης P.G. 45, 486BC).
Ἐνῶ ἀντίθετα «ὁ ταπεινῶν ἑαυτόν ὑψωθήσεται». Ἐπιβραβεύεται ὄχι γιατί συμμορφώνεται πρός κάποιο νομικό ἤ ἠθικολογικό καταστατικό, ἀλλά ἐπειδή ξαναβρίσκει τή «δόξα» τοῦ «κατ᾿ εἰκόνα». (Πρβλ. Ι Κορναράκη: Βιβλικά Ψυχογραφήματα Θεσ/κη 1975).
7P.G. 65, 117B.

8Οἱ σωματικοί κόποι, ὅσο βαρεῖς καί ἐξουδενωτικοί καί ἄν εἶναι, δέν καταλήγουν μόνοι τους στήν ταπείνωση, οὔτε καταξιώνονται σάν αὐτοσκοπός, ἀλλά ἀποτελοῦν μέσο γιά τήν ἀπόκτηση τῆς πνευματικῆς πτωχείας καί καθαρότητας. Ὅταν λοιπόν ἀπό τή σωματική ἄσκηση λείπει ἡ ἐπίγνωση τοῦ σκοποῦ, τῆς οὐσίας καί τοῦ νοήματος τῆς κακοπάθειας, τότε αὐτή εἶναι ματαία, ἄχρηστος «ὡς μήτρα ἄτεκνος» (Ἰσ. Σῦρος) καί «εἰς οὐδέν καταλήγουσα» (Συμ. Ν. Θεολόγος). Γι᾿ αὐτό καί ὁ Ὅσιος Νεῖλος λέει χαρακτηριστικά: «Ὅσον δοκεῖς τό σῶμα σκληραγωγεῖν τῇ ἐπιπόνῳ καί τραχυτέρα διαίτῃ, τοσούτῳ μᾶλλον τήν σεαυτοῦ καρδίαν ταπείνωσον, κατευτελίζων καί ἐξουδενῶν σεαυτόν, ἵνα μή τῆς κενοδοξίας χώραν λαβούσης ἐν σοί, ἀντί σίτου, κνίδην θερίσης, καί οἱ κόποι ἀπόλλυνται» (Ὅσ. Νεῖλου P.G. 79, 221).

Ἀπό τό βιβλίο: «Ἀββᾶ Δωροθέου ἔργα ἀσκητικά»

[aposal]

«Δεν είναι δυνατόν, εκείνος που είναι προσηλωμένος στα παρόντα, να δεχθεί κάποτε και να γεμίσει από τον πόθο των μελλοντικών αγαθών».
Άγ. Ιω. Χρυσόστομος

[toula]

Μην αποστρέφεσαι αυτήν την εικόνα. Διότι εάν το κάνεις, αποστρέφεσαι το μέλλον σου.
Κανείς δεν θα ξεφύγει του θανάτου.
Όλοι μας όμως μπορούμε δια Ιησού Χριστού, μέσω του θανάτου, να εισέλθουμε στην αιώνια ζωή και να αποφύγουμε την αιώνια κρίση.
Αυτό μπορούμε να το κατορθώσουμε όχι απλά με μια θεωρητική πίστη προς τον Χριστό, αλλά τηρώντας τις εντολές Του και μιμούμενοι το παράδειγμα ζωής Του.
Μην με ρωτάς τι είπε και τι έκανε ο Κύριος. Άνοιξε την Καινή Διαθήκη και διάβασε. Και ξαναδιάβασε. Και μελετά τους Αγίους ερμηνευτές. Όλα έχουνε ειπωθεί. Όποιος θέλει, ψάχνει και βρίσκει. Οποίος θέλει να σωθεί αιώνια αναζητά την Αλήθεια παντού και πάντοτε, ώστε από την ορθή γνώση να περάσει στα θεάρεστα έργα και από την Ορθοδοξία να περάσει στην Ορθοπραξία.
Οποίος θεωρεί το ζήτημα της σωτηρίας του μείζον, τότε θα το πάρει σοβαρά. Οποίος απλά το προσεγγίζει ως μια ιδέα και φιλοσοφία (και δευτερεύον ζήτημα), αυτός θα εγκλωβιστεί σε έναν εκκοσμικευμένο χριστιανισμό που δεν ψάχνει τον Αληθινό Χριστό και την Βασιλεία του Θεού, αλλά μια συναισθηματική ισορροπία που περισώζει τα πάθη του (στο βωμό της χαράς και της καλοπέρασης) και διαστρέφει τον πνευματικό αγώνα, σε μια ιδεολογία προτεσταντικών προτύπων.
Το ερώτημα δεν είναι εάν θα πεθάνουμε.
Αυτό το ξέρουμε.
Το ερώτημα είναι πως προετοιμαζόμαστε για το πού θα πάμε μετά τον θάνατό μας.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Η σχέση μας με τους άλλους καθορίζεται από τα ψεύτικα είδωλα προσωπικοτήτων που δημιουργούμε τα οποία έχουμε κτίσει μέσα μας με την κατάκριση. Αυτή η σχέση είναι ψεύτικη διότι δεν σχετιζόμαστε με το πραγματικό και αληθινό πρόσωπο του άλλου , αλλά με αυτό που έχουμε πλάσει μέσα μας. Μια σχέση….μια απάτη….μια πληγή…

Το μεγαλύτερο λάθος γίνεται όταν αυτό το κάνουμε για τα παιδιά μας. Χτίζουμε μέσα μας μια εικόνα για το παιδί μας. Μια εικόνα για την προσωπικότητά του, τη ζωή που θα θέλαμε ΕΜΕΙΣ να ζήσει , το επάγγελμά του κλπ. Όταν το παιδί δεν μας επιβεβαιώνει αυτή την εικόνα ταραζόμαστε, αρχίζουν οι τσακωμοί γιατί η εικόνα δεν επιβεβαιώνεται και ο εγωισμός μας, μας ψιθυρίζει ότι πρέπει να σηκώσουμε το ανάστημά μας διότι δεν γίνεται αυτό που έχουμε πλάσει μέσα μας για εκείνο! Το βλέπουμε σαν προϊόν ή προέκταση της δικής μας προσωπικότητας και ζωής. Θέλουμε να ζήσουμε μέσα από τα παιδιά και τα εγγόνια μας. Βασικά να ζήσει η εικόνα μας μέσα από τις ζωές τους. “Αυτά που δεν έκανα εγώ να τα κάνει το παιδί μου ” σου λέει ο άλλος και αρχίζει η πίεση. Γι’ αυτό και είναι λάθος οι ευχές που δίνουμε σε γονείς. Λέμε πολλές φορές : “Να δεις το παιδί σου όπως επιθυμείΣ!” Λάθος....ΤΟ σωστό είναι “Εύχομαι να δεις το παιδί σου όπως ΕΠΙΘΥΜΕΙ το ίδιο ...”
Πόσες φορές ο κόσμος έχει αρνητική άποψη όταν βλέπει ένα ιερέα. “Αυτοί έχουν τα λεφτά” “Οι σκοταδιστές” κλπ κλπ. Το ίδιο γίνεται για κάποιον αλλοδαπό ή ομοφυλόφιλο. Πριν ξεκινήσει οι κουβέντα έχουμε πάρει ήδη τις αποφάσεις μας και έχουμε βγάλει πορίσματα. Προκαταλήψεις, στερεότυπα και ταμπέλες για κάθε άνθρωπο....Δημιουργούμε μέσα μας πηγές που αντί να βγάζουν ύδωρ αγάπης και αγαλλιάσεως βγάζουν δηλητηριώδη τοξικότητα.

Ας σπάσουμε λοιπόν αυτές τις ψεύτικές εικόνες και τα ψεύτικα είδωλα. Να αφήσουμε τον Χριστό να ζωγραφίσει τις εικόνες των ανθρώπων μαζί με τους ίδιους τους ανθρώπους. Να σταματήσουμε τις κακές διαδρομές των λογισμών με προκαταλήψεις και υπόνοιες για κάθε τι που βλέπουμε στον άλλον. Ας ζήσουμε αληθινές σχέσεις…

Ό Άγιος Παϊσιος και πολλοί πατέρες αναφέρουν ότι η ρίζα του κακού μέσα μας είναι οι χαλασμένοι λογισμοί. Λογισμοί , δηλαδή ταγκαλάκια που χτίζουν στην άμμο της ψυχή μας ψεύτικα κάστρα τα οποία έρχεται η πραγματικότητα και τα γκρεμίζει σε μια στιγμή.
Να σχετιζόμαστε και να βλέπουμε τον άλλον όπως είναι, και είναι εικόνα Χριστού. Σε κάθε άνθρωπο να βλέπουμε αυτή την εικόνα. Θα πει κάποιος και αν μας συμπεριφέρεται άσχημα τι γίνεται ; Πάλι είναι μια εικόνα Χριστού, αλλά τραυματισμένη, που χρειάζεται βοήθεια. Η αρρώστια του εγωϊσμού τον έχει ισοπεδώσει. H αμαρτία αμαυρώνει τον εσωτερικό άνθρωπο, δεν τον ισοπεδώνει. Στην ουσία τον τραυματίζει, ενώ εμείς έχουμε κάνει μέσα μας την ιερά εξέταση και έχουμε βγάλει τα πορίσματα. Στην ουσία έχουμε μπει στην θέση του Θεού και δεν το έχουμε καταλάβει.
Μην φτιάχνουμε λοιπόν εικόνες, μην έχουμε εγωϊστικές προσδοκίες. Μπορεί κάτι που επιθυμούμε για εμάς ή τα παιδιά μας να μην είναι προς το συμφέρον.
Το Πάτερ Ημών λέει χαρακτηριστικά “Γενηθήτω το θέλημα Σου”. Ας αφήσουμε λοιπόν το θέλημα του Κυρίου να μας δείξει το δρόμο της σωτηρίας.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου . . .

[toula]

Ο Γέροντας Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης λέει για τον «κρυφό άγιο»
Μοναχό Δημά Καυσοκαλυβίτη
(† 11/24 Ιανουαρίου 1929)..

Στήν Καλύβη του Τίμιου Προδρόμου της σκήτης των Καυσοκαλυβίων έζησε ο μοναχός αυτός μέσα στην άσκηση, την κακουχία, την αφάνεια, την αδοξία, τις στερήσεις και τους πειρασμούς.
Ο Γέροντας Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης γι’ αυτόν τον «κρυφό άγιο» λέει:
«Πάνω απ’ την καλύβη μας, πολύ ψηλά, ζούσε ένας Ρώσος, ο Γερο-Δημάς, σε μια πρωτόγονη καλύβη, μόνος του. Ήταν πολύ εύλαβής.
Ο Γερο-Δημάς έμεινε σχεδόν άγνωστος σ’ όλη του τη ζωή. Κανείς δεν αναφέρει τ’ όνομά του ή το χάρισμά του.
Να φύγει απ’ τη Ρωσία! Ποιος ξέρει πόσες μέρες διαδρομή έκανε.
Τ’ άφησε όλα, για να έλθει σε μια άκρη του κόσμου, στα Καυσοκαλύβια, κι έζησε όλη τη ζωή του εκεί. Και πέθανε άγνωστος.
Δεν ήταν κανείς εγωϊστής.
Όχι, όχι, αγωνιστής ήταν. Και να μην έχει κανένα δίπλα του να του πει: “Πεντακόσιες μετάνοιες έκανα σήμερα. Αυτό αισθάνθηκα…”. Ήταν μυστικός αγωνιστής.
»Ναι, ναι, είναι ένα τέλειο πράγμα αυτό. Ένα τέλειο, ένα ανιδιοτελές. Ανιδιοτέλεια, λατρεία, αγιοσύνη, ενώπιος ενωπίω, χωρίς ανθρωπαρέσκεια.
Ο δούλος τω δεσπότη. Τίποτ’ άλλο απολύτως. Ούτε ηγούμενος, ούτε “μπράβο”, ούτε “γιατί αυτό είναι έτσι”. Είδα έναν άγιο ζωντανό. Ναι, έναν άγνωστο άγιο. Ο καημένος, περιφρονημένος. Ποιος ξέρει, όταν πέθανε, έπειτα από πόσες μέρες θα το μάθαμε κι’ ίσως μήνες, αν ήταν και χειμώνας. Πού να πήγαινε άνθρωπος εκεί ψηλά στη λίθινη καλύβη του. Δεν τον έβλεπε κανείς. Πολλές φορές αυτούς τους ερημίτες του βρίσκανε έπειτα από ένα-δύο μήνες μετά την κοίμησή τους.
<<<<<<<<»Το εκχείλισμα και το περίσσευμα της χάριτος ήλθε σ’ εμένανε τον ταπεινό, όταν είδα αυτόν, τον Γερο-Δημά, στο Κυριακό να κάνει τις μετάνοιές του και ν’ αναλύεται σε λυγμούς στην προσευχή του. Με τις μετάνοιες αυτουνού, τόσο πολύ τον επεσκίασε η χάρις, ώστε ακτινοβόλησε και σ’ εμένα. Τότε ξέσπασε και σ’ εμένα ο πλούτος της χάριτος. Δηλαδή υπήρχε και πριν, με την αγάπη πού είχα στον Γέροντα μου. Άλλα τότε αισθάνθηκα κι εγώ τη χάρι πολύ έντονα. Να σάς πω πώς μου συνέβηκε.

»Ένα πρωί, κατά τις τρεισήμισι, πήγα στο καθολικό, στην Αγία Τριάδα, για την ακολουθία. Ήταν νωρίς ακόμη. Δεν είχε χτυπήσει ακόμη το σήμαντρο. Κανείς δεν ήταν μες στην εκκλησία. Κάθισα στον πρόναο, κάτω από μια σκάλα. ’Ήμουν αθέατος και προσευχόμουν. Σε μια στιγμή ανοίγει η πόρτα της εκκλησίας και μπαίνει ένας ψηλός κι ηλικιωμένος μοναχός. Ήταν ο Γερο-Δημάς. Μόλις μπήκε, κοίταξε δεξιά-αριστερά, δεν είδε κανέναν. Τότε, λοιπόν, κρατώντας ένα μεγάλο κομποσχοίνι, άρχισε τις μετάνοιες τις στρωτές, πολλές και γρήγορες, κι έλεγε συνεχώς: “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με … Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς”. Σε λίγο έπεσε σ’ έκσταση. Δεν μπορώ, δε βρίσκω λόγια να σάς περιγράφω τη συμπεριφορά του απέναντι στον Θεό: κινήσεις αγάπης και λατρείας, κινήσεις θείου έρωτος, θείας αγάπης κι αφοσιώσεως. Τον είδα να στέκεται, ν’ ανοίγει τα χέρια του όρθιος, σε σχήμα σταυρού, όπως έκανε ο Μωυσής στη θάλασσα, κι έκανε ένα πράγμα: “Ούουουουου…”. Τί ήταν αυτό; Ήταν μέσα στη χάρι. Έλαμπε μες στο φως. Αυτό ήταν! Αμέσως μου μετέδωσε την ευχή. Αμέσως μπήκα στη δική του ατμόσφαιρα. Δε με είχε δει. Ακουστέ με. Συγκινήθηκα κι άρχισα να κλαίω. Ήλθε σε μένανε τον ταπεινό κι ανάξιο η χάρις του Θεού. Πώς να σάς το πω; Μου μετέδωσε τη χάρι. Δηλαδή ή χάρις πού είχε εκείνος ο άγιος ακτινοβόλησε και στη δική μου την ψυχή. Μου μετέδωσε τα χαρίσματά του τα πνευματικά.>>>>>

»Λοιπόν, είχε πάθει έκσταση ο γερο-Δημάς. Χωρίς να το θέλει το έκανε. Δεν μπορούσε να κρατήσει το βίωμά του. Ούτε κι αυτό πού λέω είναι σωστό. Δεν μπορώ να το εκφράσω. Αυτό είναι κατάληψις υπό του Θεού. Αυτά δεν εξηγούνται. Καθόλου δεν εξηγούνται κι άμα τα εξηγήσεις, πέφτεις πολύ έξω. ’Όχι, δεν εξηγούνται, ούτε στά βιβλία αποδίδονται, ούτε γίνονται καταληπτά. Πρέπει να είσαι άξιος να τα καταλάβεις».
Και καταλήγει ο Γέροντας Πορφύριος: «Ένα είναι βέβαιο. Ο Γερο- Δημάς μού μετέδωσε το χάρισμα της ευχής και το διορατικό, την ώρα πού ο ίδιος προσευχόταν στο νάρθηκα της Αγίας Τριάδος, του Καθολικού των Καυσοκαλυβίων …».
Ο μακάριος Γέροντας Δημάς άνεπαύθη στην Καλύβη του στίς 11.1.1929.

Πηγές-Βιβλιογραφία: Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου ιερομ., Βίος και Λόγοι, Χανιά 2003, σσ. 78-82.
Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό εναρέτων Αγιορειτών του εικοστού αιώνος, Α΄ Τόμος 1900-1955, Α΄ Έκδοση, Εκδόσεις