"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Ο εχθρός είναι ένας· η φιλαυτία μας

Μήπως τρελαινόμαστε χωρίς λόγο; Συνωμοσίες, αντιπαλότητες, προδοσίες, κι ένα σωρό βλακείες που δεν έχουν θέση στα μυαλά των Ορθοδόξων.
Μήπως τα πράγματα είναι πιο απλά στον τρόπο αντιμετώπισής τους;
Δεν είναι όλα είναι κάτω από την πρόνοια του Θεού; Αυτό δεν είναι το πρώτο και βασικό πράγμα που μαθαίνουμε ως χριστιανοί; Για όποιο λόγο κι αν γίνεται, ό,τι κι αν κρύβεται από πίσω ή από πάνω ή από κάτω ο Θεός έχει τον πρώτο και τελευταίο λόγο. Όταν ο Θεός προνοεί για τα πουλιά ή τα λουλούδια κι έχει ακόμα και τις τρίχες της κεφαλής μας αριθμημένες λέτε να μην ασχολείται με όλο αυτό που γίνεται και να μην το επιτρέπει για καλό;

Είναι δυνατόν το "κακό" να είναι πιο δυνατό από το καλό; Άλλωστε αυτό δεν μας μαθαίνει η Αποκάλυψη; Πώς ό,τι κι αν γίνει, όσο κι αν φαίνεται ότι το κακό θα κυριαρχήσει, στο τέλος νικητής θα είναι ο Χριστός κι όσοι είναι ενωμένοι μαζί του.

Επομένως, για ποιον λόγο να φοβηθεί κανείς πέρα από το ότι δεν αισθάνεται αυτή την ενότητα με τον Χριστό, που είναι ο Κύριος της Ιστορίας;
Τι ακριβώς θα μου προσφέρει αν μάθω ότι πίσω από αυτή την ιστορία είναι ο τάδε ή ο δείνα κι έχει αυτόν τον σκόπο; Ξέρουμε ότι πίσω από κάθε κακό είναι ο Διάβολος. Δεν αρκεί αυτό;
Για τον κάθε άνθρωπο, ο χριστιανός ένα μόνο πράγμα γνωρίζει: "Αγαπάτε τους εχθρούς ημών". Κι αυτό γιατί η αγάπη είναι ο συνδετικός μου κρίκος με τον Χριστό και όλον τον κόσμο.

Άλλωστε πώς νικάται ο φόβος; Μόνο με την αγάπη. "Η αγάπη έξω βάλλει τον φόβο". Κι όσο γι' αυτούς που αναρωτιούνται πότε θα τελειώσει όλο αυτό και τι θα γίνει από το Φθινόπωρο, μία είναι η απάντηση:«Μη μεριμνήσητε εις την αύριον∙ η γαρ αύριον μεριμνήσει τα εαυτής. Αρκετόν τη ημέρα η κακία αυτής». Ο Θεός δίνει για όλα απαντήσεις.

Ο εχθρός είναι ένας και μοναδικός· η ΦΙΛΑΥΤΙΑ ΜΑΣ. Η φιλαυτία δεν είναι πάθος αλλά η γενεσιουργός αιτία τους κάθε πάθους μας. Η φιλαυτία είναι το "εγώ" μας, ο τρόπος που ΕΓΩ θέλω να βλέπω τα πράγματα, γιατί αυτός βολεύει τον ψυχισμό μου. Προσέξτε· δεν τον αναπαύει· τον βολεύει. Γιατί αυτή η ταραχή και αυτός ο φόβος είναι μέσα μου και θέλω να φοβίσω και να ταράξω και άλλους για να μην αισθάνομαι μόνος.

Αυτή η φιλαυτία είναι τελικά, ο λόγος για τον οποίο αναλωνόμαστε σε εξαντλητικό σερφάρισμα προκειμένου να βρούμε την αλήθεια. Αλλά ποια αλήθεια; Την αλήθεια που θέλω εγώ να πιστέψω. Και γι' αυτό επιλέγω ποιους επιστήμονες και ποιες ειδήσεις θα πιστέψω. Επιλέγουμε το σερφάρισμα αντί της Αγίας Γραφής, των Πατέρων και του κομποσχοινίου. Γιατί τελικά η Ορθοδοξία του καθενός μας δεν είναι η Ορθοδοξία των Αγίων, δεν είναι κόπος, θυσία, δάκρυ, εκκοπή του ιδίου θελήματος αλλά μια ιδεολογία ως αντιπαράθεση στην ιδεολογία των άλλων. Η Ορθοδοξία μας δεν ειναι ενωτική αλλά διχαστική.

Οι απαντήσεις υπάρχουν. Αρκεί να θέλω ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ να τις βρω και με όποιο κόστος. Ο Χριστός είναι σαφής. "Απαρνησάσθω εαυτόν". Μόνο όποιος αρνηθεί τον εαυτό του, το θέλημά του, την αλήθεια του, θα αφήσει χώρο στην καρδιά του για την Αλήθεια του Χριστού.
(Σκόρπιες σκέψεις χωρίς σειρά)

https://www.facebook.com/10033906468059 ... 385968424/

O Σταυρός Νικά (π. Δημητρίου Μπόκου)

Ὁ Ἰσραὴλ ὑπῆρξε λαὸς ἀπειθὴς καὶ σκληροτράχηλος. Ἡ σχέση του μὲ τὸν Θεὸ ἦταν διαρκῶς μεταβαλλόμενη. Παρὰ τὰ θαυμαστὰ σημεῖα ποὺ συνόδευσαν τὴν ἀπελευθέρωσή του ἀπ’ τὴ δουλεία τῆς Αἰγύπτου, ἡ ἐμπιστοσύνη του πρὸς τὸν Θεὸ δὲν ἦταν καθόλου δεδομένη. Μὲ τὸ πρῶτο ἐμπόδιο ἡ στάση του ἄλλαζε. Πολὺ εὔκολα ἐπαναστατοῦσε καὶ γόγγυζε. Ὁ Θεὸς προσπαθοῦσε μὲ κάθε τρόπο νὰ παιδαγωγεῖ τὸν λαό του. Καὶ ὅταν ὅλα τὰ ἄλλα μέσα ἀποτύγχαναν, κατέφευγε σὲ δραστικὲς ἐνέργειες γιὰ νὰ τὸν συνεφέρει.

Ἔτσι, λίγο μετὰ τὴν πρωτοφανῆ διάβαση τῆς Ἐρυθρᾶς θάλασσας, ἡ ἔλλειψη νεροῦ ἀνέδειξε στὸ ἔπακρο τὴ μικροψυχία τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ τοὺς ἔφερε γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ σὲ ὀξεία σύγκρουση μὲ τὸν Θεό. Ἦταν στὴν ἔρημο Ραφιδείν, ὅπου ὁ Μωυσῆς χτύπησε μὲ τὴ θαυματουργὴ ράβδο του τὸν βράχο ποὺ τοῦ ὑπέδειξε ὁ Θεός. Ἕνα ὁλόκληρο ποτάμι ξεπετάχτηκε γιὰ νὰ πιεῖ ὁ λαός. Ὅμως ὀνομάστηκε ὁ τόπος ἐκεῖνος «Πειρασμὸς καὶ Λοιδόρησις», γιατὶ ὕβρισαν ἐκεῖ τὸν Κύριο καὶ τὸν πίκραναν μὲ τὴν ἔλλειψη ἐμπιστοσύνης στὸ πρόσωπό του.

Ὁ Θεὸς ἐπέτρεψε τότε σ’ ἕνα γειτονικὸ πολεμικὸ λαὸ νὰ τοὺς ἐπιτεθεῖ. Ἦταν οἱ Ἀμαληκίτες, ἀπόγονοι τοῦ Ἡσαῦ, γιοῦ τοῦ Ἰσαάκ. Ἐπιτέθηκαν στὴν ὀπισθοφυλακὴ τοῦ Ἰσραὴλ καὶ χτύπησαν τοὺς βραδυποροῦντες. Ὁ Μωυσῆς ἔδωσε ἐντολὴ στὸν Ἰησοῦ τοῦ Ναυῆ νὰ σχηματίσει μιὰ ἐπίλεκτη ὁμάδα καὶ νὰ ἀντεπιτεθεῖ. Καὶ ἐνῶ ξεκίνησε ἡ μάχη, ὁ Μωυσῆς μὲ τὴ συνοδεία τοῦ Ἀαρὼν καὶ τοῦ Ὢρ ἀνέβηκε στὴν κορφὴ κάποιου κοντινοῦ βουνοῦ γιὰ νὰ παρακολουθεῖ.

Μὰ ἐκεῖ δὲν κάθισε ἄπραγος. Σήκωσε τὰ χέρια του ψηλὰ καὶ προσευχόταν. Καὶ ὅσο κρατοῦσε ὑψωμένα τὰ χέρια του, «κατίσχυεν Ἰσραήλ»· ὁ λαός του νικοῦσε. Ὅταν ὅμως τὰ χέρια του ἀπὸ τὴν κούραση ἔπεφταν, «κατίσχυεν Ἀμαλήκ»· νικοῦσαν οἱ Ἀμαληκίτες. Βλέποντας τὸ θαυμαστὸ αὐτὸ φαινόμενο οἱ συνοδοί του, ἔβαλαν τὸν ὀγδοντάχρονο Μωυσῆ νὰ καθίσει σὲ μιὰ πέτρα καὶ αὐτοὶ στάθηκαν δεξιὰ καὶ ἀριστερά του, ἔπιασαν ἀπὸ ἕνα χέρι του ὁ καθένας καὶ τὸ κρατοῦσαν ψηλά. Αὐτὸ συνεχίστηκε μέχρι τὴ δύση τοῦ ἡλίου. Ἔτσι ὁ Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ νίκησε ὁλοκληρωτικὰ καὶ ἔτρεψε σὲ φυγὴ τοὺς Ἀμαληκίτες, προξενώντας τους φοβερὴ πανωλεθρία (Ἐξ. κεφ. 17).

Τὸ ὅλο γεγονὸς θεωρήθηκε σαφὴς προεικόνιση τῆς ἀκαταμάχητης δύναμης τοῦ τιμίου Σταυροῦ. Εἶναι πυκνὲς οἱ ἀναφορὲς στὸ θέμα αὐτό, ἰδιαίτερα κατὰ τὴν ἑορτὴ τῆς Ὑψώσεως (14 Σεπτ.). «Τοῦ τιμίου Σταυροῦ, Χριστέ, τὴν ἐνέργειαν προδιατυπώσας Μωυσῆς, ἐτροπώσατο τὸν ἐναντίον Ἀμαλήκ». Ὁ Μωυσῆς ἔγινε τύπος τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ὕψωση τῶν χεριῶν του τύπος τοῦ Σταυροῦ. «Ὅτε Μωυσῆς τὰς χεῖρας ἐπέτασεν εἰς ὕψος, τὸ σὸν πάθος εἰκόνιζε», ψάλλουμε στὸν Χριστό, ποὺ μὲ τὶς ἁπλωμένες παλάμες του «τρόπαιον ἤγειρε, τὸ κράτος διολέσας Ἀμαλὴκ τοῦ πανώλους», δηλαδὴ τοῦ διαβόλου.

Ὁ Μωυσῆς μὲ τὸν τύπο μόνο τοῦ Σταυροῦ νικοῦσε τότε τοὺς ἐχθρούς. Τώρα ὅμως, κατέχοντας τὸν ἴδιο τὸν Σταυρό, ὁ κάθε ἄνθρωπος νικᾶ τὸν νοητὸ Ἀμαλήκ, τρέποντας σὲ φυγὴ ὅλα τὰ (δαιμονικὰ) ἀλλόφυλα ἔθνη καὶ ἀποφεύγοντας κάθε βλάβη ἀπὸ αὐτά. Ἂν ὁ Μωυσῆς, ἐκτείνοντας «σταυροφανῶς ἐν τῷ ὄρει» τὰ χέρια του, κατατρόπωνε τὸν Ἀμαλήκ, ὁ Χριστὸς «τὰς παλάμας ἁπλώσας ἐν τῷ Σταυρῷ τῷ τιμίῳ», μὲ ἔκλεισε στὴν ἀγκαλιά του, σώζοντάς με ἐκ «τῆς δουλείας τοῦ ἐχθροῦ» καὶ δίνοντάς μου τὴ σωτήρια δυνατότητα «ἀπὸ τόξου φυγεῖν τῶν ἐναντίων μου».

Τίποτε λοιπὸν δὲν ἐμποδίζει νὰ στραφῶ κι ἐγὼ στὸν Χριστό, ἀξιοποιώντας τὸ δραστικότατο ὅπλο του. «Διὰ τοῦτο, Λόγε, προσκυνῶ τὸν Σταυρόν σου τὸν τίμιον».

ΛΥΧΝΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ, ἀρ. φ. 434, Σεπτ. 2019

Ἀντιύλη - Ἱ. Ναὸς Ἁγ. Βασιλείου

www.orthmad.gr

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας και ο Πάπας Παύλος εάν είχαν λίγο φόβο Θεού, είχαν λίγη ταπείνωση έπρεπε να ενδυθούν σάκους τρίχινους, να κλάψουν τις αμαρτίες τους, να μετανοήσουν και ομολογήσουν τις αμαρτίες τους και ζητήσουν το έλεος παρά του Κυρίου… και όχι να ζητούν εορτές και τελετές, επαίνους και εγκώμια για την μεγάλη καταφρόνηση που κάνουν στον Θεό, τις Αποστολικές Παραδόσεις και τους ιερούς κανόνες!

Όταν κολακεύει τον Πάπα ο Αθηναγόρας του είπε∙ συ είσαι πρώτος, ενώ έπρεπε να του πει εσύ είσαι πρώτος στην υπερηφάνεια, διότι λέγεσαι αλάθητος και δεύτερος εγώ που λέγομαι Παναγιώτατος. Ούτε εσύ είσαι αλάθητος ούτε εγώ είμαι Παναγιώτατος!

Είμαστε αμαρτωλοί και ενάντιοι της διδασκαλίας και της εντολής του Κυρίου, ο Οποίος είπε: «Ο θέλων γενέσθω πρώτος έστω πάντων έσχατος», και όταν ποιήσετε πάντα να λέγετε ότι αχρείοι δούλοι εσμέν και ο οφείλομεν ποιήσαι πεποιήκαμεν…

Παρακαλέστε τον Θεό να φυλάξει την Ορθόδοξη Εκκλησία και τους πιστούς από τις αιρέσεις και τους λυσσώδεις λύκους.

Πρέπει να πιστεύουμε ότι ο Κύριος δεν θα αφήσει, δεν θα εγκαταλείψει την Εκκλησία Του, αλλά θα την υπερασπιστεί, θα την προστατέψει και θα συντρίψει τους εχθρούς της ως σκεύη κεραμέως.

Οσίου Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου / "Σοφές Πατερικές Διδαχές και Σωτήριες Αλήθειες"
Εκδόσεις - Ορθόδοξος Κυψέλη
www.romfea.gr

"Τι έφταιξα και μου άξιζε εμένα να πάθω αυτό ...
ψιθύρισε ο αδελφός.
Ακόμη και αναμάρτητος να ήσουν αδελφέ ... για σκέψου ...
σε βάζει ο Ιησούς μας στα χνάρια του ....
γιατί κι αυτός δεν έφταιγε σε τίποτε
και πλήρωσε με τη ζωή του για σένα .
Σε συνταυτίζει μαζί του ... μια ευκαιρία να αγγίξεις τη Θέωση .
Σου ζητάει να πιεις λίγο απο το ποτήριο που ήπιε κι Αυτός .... για να σε κάνει Δικό Του. Βιώνεις
το ιδιαίτερο προσκλητήριο της Σωτηρίας.
Ευλογημένα τα παθήματα σ αυτόν το μάταιο κόσμο .....
«Η Θεία Λειτουργία και τα Τίμια Δώρα θα δίνουν στους χριστιανούς τη δύναμη για να υπομείνουν
την πείνα και θα τους διαφυλάσσουν από κάθε κακό»"

Γέροντας Ιουστίνος Πίρβου

''Μὴν ἀνοίγῃς τὰ αὺτιά σου εἰς τὸν καθὲνα ποὺ ὁμιλεῖ καὶ μὴν ἀπαντᾷς εἰς κάθε φλύαρον κατὰ τὰς συζητήσεις ποὺ δὲν συμφέρουν εἰς τὸν σκοπὸν τῆς ἀσκήσεως. Ἄκουε καλὰς διδασκαλίας καὶ διατήρει τὴν καρδίαν σου μὲ τὴν μελέτην των. Φύλαττε τὰ αὺτια σου ἀπὸ κοσμικὰς διηγήσεις μήπως σπιλώσῃς τὴν ψυχήν σου μὲ ράντισμα λάσπης.''

~ Άγιος Βασίλειος ο Μέγας

Τόλμησε να είσαι ο εαυτός σου

Σου φωνάζουν ότι είσαι λάθος. Ίσως και να ήσουν. Αλλά πίστεψε με δεν είναι αυτό το σημαντικό. Υπάρχει κάτι άλλο σημαντικότερο. Εάν σε αυτό που έκανες ήσουν αληθινός και αυθεντικός.
Διότι τότε μονάχα μετανοούμε και αλλάζουμε στην ζωή μας όταν τα λάθη μας έχουν αυθεντικότητα. Όταν στις αποφάσεις και στις πράξεις μας κατοικούμε εμείς.
Ο μεγάλος γιός της παραβολής του Ασώτου υιού ήταν σωστός; Ναι. Αλλά όχι αληθινός, γι αυτό και ποτέ δεν κατάλαβε τον Πατέρα του (Θεό). Ο άσωστος υιός, ήταν σωστός; Όχι. Αλλά ήταν αληθινός μέσα στην αμαρτία του. Δηλαδή ήταν αυθεντικός σε αυτό που έκανε. Γι’ αυτό και μπόρεσε να γνωρίσει την αγάπη του πατέρα του.
Το θέμα λοιπόν δεν είναι να είσαι απλά σωστός, αλλά να είσαι αληθινός. Δεν σώζει η ορθότητα αλλά η αλήθεια.
Δηλαδή όταν όλοι θα σου φωνάζουν ησουν λάθος να μπορείς να απαντήσει «ναι αλλά ήμουν αληθινός.»
Κράτα αυτό στην ζωή σου. Τα άλλα αργά η γρήγορα θα τα βρεις. Οι δοκιμασίες θα σε ωριμάσουν, θα μάθεις από τα ίδια σου τα λάθη.
Το να γίνεις σωστός δεν είναι δύσκολο το να είσαι αυθεντικός πίστεψε με είναι σπάνιο.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

Ο Κύριος φωτίζει κάθε άνθρωπο ερχόμενο στον κόσμο. Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός, κάθε παιδί είναι ξεχωριστή μοναδική προσωπικότητα , του οποίου η διαπαιδαγώγηση κατά τους Αγίους Πατέρες ξεκίνα από την ημέρα της συλλήψεως. Η πνευματική κατάσταση των γονέων είναι το Α και το Ω όσον αφορά αργότερα την πνευματική πορεία του παιδιού. Ο Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης έλεγε ότι τα παιδιά πρέπει να έχουν αίμα προσευχομένων γονέων.

Η Ευθύνη είναι τεράστια. Δεν κάνουμε παιδιά για να ολοκληρώσουμε κάποιο ροζ συννεφάκι κοσμικής φαντασιακής ολοκλήρωσης , ούτε απλά για να ολοκληρώσουμε κάποια προσωπική επιθυμία «Να γίνω μάνα, πατέρας». Τα παιδιά είναι του Θεού και απλά μας να εμπιστεύεται για να γίνουμε συνεργοί και οδοιπόροι μαζί τους στον δρόμο του Αγιασμού. Ας αγωνιστούμε λοιπόν αδερφοί μου , να γίνει ο Χριστός η ζωή μας και όλα τότε θα μεταμορφωθούν. Ας αφήσουμε τους Αγίους να μας μιλήσουν….
Απάντηση σε κάποια θλιμμένη μητέρα, για τα "κακά" παιδιά.

Παραπονείστε, αλίμονο, για τα ίδια σας τα παιδιά! Εκτός από το σχολείο τους, πληρώνατε ιδιαίτερους δασκάλους για να τα διδάξουν να παίζουν πιάνο και να μιλούν γαλλικά. Και τώρα σας έχουν πάρει το κεφάλι με το πιάνο. Και όταν μεταξύ τους μιλάν τα γαλλικά, κοροϊδεύουν.
Νοιώθετε ότι συζητούν άσχημα για το πρόσωπό σας. Κάποιο Σάββατο θελήσατε να πάτε στο κοιμητήριο για να κάνετε τρισάγιο στο μεγαλύτερο γιό σας που σκοτώθηκε στον πόλεμο. Το ανακοινώσατε στα παιδιά σας μα εκείνα δεν ακολούθησαν στο τρισάγιό σας αλλά από το κρεββάτι κάθισαν στο πιάνο και άρχισαν να παίζουν.

-Παιδιά, τους είπατε, σήμερα δεν τραγουδάμε, σήμερα έχουμε το μνημόσυνο του μακαρίτη του Μίρκο.
-Μα να, εμείς του παίζουμε το πένθιμο εμβατήριο! Απάντησαν και γέλασαν δυνατά.
Και εσείς πήγατε μόνη, όπως γράφετε από το ένα νεκροταφείο στο άλλο νεκροταφείο, κλαίοντας και θρηνώντας σε όλο το δρόμο.
Ας είχατε φροντίσει στον καιρό τους, να πάρετε για τα παιδιά σας, ιδιαίτερο παιδαγωγό που θα τα δίδασκε να συμπεριφέρονται κατά το νόμο του Θεού!

Θα είχατε τώρα παιδιά και όχι μαϊμούδες και παπαγάλους. Γιατί και οι μαϊμούδες μαθαίνουν να παίζουν πιάνο και οι παπαγάλοι να μιλούν, αλλά αγωγή κατά το νόμο του Θεού μπορούν να μάθουν μόνο οι υιοί και οι θυγατέρες των ανθρώπων.
Λέγεται ότι κάποτε μια μητέρα, σύζυγος βογιάρου, ήρθε στον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ και του παραπονέθηκε ότι οι δάσκαλοι δεν μαθαίνουν καλά στα παιδιά της τη γαλλική γλώσσα, ρωτώντας τον τι να κάνει. Τότε ο άγιος εκείνος άνθρωπος της είπε: «εσύ μανούλα μου, μάθε καλλίτερα τα παιδιά σου πώς να προσεύχονται στο Θεό και εκείνα θα μάθουν αργότερα πιο εύκολα τα γαλλικά».

Στα παιδιά λοιπόν, πρέπει να διδάσκουμε πρώτα εκείνο που είναι το πιο σπουδαίο επειδή, ότι μαθαίνουμε στα νιάτα μας, δύσκολα το ξεχνάμε. Δευτερεύοντα πράγματα μπορούμε να μάθουμε και ύστερα, μα και αν ακόμα ξεχαστούν, δεν είναι μεγάλη η ζημία. Αν όμως δεν διδαχτούμε τα σημαντικότερα πράγματα, ή τα διδαχτούμε ελλιπώς, ή τα μάθουμε και ύστερα τα ξεχάσουμε, τότε, οι ήχοι του πιάνου πνίγουν την προσευχή και η γαλλική προφορά χρησιμοποιείται για να κοροϊδέψουμε τους γονείς!
Ο αγαθός Θεός ας είναι βοηθός σας. Τώρα είναι δύσκολο να σας δώσω συμβουλή. Όταν η καρδιά θολώσει, είναι δυσκολότερο να την καθαρίσεις ακόμη και από το πιο θολωμένο χείμαρρο. Υπομείνετε και προσεύχεσθε στον Θεό για τα παιδιά σας. Με την υπομονή, λίγο-λίγο ίσως καταφέρετε να τα φέρετε σε ντροπή και με την προσευχή θα ζητήσετε τη βοήθεια του Παντοδυνάμου να καθαριστεί η καρδιά των παιδιών σας. Μα πριν απ' όλα, να μετανοήσετε ενώπιόν Του, επειδή πρωτίστως στα παιδιά σας δεν μάθατε το νόμο Του.
Άκουε ουρανέ και ενωτίζου γη, ότι Κύριος ελάλησεν, υιούς εγέννησα και ύψωσα, αυτοί δε με ηθέτησαν (Ησ. 1, 2).
(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Επισκόπου Αχρίδος 1956, "ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΟΡΘΟΔΞΟΞΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΟΣ", ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ"

Προσευχή για τα παιδιά και παράδειγμα απο τους γονείς. . . συμβουλές απο τον Γέροντα Ζωσιμά...
Όταν έρχονταν γονείς και ζητούσαν από τον Γέροντα να κάνει προσευχή για τα παιδιά τους για να τα φωτίσει ό Θεός, γιατί ήταν πολύ ανυπάκουα, αμέσως ό Γέροντας καταλάβαινε πώς πρώτα πρέπει να κάνει προσευχή να γίνουν καλοί χριστιανοί οι ίδιοι οι γονείς και βλέποντας τον αγώνα τους ό Θεός θα φωτίζει και θα καθοδηγεί και τα παιδιά τους Πάντα συμβούλευε τούς γονείς λέγοντας τους:

– Για να γίνει αυτό πού θέλουμε, δηλ. τα παιδιά μας να είναι υπάκουα και φρόνιμα αυτό εξαρτάται από τον δικό μας αγώνα. Όταν φέρουμε παιδιά στον κόσμο, δεν τα φέρουμε μόνο και μόνο για να τα φέρουμε και ή υποχρέωση μας δεν είναι μόνο να φροντίσουμε να μην τούς λείπει τίποτα και να τούς παρέχουμε τα υλικά αγαθά και την κοσμική μόρφωση. Έχουμε μεγάλη ευθύνη για την διαπαιδαγώγηση της ψυχής τους. Ό κάθε γονιός είναι υπεύθυνος για την ψυχή του παιδιού του και, όταν θα πάει στον άλλο κόσμο, θα δώσει λόγο στον Θεό για το αν αγωνίστηκε να μάθει στο παιδί του να είναι καλός χριστιανός. Τα παιδιά είναι του Θεού και οι γονείς λειτουργούν σαν εκπαιδευτές της ψυχής τους και αυτό πρέπει να γίνει από την μικρή ηλικία των παιδιών. Στους βίους των Αγίων συναντάμε πολλά παραδείγματα πού μικρά παιδιά μαρτύρησαν για την αγάπη του Χριστού, γιατί από βρέφη γαλουχήθηκαν πάνω από όλα να αγαπάνε τον Χριστό. Τα παιδιά μοιάζουν με τα μικρά δεντράκια πού, όταν τα φυτεύσεις, είναι αδύνατα και χρειάζονται να τα στηρίξεις. Με το πότισμα και την κατάλληλη φροντίδα, όσο μεγαλώνουν, δυναμώνουν και γίνονται γερά. Έτσι και τα μικρά παιδιά πρέπει με το πού θα γεννηθούν και σαραντίσουν να βαπτίζονται και με την συχνή Θεία Κοινωνία να δυναμώνουν. Δεν πρέπει να στερούμε τον Χριστό από τα παιδιά, είναι μεγάλη αμαρτία αυτό. Από μωρά πρέπει να τα έχετε κοντά στον Θεό με νηστεία, εξομολόγηση και τακτικό εκκλησιασμό. Φέρουμε παιδιά στον κόσμο και αντί να τα ετοιμάζουμε για τον Παράδεισο, τα ετοιμάζουμε για την κόλαση.

Όταν οι γονείς του έλεγαν και τι αμαρτίες έχουν τα παιδιά για να εξομολογηθούν; Εκείνος τούς έφερνε το παράδειγμα του Γέροντα Σίμωνα πού, όταν πήγαιναν μικρά παιδιά στο κελάκι του για να εξομολογηθούν, τούς συμπεριφερόταν σαν να ήταν ενήλικες.
Ό π.Σίμωνας διαπαιδαγωγούσε τα παιδιά για να μάθουν πόσο σημαντική είναι ή εξομολόγηση. Τα παιδιά έλεγαν τις αταξίες τους και τις άνυπακοές τους στους γονείς τους κα! μετά τούς έβαζε το πετραχήλι και τα διάβαζε και έτσι τα παιδιά μάθαιναν τι θα πει αμαρτία και τί εξομολόγηση.
Αλλά για να μπορέσουμε να κατηχήσουμε καλά τα παιδιά μας πρέπει και εμείς να κάνουμε αυτό πού θέλει ό Χριστός. Πώς θέλουμε τα δικά μας παιδιά να μας υπακούουν, όταν εμείς δεν κάνουμε υπακοή στο θέλημα του Ουρανίου Πατέρα μας και όταν λέμε να κάνουμε υπακοή, εννοούμε ότι πρέπει και εμείς να γίνουμε καλοί χριστιανοί και να τηρούμε τις εντολές του και είναι σίγουρο ότι τα παιδιά μας θα τα προσέχει και θα τα καθοδηγεί ό Ίδιος ό Θεός.

Όταν τα παιδιά μεγαλώσουν και έχουν διαπαιδαγωγηθεί χριστιανικά και έχουν πάρει τις βάσεις, όσο και να απομακρυνθούν από την εκκλησία ή συνείδηση τους θα τα ελέγχει. ‘Αν πάλι δεν μεγαλώσουν χριστιανικά, τότε είναι πολύ δύσκολα και χρειάζεται μεγαλύτερος αγώνας από τούς γονείς για να τα φωτίζει και να τα καθοδηγεί ό Χριστός μας. Εφόσον τα παιδιά δεν έμαθαν να αγωνίζονται για τον Χριστό, οι γονείς πρέπει να αγωνίζονται μέρα και νύχτα να προσεύχονται για αυτά και να μην εφησυχάζουν, γιατί τα παιδιά τους βρίσκονται μέσα στην δίνη της αμαρ¬τίας και της ζωής. Έλεγε πάντα στους γονείς να μιμηθούν τον αγώνα πού έκανε ή μητέρα του ιερού Αυγουστίνου, ή Αγία Μόνικα.
ΖΩΣΙΜΑΣ ΜΟΝΑΧΟΣ (1937-2010) ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΣΙΜΩΝΟΣ ΑΡΒΑΝΙΤΗ
Όταν πάλι έρχονταν γονείς και έκαναν παράπονα και κατηγορούσαν παντού τα παιδιά τους, εκείνος τούς μάλωνε και τούς συμβούλευε λέγοντας τους:

- Οφείλουμε να σκεπάζουμε τα παιδιά μας. Απαγορεύεται να μιλάμε άσχημα για τα παιδιά μας, να τα κακολογούμε παντού και να αγανακτούμε γι’ αυτά. ‘Αν οι γονείς συμπεριφέρονται έτσι, τι καλό θα δει κα! ό Θεός για να τα βοηθήσει. Πρέπει μόνο να προσευχόμαστε με δάκρυα να τα φωτίσει ό Θεός να διορθωθούν και να έρθουν στον δρόμο Του.

Αλλά και στα παιδιά πού ήταν ατίθασα και δεν άκουγαν τούς γονείς τους πολύ τα μάλωνε λέγοντας τους:
- «Ό κακολόγων πατέρα και μητέρα θανάτω τελευτάτω», άλλά και «τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα ήτις εστίν εντολή πρώτη εν επαγγελία, Ίνα ευ σοι γένηται και έση μακροχρόνιος επί της γης». Οφείλεται να αγαπάτε κα! να σέβεσθε τους γονείς σας, είναι μεγάλη αμαρτία απέναντι στον Θεό να συμπεριφέρεστε άπρεπα απέναντι τους. Εκείνοι, επειδή σάς αγαπούν, σάς συγχωρούν αυτό όμως δεν σημαίνει πώς δεν είναι αμαρτία ή άσχημη συμπεριφορά σας και τα άσχημα λόγια.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου

Η αυτονομία ως κατάργηση του προσώπου
---------------------------
Οι αποτυχίες μέσα στην ζωή μας είναι δεδομένες. Σε άλλους είναι περισσότερες σε άλλους λιγότερες, σε άλλους μεγαλύτερες σε άλλους μικρότερες. Όλοι μας όμως έχουμε αποτύχει σε κάτι. Σε ένα διαγώνισμα στο σχολείο, στην δουλειά μας, σε μία σχέση μας. Το σημαντικό είναι να μην μείνουμε στην βυθομέτρηση της αποτυχίας μας αλλά να την αποδεχτούμε και να την ξεπεράσουμε, να αποδεχτούμε την ανεπάρκειά μας. Αυτό δεν είναι κακό. Δεν είναι κακό το να είσαι ανεπαρκείς και να το παραδέχεσαι. Κακό –να μου επιτραπεί- είναι το να είσαι ανεπαρκείς και να νομίζεις ότι δεν είσαι ή να καταλαβαίνεις ότι είσαι ανεπαρκείς και να πέφτεις στην απόγνωση, στην μιζέρια, στην απραξία, στην απελπισία.
Στην πνευματική ζωή όλα παίζουν τον ρόλο τους. Ακόμα και εκείνα που νομίζουμε ότι μας έβλαψαν μπορεί να μας ωφέλησαν, και εκείνα που μας ωφέλησαν και θεωρούνται ατομικές μας επιτυχίες τελικά μας έβλαψαν.

Και ερχόμαστε σ’ αυτό το μεγάλο ζήτημα που είναι η «ατομικότητα» και η «πνευματική ζωή».
Η μεγαλύτερη τελικά αποτυχία μας δεν είναι η αμαρτία μας, αλλά η προσέγγιση της πνευματική ζωής ατομικά. Αυτή είναι η λέπρα μας που έχει κολλήσει πάνω μας και δεν λέει να φύγει.

Γι’ αυτό και πολλοί χριστιανοί δεν μπορούν να σηκώσουν μια πτώση τους, διότι προσεγγίζουν την πνευματική ζωή μέσα από το πρίσμα μιας αλάνθαστης ατομικής ζωής και όχι ως σχέση προσώπων και κοινωνίας συγχώρεσης.
Υπάρχει λοιπόν μια αντικατάσταση του εκκλησιαστικού φρονήματος από μια ατομική θρησκευτικότητα. Ο εκκλησιασμός λογίζεται ως ένα ατομικό καθήκον του χριστιανού, το να κοινωνήσουμε Σώμα και Αίμα Χριστού μία ατομική δικαίωση των κόπων μας, της νηστείας μας, της εγκράτειάς μας... η προσευχή γίνεται ένα ατομικό γεγονός, οι αρετές προσεγγίζονται ως ατομικά κατορθώματα και η σωτηρία μας ως μια ατομική αιώνια εξασφάλιση.
Πιστεύουμε ότι θα νικήσουμε την αμαρτία γαντζωμένοι απεγνωσμένα στην προσπάθεια για ατομική εξασφάλιση και αυτάρκεια, ηθικής αναγνώρισης και κοινωνικής καταξίωσης. Και το μόνο που καταφέρνουμε είναι μία τήρηση κανόνων ως ένα ρυθμικό στρατιωτικό ποδοβολητό που αν λίγο ξεφύγει φτάνουμε στον παραλογισμό.

Μαχόμαστε να αποκτήσουμε αρετές και όχι τον Χριστό, μαχόμαστε να αποδείξουμε στους άλλους ότι δεν είμαστε τυχαίοι, ότι είμαστε σπουδαίοι, ενάρετοι, και από την άλλη μεριά αντιδικούμε με όποιον τολμήσει και μας κάνει μια παρατήρηση ή μας αμφισβητήσει.
Οι άλλοι για εμάς δεν είναι συνταξιδιώτες στον δρόμο προς την σωτηρία αλλά αντικείμενα που ομορφαίνουν ή όχι, την ατομική μας ζωή. Νομίζουμε ότι εμείς ξεχωρίζουμε, ότι διαφέρουμε, ότι δεν ανήκουμε στους «λοιπούς των ανθρώπων», ότι δεν έχουμε ανάγκη τους άλλους, αλλά οι άλλοι έχουν ανάγκη από εμάς.

Οι άλλοι όμως είναι το «κλειδί» τελικά της σωτηρία μας.
Πνευματική ζωή δεν λογίζεται χωρίς σχέση με τους άλλους, χωρίς σχέση με τον Θεό. Διότι αν αντιμετωπίζουμε τους άλλους ανθρώπους ως χρηστικά αντικείμενα της ατομικής μας ευζωίας, το ίδιο κάνουμε και με τον Θεό τον οποίον αντιμετωπίζουμε ως μία απρόσωπο θαυματουργική δύναμη.
Βλέπουμε ότι μέσα στην Εκκλησία όλοι μας έχουμε μία ιερή εξάρτηση μεταξύ μας. Αυτός είναι ο τρόπος ύπαρξης του Θεού, αυτός είναι ο τρόπος ύπαρξης της Εκκλησίας του.

Πατήρ, Υιός και Πνεύμα συνυπάρχουν σε μία οντολογική αγαπητική εξάρτηση. Έτσι λοιπόν και μέσα στην Εκκλησία όλοι μας συσχετιζόμαστε με τους άλλους. Όλοι δίνουμε λόγο σε κάποιον, όλοι μας είμαστε πεμπόμενοι από κάποιον. Μέσα στην Εκκλησία η υπακοή είναι η απόδειξη αυτής της αλληλοεξάρτησης, της αλληλοπεριχώρησης η οποία στηρίζεται στο ταπεινό και θυσιαστικό φρόνημα. Η σχέση μας με τους άλλους καθορίζεται όχι από μία καταναγκαστική επιβολή αλλά από πνεύμα σταυρικής ελευθερίας κατα μίμηση του Κυρίου.
Η πνευματική ζωή δεν μετριέται με το πόσο αμαρτήσαμε ατομικά ή όχι, αλλά με το πόσο αγαπήσαμε τους άλλους ή όχι, με το πόσο θυσιαστήκαμε για τους άλλους ή όχι, με το πόσο μετανοήσαμε ή όχι, με το πόσο ο Χριστός είναι ο Νυμφίος μας ή όχι, με το πόσο ο πλησίον μας είναι ο αδελφός μας ή όχι.

Η πνευματική ζωή δεν μετριέται με το πόσες φορές πήγα στον ναό, ή πόσα κεριά άναψα ή αν είμαι παρθένος ή όχι, ή αν η φούστα μου είναι στο γόνατο ή στον αστράγαλο.
Η πνευματική ζωή δεν οριοθετείται σε συνθήματα ηθικής βελτίωσης που ευνουχίζουν τα πρόσωπα στο βωμό μιας «αντικειμενικής ευσεβούς βιοτής».
Πολλές φορές πίσω από τα ευσεβή προσωπεία των χριστιανών που θρησκεύουν κρύβεται μίσος για τους αμαρτωλούς, μία δίψα για ανικανοποίητες επιθυμίες και πάθη, που δημιουργούν κόμπλεξ και ψυχική ανισορροπία. Το "καθαρό τους κούτελο" γίνεται το υπαρξιακό τους ναυάγιο.
Στην πνευματική ζωή η ελευθερία εκφράζεται ως αγάπη και η αγάπη ως ελευθερία. Και όλα αυτά προϋποθέτουν σχέση, όχι ατομικά κατορθώματα, αλλά μια συμπόρευση προσώπων από τα φθαρτά στα αιώνια από τα επίγεια στα ουράνια από τα ανθρώπινα στα θεανθρώπινα.
Ας είμαστε αμαρτωλοί, ας μας τριγυρίζει ο πειρασμός, αρκεί να μην είμαστε μόνοι. Όταν είσαι μόνος θα δικαιώσεις την αμαρτία σου, θα παραδοθείς στον πειρασμό, θα προσπαθήσεις μόνος σου να βρεις λύση. Και αυτό πολλές φορές οδηγεί σε λάθος δρόμους ή στο αδιέξοδο της απελπισίας.
Το να ζητήσεις βοήθεια όχι μόνο δεν είναι κακό αλλά αντιθέτως είναι και θεάρεστο. Γι’ αυτό λέγει και η Εκκλησία «Ουαί το ενί…» δηλαδή αλίμονο σε αυτόν που μένει μόνος του, κλεισμένος στον εαυτό του και δεν συμβουλεύεται κανέναν.
Επειδή πληγωθήκαμε από τους άλλους σκεφτόμαστε ότι είναι καλύτερο να μείνουμε μόνοι μας, τελείως μόνοι μας. Αυτό όμως είναι καταστροφικό για την ύπαρξή μας γιατί μας οδηγεί στην κατάργηση του προσώπου μας, στην διαστρέβλωση του κατ’ εικόνα και στην απώλεια κάθε ελπίδας για το καθ’ ομοίωση.

Πρόσωπο, σημαίνει άνθρωπος σε κοινωνία, άνθρωπος σε σχέση.
Ο χώρος αυτής της σχέσης είναι η Εκκλησία, χώρος κοινωνίας προσώπων, ζώντων και κεκοιμημένων, αμαρτωλών και αγίων, χοϊκών και επουρανίων, μικρών και μεγάλων, διάσημων και άσημων που ενώνονται στο ένα Σώμα του Χριστού.
Και γίνονται οι άνθρωποι μυστηριακά μια σχέση, ένα σώμα, ένα πνεύμα, μια ψυχή. Όλοι γίνονται Χριστός. Κανείς δεν χάνεται, κανείς δεν παύεται μα κανείς δεν αυτονομείται.
Όλοι ντύνονται στο ίδιο φως της φιλαδελφείας, όλοι ασκούνται στην αγάπη αιωνίως, αδιαλείπτως.
“Ίνα πάντες εν ώσιν”, μέχρι όλοι να γίνουμε ένα. Ένας Άνθρωπος. Ένας απειροπρόσωπος Χριστός σύμφωνα με τον Ενδοτριαδικό τρόπο ύπαρξης.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Σημαία στη ζωή μας να κάνουμε τις αρετές και όχι τα πάθη μας.

Αρχιμ. Σεραφείμ Λεβέντης