"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Βλέπεις τον άλλον με τόσα προβλήματα, βάσανα και δοκιμασίες και σου χαμογελάει. Ε αυτό είναι μορφή αγιότητας. Διότι αυτός ο άνθρωπος έχει μέσα του τον Θεό.
Δε μπορεί να χαμογελάς ενώ είσαι πάνω στον Σταυρό. Όταν αυτό συμβαίνει τότε η Χάρις ενεργεί εντός σου, είτε την αναγνωρίζεις είτε όχι. Διότι όπως έλεγε και ο Μακαριστός Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπτερίτης, πολλές φορές δεν αντιλαμβανόμαστε την ενεργούσα χάρις εντός της ύπαρξης μας.
Ήξερα έναν άνθρωπο που δεν κατέκρινε ποτέ. Όταν σε άκουγε να μιλάς για τα λάθη και τις αμαρτίες των άλλων, προσπαθούσε να σου αλλάξει κουβέντα, «λοιπόν πάμε παρακάτω», αυτό έλεγε και σου χαμογελούσε. Όταν του ζητούσες μια χάρη δεν χρειαζόταν να το πεις δεύτερη φορά. Εκεί στην γειτονιά δεν υπήρχε κανένα αδέσποτο ζώο να πεινάει. Όλα τα μάζευε και τα τάιζε. Και όπου μάθαινε ότι υπάρχει κάποια γιαγιά ή παππούς κατάκοιτος και με δυσκολίες, δήλωνε πρόθυμος να βοηθήσει, να μαγειρέψει, να καθαρίσει, να φροντίσει. Κι όμως αυτός ο άνθρωπος δεν πήγαινε στην εκκλησία. «Εγώ πάτερ, με τον Χριστούλη δεν έχω πρόβλημα», έλεγε, «αλλά δεν αντέχω τους ανθρώπους της θρησκείας. Με κουράζει και θυμώνει πολύ η σκληρότητα και υποκρισία τους».
Μιλήσαμε και κατάλαβα ότι είχε πολύ αρνητικά βιώματα από τους λεγομένους ανθρώπους της εκκλησίας. Μίσος, ζήλια, κακία, κουτσομπολιό, εγωισμός και πολύ βιτρίνα. Του είχαν μάθει ότι ο Θεός αστυνομεύει την ζωή των ανθρώπων, περιμένει το λάθος τους για να τους τιμωρήσει**. Θυμώνει, εκδικείται και βασανίζει στην κόλαση εκείνους που δεν το ακούνε κι άλλα πολλά τέτοια θρησκόληπτα και άρρωστα.
Ε αυτόν τον Θεό καλά έκανε και δεν τον πίστευε γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει. Του εξήγησα ότι όλα αυτά δεν ισχύουν. Του μίλησα για τον Θεό που μας αποκάλυψε ο Χριστός, για την Παναγία τους αγίους, και γενικά για το ορθό βίωμα κι εμπειρία της πίστεως μας. Κατάλαβε κι αυτός αυτό που κατάλαβα κι εγώ από την αρχή, ότι ήταν Χριστιανός χωρίς να το γνωρίζει. Διότι το Πνεύμα όπου θέλει πνει και σίγουρα ή μάλλον ευτυχώς ο Θεός δεν μας ρωτάει, σε ποιον θα δώσει την χάρη του.
Την ερχόμενη Κυριακή ήρθε στην Λειτουργία. Πλέον δεν λείπει ποτέ. Ήρθε να μείνει για πάντα. Διότι εδώ που τα λέμε δεν πιστεύω ότι είχε φύγει και ποτέ από την εκκλησία του Χριστού, ήταν πάντα εκεί ακόμη κι όταν έλειπε…
Όταν κι εάν πάμε στον παράδεισο θα βιώσουμε τρεις εκπλήξεις:
1.Δεν θα δούμε αυτούς που είμαστε σίγουροι ότι θα βλέπαμε.
2. Θα δούμε εκείνους που δεν περιμέναμε να δούμε.
3. και αιωνίως διερωτόμαστε πως βρεθήκαμε εμείς εκεί μέσα.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

Στην Εκκλησία δεν υπάρχουν οι πετυχημένοι με την ενδοκοσμική έννοια του όρου «επιτυχία». Δεν σωζόμαστε επειδή είμαστε οι πετυχημένοι ηθικά, αλλά μας σώζει η Χάρις την οποία αναζητούμε.
Το αν αποτύχουμε σε κάτι, αυτό μέσα στην Εκκλησία δεν θεωρείται κατάρα αλλά ευκαιρία ταπείνωσης, αυτοελέγχου, αυτογνωσίας. Χωρίς αυτογνωσία δεν μπορεί να υπάρξει και θεογνωσία.
Είναι αδύνατον ο άνθρωπος που ζει στην πλάνη της εγωπάθειας, της ουτοπικής ιδέας του εαυτού του, του ιδανικού, αλάθητου εαυτού του, να γνωρίσει τον Θεό, να υποψιαστεί έστω το τι θέλει ο Θεός, τί είναι ο Θεός, στο τι συνίσταται η σωτηρία. Κι γι’αυτό βλέπετε ο κοσμικός άνθρωπος μέσα στην αποτυχία του απελπίζεται, ενώ ο χριστιανός μέσα στην αποτυχία του βρίσκει την «επιτυχία», μέσα στην αποτυχία του ο χριστιανός δεν απελπίζεται διότι δεν βασίζεται στις δικές τους δυνάμεις μόνο, αλλά ελπίζει στην Χάρη του Θεού. Εάν ο άνθρωπος ελπίζει μόνο στις δικές του δυνάμεις, μόνο στον εαυτούλη του, τότε εάν κάτι πάει στραβά αμέσως απελπίζεται, τα χάνει, δεν ξέρει τι να κάνει.
Ο χριστιανός δεν πρέπει να το κάνει αυτό. Γιατί; Διότι ελπίζει στον Θεό, ελπίζει όχι στην επίγεια αποκατάσταση αλλά ελπίζει στην αγάπη του Θεού που θα τον σώσει μετά θάνατον. «Κράτα το νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι», είπε ο ίδιος ο Χριστός στον Άγιο Σιλουανό. Μέσα στην πλήρη αποτυχία σου, μέσα στην ύψιστη πτώση σου, μέσα στην σαπίλα της αμαρτίας σου, μην απελπίζεσαι. Κράτα εκεί τον νου σου εκεί στην αμαρτία σου, στην αποτυχία σου, στο προσωπικό σου σκοτάδι αλλά μην απελπίζεσαι...ζήσε δηλαδή γνωρίζοντας ότι δεν είσαι μόνο φως αλλά και σκοτάδι, δεν είσαι μόνο «πάντα καλά», αλλά «θα είσαι και κακά», ότι δεν είσαι μόνο αρετή αλλά και αμαρτία, είσαι άνθρωπος...γνώρισε τον εαυτό σου, αγάπησέ τον.

Αυτό δεν σημαίνει ότι αμνηστεύουμε την αμαρτία μας, ότι λέμε «δεν πειράζει που έκανα εκείνο ή το άλλο» αλλά σημαίνει πιο πολύ αυτό που λέγει ο ψαλμωδός:
«Ότι την ανομίαν μου εγώ γιγνώσκω, και η αμαρτία μου ενώπιόν μου έστι διαπαντός».
Γνωρίζοντας την αμαρτία μου, την φέρνω πάντα μπροστά μου ώστε να βλέπω τα χάλια μου, να μην πέφτω στην έπαρση, στην υπερηφάνεια, να μένω ασφαλής στην ταπείνωση, μακρυά από την κατάκριση των άλλων. Ασχολούμαι με τα κουρέλια μου. Δεν έχω χρόνο, ούτε την περιέργεια να καταπιάνομαι με τα λάθη των άλλων.
Δυστυχώς έχουμε την εντύπωση ότι πετυχημένος χριστιανός είναι αυτός που τηρεί τον νόμο. Λάθος. Πετυχημένος χριστιανός είναι ο ανύπαρκτος, αυτός ο οποίος καταρχήν δεν διαφημίζει την αρετή του αλλά την κρύβει, εκείνος που μένει στην ταπείνωση, παλεύει με τα πάθη του.
Αγιότητα δεν είναι να φτάσω σε μία "α" κατάσταση. Δεν είναι το ζητούμενο να φτάσω σε κάτι (να νηστεύω τόσες ημέρες, ή να προσεύχομαι τόσες ώρες, η φτάσω να παίρνω ευλογία από τον πνευματικό μου να κοινωνώ σε κάθε λειτουργία), αυτό δεν είναι αγιότητα. Αγιότητα είναι να έχεις σχέση με τον μόνο κατα φύση Άγιο. Να θέλεις να διατηρήσεις αυτήν την σχέση με τον Χριστό με κάθε κόστος. Κι ας είσαι άχρηστος, λαίμαργος, πόρνος, κλέφτης, ψεύτης, θυμώδης. Όλοι από κάτι έχουμε. Όλοι. Όχι ότι αμνηστεύουμε την αμαρτία, αλλά από την άλλη ούτε αγιοποιούμε την αρετή μας. Διότι δυστυχώς, αυτό κάνουμε εμείς.

«Η αμοιβή δεν δίδεται εις τον άνθρωπον δια την εργασίαν της αρετής, αλλά δια την ταπείνωσιν αυτού».
Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος ξεκάθαρα αναφέρει ότι ο άνθρωπος ασκείται όχι για να αμειφθεί λόγο των πνευματικών κατορθωμάτων των οποίων έπραξε, αλλά η αμοιβή του, δηλαδή η έλξης της Χάριτος, θα πραγματωθεί λόγο της ταπείνωσης η οποία καλλιεργείται δια της ασκήσεως.
Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουμε ότι η ασκητική ζωή που μας προτείνει η Εκκλησία, δεν είναι μία ζωή κανόνων, στερήσεων, «πρέπει», ώστε να είμαστε αρεστοί στον Θεό.

Ο Θεός μας αγαπά ακόμα και στην αμαρτία μας. Η αγάπη του Θεού δεν εκπίπτει. Όμως για να νιώσουμε αυτήν την αγάπη του Θεού στην ζωή μας θα πρέπει εμείς να διαμορφώσουμε την ύπαρξή μας έτσι ώστε η Χάρις να γίνεται αποδεκτή, να βρει χώρο μέσα μας να ενεργήσει ώστε ο Θεός να γίνεται αντιληπτός και «κατανοητός» όχι νοησιαρχικά αλλά βιωματικά.
Η ταπείνωση, δηλαδή η αίσθηση του ανθρώπου ότι είναι χρεώστης απέναντι στον κόσμο και στον Θεό, η παραδοχή του ανθρώπου ότι κάθε προσπάθεια αυτονομίας του θα καταλήξει σε αποτυχία, η αποδοχή της ανεπάρκειας του ανθρώπου για επίτευξη του αγαθού χωρίς την Χάρη, είναι το ζητούμενο στην πνευματική ζωή.

Ακόμα όμως και αυτό, δηλαδή η απόκτηση της ταπείνωσης δεν πρέπει να γίνει αυτοσκοπός. Καμία αρετή δεν πρέπει να γίνεται αυτοσκοπός. Καμία αρετή δεν πρέπει να παίρνει την θέση του Χριστού. Αυτό που επιδιώκει ο ταπεινός άνθρωπος δεν είναι να μείνει στην ταπείνωση, αλλά να αποκτήσει σχέση με τον Χριστό. Τον Χριστό ποθεί, τον Χριστό αναζητά. Η ταπείνωση λοιπόν, του δείχνει τον δρόμο προς τον Χριστό, του δείχνει τον δρόμο της Αγάπης.

Όμως ο ναρκισσισμός μας δεν μας αφήνει να ζήσουμε χριστιανικά. Έχουμε "εκκλησιαστικοποιήσει" τον εγωισμό μας, έχουμε κάνει την «πνευματική ζωή» μία ζωή αποξένωσης από τους άλλους και όχι κοινωνίας με τους άλλους.
Αυτόνομες νομοτελειακές πράξεις ηθικής και "κάθαρσης παθών" έχουν αντικαταστήσει τον Χριστό.
Ο Χριστός είναι το παν. Όχι η ηθική, ούτε η ασκητική μας προσπάθεια. Όλα στόχο έχουνε τον Χριστό. Οτιδήποτε αυτονομείται από τον στόχο αυτό είναι ένα ναυάγιο.

Και το τονίζουμε αυτό διότι μπορεί ακόμα και η άσκησή μας και η ηθική μας να γίνουν οι φυλακές της βιτρίνας μας. Και ενώ κοπιάζουμε και στερούμαστε, τελικά δεν προοδεύουμε εν Χριστώ.
Ο τρόπος ζωής που μας προτείνει η Εκκλησία Του δεν έχει σκοπό να μας κάνει απλά καλύτερους ανθρώπους, αλλά χριστιανούς. Και αυτό είναι κάτι πιο βαθύ και ουσιαστικό από μία αποσπασματική αλλαγή σε τρόπους συμπεριφοράς μας.
Χριστιανική ζωή σημαίνει ότι ζούμε με μετάνοια και νήψη, με συγχώρεση και αμνησικακία, με ταπείνωση και απλότητα κατα μίμηση Χριστού.
Σημαίνει ότι ζούμε μέσα στα Μυστήρια της Εκκλησίας όπου η Χάρις έρχεται και μας θεραπεύει, μας παρηγορεί, μας αγιάζει.
Σημαίνει ότι ζούμε ευχαριστιακά και προσευχητικά.
Άλλο να ζούμε ασκητικά και άλλο να ζούμε χριστιανικά.
Άλλο να ζούμε ηθικά και άλλο να ζούμε θεάρεστα.
Τα πρώτα δεν συνεπάγονται τα δεύτερα.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

"Οι θυρωροί του κακού..."

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν από το πόνο των άλλων; Ναι υπάρχουν. Υπάρχουν άνθρωποι που η μόνη τους χαρά είναι να καταστρέφουν τις ζωές των άλλων; Δυστυχώς υπάρχουν, και είναι πάρα πολύ κοντά μας.
Εχθές βράδυ είδα την ισπανική ταινία «Ο Θυρωρός». Ένας νεαρός άνδρας διακατέχεται από έλλειψη αισθήματος χαράς.
Η ζωή του είναι μια κόλαση απουσίας νοήματος. Το μόνο που του δίνει ικανοποίηση είναι να προκαλεί πόνο στους άλλους ανθρώπους. Δηλαδή τρέφεται με την δυστυχία των άλλων. Δεν αντέχει να βλέπει χαρούμενους και επιτυχημένους ανθρώπους. Όπου συναντάει το γέλιο και την ομορφιά επιθυμεί να την εξοντώσει. Κάνει τα πάντα αρκεί να δει το δάκρυ στα μάτια του άλλου, αρκεί να αντικρύσει διαλυμένη την ζωή του άλλου ανθρώπου.
Μη μου πείτε ότι δεν αναγνωρίζεται αυτόν τον ρόλο σε πολλούς ανθρώπους δίπλα σας; Ίσως και μέσα σας. Γιατί δεν είναι πάντα οι άλλοι που κάνουν κακό σε εμάς αλλά και εμείς που κάνουμε κακό στους άλλους.
Υπάρχουν άνθρωποι εντός της εκκλησίας, που χαίρονται με το λάθος του άλλου. Που η πτώση και η αμαρτία του αδελφού τους όχι μόνο δεν τους οδηγεί σε προσευχή και δάκρυα αλλά αντιθέτως τους προσφέρει χαρά και ικανοποίηση. Γλυκαίνονται περισσότερο στην κόλαση του άλλου παρα στο δικό τους παράδεισο.

Είναι οι άνθρωποι που σε κατηγορούν, σε συκοφαντούν, σε περιμένουν στην γωνία με το δάκτυλο στην σκανδάλη και στο πρώτο λάθος σε εκτελούν. Σκαλίζουν την ζωή σου, ξεσκεπάζουν τα αμαρτήματα σου, αδιαφορούν για τον πόνο που θα σου προκαλέσουν με σχόλια και κείμενα τους, με φαιδρές τοποθετήσεις και ψευδείς ειδήσεις, όλα εκφορές ενός διαστρεμμένου ψυχισμού, που ζει και τρέφεται από την ταραχή, την ένταση, το κακό και τον πόνο. Το σκοτάδι που ζει μέσα τους, απλώνεται σε κάθε ενέργεια τους όσο καλά κι εάν προσπαθούν να τακτοποιήσουν στην βιτρίνα του δημόσιου βίου τους.

Συνήθως έχουν το προφίλ του «καλού παιδιού» ή «ανθρώπου», απαραίτητο για να ενεργήσουν το σχέδιο της εξόντωση των άλλων. Ποιος θα άνοιγε την πόρτα σε κάποιον που θα κρατούσε μαχαίρι; Τις περισσότερες φορές ο εκτελεστής σου κρατάει λουλούδια και ο δήμιος πριν ρίξει την τελευταία μαχαιριά, σου χαμογελά ηδονικά.
Τους καταλαβαίνεις όμως από το βλέμμα, στην «λάμψη» του υπάρχει ένα βαθύ σκοτάδι. Είναι εμμονικοί, σχεδόν παραληρηματικοί και συχνά επαναλήψιμοι. Μια κι αυτό που φωνάζουν δεν είναι η αλήθεια αλλά η αρρώστια τους.
Έχουν ζωή αντιφατική, ψευδή και απόλυτα συγκρουσιακή. Γι’ αυτό χτυπάνε αλύπητα τους άλλους γιατί δεν αντέχουν τον εαυτό τους. Το μίσος προς τους άλλους, είναι το μίσος προς τον εαυτό τους, που ποτέ δεν αποδέχθηκαν και δεν αγάπησαν.

Μη νομίσεις όμως ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι κάποιοι αιμοβόρα τέρατα. Όχι. Αντιθέτως φοράνε κοστούμι και γραβάτα, ταγιέρ και γόβες, είναι στην πόλη και το χωριό μας, στην γειτονιά και μέσα στο σπίτι και στους ναούς μας. Πολλές φορές μέσα στο ίδιο μας τον εαυτό.
Ούτε είναι οι άλλοι, αυτοί οι κοσμικοί «αμαρτωλοί» άνθρωποι οι μακράν της εκκλησίας. Αντιθέτως πολλοί από αυτούς είναι μέσα στην εκκλησία και κρατάνε ψηλά την σημαία της. Είναι λόγιοι και συγγραφείς, ψάλτες και θεολόγοι, κληρικοί και λαϊκοί, άνθρωποι των γραμμάτων και της πίστεως, αλλά στερημένοι της Χάριτος του Θεού.

Για τον Χριστό δεν αρκεί να πηγαίνεις στην εκκλησία, δεν αρκεί να τηρείς τους κανόνες και τους νόμους της, εάν όλα αυτά δεν σε μεταμορφώνουν σε άνθρωπο φωτός, χαράς και αγάπης.
Το ότι πας στην εκκλησία δεν σημαίνει ότι έγινες και μέλος της. Δηλαδή σώμα Χριστού. Η εκκλησία για να υπάρχει πρέπει να συγκροτείται. Γι αυτό και δεν θα βρείτε ούτε ένα ορισμό από τους Αγίους Πατέρες, για το τι σημαίνει εκκλησία. Διότι δεν ορίζεται αλλά βιώνεται.
Έτσι δεν πάμε στην εκκλησία αλλά στο ναό για να πραγματώσουμε μέσα στην Θεία Ευχαριστία την εκκλησία. Η εκκλησία πραγματώνεται στην Θεία Λειτουργία, στην Χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, στην αγάπη του Πατρός και κοινωνία του Αγίου Πνεύματος. Εκεί μαθαίνουμε ο ένας να αγαπάει τον άλλον και οι ζωές μας να κοινωνούνται. «Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους, ἵνα ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογήσωμεν». Ἄς ἀγαπήσουμε ὁ ἕνας τόν ἄλλο, γιά νά ὁμλογήσουμε ὅλοι μαζί…. «Πατέρα Υιόν και Αγιον Πνευμα Τριάδα Ομοούσιον και αχώριστον…».

Δεν μπορείς να ομολογείς ότι πιστεύεις στον Θεό εάν δεν αγαπάς τον συνάνθρωπο σου. Γι αυτό το μόνο κριτήριο για την εκκλησιαστική μας ταυτότητα είναι η Αγάπη. Μονάχα αυτός που αγαπά κοινωνεί του μυστηρίου της εκκλησίας και του Θεού.
Η εκκλησία δεν είναι μια ιδέα που υπερασπιζόμαστε αλλά μια Παρουσία που γευόμαστε. Είναι ο Χριστός που φανερώνει την μόνη αλήθεια, ότι ο Θεός δεν έχει αλλά είναι Αγάπη. Όποιος δεν γεύτηκε την αγάπη δεν γεύτηκε ποτέ τον Θεό.
........................................................................
π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

«Το ίδιο συμβαίνει και όταν δεν μπορώ να καταλάβω πως, οτιδήποτε δεν έχω δεν μου χρειάζεται.
Μου άρπαξαν τα ρούχα μου, τα πράγματα μου ή τα χρήματα μου, μου άρπαξαν την γυναίκα μου, τον φίλο μου ή τον πατέρα μου σημαίνει ότι δεν μου χρειάζονται. Η στέρησις και η οδύνη αποτελούν κριτήριο της πνευματικότητος μας. Άνθρωπος που αντιδράει στον πόνο, ή που φοβάται τον πόνο, ή που δυσκολεύεται στην έλλειψη και στην απουσία ων πραγμάτων , δεν έχει Θεό, ο Θεός γι’αυτόν είναι νεκρός.»
«Αδοκίμαστος , απείραστος άνθρωπος είναι σαν ένα καραβάκι που δεν ξέρεις ακόμη αν μπορεί να πλεύσει. Ας μην έχουμε ποτέ εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, εφ’οσον δεν είμαστε δοκιμασμένοι. Θα δοκιμασθούμε με πειρασμούς από τους συντρόφους μας, από τους ανθρώπους που μας περιβάλλουν, από την σκληρότητα της ζωής και από την μοχθηρία των ανθρώπων Εάν δεν ξεπεράσουμε την κακία και την αντίδραση, την συκοφαντία και τον πόνο που μας προκαλούν οι άλλοι, εάν δεν δοκιμάσουμε την θλίψη, τότε δεν είμαστε καν στην αρχή της πνευματικής μας πορείας. Πρέπει να τα δοκιμάσουμε αυτά για να έχουμε κάποια εμπιστοσύνη στον εαυτό μας»

«Ο Αδοκίμαστος άνθρωπος μπορεί να βρεθεί μπροστά στον πονηρό και να νομίζει πως είναι ο Χριστός»
Βιβλίο: "Περί Αγάπης, Ερμηνεία στον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή" –Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου

Να έχεις ευλογίες και να μην το ξέρεις, να έχεις ανθρώπους που σε αγαπούν και σε νοιάζονται και εσύ να νομίζει ότι είσαι καλαμιά στον κάμπο. Τρομερό πράγμα!
Πολλές φορές θέλουμε να νιώθουμε παρατημένοι απ' όλους. Όχι επειδή είμαστε, αλλά έτσι θέλουμε να νομίζουμε. Είναι θα λέγαμε ένα ψυχολογικό τρικ για να το παίζουμε αδικημένοι και να κρυβόμαστε πίσω απ' αυτήν την κατάσταση για να δικαιολογούμε την μιζέρια μας, την παραξενιά μας, το ανικανοποίητο "εγώ" μας, το ότι δεν τα βρίσκουμε με τους άλλους, την μοναξιά μας.

Δεν είναι το πρόβλημά μας οι άλλοι. Τις περισσότερες φορές το "εγώ" μας είναι το πρόβλημά μας. Επειδή όμως θεωρούμε ότι οι άλλοι είναι το πρόβλημά μας γι' αυτό και ρίχνουμε την ευθύνη σ' αυτούς. Τους κατηγορούμε ότι μας αδίκησαν, μας πρόσβαλαν, μας πλήγωσαν. Δεν θέλουμε να γκρεμίσουμε αυτό που πιστεύουμε για τον εαυτούλη μας. Γι' αυτό και εναντιωνόμαστε σε κάθε έναν που υποψιαζόμαστε ότι μας αμφισβητεί.
Για του λόγου το αληθές παρατηρώ ότι κάθε ανάρτηση που έχει έστω και ένα ψιχουλάκι αυτοδικαίωσης και συνάμα ελέγχει τον άλλον, είναι πιο αρεστή από άλλες αναρτήσεις που προβάλουν τον αυτοέλεγχο.

Κάθε ανάρτηση που περιέχει "δεν φταις εσύ", "σε όποιον αρέσω", "μακρυά από αυτούς που δεν σε εκτιμούν", "κοίτα τον εαυτούλη σου", κτλ. παίρνει περισσότερα like από αναρτήσεις που περιέχουν " συγχώρα, υπέμεινε, ταπεινώσου, σταυρώσου για χάρη του άλλου" ή "εσύ φταις, όχι ο άλλος" ή "πάψε να είσαι μυγιάγγιχτος".
Είναι φοβερό το ότι δεν έχουμε κατανοήσει ότι δεν αγαπούμε γνήσια, και όχι μόνο αυτό, αλλά το δικαιολογούμε! Δικαιολογούμε την αδιαλλαξία μας, δικαιολογούμε τον θυμό και την οργή μας, δικαιολογούμε την κακία μας και το μίσος μας, τον σταυρό που προσφέρουμε στους άλλους.
Πόσα στιχάκια κυκλοφορούν στο διαδίκτυο με περιεχόμενο την αυτοδικαίωση ή το πόσο αδικημένοι δήθεν είμαστε κτλ. Και είναι λυπηρό να τα βλέπεις δημοσιευμένα σε προφίλ ανθρώπων που λένε ότι πιστεύουν στον Χριστό.

Το "Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με", για ποιον το λέμε;
Για εμάς ή για κάποιον άλλον;
Διότι εάν το λέμε για εμάς, άρα εμείς ζητούμε έλεος, άρα αναγνωρίζουμε τα λάθη και τα πάθη μας. Παύουμε να ζούμε έτοιμοι να παρεξηγηθούμε, σταματούμε την μουρμούρα της γκρίνιας για τους άλλους και μετανοούμε για τα δικά μας σφάλματα.
Όσα κομποσχοίνια κι αν φοράμε στο χέρι μας, δεν σημαίνει τίποτα απολύτως, εάν δεν ταπεινωθούμε. Θα συνεχίσουμε να υποφέρουμε λόγο του εγωισμού μας ζώντας στην πλάνη ότι είμαστε και μάρτυρες και υπομένουμε θλίψεις, ενώ η πραγματικότητα είναι ότι όλα αυτά τα κακά τα έχουμε δημιουργήσει μόνοι μας στην ζωή μας και στους γύρω μας.
Μετάνοια χρειαζόμαστε και ταπείνωση και όχι γλυκά λογάκια που τονώνουν τον εγωισμό μας.
Βέβαια ελεύθεροι είμαστε να επιλέξουμε. Άρα και υπεύθυνοι στο που θα καταλήξουμε.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Να συμπεριφέρεσαι στους άλλους όπως θα ήθελες να σου συμπεριφέρονται. Αυτός είναι ο πιο απλός και περιεκτικός λόγος του ευαγγελίου. Και συνάμα ο πιο δύσκολος. Γιατί; Γιατί είμαστε εγωιστές και φίλαυτοι. Ζητούμε δικαίωση σε κάθε μας πράξη. Κρίνουμε σκληρά, κατακρίνουμε άδικα, δικάζουμε ως αλάθητοι τους πάντες. Και τι καταφέρνουμε; Προσθέτουμε ταραχή στην ψυχή μας, φοβία, ανασφάλεια κι άγχος.
Να αγαπάς όσους σε αγαπούν, να βοηθάς όσους σε βοηθούν, να ελεείς όσους σε ελεούν. Αρκεί; Μα αυτό δε σε κάνει Χριστιανό. Αυτό μπορεί να το πράττει ο καθένας. Ο Χριστιανός είναι το αλάτι της γης. Ξεχωρίζει γιατί αγαπά και πεθαίνει για τους εχθρούς του - συγχωρώντας τους κιόλας - όπως ο Χριστός επάνω στο Σταυρό. Βέβαια εμείς απέχοντας πολύ από αυτό αρκεί μοναχά να προσευχόμαστε όταν μας αδικούν, όταν μας συκοφαντούν ή μας εχθρεύονται. Έστω για αρχή. Ίσως μετά μαλακώσει η καρδιά μας και γεμίσει αγάπη. Ακόμα και για αυτούς που δε θέλουμε να τους βλέπουμε το πρωί και να τους πούμε καλημέρα; Θα ρωτήσει κάποιος. Και ρωτώ. Και θέλουμε εμείς τώρα να πάμε στον Παράδεισο;
Φανταστείτε να μας βάλει ο Χριστός δίπλα δίπλα στον Παράδεισο. Θα αντέχαμε μια τέτοια αιώνια ζωή; Για αυτό οι άγιοι προσεύχονταν για όλο τον κόσμο και όλους ήθελαν να τους σώσει ο Χριστός κι ας ήταν κι αυτοί σε μια ακρούλα.

Σε μια ακρούλα του Ουρανού.

Θεολόγος Παπαδόπουλος

Το κάτι παραπάνω θα μας ζητήσει ο Χριστός. Γι αυτό ας αγωνιζόμαστε με θάρρος και φιλότιμο.

Αρχιμ. Σεραφείμ Λεβέντης

Ὅταν θέλεις νά συμβουλέψεις κάποιον στό καλό, πρῶτα νά τοῦ δείξεις τήν ἀγάπη σου, καί μετά μέ λεπτότητα καί προσοχή νά τοῦ κάνεις τήν παρατήρηση, προσέχοντας νά μήν τόν πληγώσεις... Γιατί αὐτός θά παρατηρήσει πρῶτα τήν ἀγάπη πού θά τοῦ δείξεις, κι ὕστερα θά προσέξει τήν παρατήρηση πού θά τοῦ κάνεις... Ἔτσι θά τόν ὠφελήσεις χωρίς νά βλαφτεῖ ἡ ψυχή του...

(Άγιος Ισαάκ ο Σύρος)