"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Νίκα τὸ κακὸ μὲ τὸ καλό!

Νίκα τὸ κακὸ μὲ τὸ καλό, αὐτὸς εἶναι ὁ Εὐαγγελικὸς Νόμος!
Μόνο δῶσε.
Μὴ σκέφτεσαι νὰ πάρης.
Δῶσε ἀγάπη καὶ μὴ σκέφτεσαι καὶ λές: μὰ δὲν μοῦ ἔδωσε ἀγάπη, ἔδωσα ἀλλὰ δὲν πῆρα.
Νὰ σκέφτεσαι νὰ δώσης καὶ νὰ μὴν πάρης, τότε ἐλεεῖς πραγματικά!
Ὁ Χριστὸς ἔδωσε ἀγάπη, πῆρε;
Πῆρε τὴν κακία τῶν ἀνθρώπων.

+ Γέρων Έφραίμ Φιλοθεΐτης
ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ ΠΑΤΡΙΚΕΣ - ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ"

Ο μικρός Δημητράκης, το παιδί του Θεού!

Τον Σεπτέμβριο κάποιου έτους στο ογκολογικό τμήμα του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Ρίου επικρατεί μεγάλη αναστάτωση. Ο μικρός Δημητράκης ζητούσε επειγόντως τον ιερέα του Νοσοκομείου. Ήθελε οπωσδήποτε να κοινωνήση.

Ήταν 13 ετών. Ενάμισι περίπου χρόνο βρισκόταν στην συγκεκριμένη κλινική. Ένας μικρός πονοκέφαλος τον ωδήγησε εκεί. Οι γιατροί διέγνωσαν καρκίνο του εγκεφάλου.

Η καταγωγή του ήταν από το Φίερι της Αλβανίας. Οι γονείς του αβάπτιστοι. Έμεναν αρκετά χρόνια στην Πάτρα. Αυτός, λίγο μετά την είσοδό του στο Νοσοκομείο, θέλησε να βαπτιστή. Άκουγε για τον Χριστό και ήθελε να γίνη «παιδί» Του. Βαπτίστηκε «εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος», κατόπιν κατηχήσεως βέβαια.

Όλοι τον αγαπούσαν πολύ στην κλινική. Ο καρκίνος είχε προχωρήσει αρκετά και ήδη του είχε στερήσει την όραση. Δεν έβλεπε καθόλου, τίποτε και κανέναν. Άκουγε όμως με μεγάλη και θαυμαστή υπομονή. Δεν παραπονιόταν. Έλεγε ότι ο Θεός τον αγαπά πολύ. Προσευχόταν και παρακαλούσε και τους γονείς του να κάνουν το ίδιο.

Όσοι τον επισκέπτονταν καταλάβαιναν να υπάρχη κάτι διαφορετικό σ’ αυτό το παιδί. Μιλούσε συνέχεια για τον Θεό. Ήταν πάντα ευγενικό και χαρούμενο. Το πρόσωπό του έλαμπε. Ήθελε να κοινωνάη συχνά των Τιμίων Δώρων. Όταν κάποιες φορές η μητέρα του ήταν σε κάποιον άλλο χώρο της κλινικής, φώναζε: «Μητέρα, έλα γρήγορα. Φτάνει ο παππούλης με τον Χριστό. Ανεβαίνει τα σκαλιά. Έλα να με ετοιμάσης». Και έτσι γινόταν.

Ο ιερέας ερχόταν και εύρισκε τον Δημητράκη καθισμένο στο κρεββάτι του, με ανοιχτό το στόμα κάνοντας με ευλάβεια τον σταυρό του. Ενώ δεν εγνώριζε την ακριβή ώρα της προσελεύσεως του ιερέως με τα Τίμια Δώρα, με διορατικό χάρισμα τον έβλεπε να έρχεται, μολονότι παρεμβάλλονταν δυο κλειστές πόρτες που χώριζαν το δωμάτιό του από τον διάδρομο που ερχόταν ο ιερέας.

Αυτό το βεβαιώνει και η ευλαβής κυρία Μαρία Γαλιατσάτου η οποία εθελοντικώς εφρόντιζε το παιδί αυτό. «Κυρία Μαρία, θέλω κάτι να σας πω», της είπε μία ημέρα. «Όταν έρχεται ο παππούλης με τον Χριστό, τον βλέπω στις σκάλες που ανεβαίνει και δίπλα του υπάρχουν δυο ψηλοί, όμορφοι άνθρωποι με ολόασπρη στολή που γέρνουν προς το Άγιο Ποτήριο και με ανοιχτά τα χέρια τους το προστατεύουν».

Κάποτε τον ρώτησε ο γιατρός: «Τι κάνεις, Δημητράκη, πώς πάμε;». Του απάντησε: «Κύριε γιατρέ, μπορώ να σας πω από κοντά. Εγώ είμαι καλά. Εσείς μη στενοχωριέστε που έφυγε η γυναίκα σας. Ο Θεός θα είναι μαζί σας γιατί είστε καλός άνθρωπος».
Ο γιατρός έμεινε λίγο ακίνητος. Κανείς δεν ήξερε το θλιβερό γεγονός που είχε συμβή την προηγούμενη ημέρα στο σπίτι του, ότι δηλαδή η γυναίκα του τον εγκατέλειψε και πήρε άλλον άνδρα.

«Αυτό είναι παιδί του Θεού», έλεγαν όσοι το γνώριζαν.

Την τελευταία φορά που κοινώνησε δεν μπορούσε πλέον να σταθή καθιστός στο κρεββάτι αλλά υποδέχθηκε με χαρά και λαχτάρα τον Χριστό ξαπλωμένος. «Ευχαριστώ πολύ», ψέλλισε και μετά εκοιμήθη.

Ο ιερέας, όταν την άλλη μέρα πήγε στο νεκροτομείο να διαβάση στον Δημητράκη το τρισάγιο, είπε: «Τέτοιο λείψανο πρώτη φορά στην ζωή μου βλέπω. Το πρόσωπό του είναι χαμογελαστό, λάμπει και έχει το χρώμα του κεχριμπαριού».

Οι γονείς του αγάπησαν τον Χριστό πολύ και θέλουν και αυτοί να βαπτιστούν.

Από το βιβλίο: Ασκητές μέσα στον κόσμο, τ. Α’, Άγιον Όρος 2009, σελ. 399.
https://simeiakairwn.wordpress.com/

Η μεγαλύτερη απώλεια

Όταν χάσεις κάτι τότε καταλαβαίνεις την αξία του, λέμε.
Όντως, ισχύει κάτι τέτοιο, ειδικά όταν αναφερόμαστε σε πρόσωπα που είχαμε στην ζωή μας και πλέον έχουν απομακρυνθεί ή πλέον δεν είναι στην ζωή. Τώρα καταλαβαίνουμε μέσα από την απουσία τους την σημαντικότητα της παρουσίας τους μέσα στην ζωή μας.
Επίσης ισχύει με την υγεία μας. Δεν εκτιμούμε την υγεία μας όταν την έχουμε. Την θεωρούμε δεδομένη. Η παρουσία του πόνου στην ζωή μας, μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος του αγαθού της υγείας.
Όταν χάσεις κάτι τότε καταλαβαίνεις την αξία του, λέμε.
Πάνω απ’ όλα όμως, πάνω από την εφαρμογή αυτής της φράσης με πρόσωπα ανθρώπινα και με την υγεία μας στέκει κάτι άλλο, νομίζω.
Ισχύει τότε που χάνεις τον Χριστό.
Τότε που τα πάθη σου σε κυριεύουν.
Τότε που η πτώση είναι η καθημερινότητά σου.
Τότε που πιάνεις πάτο πνευματικό, συναισθηματικό, ψυχοσωματικό.
Τότε που καταλαβαίνεις ότι ο Χριστός ήταν αυτός που σε κρατούσε όρθιο πάνω στην μανιασμένη θάλασσα, και εσύ που νόμιζες ότι μόνος σου κατάφερες να περπατάς πάνω στα κύματα.
Τότε που καταλαβαίνεις ότι ο Χριστός ήταν δίπλα σου τότε που το κρεβάτι ενός νοσοκομείου ήταν το σπιτικό του.
Τότε που καταλαβαίνεις ότι ο Χριστός σε παρηγορούσε τότε που σε πρόδωσαν πρόσωπα αγαπημένα και οικεία, τότε που σε πλήγωσαν.
Είναι αυτή η απώλεια η πιο μεγάλη. Το να χάσεις τον Χριστό. Κι αν το καταλάβεις είναι παρήγορο, γιατί τότε θα Τον αναζητήσεις και πάλι, σίγουρα.
Για να σου λείπει, σημαίνει ότι γεύτηκες έστω για λίγο την αγάπη Του, την αγκαλιά Του, την συγχώρεσή Του, την αποδοχή Του. Σου λείπει γιατί θυμάσαι την διακριτική Του παρουσία.
Παρήγορο, διότι γεννά μέσα σου ξανά την ελπίδα να τα ξαναβρείτε.
Μάλλον, να Τον αφήσεις ξανά να σε πλησιάσει. Διότι ποτέ δεν έφυγε ουσιαστικά από κοντά σου. Ήταν πάντα εκεί, μα συ δεν Τον αισθανόσουν. Προτιμούσες τις εμπαθείς αισθήσεις σου, τα ηδονικά παραισθησιογόνα. Προτιμούσες τα υποκατάστατά Του.
Τώρα όμως η απουσία Του είχε νόημα βαθύ, γιατί η παρουσία Του τελικά ήταν καταλυτική για την ζωή σου.
Τώρα καταλαβαίνεις. Τώρα που δεν Τον έχεις.
Κι όμως δεν είναι αργά.
Όταν χάσεις τον Χριστό...μην φοβηθείς.
Δίπλα σου είναι.
Απλά μίλα Του και πάλι με την προσευχή σου.
Δώσε Του το χέρι σου για σ' αρπάξει, να σε κάνει και πάλι να χαθείς μέσα στην αγκαλιά Του.
Απλά χαμογέλα Του και πάλι.
Αυτός πάντα σου χαμογελά και προσμενει ένα σου νεύμα...ακόμα και τότε που Τον χάνεις.
Αυτος πάντα σε περιμένει, ακόμα και τότε που Τον ξεχνάς.
...θυμίσου Τον, λοιπόν και προσκάλεσέ Τον και πάλι στην ζωή σου.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

«Οι κακομοιριές δεν φτάνουν στον ουρανό….».

Η ζωή με τον Χριστό δεν έχει κακομοιριά αλλά λεβεντιά. Είναι φως όχι γκρίνια και μιζέρια.
Έχει έρωτα, έκταση και έκπληξη, θαυμασμό και πάθος ιερό.
Ζεις και χαίρεσαι. Είσαι χαρούμενος που είσαι Χριστιανός και ζεις κατά Θεό. Σε αναπαύει αυτή η ζωή μαζί Του ακόμη κι εάν είναι επάνω στο σταυρό. Οι σταυρωμένοι γελάνε βαθιά και με νόημα.
Όταν είσαι με τον Χριστό, δεν είσαι στερημένος, δύστροπος και κακόμοιρος. Φοβισμένος για όλα και για όλους. Κρυμμένος από την ζωή. Δεν είναι η κρυψώνα μας ο Θεός αλλά ζωή και φως.
Δεν θα πας στο παράδεισο επειδή είσαι φοβισμένος, ενοχικός και θλιμμένος. Αλλά επειδή αγαπάς και χαίρεσαι να ζεις με τον Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους της εκκλησίας. Επειδή χαίρεσαι τα δώρα και τις ευλογίες του Θεού.
Ζεις με ευγνωμοσύνη και δοξολογία. Ζουμάρεις στα όμορφα και ευλογημένα που έχεις και όχι σε εκείνα που σου λείπουν. Γιατί τότε δεν έχεις τίποτα. Ξεχνάς τι κρατάς και ψάχνεις τι λείπει.
Εκτός εάν πάσχεις από ψυχική ή άλλη βαριά ασθένεια που σε δυσκολεύει στην χαρά. Τότε αλλάζει. Σε καταλαβαίνω οταν δεν μπορεις να γελάσεις και δεν εχεις κέφι. Να ξέρεις όμως πως η υπομονή στην ασθένεια σου, στο ψυχικό σου πόνο και σταυρό θα σε πάει στον παράδεισο. Αυτοί που πάσχουν από ασθένειες και μάλιστα ψυχικές θα λάβουν στέφανο μάρτυρα.
Ο Χριστιανός δεν αρνείται την ζωή αλλά την μεταμορφώνει. Την αμαρτία δεν την θέλουμε αλλά την ζωή την χαιρόμαστε. Όσο μπορούμε και αντέχουμε. Η ζωή είναι δώρο Θεού να το ζήσουμε όχι να το πετάξουμε. Η Βασιλεία του Θεού δεν είναι απ’ αυτό τον κόσμο, λέει ο Χριστός. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ακυρώνει την ζωή αυτή, αλλά ότι δεν εξαντλείται η Βασιλεία Του στο χώρο και τον χρόνο της φθοράς. Ξεκινάει από εδώ αλλά εκτείνεται και πραγματώνεται απόλυτα έξω χώρο και τον χρόνο, στην αιωνιότητα.
Αποφεύγουμε την αμαρτία αλλά δεν την φοβόμαστε. Δεν μας πανικοβάλει, δεν μας κάνει εμμονικούς και υποχόνδριους απέναντι στην ζωή και τις ευλογίες του Θεού.
Δεν είναι πιο δυνατή η αμαρτία από το έλεος και την αγάπη του Θεού. Όλες οι αμαρτίες ακόμη και οι πιο μεγάλες και φοβερές είναι μια σταγόνα στο πέλαγος της αγάπης του Θεού. Αρκεί να μετανοούμε και να ζητάμε τον Χριστό στην ζωή μας.
Δεν μπορεί η ζωή του Χριστιανού παραμορφώνεται σε μια εμμονική νεύρωση μεταξύ το «μη» και του «πρέπει». Μια ζωή γεμάτη ενοχές και άγχος δεν είναι η ζωή που θέλει ο Θεός για εμάς. Έλεγε ο μακαριστός Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης, «η ζωή μου πρέπει να είναι δυνατή, γεμάτη ένταση και δύναμη, να μην είναι κάτι το ασθενικό, μια κακομοίρα ζωή. Κακομοιριές δεν φτάνουν στον ουρανό…..».
........................................................................................................................................................................................................................
*** Δεν είμαι "άγιος", "γέροντας", "πνευματικός" άνθρωπος ή οτιδήποτε άλλο ιδιαίτερο και σπάνιο. Είμαι ένας αμαρτωλός συμπάσχων αδελφός σας. Τίποτε άλλο. Απλά ένας έγγαμος παπάς σε ένα χωριό της Κρήτης, με πάθη και αμαρτίες, που δεν μιλάω από το ύψος των αρετών μου αλλά από την οδύνη των πτώσεων μου. Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που καταλαβαινόμαστε.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

Καμμιά ἡμέρα δὲν μᾶς δίνει ὁ Θεὸς ἄσκοπα καὶ τυχαῖα...

Η κάθε Κυριακὴ πού περνάει, εἶναι γιὰ μᾶς ἕνα σκαλοπάτι, πού πρέπει νὰ τὸ ἀνεβοῦμε, ἂν θέλουμε νὰ φτάσουμε ἐκεῖ, πού μᾶς περιμένει ὁ Χριστός. Καμμιά ἡμέρα δὲν μᾶς δίνει ὁ Θεὸς ἄσκοπα καὶ τυχαῖα. Πολὺ περισσότερο τὴν Κυριακή. Καὶ στὸν καθένα μας ὁ Θεὸς δίνει τόσες Κυριακές, ὅσες τοῦ χρειάζονται γιὰ νὰ ἀναστηθεῖ καὶ νὰ φτάσει κοντὰ Του.

Ἐνῶ λοιπὸν ὁ Χριστὸς σοῦ τὶς προσφέρει ἐσὺ τὶς ἀπορρίπτεις μὴ ἐκκλησιαζόμενος. Κατάλαβες γιατὶ οἱ κανόνες τῆς Ἐκκλησίας ἐπιβάλλουν αὐστηρὰ ἐπιτίμια σὲ ἐκείνους πού δὲν πηγαίνουν τὴν Κυριακὴ στὴν Ἐκκλησία;

Γιατὶ ὁ κάθε ἐκκλησιασμὸς ἡ κάθε ἀφιέρωση τῆς Κυριακῆς στὸν Θεό, εἶναι ἕνα σκαλάκι στὴν σκάλα, πού μᾶς ἀνεβάζει γιὰ νὰ μᾶς φέρει κοντὰ στὸν Χριστό. Ἄν λοιπὸν ἐσὺ δὲν τὸ ἀνεβαίνεις γιατὶ δίνεις ἀλλοῦ μεγαλύτερη σημασία τότε ποῦ θὰ φτάσεις τελειώνοντας ἡ ζωὴ σου;

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
https://www.inagiounikolaoutouneou.gr/

"Κάνε ὑπομονή, ὅπως κάνω κι ἐγώ μέ σένα!"

Μιά γερόντισσα, ἁγία ψυχούλα, ζοῦσε στόν Πειραιᾶ μόνη της. Τό μοναχοπαίδι της ἀκολούθησε τό δρόμο τοῦ Μοναχισμοῦ· ἀφιερώθηκε στό Θεό! Ἐκείνη δέχτηκε τό γεγονός δοξάζοντας τό Θεό γιά τήν τιμή πού ἔκανε στό παιδί της καί στήν ἴδια, παρ᾿ ὅλο πού ἀπόμεινε μόνη της. Ἐπιπλέον δέν εἶχε καί καλή ὑγεία· εἶχε ἄσθμα, πού πολύ τή βασάνιζε καί πολλές φορές ἔφθανε κοντά στό θάνατο.

Μ᾿ αὐτόν τόν ἀγῶνα πέρασαν ἀρκετά χρόνια. Κάποτε ὁ Θεός, βραβεύοντας τήν πίστη καί τήν ἀφοσίωσή της σ᾿ Ἐκεῖνον, παραχώρησε κι ἀνοίξανε πρός στιγμήν τά μάτια τῆς ψυχῆς της κι ἀξιώθηκε νά δεῖ τόν Ἄγγελο φύλακα τῆς ψυχῆς της! Ἡ φωτεινότητα καί ἡ θεία γλυκύτητά του γέμισαν μέ ὑπερκόσμια χαρά τήν εὐλαβέστατη γερόντισσα. Τώρα εἶχε δεῖ μέ τά μάτια της ὅτι στήν πραγματικότητα ποτέ δέν ἦταν μόνη. Ἔτσι, προσευχόταν πλέον μέ μεγαλύτερη πίστη καί θερμότητα.

Ὅμως, ἡ ἀσθένεια σύν τῷ χρόνῳ θέριευε. Καί κάποτε, σάν ἀδύναμος ἄνθρωπος, λύγισε, χύνοντας πολλά δάκρυα μέσα στόν πόνο της! Τότε, στή δύσκολη αὐτή στιγμή, ξαναφάνηκε χαμογελαστός ὁ Ἅγιος Ἄγγελός της, ἔτοιμος νά τήν ἐνισχύσει. Ἡ γριούλα ὅμως τόν πρόφτασε καί τοῦ εἶπε μέ πόνο:
-- Ἅγιε μου Ἄγγελε, παρακάλεσε καί σύ τόν Κύριο νά μέ πάρει! Δέν ἀντέχω πλέον! Καί ἐκεῖνος τῆς ἀπάντησε στοργικά, ἀλλά σταθερά:
-- Πρέπει, γερόντισσα, νά κάνεις λίγη ὑπομονή ἀκόμη.

Ἐπειδή ὅμως ἐκείνη δυσκολευόταν νά τό δεχτεῖ, πρόσθεσε:
-- Κι ἐγώ κάνω ὑπομονή τόσα χρόνια καί κάθομαι κοντά σου, καί στεροῦμαι τή χαρά τοῦ Οὐρανοῦ! Κάνε καί σύ λίγο ἀκόμη! Ὅταν ἄκουσε αὐτά τά λόγια του, ἐκείνη συγκλονίστηκε κι εἶπε μέσα ἀπ᾿ τήν ψυχή της:
-- Γενηθήτω τό θέλημα τοῦ Κυρίου! Ὁ Ἅγιος Ἄγγελος τότε, ἔπαψε νά φαίνεται, ἀλλά ἡ ἐμφάνιση καί τά λόγια του ἄφησαν στή γριούλα μιά ἀπέραντη γαλήνη καί μιά θεία παρηγορι. (Αὐτό τό γεγονός τό ἐμπιστεύτηκε στό Μοναχό γιό της, ὅταν κατέβηκε μιά φορά ἀπ᾿ τό Ἅγιο Ὅρος γιά νά τήν ἐπισκεφτεῖ.)

Ἀλήθεια, πόσο μεγάλη ἀγάπη ἔχουν καί οἱ Ἅγιοι Ἄγγελοι γιά τόν ἄνθρωπο! Ἄλλωστε, τό ἔχει πεῖ κι ὁ Κύριος, πώς ὅταν μετανοεῖ ἕνας ἁμαρτωλός ἄνθρωπος καί μπαίνει στό δρόμο τῆς σωτηρίας, χαρά γίνεται στόν Οὐρανο, καί ἀπ᾿ τούς Ἁγίους, καί ἀπ᾿ τούς Ἀγγέλους...

Ἀπό τό βιβλίο: "Μηνύματα ἀπό τόν Οὐρανό" - Ἔκδοσις: Ἱ. Μονῆς Παναγίας Βαρνάκοβας Δωρίδα 2005
https://www.hristospanagia.gr/

Όταν κάποιος έχει την σωματική αγνότητα, αλλά δεν έχει την ψυχική αγνότητα (αρχοντιά), δεν αναπαύεται ο Θεός σ' αυτόν, γιατί υπάρχει μέσα του πονηριά, υπερηφάνεια, κακία κ.λπ.
Τότε η ζωή του είναι μια κοροϊδία.
Από εδώ να ξεκινήσετε τον αγώνα σας: Να προσπαθήσετε να αποκτήσετε την ψυχική αγνότητα δηλαδή ειλικρίνεια, τιμιότητα, ανιδιοτέλεια, ταπείνωση, καλοσύνη, ανεξικακία, θυσία.
Έτσι συγγενεύει ο άνθρωπος με τον Θεό και αναπαύεται μέσα του η Θεία Χάρις.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
http://amfoterodexios.blogspot.com/

Μου έγραψες ότι θέλεις να καταλάβεις εάν όντως τον αγαπάς και πρέπει να μείνεις μαζί του ή να φύγεις από αυτή την σχέση. Κατά αρχάς το μόνο σίγουρο είναι ότι αφού ρωτάς κάτι δεν πάει και τόσο καλά. Διότι όταν αγαπάμε δεν ρωτάμε. Υπάρχει μόνο η αγάπη που είναι η απάντηση σε όλα. Από την στιγμή που αρχίζεις κι αμφιβάλεις κάτι έχει ραγίσει ή σπάσει ανάμεσα σας.

Όμως επειδή οι άνθρωποι δεν είμαστε πάντα και σε όλες τις φάσεις της ζωής μας ίδιοι, αλλά μεσολαβούν ψυχικές καταστάσεις περίεργες μέσα μας, καλό είναι να μην παίρνουμε βιαστικές αποφάσεις. Γιατί κάτι που λέμε σήμερα μπορεί αύριο να μην μπορούμε να το στηρίξουμε. Ήσυχα λοιπόν.
Σε αυτό θα σε βοηθήσει πάρα πολύ η προσευχή. Η ησυχία του νου και το άκουσμα της καρδιάς. Η τέχνη δηλαδή να αντιμετωπίζεις τους λογισμούς σου και να συνδέεσαι με το βαθύ πνευματικό σου κέντρο. Να κατεβαίνεις από το μυαλό στην καρδιά.

Αλλά θα σε παρακαλέσω να σταματήσεις να τσεκάρεις διαρκώς τον εαυτό σου και εκείνον. Αυτό είναι άγχος και εμμονή και έτσι ο νους μπαίνει σε σύγχυση και τα συμπεράσματά θα είναι τα χειρότερα. Χρειάζεσαι καθαρό νου και ανοιχτή καρδιά, να καταλάβεις και να νιώσεις. Ησυχία και ηρεμία θέλεις όχι ταραχή και πίεση αποτελέσματος.

Ηρέμησε, προσευχήσου, χαλάρωσε και ζήσε μαζί του. Άφησε να κυλήσουν οι στιγμές κοντά του. Αφήσου να νιώσεις, να αισθανθείς την παρουσία του. Αλλά μην κάνεις το λάθος να τσεκάρεις διαρκώς τον εαυτό σου κι εκείνον. Θα κουραστείς και θα κουράσεις. Θα έχεις το τελείως αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που ζητάς. Αντί να ξεκαθαρίσεις θα θολώσεις περισσότερο το τοπίο και των δυο σας.

Μην τον κοιτάς ως πείραμα, ως στοίχημα, ως αποτέλεσμα. Μην αφήνεις το λογισμό να σε τυραννάει «τον θέλω; τον αγαπώ; μου αρέσει;….». Οι σχέσεις δεν είναι μαθηματική εξίσωση να λύσουμε αλλά μια ζωή με τον άλλον που καλούμαστε να ζήσουμε.
Ζήσε μαζί του στιγμές, όσο μπορείς πιο πολλές. Γεμάτη ζωή, όχι κινητό και εικονίδια αλλά σώμα και ψυχή παρόν στην αγάπη.
Γίνε φυσιολογική. Αφήσου να ζήσεις, να νιώσεις και να αισθανθείς. Όσο πιο φυσικοί είμαστε τόσο πιο ξεκάθαρα μηνύματα παίρνουμε. Όσο ζούμε δίχως ερωτήσεις τόσο ο Θεός μας δίνει απαντήσεις.
...............................................................................
π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

"Όταν σου έλθει θυμός κλείσε το στόμα δυνατά και μη μιλήσεις σ’ αυτόν που σε βρίζει ή σε ατιμάζει ή σε ελέγχει ή με πολλούς τρόπους και χωρίς λόγο σε πειράζει. Και αυτός σαν το φίδι θα στρίψει μέσα στην καρδιά, θα ανέβει μέχρι το λαιμό, και αφού δεν θα του δώσεις διέξοδο θα πνιγεί και θα σκάσει. Και, όταν αυτό επαναληφθεί λίγες φορές, θα λιγοστέψει και θα πάψει τελείως.
Επειδή ο άνθρωπος είναι πλασμένος λογικός και ήμερος, διορθώνεται ασυγκρίτως καλύτερα με την αγάπη και τον ήμερο τρόπο, παρά με το θυμό και τη αγριότητα. Αυτό το βρήκα και εγώ μετά από πολλή και μεγάλη δοκιμασία. Με το καλό και με την αγάπη μπορείς να κάνεις πολλούς να ημερέψουν, Και αν κανείς είναι καλοπροαίρετος, τον κάνεις γρήγορα να συμμορφωθεί, να γίνει Άγγελος του Θεού».

Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής