"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Όποιος αγαπά τον Κύριο, πάντοτε Εκείνον σκέφτεται, και η μνήμη του Θεού γεννά την προσευχή. Αν δεν θυμάσαι τον Κύριο, τότε δεν θα προσεύχεσαι, και χωρίς την προσευχή η ψυχή δεν θα παραμένει στην Αγάπη του Θεού, γιατί με την προσευχή έρχεται η Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Η προσευχή προφυλάσσει τον άνθρωπο από την αμαρτία, γιατί ο προσευχόμενος νους είναι απασχολημένος με τον Θεό και στέκεται με ταπεινωμένο πνεύμα ενώπιον του Προσώπου του Κυρίου, τον Οποίο γνωρίζει η ψυχή του προσευχόμενου.

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης (✞ 24 Σεπτεμβρίου 1938)
82 χρόνια από την κοίμηση του Αγίου Σιλουανού.

Τα τελευταία χρόνια υπάρχει ένα ιδιαίτερο κύμα πνευματικότητας από ομιλίες εσωτερικής βελτίωσης,βιβλία για την ανάπτυξη του εαυτού, αλλά παρ’ όλα αυτά ο εαυτός μας δυστυχώς δεν αλλάζει. Διαβάζουμε συνεχώς ρητά του στυλ : “Είσαι τέλειος”, “είσαι απίστευτος”, “χαμογέλασε τώρα!”, “η αλλαγή θα έρθει” κλπ αλλά δυστυχώς ο πόνος, η κατάθλιψη, η στεναχώρια και η αμαρτία θα έχουν μέσα μου τη δική τους φωλιά, θα αναπτύσσονται συνεχώς και εγώ δεν θα θεραπεύομαι. Όλα αυτά είναι σαν να ρίχνεις κολόνια σε σκουπίδια ή σαν να θέλεις να κάνεις εγχείρηση χωρίς τομές , φάρμακα αλλά και χωρίς να μπεις στο χειρουργείο. Δεν αλλάζει ο άνθρωπος με αόριστες κουβέντες μπροστά στον καθρέπτη του σπιτιού μας ή με τραγουδάκια στο ντουζ. Τα πάντα στις μέρες μας ωραιοποιούνται αλλά για ευθύνη και μετάνοια δυστυχώς πουθενά λόγος. Να αλλάξουν οι άλλοι αλλά εγώ είμαι ο τέλειος και ο απίστευτος!

Μπορεί με ένα βιβλίο προσωπικής βελτίωσης να περάσεις ωραία την ώρα σου στην παραλία με τον παγωμένο φρέντο αλλά η ζωή σου δεν θα αλλάξει αν δεν πάρεις γενναίες αποφάσεις και αν δεν πας σε Αυτόν που μπορεί να αλλάξει την καρδιά σου. Ο Όσιος Πορφύριος έλεγε ότι ο Χριστός είναι το παν ! Μόνο ο Χριστός μπορεί να αλλάξει μέσα μου τα πράγματα , κανείς άλλος. Ούτε τα ωραία ποιηματάκια, ούτε οι γλυκανάλατες ομιλίες και τα λουλουδάτα βιβλία που μιλάνε για αλλαγή χωρίς να έχουν Αυτόν που θα γυρίσει την πυξίδα προς την ανατολή και τη θεραπεία. Βλέπεις κουστουμάτους στο FB να παρουσιάζουν βιβλία για το πως θα βελτιώσουμε τη ζωή μας και πως θα χαμογελάμε ακόμα και στον πόνο. Δικαίωμά τους, τη δουλειά τους κάνουν για να βγάλουν κανένα φράγκο αλλά ευχαριστώ, δεν θα πάρω. Σαν να σου λέει κάποιος συνταγές χωρίς να έχει μαγειρέψει ποτέ στη ζωή του.
Ο Άγιος Παϊσιος έλεγε ότι τα Πατερικά βιβλία είναι φάρμακα για την ψυχή μας διότι είναι εμποτισμένα με αγώνα, άσκηση , δάκρυα, πόνο, πάλη με τον διάβολο και μετάνοια. Δεν είναι βιβλία γραμμένα τρώγοντας χαβιάρι, σε roof garden ξενοδοχείου, αλλά με πνευματικό αγώνα και πόνο, σε ερήμους και γκρεμούς. Ιδιαίτερα το βιβλίο των βιβλίων που βρίσκεται στο σπίτι μας. Διαβάζουμε Αγία Γραφή ή την έχουμε σκονισμένη στα μπαούλα σαν τα μπιμπελό της γιαγιάς;

Προσπαθούμε πολλές φορές να δικαιολογήσουμε τα πάντα ώστε να νιώσουμε καλά. Αυτό μας λένε και οι γλυκανάλατες ομιλίες. Δεν θέλουμε να ακούσουμε έστω μια συμβουλή από τον πνευματικό μας , πολλές φορές θα του πούμε τι θα κάνει ή αν μας πει κάτι αντίθετο θα αντιδράσουμε ή θα ζητήσουμε άδεια να βρούμε άλλον. Ακόμα και στην αμαρτία, προσπαθούμε να την ωραιοποιήσουμε , να πούμε ότι δεν τρέχει και τίποτα, υπάρχουν και χειρότερα ή και ακόμα αφού κάνω και μια καλή πράξη θα έρθουν όλα σε ισορροπία. Ακόμα και την άσκηση, την κάνουμε με το φρόνημα της λαϊκής θρησκευτικής παράδοσης και όχι με την έννοια της πνευματικής εκγύμνασης ή θεραπείας.

Βλέπουμε και μια άλλη τάση: “Πνευματικότητα του FB”. Φραπέ, πληκτρολόγιο, άνεση και γράφουμε σε Ιερείς ή σε ιστολόγια με παρακλήσεις ονόματα για μνημόνευση αλλά δεν ξέρω αν αυτοί που το κάνουν αυτό φτιάχνουν κανένα προσφοράκι για να το πάνε στον Ιερέα της ενορίας τους ή γονατίζουν για λίγο το βράδυ με το κομποσχοίνι στα χέρια με δάκρυα να τρέχουν για όλον τον κόσμο. Βλέπω ανθρώπους που μου στέλνουν ονόματα για μνημόνευση και την Κυριακή το πρωϊ στέλνουν “καλημέρες” με λουλουδάκια και αρκουδάκια διότι προφανώς δεν θα πάμε στην Εκκλησία αλλά θα συνεχίσουμε τον διαδικτυακό εκκλησιασμό. Φυσικά δεν αναφέρομαι σε ανθρώπους με προβλήματα υγείας ή κινητικά προβλήματα.
Μου έλεγε ένας γέροντας κάποτε : “Νηστεία σημαίνει να σηκώνεσαι από το τραπέζι και να πεινάς, προσευχή σημαίνει να σε ενοχλούν οι λογισμοί , ο πειρασμός ή ο ύπνος και εσύ να αντιστέκεσαι σαν μαχητής στον πόλεμο. Να κοιτάς το πρόσωπο του Κυρίου και να νιώθεις ότι βλέπεις τον πατέρα σου και τον Δημιουργό όλου του κόσμου. Να εκκλησιάζεσαι και να τρελαίνεται η καρδιά σου από χαρά και ευχαριστία. Να λαχταράς να Κοινωνήσεις το Σώμα και το Αίμα του Χριστού και μετά να σε πιάνουν δάκρυα χαράς! Να σου κάνει ο άλλος κακό και να του απαντάς :“Δεν πειράζει εγώ θα σε αγαπώ’’.Να πηγαίνεις για εξομολόγηση και να μην προλαβαίνεις να σκουπίζεις τα δάκρυά σου όταν διαλύεις την καρδιά σου στα ποδάρια του Κυρίου...”

Αυτό το φρόνημα οφείλουμε να αποκτήσουμε αδέρφια! Με το να πηγαίνουμε στον καθρέπτη του σπιτιού μας και να λέμε “Είσαι τέλεια και πανέμορφη!”, “Είσαι τρομερός !μη μασάς” δεν αλλάζουν τα πράγματα, ίσως για κάποια δευτερόλεπτα νιώσουμε λίγο καλά αλλά μέχρι εκεί. Μόνο με τη Χάρη του Θεού έχουμε εσωτερικές μεταμορφώσεις. Τα υπόλοιπα είναι ψεύτικοι συναισθηματισμοί και στιγμιαίες χαρές με το κάλυμμα του πονηρού.
Το πετραχήλι του πνευματικού μας περιμένει συνέχεια να ανοίξουμε το βιβλίο της καρδιάς μας. Ο Εφημέριός μας είναι εκεί για να μας παιδαγωγήσει εν Χριστώ, πάντα με χαρά και αγάπη.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Iερά Μητρόπολη Λήμνου.
Η “ωραιότητα” της αμαρτίας μας…
EUXH.GR

"Δώσε και θα λάβεις, κράτα και θα χάσεις… "

Ο πραγματικά ταπεινός δεν είναι αυτός που κακολογεί και μαστιγώνει τον εαυτό του για αυτά που δεν κατάφερε ή δεν πέτυχε. Αλλά εκείνος που βλέπει τι μπορεί να γίνει και που μπορεί να φτάσει με την βοήθεια Του Θεού. Ταπείνωση σημαίνει να πιστεύω ότι τα πάντα, όσα έχω και δεν έχω είναι του Θεού.
Ο ταπεινός ζει με ευχαριστία και ευγνωμοσύνη. Ρουφά την κάθε στιγμής της ζωής ως δώρο και όχι ως αυτονόητο. Κανείς δεν του χρωστάει τίποτα, τα πάντα είναι δωρεές που ζητούν να τις ζήσουμε και να ευχαριστήσουμε γι΄ αυτές τον Θεό.
Η γκρίνια είναι κατάρα, η ευχαριστία είναι ευλογία. Όταν μάθεις να λες ευχαριστώ στα λίγα θα έρθουν τα πολλά. Η αφθονία κρύβεται στην ευγνωμοσύνη.
Ο Χριστός πολλαπλασιάζει τους πέντε άρτους και τα ψάρια, τρώνε πάντες και περισσεύει διότι ούτε μια στιγμή δεν σκέφτηκε όπως οι μαθητές του, ότι «είναι λίγα ας τα κρατήσω για μένα….». Ότι δίνεις επιστρέφει πίσω σε εσένα. Το λίγο γίνεται πολύ όταν ξέρεις να το μοιράζεσαι. Δώσε και θα λάβεις, κράτα και θα χάσεις…

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ: «Οι άνθρωποι καταντήσανε σαν άδεια κανάτια…»

Οἱ ἄνθρωποι καταντήσανε σὰν ἄδεια κανάτια, καὶ προσπαθοῦν νὰ γεμίσουν τὸν ἑαυτό τους, ρίχνοντας μέσα ἕνα σωρὸ σκουπίδια, ἐκθέσεις μὲ τερατουργήματα, μπάλλες, ὁμιλίες καὶ ἀερολογίες, καλλιστεῖα, ποὺ μετριέται ἡ ἐμορφιὰ μὲ τὴ μεζούρα, ἠλίθιους καρνάβαλους, συλλόγους λογῆς-λογῆς μὲ γεύματα καὶ μὲ σοβαρὲς συζητήσεις γιὰ τὸν ἴσκιο τοῦ γαϊδάρου, συνδέσμους ἀφιερωμένους στοὺς ἀποθεωμένους ἄνδρας τῆς Εὐρώπης κι ἕνα σωρὸ ἀλλὰ τέτοια.
Αὐτή, μὲ μιὰ ματιά, εἶναι ἡ εἰκόνα τῆς ἀνθρωπότητας σήμερα, ποὺ νὰ μὴν ἀβασκαθῇ! Ποῦ νὰ βρεῖ κανένας καταφύγιο; … -Δόξα στὸν Θεό, ποὺ ὑπάρχει ἀκόμα κάποιο καταφύγιο γιὰ μᾶς ποὺ δὲν εἴμαστε σὲ θέση νὰ νοιώσουμε «τὸ μεγαλεῖο τῆς ἐποχῆς μας».
Δόξα στὸν Θεὸ ποὺ ὑπάρχουν ἀκόμα κάποιοι τόποι ποὺ δὲν τοὺς ἐξήρανε αὐτὴ ἡ φυλλοξήρα ποὺ λέγεται σύγχρονος πολιτισμός. «Καλὸ εἶναι νὰ ὑπάρχεις, ἀλλὰ νὰ ζεῖς εἶναι ἄλλο πρᾶγμα».

Πηγή: Το μέγα Γεροντικόν

Η πρώτη επαφή τού παπά Χαράλαμπου τού Διονυσιάτη με τόν Όσιο Ιωσήφ τόν Ησυχαστή...

– Χαράλαμπε για ποιό σκοπό ήλθες εδώ;
– Ήλθα για να γίνω μοναχός.
– Μπορείς να ζήσεις εδώ όπως ζούμεν εμείς;
– Να δοκιμάσω Γέροντα.
– Να δοκιμάσεις! Λοιπόν αρχίζουμε. (Στρέφεται στον Αρσένιον)
– Αρσένιε ο βαφτηστικός σου θέλει να να γίνη μοναχός. Λοιπόν θα κάμετε μαζί από τρεις χιλιάδες μετάνοιες (γονυκλισίες) και μετά θα τα πούμε.

Αρχίζει λοιπόν η πρώτη πάλη. Δώστου-δώστου να και τελειώνει ο Γέρο Αρσένιος. Έμειναν του Χαράλαμπου πενήντα μετάνοιες· τελειώνει κι΄ αυτός. Ποιόν να θαυμάσης πρώτα, τον αρχάριον Χαράλαμπον ή τον Αρσένιον ηλικιωμένον γύρω στα 65 με προθυμία να κάμουν και οι δύο από τρεις χιλιάδες μετάνοιες.

Επιστροφή στο Γέροντα Ιωσήφ...
– Χαράλαμπε πως τα βλέπεις τα πράγματα· εμείς εδώ έτσι ζούμε· θα μπορέσεις;
– Σήμερα Γέροντα δεν κατάλαβα τίποτα· δεν ξέρω στο μέλλον.

Μετά απ΄ αυτήν την πρώτην μεγάλην δοκιμασίαν ο Γέρο Ιωσήφ κατάλαβε ότι ο Χαράλαμπος ήταν έτοιμος για ανώτερους αγώνες. Τον κράτησε αλλά και σ΄ένα χρόνο τον προχείρησε σε μεγαλόσχημο μοναχό με το ίδιο όνομα, αλλά και σε ιερέα για τις λειτουργικές ανάγκες της συνοδείας.

https://www.ekklisiaonline.gr/

Κάθε δάκρυ που τρέχει για τον Χριστό…

Ὅταν μέ ἀκοῦς νά σοῦ μιλάω γιά δάκρυα, μή φαντάζεσαι ὅτι σέ θέλω γεμᾶτο πίκρες καί φαρμάκια. Τά δάκρυα γιά τά ὁποῖα σοῦ μιλάω, δέν φέρνουν πίκρα στήν καρδιά, ἀλλά μιά γλύκα τόσο μεγάλη, πού δέν σοῦ τήν δίνουν οὔτε τά γέλια τά πιό τρανταχτά.

Δέν μέ πιστεύεις ἐμένα; Ἄκουσε τότε τόν ἅγιο Λουκᾶ. Μᾶς λέγει: Οἱ Ἑβραῖοι εἶχαν πιάσει τούς ἁγίους ἀποστόλους. Καί τούς ἔδωσαν «τό ξύλο τῆς χρονιᾶς τους»! Καί τούς ἔδιωξαν. Καί οἱ ἀπόστολοι ἔφυγαν γεμᾶτοι χαρά! (Πράξ. 5,41).

Τήν χαρά αὐτή, δέν τούς τήν προκάλεσε τό ξύλο! Αὐτό μόνο πόνο προκαλεῖ. Ὄχι εὐχαρίστηση. Ὄχι χαρά. Αὐτό ὅμως πού δέν τό κάνει τό ξύλο, τό κάνει ἡ πίστη στόν Χριστό. Γιατί ἡ πίστη στό Χριστό εἶναι ἐπάνω ἀπό τήν φύση· ἐπάνω ἀπό ὅλα. Καί γι’ αὐτό τό ξύλο πού ἔφαγαν γιά χάρη Του, ἔγινε μέσα τους αἰτία καύχησης καί πηγή χαρᾶς.

Δυσκολεύεσθε ἀκόμη νά τό καταλάβετε, ὅτι τά δάκρυα, τό κάθε δάκρυ, πού χύνομε γιά τόν Χριστό εἶναι πηγή χαρᾶς; Νά μή δυσκολεύεσθε! Τά δάκρυα πού χύνομε γιά τόν Χριστό, εἶναι μέσα μας πηγή χαρᾶς· βαθειᾶς χαρᾶς.
Γιατί εἶναι μεγάλος ὁ Χριστός.
Γιατί ἡ πίστη Του εἶναι μεγάλη.

Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος

Κάποιος είχε πει στην γυναίκα του:
- Γυναίκα, πάω στο τάδε μέρος, για να στήσω ενέδρα και να σκοτώσω τον τάδε άνθρωπο. Αν δεις ότι δεν έρχομαι μέχρι το μεσημέρι, να μου φέρεις εκεί το φαγητό.
Πήγε αυτός στο μέρος εκείνο και κρύφτηκε πίσω από κάτι θάμνους και περίμενε το υποψήφιο θύμα του. Όμως, μεσημέριασε και το θύμα δεν πέρασε από εκεί. Και να σου, εμφανίζεται σε λίγο η γυναίκα του, φέρνοντας το φαγητό.
Άνοιξε ο σύζυγος το μπωλ και βλέπει ότι του έφερε φασολάδα.
Γυρίζει τότε στην γυναίκα του και της δίνει μια σφαλιάρα!
- Καλά, γιατί με χτύπησες; του είπε με παράπονο η γυναίκα του.
- Γιατί έβαλες λάδι στα φασόλια; Δεν ξέρεις ότι σήμερα είναι Τετάρτη;
- Καλά, του λέει η γυναίκα του, εσύ περιμένεις να σκοτώσεις τον άλλον και το λάδι σε πείραξε;
- Άλλο το ένα, άλλο το άλλο, απάντησε εκείνος, δικαιολογώντας τον εαυτόν του.
Πόσοι τέτοιοι υπάρχουν ανάμεσά μας!

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας †

Εις την ιστορία του ανθρωπίνου γένους υπάρχουν τρεις κυρίως πτώσεις: του Αδάμ, του Ιούδα, του Πάπα. Το δόγμα περί αλαθήτου του Πάπα είναι όχι μόνο αίρεση αλλά παναίρεση. Γιατί καμμία αίρεση δεν εξεγέρθηκε τόσο ριζοσπαστικά και τόσο ολοκληρωτικά κατά του Θεανθρώπου Χριστού και της Εκκλησίας Του, ως έπραξε τούτο ο Παπισμός δια του αλαθήτου του Πάπα-ανθρώπου. Δεν υπάρχει αμφιβολία. Το δόγμα αυτό είναι αίρεση των αιρέσεων, μιά άνευ προηγουμένου ανταρσία κατά του Θεανθρώπου Χριστού.

Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς.

Η ωραιότερη εγκυκλοπαίδεια για να μορφώσουμε τα παιδιά μας, είναι οι Βίοι των Αγίων.
Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς.