Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

ΙΕΡΟΜΟΝΆΧΟΥ ΠΑΪΣΊΟΥ.
Όταν το 1990 ....
..... Εξερράγη η μεγάλη εκείνη πυρκαγιά και απειλούσε να κατακαύση το μισό Άγιον όρος,
ο Γέροντας μας είπε ότι αυτό είναι τιμωρία από τον Θεό για......
Η πυρκαγιά ξεκίνησε στις 1 Αυγούστου.
Ο γέροντας είπε ωστόσο ότι της Παναγίας θα σβήσει, όπως και έγινε.
Εν τω μεταξύ ήλθαν και από το πατριαρχείο εξαρχία, τρεις ιεράρχες για την πανηγύρι των Ιβήρων.
Έλεγε ο πατήρ ότι θα έπρεπε
η Ιερά κοινότης να τους παρακαλέσουν να διαβάσουν κάποια ευχή για την φωτιά.
Δεν έχει σημασία αν είναι ή όχι άγιοι.
Ο Θεός έχει δώσει εξουσία στους ιερείς!
Πού είναι αυτό το πνεύμα σήμερα;
Ο καθένας κινείται όπως θέλει, μέσα στην εκκλησία, χωρίς να διδη λογαριασμό πουθενά, και το χειρότερο ορισμένοι γράφουν, βρίζουν και μπερδεύουν τους ανθρώπους.
Ενθυμούμαι πώς και εκείνες τις ημέρες της πυρκαγιάς έγραψε και ένας ηγούμενος του Αγίου όρους ότι δεν βρέθηκε ούτε ένας δίκαιος,
για να παρακαλέσει και να δυσωπήση τόν Θεό.
Πόσο προσεκτικοί και επιφυλακτική στα λόγια μας πρέπει να είμαστε, και μάλιστα, όταν ο λόγος μας επηρεάζει το πλήρωμα της εκκλησίας!
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

[toula]

Μείνε "ξένος"......

Εντάξει είχες χθες όλη μέρα πονοκέφαλο είναι ανάγκη να το κουβεντιάζεις σήμερα όλη μέρα; Το πρωί πόνεσε το στομάχι σου θα το λες μέχρι αύριο; Είχες μια αποτυχία μέχρι πότε θα κλαις; Σε όλη σου την ζωή θα μιλάς για τα άσχημα παιδικά σου χρόνια; Για το πόσο σε αδίκησε ο πατέρας και η μητέρα σου; Μεγάλωσες πλέον, θα παραμείνεις εκεί στην παιδική ηλικία φοβισμένος και διαμαρτυρόμενος; Έχεις μια επιτυχία, θα την διατυμπανίζεις και θα επαίρεσαι για αρκετό καιρό; Μόνος σου καταστρέφεσαι αφού περιφέροντας τις επιτυχίες σου προσελκύεις την ζήλια, το φθόνο και κακία των ανθρώπων. Πέρα ότι εσύ ο ίδιος εγκλωβίζεσαι στην φούσκα της αλαζονείας.

Μάθε να μην εξαρτάσαι και παγιδεύεσαι από τα εξωτερικά γεγονότα. Διότι σήμερα μπορεί να ήρθε μια χαρά αλλά αύριο θα έρθει μια λύπη. Τι θα κάνεις εάν εξαρτάς την ηρεμία και ησυχία της καρδιάς σου από τα εξωτερικά γεγονότα και μόνο; Σήμερα σε επαίνεσαν αλλά αύριο σε κατηγόρησαν. Σήμερα σε τίμησαν μα αύριο σε συκοφάντησαν. Η ζωή, οι άνθρωποι, τα γεγονότητα είναι απόλυτα ρευστά. Εάν εσύ εξαρτάσαι από αυτά και τους δίνεςι το δικαίωμα να καθορίζουν την εσωτερική σου ζωή, την σχέση σου με τον Χριστό και τον εαυτό σου, τότε ανάπαυση δεν θα βρεις ποτέ. Κράτα το νου σου λοιπόν μονάχα στο Χριστό και όχι στα ρευστά ανθρώπινα γεγονότα.
Μάθε να παίρνεις αποσπάσεις από αυτό που συμβαίνει. Μάθε να λες αντίο στο χθες και να καλημερίζεις το αύριο. Να ζεις το σήμερα, το παρόν. Να κάνεις όνειρα αλλά κι να αφήνεσαι στην πρόνοια του Θεού.

Να χαίρεσαι, να κλαις, να βιώνεις τα συναισθήματα σου, να δοξάζεις τον Θεό για όλα, για εκείνα που καταλαβαίνεις αλλά και για εκείνα που δεν μπορείς να ερμηνεύσεις γιατί συμβαίνουν στην ζωή σου. Κάποιος ξέρει καλύτερα από εσένα, εμπιστεύσου Τον.
Μην μένεις και μην κολλάς σε κάτι που σου συνέβη. Μην λαμβάνεις ταυτότητα από τα γεγονότα. Δεν είσαι ο πόνος ή η χαρά. Δεν είσαι η επιτυχία ή η αποτυχία σου. Είσαι κάτι βαθύτερο. Έχεις μέσα σου τον Θεό.

Κράτα απόσταση και μην παίζεις ρόλους, το θύμα, ο δυνατός, ο αδύναμος, ο επιτυχημένος ή αποτυχημένος. Γίνε ξένος. Ξένος από ρόλους και μάσκες. Μείνε μονάχα αυθεντικός, όσο είναι ανθρωπίνως δυνατό ειλικρινής με τον εαυτό σου, τον Θεό, τους άλλους.

Δείτε τι αναφέρει ο μακαριστός όσιος Γέροντας Αιμιλιανός Σιμονοπετρίτης γι’ αυτό ακριβώς το θέμα, : «μην πάρεις είδηση ότι σε ζημίωσαν, ότι σε συκοφάντησαν ή σε καταδίωξαν, να μην νιώσεις ότι κινδύνευσες, επειδή είχε τρικυμία. Να μη σε στεναχωρεί το ότι πονούσε εχθές το κεφάλι σου, η το στομάχι σου, το ότι απέτυχες ή επέτυχες κάπου, να μην νιώσεις ότι θετικό ή αρνητικό συνέβη. Σε τίποτε να μην συμμετέχεις, να είσαι ξένος. Προ πάντων, να είναι ξένος ο νους σου, να μην άπτεται κάτι από αυτή την ζωή, ούτε να επιχειρείς κάτι κατά την ανθρώπινη λογική. (Περί Προσευχής σελ.274)

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Είναι τα χωριστά που ζήσαμε στην κοινή ζωή μας,
είναι τα κοινά που ζήσαμε στις χωριστές ζωές μας.
Είναι αυτά, που ζήσαμε μαζί και χώρια,
μα τώρα πια τ'αφήσαμε στο ξέφτισμα του χρόνου.
...και καλά κάναμε, νομίζω.
Γιατί είναι επικίνδυνο να ζεις με νοσταλγία.
Η νοσταλγία πολλές φορές μοιάζει με μία μπάλα από τσιμέντο δεμένη στα πόδια του παρόντος.
Σαν μια θάλασσα γεμάτη υποσχέσεις που σε καλεί να μπεις μέσα της, αφήνοντας την στεριά της πραγματικότητας.
Μα είναι κάτι μνήμες
τόσο όμορφες,
τόσο τρυφερές και ιερές
που μόνο μια αιωνιότητα θα μπορούσε να μετριάσει.
Και πάλι, ίσως όχι...

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Λόγοι Γέροντος Ἐπιφάνιου Θεοδωρόπουλου περί ψυχικών νόσων

—Γέροντα, εἶναι γνωστὸ πὼς ἕνα ποσοστὸ ψυχιά­τρων θεωρεῖ ὼς αἴτιο μερικῶν ψυχασθενειῶν τὴν έγκράτεια κατὰ τὴ νεανικὴ ήλικία. Τὶ μποροῦμε νὰ τοὺς ἀπαντήσουμε;
—Ή τοποθέτησή τους εἶναι λανθασμένη καὶ ἡ ἐξήγηση γι’ αὐτό πολὺ ἁπλή. Ὅσοι ἐπισκέπτονται τὸν ψυχίατρο εἶναι ἀσθενεῖς. Δὲν πάει κανεὶς στὸ γιατρὸ στὰ καλὰ καθούμενα, δηλαδὴ ὑγιής. ’Ἐπειδὴ τώρα ἕνα πο­σοστό τῶν ἀσθενῶν αὐτῶν δὲν ἔχει σαρκικὲς σχέσεις, βγάζουν τὸ συμπέρασμα ἐν συνδυασμῶ καὶ μὲ τὶς φρο­ϋδικές θεωρίες ὅτι ἡ αἰτία τῶν νευροψυχικῶν διαταρα­χών εἶναι ἡ ἐγκράτεια. Ἐγὼ ὅμως γνωρίζω δεκάδες νέων οἱ ὁποῖοι εἶναι ἐγκρατεῖς καὶ φυσικὰ ἔχουν θαυμάσια ψυχικὴ ὑγεία.

—Τί μποροῦμε νὰ ποῦμε γιὰ τὴν ψυχανάλυσι;
—Ή ψυχανάλυσι ξεκίνησε μὲ τὸν Φρόϋντ, ὁ ὁποῖος ὑποστήριζε ὅτι οἱ ψυχικὲς διαταραχὲς εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς καταπιέσεως τῆς σεξουαλικῆς ὁρμῆς, τοῦ γενετησί­ου ἐνστίκτου τοῦ ἀνθρώπου. Κατὰ τὴν ψυχανάλυσι μὲ κατάλληλες ἐρωτήσεις καὶ ὕπνωσι προσπαθοῦν νὰ βοη­θήσουν τὸν πάσχοντα νὰ ἀνασύρη ἀπό τὸ ὑποσυνείδητό του παλαιὲς ψυχοτραυματικὲς ἐμπειρίες καὶ εκεὶ νὰ ἀνακαλύψη τὴν ἀφετηρία τῆς ἐνοχῆς του, πού βέβαια κατ’ αὐτοὺς ἔχει σχέσι μὲ τὴ μὴ ἱκανοποίησι τῆς γενε­τησίου ὁρμῆς.
'Ἡ ἐποχή μας ὅμως, ἐποχή δυστυχῶς πλήρους ἀποχαλινώσεως, διέψευσε παταγωδῶς τὸν Φρόϋντ, διότι σύμφωνα μὲ τὴ θεωρία του, ὲφ’ ὅσον σήμερα δὲν ὑπάρχει καταπίεσι τοῦ σεξουαλικοῦ ἐνστίκτου, ἀλλὰ πλήρης ἀπελευθέρωσή του καὶ ἱκανοποίησὶ του, θὰ έ­πρεπε νὰ εἶχαν μειωθῆ οἱ ψυχοπάθειες· συμβαίνει ὅμως τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο: ὁ ἀριθμός δηλ. τῶν ψυχοπαθών, σύμφωνα μὲ τὶς πληροφορίες πού καταφθάνουν τὰ τελευταῖα ἔτη, ἔχει αὐξηθῆ!

—Δηλαδή δὲν θὰ συνιστούσατε σὲ κάποιον νὰ καταφύγη σὲ ψυχανάλυσι;
—Είναι χαμένος χρόνος καὶ σπατάλη χρημάτων, παιδὶ μου! Ἡ κλασσικὴ Ἰατρική, ἡ ὁποία ἐφαρμόζει μιὰ θεωρία μόνο ἂν αὐτὴ ἔχει νὰ ἐπιδείξη ἀναντίρρητα θεραπευτικὰ ἀποτελέσματα, δὲν χρησιμοποιεῖ τὴν ψυχανάλυσι ὡς θεραπευτικὸ μέσο, διότι μέχρι σήμερα ἡ τελευταία αὐτὴ δὲν κατώρθωσε νὰ προσκομίσει στοιχεῖα τὰ ὅποια νὰ ἀποδεικνύουν ὅτι ἔχει θεραπευτικὴ ἀξία.

—’Επιτρέπεται νὰ παίρνουν ψυχοφάρμακα οἱ Χρι­στιανοί; Διότι πολλοὶ ἰσχυρίζονται ὅτι τὸ ἄγχος, ἡ κατάθλιψι, ἡ μελαγχολία καὶ γενικώτερα οἱ ψυχοπάθειες θεραπεύονται μόνο μὲ πνευματικὴ ζωή, δηλ. μὲ προσ­ευχή, ἐκκλησιασμό, ἐξομολογήση, Θ. Κοινωνία κ.λπ.
—Οταν χρειάζεται, πρέπει νὰ τὰ παίρνουν καὶ οἱ Χριστιανοί.

—Μά τὶ μποροῦν νὰ κάνουν τὰ φάρμακα αὐτά στὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου;
—Θά πρέπει νὰ ξεκαθαρίσουμε ἀπό τὴν ἀρχὴ ὅτι τὰ λεγάμενα ψυχοφάρμακα ἤ ἠρεμιστικά, οἱ ὑλικές δηλ. αὐτές οὐσίες, δὲν μποροῦν μὲ κανένα τρόπο νὰ δώ­σουν στὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου τὴν ποθούμενη ἠρεμία, οὔτε νὰ φέρουν παρηγοριά καὶ ἐλπίδα στὴν ψυχὴ μίας μητέρας π.χ., τῆς ὁποίας ἀπεβίωσε ὁ γιός, οὔτε ἀκόμη νὰ ἀπαλλάξουν τὴ συνείδησι ἑνός ἀνθρώπου ἀπό τὶς τύψεις τῶν ἁμαρτιῶν τὶς οποίες διέπραξε. Αὐτά τὰ δωρήματα μόνον «ἄνωθεν καταβαίνουσι, ὲκ τοῦ Πατρὸς τῶν φώτων». Καὶ μόνον οἱ Λειτουργοὶ (οἱ 'Ι­ερείς καὶ μάλιστα οἱ Πνευματικοὶ) τῆς Ἐκκλησίας μποροῦν νὰ θεραπεύσουν αὐτές τὶς καταστάσεις τῶν ἀνθρώπων.

—Τότε γιατὶ είπατε ὅτι χρειάζονται τὰ ψυχοφάρ­μακα;
—Ακούστε: Ἄγχος ἤ κατάθλιψη δὲν ἐμφανίζουν οἱ ἄνθρωποι μόνον ἀπό παράγοντες, ὅπως εἶναι οἱ παραπάνω, ἤ ἀκόμη ἀπό μιὰ οἰκονομική καταστροφὴ ἤ ἀπό καταπίεσι καὶ ἐξουθένωσι τῆς προσωπικότητὸς τους κ.τ.λ., ἀλλὰ καὶ ἀπό παράγοντες ποῦ ξεκινοῦν ἀπό τὸ νευρικὸ σύστημα (ἐγκέφαλο) τοῦ ἀνθρώπου. Δηλαδὴ άπὸ διαταραχὴ τῶν ἀνωτέρων λειτουργιῶν τοῦ ἐγκέφαλου, ὅπως τοῦ συναισθήματος, τῆς σκέψεως, τῆς βουλήσεως κ.λπ. Αὐτοῦ τοῦ τύπου τὸ ἄγχος ἤ ἡ κατάθλιψι κ.τ.λ. βελτιώνονται ἤ καὶ θεραπεύονται μὲ τὰ ψυχοφάρμακα, φάρμακα δηλ. τὰ ὅποια δροῦν στὶς λειτουργίες τοῦ ἐγκέφαλου μὲ σκοπὸ νὰ τὶς ἐπαναφέρουν στὸν κανονικὸ τοὺς ρυθμό. Γιὰ νὰ τὸ πῶ μὲ πιὸ ἅπλα λόγια: Πολλοὶ ἀπό τοὺς Χριστιανοὺς ἑστιάζουν τὴν προσοχὴ τοὺς στὸ ἄυλο συ­στατικό τοῦ ἀνθρώπου, δηλ. τὴν ψυχή, ἀποδίδοντας σ’ αὐτήν καὶ μόνο τὶς ἐκδηλώσεις τοῦ ἄγχους, τῆς μελαγ­χολίας κ.λπ. καὶ ἔτσι ἀπορρίπτουν τὰ φάρμακα, δεδο­μένου ὅτι ἡ ὕλη δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιδράση στὸ ἄυλο. Λησμονοῦν ὅμως, ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἔχει καὶ σῶμα. Καὶ ἐπειδή ὁ ἐγκέφαλος, μέσω τοῦ οποίου ἐκδηλώνεται ἡ ψυχή, εἶναι ὄργανο τοῦ σώματος, μὲ ὑλικὰ μέσα (δηλ. μὲ φάρμακα ἤ παλαιότερα μὲ ινσουλινικὰ κώμα­τα ἤ ἠλεκτροσὸκ) πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθοῦν οἱ διατα­ραχές του.

✞ Γέροντας Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος

[toula]

Έάν ζητήσεις κάτι άπό τόν Θεό...!

Εάν ζητήσεις κάτι από τον Θεό, και δεν εισακουσθείς γρήγορα, μη λυπάσαι γιατί εσύ δεν είσαι πιο σοφός από το Θεό.

Αυτό το κάνει ό Θεός από μακροθυμία:

ή δηλαδή γιατί είσαι ανάξιος να δεχθείς την εκπλήρωση του αιτήματος σου, και άρα θα ζημιωθείς αν το λάβεις,

ή γιατί η κατάσταση και η πορεία της καρδιάς σου δεν είναι ανάλογη με τα αιτήματα σου,

ή γιατί δεν έφθασες ακόμη σε τέτοια πνευματικά μέτρα, ώστε να μπορείς να δεχθείς το χάρισμα πού ζητάς.

Διότι δεν πρέπει να επιβάλλουμε στον εαυτό μας να δέχεται πράγματα που ακόμη δεν αντέχουν τα μέτρα μας, για να μην αχρηστευθεί αυτό πού θα μας χαρίσει ο Θεός, με το να το λάβουμε γρήγορα.

Διότι ότι λαμβάνουμε εύκολα, γρήγορα το χάνουμε ενώ ένα πράγμα που το αποκτάμε με καρδιακό πόνο, το φυλάγουμε σαν θησαυρό, με μεγάλη προσοχή!

Άγίου Ίσαάκ τού Σύρου

[toula]

Για να βρεις τον Θεό χρειάζεται να βρεις πρώτα τον εαυτό σου.
Για να βρεις τον εαυτό σου χρειάζεται να αποκτήσεις αυτομεμψία.
Για να αποκτήσεις αυτομεμψία χρειάζεται να αποκτήσεις ταπείνωση.
Η ταπείνωση θα γεννηθεί με την υπακοή, την προσοχή του νου και την πλήρη εμπιστοσύνη στον Θεό (και με την σειρά της θα φέρει την σταθερή μετάνοια).
Μα όλα αρχίζουν και δένονται από την προσευχή που δεν ζητά τίποτα άλλο από το έλεος του Θεού.
«Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με τον αμαρτωλό».
Εκεί βρίσκεται η ειρήνη. Μια ειρήνη που φέρνει αταραξία στην καρδιά, διαύγεια στο νου, ανάπαυση στην ψυχή.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

"O θυμός είναι κατά κάποιο τρόπο κάποια έξαψη και απότομο ξέσπασμα του πάθους, η οργή δε, είναι η μόνιμη λύπη και διαρκής ορμή προς την ανταπόδοση αυτών που επροκάλεσαν την αδικία, σαν να καλλιεργείται με ζέση η ψυχή προς την εκδίκηση.
Tο πάθος του θυμού, από τη στιγμή που θα αποβάλει την λογική και εξουσιάσει την ψυχή, αποθηριώνει εξ ολοκλήρου τον άνθρωπο, και δεν του επιτρέπει ούτε άνθρωπος να είναι, αφού δεν έχει πλέον την βοήθεια της λογικής.
Διότι, όπως ακριβώς είναι το δηλητήριο στα δηλητηριώδη ζώα, το ίδιο γίνεται ο θυμός σ’ αυτούς που οργίζονται. Λυσσούν όπως ακριβώς τα σκυλιά, επιτίθενται όπως ακριβώς οι σκορπιοί, δαγκάνουν όπως τα φίδια.
H Γραφή αυτούς που διακατέχονται από το πάθος τους αποκαλεί με ονομασίες των θηρίων, “σκυλιά άφωνα” (Hσ. 56, 10), φίδια, “γεννήματα εχιδνών” (Mατθ. 3, 7) και άλλα παρόμοια.
Διότι αυτοί που είναι έτοιμοι να καταστρέψουν ο ένας τον άλλον και να βλάψουν τους ομόφυλούς τους, ευλόγως θα μπορούσαν να συναριθμηθούν με τα θηρία και τα δηλητηριώδη ζώα στα οποία εκ φύσεως ενυπάρχει αδιάλλακτο μίσος προς τους ανθρώπους. Eξαιτίας του θυμού υπάρχουν αχαλίνωτες γλώσσες και ξέφραγα στόματα. Xέρια ασυγκράτητα, ύβρεις, χλευασμοί, κατηγορίες, προσβολές και τόσα άλλα που δεν μπορεί να απαριθμήσει κανείς, είναι πάθη που γεννώνται από την οργή και τον θυμό.
Aπό το θυμό και ξίφος ακονίζεται. Tολμάται θάνατος ανθρώπου από χέρι ανθρώπινο. Aπό αυτόν μεν οι αδελφοί αγνόησαν ο ένας τον άλλον, γονείς και παιδιά εξέχασαν την συγγένεια. Kατά πρώτον λοιπόν αγνοούν τους εαυτούς τους οι οργιζόμενοι, έπειτα όλους μαζί τους φίλους.
Όπως δηλαδή οι χείμαρροι που μαζεύονται στα κοιλώματα παρασύρουν ό,τι βρουν μπροστά τους, έτσι οι ορμές των οργιζομένων είναι βίαιες και ασυγκράτητες και παρασύρουν ομοίως όλους.
Oι θυμώδεις δεν σέβονται τα γηρατειά, ούτε την αρετή της ζωής, ούτε την συγγένεια, ούτε υπέρτερα χαρίσματα, ούτε τίποτε άλλο από τα τίμια των ανθρώπων. O θυμός είναι μια στιγμιαία τρέλλα.
Mη λοιπόν θεραπεύετε το κακό με το κακό, μήτε να επιχειρείτε να υπερβείτε ο ένας τον άλλον στις συμφορές. Σε ύβρισε αυτός που οργίσθηκε; Σταμάτησε το κακό με τη σιωπή. Eσύ δε, σαν ρεύμα, την οργή εκείνου αφού υποδεχθείς στην καρδιά σου, τους ανέμους να μιμήσαι, που με το αντιφύσημα ανταποδίδουν κάθε τι που λαμβάνουν.
Nα μην κάνεις διδάσκαλό σου τον εχθρό, μήτε αυτό που μισείς.
Mήτε να γίνεις σαν καθρέφτης του οργίλου, με το να δεικνύεις την μορφή εκείνου στον εαυτό σου. Eκείνος είναι κατακόκκινος, εσύ όμως δεν εκοκκίνησες; Mάτια κατακόκκινα, τα δικά σου, όμως, πες μου, γαληνεύουν; Φωνή τραχεία, η δική σου όμως είναι ήπια;
Oύτε ο αντίλαλος στις ερημιές δεν επιστρέφει συνήθως έτσι ακέραιος πίσω σε αυτόν που φωνάζει, όπως γυρίζουν οι ύβρεις στον οργιζόμενο. Mάλλον δε, ο αντίπαλος γυρίζει ο ίδιος, η δε ύβρη επανέρχεται με προσθήκη.
O θυμός προκαλεί μάχη, η μάχη γεννά ύβρεις, οι ύβρεις κτυπήματα, τα κτυπήματα τραύματα, από τα οποία πολλές φορές προκαλούνται θάνατοι. Aπό την πρώτη στιγμή ας σταματήσουμε το κακό με το να ξεριζώσουμε την οργή με κάθε τρόπο από τις ψυχές.
Σε έβρισε; Συ πες καλό λόγο.
Σε εκτύπησε; Eσύ να υπομείνεις.
Mόνον τότε επιτρέπεται ο θυμός, όταν είναι εναντίον του διαβόλου και της αμαρτίας, όχι κατά των ανθρώπων".
-------------------------------------------
Τα λόγια του Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου μας δείχνουν αδελφοί μου το μεγάλο κακό και τον πνευματικό όλεθρο που δημιουργεί ο θυμός και η οργή στην ζωή μας.
Γι’αυτό ας προετοιμάζουμε τον εαυτό μας, με την αδιάλειπτη προσευχή και την συνεχή ενθύμηση του Εσταυρωμένου. Όταν πάντα μπροστά μας έχουμε τον Εσταυρωμένο Κύριο πώς είναι δυνατόν να θεωρήσουμε κάποια αδικία που έχουμε υποστεί άξια θυμού και οργής, όταν ο ίδιος ο Κύριος συγχώρεσε τους σταυρωτές Του;
Νομίζω όλοι καταλαβαίνουμε ότι ο θυμός και η οργή ξεκινούν από τον εγωισμό μας. Κάθε αδικία στην ζωή μας, είναι ευκαιρία να ταπεινωθούμε, είναι ευκαιρία να καλλιεργήσουμε την συγχωρετικότητα, την πραότητα, την ανεξικακία. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε κάθε παρόμοιες δοκιμασίες να τις εκμεταλλευτούμε ώστε όχι μόνο να μην βλάψουμε τον εαυτό μας και τους άλλους, αλλά να προοδεύσουμε στην εν Χριστώ ζωή.
Μην αφήσεις τον λογισμό του πονηρού που σου υπαγορεύει να αντιδράσεις, που σου ψιθυρίζει «είσαι κορόιδο, κάνε κάτι, πες κάτι», διότι θα πέσεις στην παγίδα να ξεχάσεις σε Ποιον πιστεύεις. Εάν πιστεύεις και αγαπάς τον Χριστό, τότε καλείσαι κι εσύ όπως όλοι μας να Τον μιμηθούμε στην ταπείνωση που θα φέρει στην ζωή μας την πραότητα και την αοργησία.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Κοίταξε εσύ να τα έχεις καλά με τον Θεό και να μην σε ελέγχει η συνείδησή σου.
Ας μην σε ενδιαφέρει εν τέλει και τόσο, τι θα πουν οι άνθρωποι για σένα. Ο καθένας κρίνει εξ ιδίων. Ο σαρκικός θα δίνει για όλα μία σαρκική εξήγηση. Ο πονηρός θα βλέπει παντού πονηριές. Ο ψεύτης θα τα βλέπει όλα ως ένα ψέμα. Ο κλέφτης θα τους βλέπει όλους ως κλέπτες κτλ. Μη προσπαθείς να εξηγήσεις, δεν θα καταλάβουν.
Ο πνευματικός όμως θα δίνει για όλα, ακόμη και τα χειρότερα, μία πνευματική εξήγηση. Θα έχει πάντα ένα λογισμό καλό. Θα είναι με όλους επιεικής, διότι πάνω και πέρα από όλα βρίσκεται ο Θεός.
Τον εαυτό μας να ελεεινολογούμε και να κατακρίνουμε. Τα δικά μας χάλια να κοιτάζουμε. Ας μην ασχολούμαστε με τον έναν και με τον άλλο.
Έτσι ο Κύριός μας, θα δείχνει το έλεός Του και θα μας φωτίζει να βρούμε όλοι τον δρόμο μας. Πολλά τα μονοπάτια, ένας ο προορισμός.
Καλή δύναμη και καλό αγώνα!

Αρχιμ. Σεραφείμ Λεβέντης

[toula]

Για την «κραυγή» της προσευχής - Μητροπολίτης Αντώνιος (Bloom) Σουρόζ

Αν η απελπισία μας πηγάζει από πολύ βαθιά μέσα μας, αν αυτό που ζητάμε, αυτό για το οποίο κραυγάζουμε, είναι τόσο ουσιαστικό ώστε να καλύπτει όλες τις ανάγκες της ζωής μας, τότε βρίσκουμε κατάλληλα λόγια να προσευχηθούμε και μπορούμε να φτάσουμε στην κορυφαία στιγμή της προσευχής μας, τη συνάντηση με το Θεό.

Θα ήθελα να πω κάτι για την «κραυγή» της προσευχής. Φώναζε δυνατά ο τυφλός Βαρτίμαιος. Τι λέει όμως το Ευαγγέλιο για τους ανθρώπους γύρω του; Προσπαθούσαν, λέει, να τον κάνουν να σιωπήσει. Μπορούμε να φανταστούμε όλους εκείνους τους ευσεβείς ανθρώπους με την καλή όραση, τα γερά πόδια, την καλή υγεία που περικύκλωναν το Χριστό και μιλούσαν για υψηλά θέματα, για τη Βασιλεία του Θεού που έρχεται, για τα μυστήρια των Γραφών, να γυρίζουν προς το Βαρτίμαιο και να του λένε: «επί τέλους, δεν μπορείς να ησυχάσεις; Τα μάτια σου, τα μάτια σου, και τι σημασία έχουν αυτά ενώ μιλούμε για το Θεό;»

Ο Βαρτίμαιος φαινόταν σαν κάτι ξένο που ξαφνικά έμπαινε στη μέση και, αδιαφορώντας τελείως για τα συμβαίνοντα, ζητούσε από το Θεό κάτι που απελπιστικά το είχε ανάγκη. Και όλα αυτά τα έκανε παρά το γεγονός ότι με τις φωνές του κατέστρεψε την αρμονία των εθιμοτυπικών συζητήσεων γύρω του. Οι ενοχλημένοι θα μπορούσαν να τον απομακρύνουν και να τον κάνουν να σιωπήσει. Το Ευαγγέλιο όμως λέει πως, ενώ όλοι αυτοί οι άνθρωποι ήθελαν να τον ησυχάσουν, αυτός επέμενε, γιατί αυτό που ζητούσε είχε πολύ μεγάλη σημασία για τον ίδιο. Όσο περισσότερο προσπαθούσαν να του κλείσουν το στόμα, τόσο πιο πολύ εκείνος φώναζε.

Εδώ βρίσκεται το μήνυμά μου. Υπάρχει στην Ελλάδα ένας άγιος, ονομάζεται Μάξιμος. Ήταν νέος όταν μία μέρα πήγε στην Εκκλησία και άκουσε το ανάγνωσμα του Αποστόλου που λέει ότι πρέπει να προσευχόμαστε «αδιαλείπτως». Αυτό έκανε τόση εντύπωση στο Μάξιμο ώστε σκέφτηκε πως δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα άλλο παρά να προσπαθήσει να τηρήσει αυτή την εντολή. Όταν βγήκε από το ναό σκέφτηκε να πάει στο κοντινότερο βουνό και εκεί ήσυχος να αρχίσει να προσεύχεται όπως άκουσε στο Ευαγγέλιο. Σαν Έλληνας χωρικός του τετάρτου αιώνα, ήξερε το «Πάτερ ημών» και μερικές άλλες προσευχές. Έτσι, όπως μας λέει ο ίδιος, άρχισε να τις λέει τη μία ύστερα από την άλλη, και πάλι από την αρχή, ασταμάτητα. Αισθάνθηκε, πραγματικά, πολύ όμορφα. Προσευχόταν, ήταν συντροφιά με το Θεό, ήταν χαρούμενος. Το καθετί του φαινόταν τόσο τέλειο! Μόνο που σιγά-σιγά ο ήλιος άρχισε να πέφτει, άρχισε να κάνει κρύο και να σκοτεινιάζει.

Η νύχτα είχε πέσει για τα καλά όταν άρχισε ν’ ακούει γύρω του θορύβους, πολλούς και παράξενους θορύβους. Άκουγε το σπάσιμο των κλαδιών κάτω από τα πόδια των ζώων, έβλεπε τα λαμπερά μάτια των άγριων θηρίων, άκουγε τις κραυγές των μικρών ζώων που τα έτρωγαν τα μεγαλύτερα. Άκουγε όλων των ειδών τους γνωστούς νυχτερινούς θορύβους του δάσους.

Τότε αισθάνθηκε πως ήταν μόνος. Πραγματικά μόνος, ένα μικρό απροστάτευτο πλάσμα μέσα στον κόσμο του κινδύνου, του θανάτου, του σπαραγμού. Ένιωσε ότι δεν είχε καμιά άλλη βοήθεια αν ο Θεός δεν του έδινε τη δική Του. Δεν συνέχισε πιά να λέει το «Πάτερ ημών» και το «Πιστεύω». Έκανε ό,τι έκανε και ο Βαρτίμαιος. Άρχισε να φωνάζει δυνατά: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με». Το φώναζε αυτό όλη τη νύχτα γιατί τα ζωντανά του δάσους και τα λαμπερά τους μάτια δεν του έδιναν ευκαιρία για ύπνο.

Τέλος ξημέρωσε. Σκέφτηκε, λοιπόν, αφού όλα τα ζώα έχουν φύγει πιά και πήγαν να κοιμηθούν «τώρα μπορώ και εγώ να προσευχηθώ». Αλλά τότε ένιωσε ότι πεινούσε. Σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να μαζέψει μερικά βατόμουρα, για να φάει. Πλησίασε ένα θάμνο, αλλά ξαφνικά του ήρθε η σκέψη ότι όλα τα αστραφτερά μάτια και άγρια νύχια θα πρέπει να είναι κρυμμένα κάπου εκεί στους θάμνους. Έτσι άρχισε να προχωρεί πολύ προσεκτικά και σε κάθε του βήμα έλεγε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, σώσε με, βοήθησέ με, βοήθησέ με, σώσε με. Ω Θεέ μου, βοήθησέ με, προστάτεψέ με». Για κάθε βατόμουρο που μάζεψε, σίγουρα, είχε προσευχηθεί πολλές φορές.

Πέρασε ο καιρός και ύστερα από πολλά χρόνια συνάντησε ένα γέροντα και έμπειρο ασκητή, ο οποίος τον ρώτησε πως είχε μάθει να προσεύχεται αδιάλειπτα. Ο Μάξιμος είπε: «Νομίζω πως ο διάβολος με δίδαξε να προσεύχομαι αδιάλειπτα». Ο γέροντας απάντησε: «Καταλαβαίνω τι θέλεις να πείς. Αλλά θα ήθελα να είμαι βέβαιος ότι σε καταλαβαίνω σωστά». Ο Μάξιμος τότε του εξήγησε πως είχε σιγά-σιγά συνηθίσει όλους τους θορύβους και τους κινδύνους της μέρας και της νύχτας. Ύστερα όμως του ήρθαν πειρασμοί σαρκικοί, πειρασμοί του νού, των αισθημάτων και αργότερα πιο ισχυρές επιθέσεις του διαβόλου. Ύστερα απ’ όλα αυτά δεν υπήρχε στιγμή της μέρας και της νύχτας που να μην κραυγάζει στο Θεό: «Ελέησον, ελέησον, βοήθησε, βοήθησε, βοήθησε».

Μια μέρα, ύστερα από δεκατέσσερα χρόνια αδιάλειπτης προσευχής ο Κύριος του αποκαλύφτηκε. Από τη στιγμή εκείνη ησυχία, ειρήνη και γαλήνη τον πλημμύρισαν. Δεν υπήρχε πιά φόβος –φόβος από το σκοτάδι, από τους θάμνους, ούτε από το διάβολο- ο Κύριος είχε επικρατήσει. «Τότε», είπε ο Μάξιμος, «έμαθα ότι αν δεν έλθει ο Κύριος, είμαι απελπιστικά αβοήθητος. Έτσι, και όταν ακόμα ήμουνα γαλήνιος, ειρηνικός και ευτυχισμένος, συνέχισα να προσεύχομαι λέγοντας: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με, γιατί μόνο στο θείο έλεος υπάρχει η ειρήνη της καρδιάς και του νού, η γαλήνη του σώματος και η δύναμη της θέλησης».

Έτσι δεν μπορούμε να πούμε πως ο Μάξιμος έμαθε να προσεύχεται παρά την ταραχή που τον κατείχε, αλλά ακριβώς εξ αιτίας της ταραχής. Γιατί η ταραχή του ήταν ένας πραγματικός κίνδυνος. Αν μπορούσαμε να αντιληφθούμε ότι και μείς βρισκόμαστε σε πολύ μεγάλη ταράχη, σε κίνδυνο, ότι ο διάβολος παραφυλάει προσπαθώντας να μας πιάσει και να μας καταστρέψει, τότε θα προσευχόμαστε συνέχεια, ασταμάτητα.

Aπό το βιβλίο: Μητροπολίτου Anthony (Bloom) Σουρόζ ,«Μάθε να προσεύχεσαι», εκδ. Η Έλαφος, μτφρ. Ελένη Γκανούρη, Αθήνα 2009
onandlight.wordpress.com/

[toula]

Λόγοι Οσίου Άνθιμου του Βαγιάνου του εν Χίω (την ανακομιδή των ιερών λειψάνων του εορτάζουμε την 3 Σεπτεμβρίου)

Εκείνο το «γιατί» και εκείνο το «εγώ» που έχομεν, αυτά είναι η καταστροφή μας...

Διά να λάβει κανείς την χάριν του Αγίου Πνεύματος, πρέπει να υποφέρει πολύ, να κοπιάσει, να αγωνισθεί. Μη νομίσωμεν ότι με τα αναπαυτικά, με τα χαρμόσυνα, με τα καλά φαγητά και με τα καλά φορέματα θα λάβωμεν την χάριν του Θεού...

Με όσα έπαθε –εκουσίως– ο Κύριος έδωσε εις ημάς παραδείγματα σιωπής, υπομονής, καρτερίας, αγάπης…

Δεν μας χρειάζονται νηστείες πολλές, δεν μας χρειάζονται αγρυπνίες πολλές και εξαντλητικές. Μας χρειάζεται κυρίως η ταπεινοφροσύνη. Όλα τα άλλα θα έλθουν, και οι προσευχές και οι γονυκλισίες...

Η υπακοή και η ταπεινοφροσύνη μαζί θα γίνουν μία ωραία και ευωδιαστική ανθοδέσμη, την οποία θα κρύψετε μέσα στην καρδιά σας και θα την φρουρείτε, για να την παρουσιάσετε εκείνην την ημέραν...

Άγιος Άνθιμος της Χίου