"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Βλέπουμε τον Σταυρό πολλές φορές με ανακούφιση, σκεπτόμενοι ότι ο Χριστός σταυρώθηκε,αλλά εμείς είμαστε τυχεροί που δεν θα ζήσουμε κάτι τέτοιο γιατί θα απολαύσουμε μια ζωή που “Όλα θα μας πάνε καλά”. Άλλες φορές είμαστε αδιάφοροι ή Τον επικαλούμαστε όταν πονάμε και λέμε ότι περνάμε σταυρικά. Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι σταυρώνονται αλλά κάθονται σε πολυθρόνα και άλλοι που ανεβάζουν άλλους σε Σταυρούς ως σταυρωτές και τύραννοι.

Βλέπουμε τον Σταυρό από απόσταση, στην ουσία τον φοβόμαστε.
Δεν φοβόμαστε τον πόνο αλλά την ευθύνη της αγάπης, διότι πονάει τον εγωϊσμό μας και είναι δύσκολο.
Όταν ερωτεύομαι και λέω στον άλλον “Είσαι τα πάντα για μένα” σημαίνει ότι πλέον δεν θα υπάρχω εγώ αλλά εσύ.
Θέλουμε να παντρευτούμε, να κάνουμε παιδιά, να έχουμε πολλούς φίλους διότι βαθιά μέσα μας ψάχνουμε θύματα για να μας αγαπούν. Εμείς θέλουμε να αγαπήσουμε ; Θέλουμε να θυσιαστούμε ή ψάχνουμε υπηρέτες για να χαϊδεύουν τους δαίμονες μας; Θυσιάζεται μόνο όποιος αγαπά σφόδρα και όχι όποιος περιμένει να τον υπηρετούν. Σταυρός δεν είναι η εγκατάλειψη της ευθύνης αλλά η ανάληψη αυτής.
Γι΄ αυτό το Ιερό Μυστήριο του Γάμου θα έπρεπε να είναι σπάνιο και για λίγους. Με την έννοια ότι θέλει κότσια και τεράστια απόφαση να τσαλακωθείς , να θυσιαστείς, να αγαπήσεις και να πετάξεις στο καλάθι των αχρήστων το “ΕΓΏ” σου για κάποιον άγνωστο αλλά στην ουσία τέκνο του Θεού.

Ο Σταυρός είναι εκεί διότι μας περιμένει να ανέβουμε. Ο Σταυρός είναι εκεί για να τον αγκαλιάσουμε, να τον ασπαστούμε από αγάπη για τον άλλον. Γεννιόμαστε και πεθαίνουμε και στη διάρκεια αυτού του ταξιδιού η πορεία μας είναι να μπορέσουμε να ανέβουμε στον Σταυρό για τους πάντες ακόμα και για τους εχθρούς.
Μας φορέσανε στη βάπτισή μας τον Σταυρό όχι σαν κόσμημα αλλά σαν σημείο πορείας ζωής. Η ζωή αυτή είναι μια πορεία σε έναν Γολγοθά, σε έναν Σταυρό που στο τέλος περιμένει μια πρόσκληση Αναστάσεως, ανοιχτή, με το όνομά μας, που έχει ήδη γραφτεί από την ημέρα που βαπτιστήκαμε. Με το σημείο του Σταυρού μπήκαν τα δαχτυλίδια στα χέρια μας και τα στέφανα στα κεφάλια μας ενώ στον Χορό του Ησαΐα το Ευαγγέλιο ήταν μπροστά για να ανοίγει δρόμους σωτηρίας.

Σε κάθε πόνο, δοκιμασία ή πειρασμό, ο Κύριος μας δείχνει τον Σταυρό και μας ρωτάει : “Θα ανέβεις;” στην απάντηση που θα δώσω βρίσκεται και το κλειδί της υπαρξιακής μου προοπτικής. Η πραγματική χαρά δεν έρχεται όταν κατεβαίνεις από τον Σταυρό διότι το κατέβασμα από τον Σταυρό ακολουθεί και κατέβασμα προς σκοτεινά υπόγεια. Όταν όμως ανεβαίνεις, ακολουθεί Ανάσταση και Ουρανός.
Σταυρός και αγάπη είναι έννοιες συνώνυμες και ταυτόσημες. Αν δεν Σταυρωθείς για τον άλλον δεν μπορείς πραγματικά να αγαπήσεις. Η πραγματική αγάπη δεν έχει ασφάλειες και δεδομένα, έχει ρίσκο, σταυρό και θάνατο για αυτό και “κοστίζει” ακριβά. Σ’ αγαπώ σημαίνει είμαι έτοιμος να πεθάνω για σένα.

Ο δρόμος της Αγιότητος , ο δρόμος της Σταυρικής αγάπης δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Καρφιά και αγκάθια η πορεία, αλλά Ανάσταση στον προορισμό.
Όταν στην πορεία της ζωής σου, σου έρθει Σταυρός μην τον κόψεις, ανέβα. Είναι ευκαιρία για θεραπεία και Ανάσταση.
Αυτό που πονάει όταν ανεβαίνεις στον Σταυρό δεν είναι το σώμα ούτε η ψυχή είναι το “ΕΓΩ” που σαν σπόρος μπαίνει στο χώμα και πεθαίνει και γεννιέται το τριαντάφυλλο της αγάπης και της αγιότητος. Τέτοιο λουλούδι ήταν και ο εκ δεξιών ληστής.
Aλλά ποιός μπορεί να μιλήσει για τον Σταυρό; Δεν είναι θεωρία αλλά εμπειρία. Σιωπάς και ανεβαίνεις. Σταυρός δεν είναι να μου πάρει ο Θεός τον πόνο αλλά να με βοηθήσει να τον περάσω πνευματικά καρποφόρα.

Ο Σταυρός δεν είναι για τους βολεμένους αλλά για τους ερωτευμένους...
Μια ζωή ένας Σταυρός δρόμος, μια αγκαλιά για τον άνθρωπο και ένα άλμα για τον Ουρανό.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου

Κάνουμε λάθος επιλογές διότι μέσα μας έχουμε λανθασμένες επιθυμίες.
Επιθυμίες που πάσχουν και είναι τραυματισμένες. Καθαριζόμαστε από το βάπτισμα αλλά το μελάνι της αμαρτίας δεν αργεί να το λερώσει. Γιατί το έκανα αυτό ; Μα γιατί να το επιλέξω; Αχ, και να γυρνούσα τον χρόνο πίσω ! Ήσουν άρρωστος και μεθυσμένος αδερφέ και μέσα σε τέτοια κατάσταση δεν μπορείς να επιλέξεις λογικά τίποτα. Και τι εννοούμε λογικά ; Σύμφωνα με τον λόγο του Θεού. Ο Κύριος όμως έχει τη λύση. Ό,τι και να έχεις κάνει υπάρχει το Ιερό Μυστήριο της Εξομολογήσεως που τα σβήνει όλα ! ΟΛΑ ! Αρκεί να υπάρχει ειλικρινής μετάνοια και τα πάντα θεραπεύονται και αγιάζονται! Πόσα δώρα μας έχει δώσει ο Κύριος αλλά εμείς όλο Τον πληγώνουμε !

Χτίζουμε τη μάταιη ζωή μας σύμφωνα με το τι θέλει ο εγωϊσμός μας , η μόδα και γενικά ο κόσμος. Η ζωή μας αποτελείται από έργα που μοιάζουν με κάστρα στην άμμο, είναι δηλαδή μια ζωή που θα διαρκέσει μέχρι τον τάφο. Η μετά θάνατον ζωή απλά ερεθίζει τη φαντασία μας σαν παραμύθι και όταν ακούσουμε κάτι σχετικά με τα έσχατα είμαστε υπερήφανα αδιάφοροι. Κάθε επιλογή είναι σύμφωνα με το τι θα πει ο ένας και ο άλλος. Γεννιόμαστε , σπουδάζουμε, κάνουμε οικογένεια όλο με υποδείξεις από τρίτους ! Από κάποιον κόσμο που λέει ότι θέλει το καλό μας αλλά τελικά θέλει κάτι από εμάς όπως η ύαινα το θήραμά της. Καημένε άνθρωπε…

Σε μια τέτοια κατάσταση τύφλωσης ή πνευματικής μέθης η τελική επιλογή θα καταλήξει στον γκρεμό. Ας φανταστούμε έναν άνθρωπο που είναι βαριά άρρωστος στην εντατική με φαρμακευτική αγωγή και πόνους να έχουμε την απαίτηση να επιλέξει σωστά ό,τι τον ωφελεί για την ψυχή του. Είναι αδύνατον !
Χρειαζόμαστε θεραπεία, χρειαζόμαστε πνευματική κάθαρση. Απόκτηση Χριστοκεντρικής σκέψης ώστε να έχουμε πνευματική διαύγεια. Οι επιλογές μας γίνονται σκαλοπάτια για τον Παράδεισο ή κατρακύλες για την κόλαση και την απώλεια; Τι θέλουμε τελικά; Και από μέσα μας βγαίνει μία απάντηση : «Να περνάω Καλά !!!», δηλαδή; Να γλεντάω με τους δαίμονές μου και να ικανοποιώ τα πάθη και τις επιθυμίες μου μέχρις εσχάτων! Όχι αυτό δεν είναι ελευθερία αλλά αιχμαλωσία και πλάνη!.

Μα πόσο ανόητοι είμαστε! Ζούμε ως άρρωστοι ενώ ξέρουμε Ποιος είναι το φάρμακο!
Σήμερα ο Χριστός μας καλεί να δώσουμε μια απάντηση ! Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν. (Μάρκ. η 34-θ 1) ! Έρχομαι Κύριε ! Όπως θέλεις, με ό,τι θέλεις…Θα σε ακολουθήσω με όποιο κόστος! Ακόμα και αν το κόστος είναι ο θάνατος, ξέρω ότι τον έχεις μετατρέψει σε ζωή!!!
Ωχ!! Μα λέει μετά απάρνηση εαυτού και κουβάλημα Σταυρού! Ε και ; Όταν είσαι ερωτευμένος σε νοιάζει ο εαυτό σου ; Σε νοιάζουν οι δυσκολίες; Λες ότι τρελένεσαι για το άλλο πρόσωπο και δεν σε ενδιαφέρει ακόμα και ο θάνατος!

Εκεί είναι το πρόβλημα μας...Δεν είμαστε ερώτευμένοι με τον Χριστό ενώ ο ίδιος είναι με εμάς...Καιρός να μπούμε στην σχέση...!
Αυτή τη ζωή ας την βαδίσουμε με δίψα για Ουρανό και σωτηρία και ο Κύριος θα μας δείξει τον δρόμο…!
Θέλουμε ή όχι ; Και τι θέλουμε; Απλά ερωτήματα με δύσκολες απαντήσεις…

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου

Στην φωτογραφία αυτή, είναι η γη και ουρανός που ζω και βλέπω κάθε μέρα. Τα Αστερούσια Όρη, η θάλασσα του Λυβικού Πελάγους κι ο ουρανός της Κρήτης.
Η αληθινή φύση μας είναι σαν τον ουρανό αυτόν. Γεμάτη φως. Είμαστε εικόνες του Θεού. Γεμάτοι από το φως και την Χάρη Του.
Που και πού έρχονται κάτι σύννεφα και καλύπτουν τον ουρανό μας, γκριζάρουν το νου, είναι οι σκέψεις και οι λογισμοί μας.
Κι άλλες φορές μαυρίζει τόσο πολύ, που αστραπές και κεραυνοί σκορπάνε τον φόβο και την ταραχή. Είναι τα δύσκολα συναισθήματα, οι πειρασμοί και οι δοκιμασίες, σκέψεις που σε τρελαίνουν.
Όμως η φύση που μας έδωσε ο Θεός είναι πιο δυνατή. Ο ουρανός όσο σύννεφα κι αν έρθουν όσο γκρίζο κι αν πέσει δεν μπορεί να χάσει την λάμψη του. Το μαύρο είναι φαινομενικό και παρωδικό, το φως αιώνιο. Πίσω από τα σύννεφα ότι κι αν γίνει θα υπάρχει πάντα φως και γαλάζιο.
Γι’ αυτό και πάλι το φως κερδίζει, ο ουρανός αδειάζει από τα λογής λογής σύννεφα και καταιγίδες και πάλι η ηρεμία απλώνεται στην ψυχή μας.
Τον Χριστό δεν μπορεί να τον κρύψει κανείς, ότι κι αν κάνουμε αυτός θα ζει μέσα μας, ήρθε για να μας σώσει κι αυτό δεν μπορεί κανείς να το αλλάξει.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

"Πως το ψυχικό τραύμα μεταμορφώνεται μέσα στην Εκκλησία...".
Αύριο Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου και ώρα 3:00 μ.μ. κουβεντιάζω με την Καθηγήτρια Ψυχολογίας Ελεονώρα Παπαλενοντίου-Λουκά.

Στο Κυπριακό ραδιόφωνο : Πατήστε εδώ και καλή ακρόαση.

http://www.e-radio.gr/O-Alithinos-Logos ... 92LC07KYIA

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

«Αγαπάτε τους εχθρούς υμών, καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υμάς» (Ματθ. ε', 44).

Μην ενδώσεις στον πειρασμό να μισήσεις τον πλησίον που σε εχθρεύεται, που σε κακολογεί, που σε αδικεί, που σε συκοφαντεί. Αγάπα τον, συγχώρα τον χωρίς κρατούμενα, σύμφωνα με την εντολή του Χριστού μας.
Αυτός είναι από τους πιο μεγάλους σταυρούς που καλείσαι να σηκώσεις. Ο Σταυρός της αγάπης. Ο Σταυρός της ανεξικακίας.
Πολλοί θα μιλήσουν για σένα, έχοντας ως κριτήρια την δική τους εμπάθεια και τα δικά τους απωθημένα. Αυτό ξέρουν να κάνουνε και αυτό κάνουνε.
Μην πέσεις στην παγίδα να αφήσεις τον σταυρό που σου προσφέρουν, αλλά εκμεταλλεύσου τον, για να καλλιεργήσεις την υπομονή, την αγαθότητα, την σιωπή, την ταπείνωση.

Οι άνθρωποι πάντα θα κρίνουν με κριτήρια ιδιοτελή. Εσύ αντί να τους καταραστείς, ευλόγησέ τους, αντί να τους μισήσεις, προσευχήσου γι'αυτούς, αντί να τους κάνεις κακό, ευεργέτησέ τους.
Αυτή είναι η μαρτυρία του χριστιανού.
Αυτό είναι το μαρτύριο του χριστιανού.

Ο Σταυρός από σύμβολο ατιμίας έγινε, δια του Χριστού, οδοδείκτης ζωής, σύμβολο αγάπης, προθάλαμος ανάστασης, σχήμα αγάπης και συγχώρεσης.
Καθημερινά μας δίνονται οι ευκαιρίες να σηκώσουμε τον σταυρό μας. Καθημερινά μας δίνονται οι ευκαιρίες να υψωθούμε στο ύψος της εν Χριστώ αγάπης απομακρυνόμενοι από το σκοτάδι της αυτοδικαίωσης και του εγωισμού.
Δεν είναι το θέμα εάν ο άλλος δεν έχει δίκαιο ή κινείται εμπαθώς.
Το θέμα είναι πως εμείς ως χριστιανοί, αυτήν την αδικία και την κακία του άλλου θα την "εκμεταλλευτούμε" πνευματικά.
Είναι μεγάλος πειρασμός να εγκλωβιστούμε στην υπεράσπιση του "εγώ" μας. Μακάριος ο άνθρωπος που κατάφερε να ελευθερωθεί από το "τι λέει ο κόσμος" και πλέον τον νοιάζει τι λέει ο Θεός και πώς τον καλεί να ζήσει.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Η βιαστική προσευχή δεν έχει πνευματικό καρπό...

Σας ελέγχει η συνείδηση, επειδή κάνετε πολύ βιαστικά την προσευχή σας και είναι εύλογο. Γιατί υπακούτε στον εχθρό; Εκείνος είναι που σας παρακινεί: «Γρήγορα… πιο γρήγορα…».

Η βιαστική προσευχή δεν έχει πνευματικό καρπό. Βάλτε, λοιπόν, κανόνα στον εαυτό σας να μη βιάζεστε. Να προσεύχεστε έτσι, ώστε ούτε μια λέξη να μην προφέρουν τα χείλη σας, που να μην την κατανοεί ο νους σας και να μην τη βιώνει η καρδιά σας.

Πρέπει να ριχθείτε σ’ αυτόν τον αγώνα με αποφασιστικότητα στρατιωτική. Και όταν ο εχθρός σας ψιθυρίζει, «Κάνε τούτο ή εκείνο», εσείς να του αποκρίνεστε: «Ξέρω τί θα κάνω. Δεν σε χρειάζομαι. Φύγε από δω!».

Την ψυχή την τρέφει μόνο η προσευχή. Η δική σας προσευχή, όμως, είναι επιφανειακή, όχι ουσιαστική. Γι’ αυτό η ψυχή σας μένει ανικανοποίητη, πεινασμένη…

Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου

Αν αναζητάς το φως αργά ή γρήγορα θα το βρεις.
Αν αναζητάς το σκοτάδι είναι το μόνο που θα βρεις.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Σήμερα η Εκκλησία μας, δεν μας θυμίζει μόνο την Παγκόσμιο Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταύρου το 335 μ.Χ. αλλά μας καλεί να αποκτήσουμε το σταυρικό φρόνημα κατα μίμηση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.
Που σημαίνει, ότι καλουμάστε, όχι να επαναπαυτούμε μέσα σε μια «ηθική και καθαρή» ζωή τηρώντας κάποιους κανόνες αλλά να ζήσουμε ως έσχατοι, ως μωροί για τον κόσμο, ως σταυρωμένοι για χάρη της αγάπης μας προς τους άλλους. Αυτό βεβαίως προϋποθέτει ταπείνωση, ανεξικακία, απλότητα, συγχωρετικότητα και βαθιά αγάπη που ενεργείται από την δίψα μας για την αιώνια σωτηρία μας και όχι για το προσωπικό επίγειο συμφέρον μας.
Ο Σταύρος του Κυρίου μας και σήμερα, μας δείχνει το τρόπο ύπαρξής μας, το πολίτευμα του Θεού και της Εκκλησίας που ξεπερνά την λογική του κόσμου και ανοίγεται στο υπερλογο της θυσιαστικής αγάπης.
Χριστιανός σημαίνει σταυρωμένος. Σταυρωμένος μα και ειρηνικός, διότι δεν αποστρέφεται τον σταυρό του ως κατάρα, αλλά τον αγκαλιάζει ως ευλογία, ως ευκαιρία να δείξει την αρχοντική καρδιά του που δεν δίνει τίποτα λιγότερο, ακόμα και στους εχθρούς της, από μια ανοικτή αγκαλιά.
Μια ανοικτή αγκαλιά ακόμα και με καρφιά στα χέρια, ακόμα και πάνω στο σταυρό της προδοσίας, της απόρριψης, της αδικίας, της απαξίωσης.
Μιλώντας για τον Σταυρό, μιλούμε για τον Χριστό. Και μιλώντας για τον Χριστό αναφερόμαστε σε κάθε χριστιανό.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος