Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Η Αλήθεια της Εκκλησίας δεν είναι ένα αξίωμα, δεν είναι μία διδασκαλία, δεν είναι ένα συλλογιστικό συμπέρασμα, δεν είναι μία λογική έννοια, αλλά Πρόσωπο Ζωντανό, ο Θεάνθρωπος Χριστός, πάντοτε Παρών, ως Σώμα και Κεφαλή της Εκκλησίας.
Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς.

[toula]

«Υπάρχουν διάφοροι σταυροί. Υπάρχουν σταυροί, που έχουν εξαιρετικά μεγάλο βάρος, όπως οι σταυροί των Αγίων μαρτύρων, των Οσίων και των μεγάλων Ιεραρχών. Τέτοιοι σταυροί προορίζονται από τον Θεό για τους λίγους και εκλεκτούς Του, για τους οποίους γνωρίζει ότι είναι αρκετά ισχυροί και μπορούν να σηκώσουν και τον πιο βαρύ Σταυρό.
Για μας όμως, τους αδύναμους Χριστιανούς, που δίνουμε λίγη προσοχή στην πνευματική ζωή και είμαστε γεμάτοι πάθη και επιθυμίες της σάρκας, ο Θεός προετοίμασε πολύ πιο ελαφρούς σταυρούς.
Να τα δέχεστε και να τα υπομένετε όλα σαν σταυρό. Να σηκώσουμε τον σταυρό σημαίνει ήρεμα και με ευχαριστία να υπομένουμε όλα αυτά που μας στέλνει ο Θεός, τον πόνο και τις θλίψεις, τις ασθένειες και τις αδικίες.
Αυτό σημαίνει να βαδίζουμε αγόγγυστα την θλιμμένη οδό, με τη στενή πύλη, που οδηγεί στη Βασιλεία των Ουρανών. Σ’ αυτήν ακριβώς την οδό, πρέπει να ακολουθήσουμε τον Χριστό μας. Πρέπει να θυσιάσουμε τα πάθη, τις επιθυμίες και τα θελήματά μας στον Θεό και στους ανθρώπους.
Και όπως ο Κύριος ανέβηκε στον φοβερό Σταυρό του Γολγοθά, έτσι και εμείς όταν σηκώνουμε τον Σταυρό μας, πρέπει να θυμόμαστε ότι ακολουθούμε την οδό της διακονίας του Θεού και των ανθρώπων και αυτή η οδός είναι η μόνη, που μας οδηγεί μέσω του Γολγοθά στην Ανάσταση.

Άγιος Λουκάς Αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας».

[toula]

Πρέπει να είμαστε έτοιμοι
Όταν η καρδιά μας δεν έχει την αγάπη προς το Χριστό δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Είμαστε σαν πλοία που δεν έχουν φωτιά, βενζίνη στη μηχανή τους. Όσο ο άνθρωπος απλοποιείται, θεοποιείται. Γίνεται άκακος, ταπεινός, πράος, ελεύθερος. Αυτά που ακούμε, πολέμους, σεισμούς, καταστροφές, είναι βροντές και θα έρθει και η βροχή. Πρέπει να είμαστε έτοιμοι προς απολογία και μαρτύριο. Να γίνετε άνθρωποι άξιοι της άνω Ιερουσαλήμ.
Άγιος Αμφιλόχιος Πάτμου

[toula]

Αν ξέραμε τι έχει ετοιμάσει ο Θεός για μας στην Ανω Ιερουσαλήμ, γονατισμένοι θα ικετεύαμε τον Θεό να πάμε εκεί το γρηγορότερο.
Δεν θα κοιτάζαμε κανένα επίγειο πράγμα. Γι' αυτό οι Πατέρες και πολλοι άρχοντες, μεγιστάνες, βασιλόπουλα, άφηναν όλα τα του κόσμου και ασκήτευαν μέσα στις κουφάλες των δένδρων, στα όρη, στα σπήλαια και στις οπές της γής. Γιατί;
Γιατί αισθάνθηκαν αυτό το μεγαλείο μέσα στην ψυχή τους, την μεγάλη ευσπλαγχνία του Θεού, και τα εγκατέλειψαν όλα.
~ Γερόντισσα Μακρίνα Βασοπούλου (Απο το βιβλίο: Λόγια Καρδίας σελ, 439).

[toula]

+Γέρων Θεόδωρος Σπηλαιώτης: «Ὁ ἀσκητὴς τοῦ Ἁγιοφαράγγου»

«Ἂν θὰ μὲ ρωτούσατε νὰ σᾶς πῶ, τὶ κατάλαβα τόσα χρόνια στὴν ἔρημο, θὰ σᾶς ἀπαντοῦσα μὲ μιὰ λέξη: τὴν δύναμη τοῦ ψαλτηρίου. Ἂν ξεκινοῦσα τὴν ζωὴ μου τώρα, ἕνα θὰ πάσχιζα νὰ κάνω, νὰ ἀποστηθίσω τὸ ψαλτήρι. Αὐτὸ εἶναι ἡ γονικὴ μήτρα τῆς νοερᾶς προσευχῆς. Αὐτὸ εἶναι τὸ εὔφορο χῶμα, ὅπου εὐδοκιμεῖ ὁ σπόρος τῆς εὐχῆς. Αὐτὸ μαστίζει τοὺς δαίμονες. Ὅταν διάβαζα, στὶς ἀγρυπνίες μου, τὸ ψαλτήρι, ἐρχόνταν ὁ δαίμονας, ποὺ μούγκριζε σὰν ἀγριόχοιρος στὸ αὐτὶ μου. Εἰδικὰ, ὅταν ἔλεγα τὸν στίχο, «Ἀναστήτω ὁ Θεός…» καί τὸν στίχο ποὺ λέει, «Ἐσὺ εἶσαι Κύριος καὶ Θεὸς μου». Λυσσοῦσε, μὲ ἔπιανε ἀπὸ τὸν λαιμό, μὲ ἔπνιγε. Μπέρδευε τὰ λόγια μου, γιὰ νὰ μὴν τὸ πῶ. Τόσο πολὺ καιγόταν.

[toula]

Οἱ Ψαλμοί τοῦ Δαβίδ, ἡ καρδιά τῆς Ἁγίας Γραφῆς

Οἱ ψαλμοί ἕνα θεόπνευστο βιβλίο γιά ὅλες τίς περιπτώσεις τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς. Οἱ ψαλμοί εἶναι ἔργο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἕνας ἁγιορείτης Γέροντας κρατώντας τό ψαλτήρι ἔλεγε:"Ὁ Θεός ἔσκυψε καί εἶπε στό παιδί του τόν Δαβίδ αὐτά πού θέλει ν' ἀκούη"! "Τά νοήματα τῶν ψαλμῶν ἀθόρυβα ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ τά ἀποτυπώνει στά πιό βαθειά ἱερά βάθη τῆς καρδιᾶς. Ἔτσι ἡ καρδιά φωτίζεται καί μέ τή σειρά της θερμαίνει πνευματικά τό συναίσθημα, τή λογική καί τή θέληση, ἐνῶ παράλληλα ἐπηρεάζει θετικά τίς σχέσεις μέ τόν Θεό καί μέ τόν ἔξω κόσμο, γι' αὐτό ἡ Ἐκκλησία μας, φιλάνθρωπα σκεπτόμενη περιέλαβε τούς ψαλμούς στίς καθημερινές προσευχές. Στίς Ἱ. Μονές μέσα στή ροή τῶν ἀκολουθιῶν σ' ὅλη τήν διάρκεια τοῦ ἡμερονυκτίου, διαβάζονται περίπου ἑξήντα ψαλμοί.
Ἀνάλογα μέ τή θεολογική τους σύσταση καί τή θεολογική τους ἰδιομορφία διακρίνονται γενικά σέ δοξολογικούς, εὐχαριστίας, πένθους, μετανοίας, διδακτικούς, μεσσιακούς καί ἐσχατολικούς. Κέντρο τους εἶναι ὁ Ἅγιος Θεός, ἐνῶ στό φωτεινό ὁρίζοντα τῆς περιφερείας τους "ὁ ἄνθρωπος εἶναι κατενώπιον τοῦ Θεοῦ".
Σάν γλυκύς συνοδοιπόρος, γράφει ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης, τοῦ ἀνθρωπίνου βίου
ὁ προφήτης Δαβίδ βρίσκεται σέ ὅλους τούς δρόμους τῆς ζωῆς καί ἀναστρέφεται πρόσφορα μέ ὅλες τίς πνευματικές ἡλικίες.
Παίζει μέ ὅσους νηπιάζουν, ὅπως θέλει ὁ Θεός,
μέ τούς ἄνδρες συναγωνίζεται,
παιδαγωγεῖ τή νεότητα,
ὑποστηρίζει τά γηρατειά,
γίνεται στούς πάντες τά πάντα.
Γίνεται τό ὅπλο τῶν στρατιωτῶν,
ὁ προπονητής τῶν ἀθλητῶν,
ἡ παλαίστρα ὅσων γυμνάζονται,
τό στεφάνι τῶν νικητῶν,
ἡ χαρά τοῦ τραπεζιοῦ,
ἡ παρηγοριά στίς κηδεῖες.
Δέν ὑπάρχει τίποτε ἀπό τή ζωή μας πού νά εἶναι ἀμέτοχο ἀπό αὐτή τή χάρη".
Ὁ Μ. Βασίλειος λέγει ὅτι: "Ὁ ψαλμός ἀποκοιμίζει τήν ἀγριότητα τῆς ψυχῆς...
εἶναι γαλήνη τῶν ψυχῶν μας·
μᾶς δίδει ὡσάν ἕνα βραβεῖον τήν εἰρήνην, μέ τό νά καθησυχάζη τήν ταραχήν καί τά κύματα τῶν λογισμῶν μας. Διότι καταπραΰνη τόν θυμόν τῆς ψυχῆς καί χαλιναγωγεῖ τήν πρός τήν ἀσωτίαν καί ἀκολασίαν κλίσιν τοῦ ἀνθρώπου...
Ὁ Ψαλμός εἶναι συμβοηθός τῆς φιλίας, ἕνωσις τῶν χωρισμένων, μέσον πρός συμφιλίωσιν τῶν ἐχθρευομένων.
Μᾶς δίδει καί τό μέγιστον ἀπό ὅλα τά ἀγαθά, μᾶς δίδει τήν ἀγάπην.
Διώκει τούς δαίμονας καί προσκαλεῖ τήν βοήθειαν τῶν Ἀγγέλων.
Εἶναι ὅπλον ἐναντίον τῶν νυκτερινῶν φόβων μας καί ἀνάπαυσις ἀπό τούς ἡμερινούς κόπους".
Γιά όλες τις περιπτώσεις πού σε βασανίζουν, οἱ ψαλμοί πού εἶναι ἡ καρδιά τῆς ἁγίας Γραφῆς, θά βρῆς ἀνάπαυση καί λύτρωση ἀνάλογα μέ τήν πίστη σου. Ὁ κάθε ψαλμός διαπραγματεύεται πολλά θέματα καί ἐκτός αὐτοῦ μέσα του "κρύβει" καί τήν πνευματική ἑρμηνεία ἀναγωγική (ἀπό τά ὁρατά σέ ἀνεβάζει στά πνευματικά).

http://lytrotis.blogspot.com/.../oi-psalmoi-se-apla...
https://www.facebook.com/groups/1608621 ... ?ref=share

[aposal]

«Μη ζητάς πνευματικό δάσκαλο που να ανέχεται τα πάθη σου διότι οδηγείσαι από αυτόν σε βαθύ λάκκο».
Μέγας Βασίλειος

[toula]

O μεγαλύτερος φόβος των σημερινών ανθρώπων είναι μήπως δεν βρεί ανταπόκριση η αγάπη που δίνουν.Το αποτέλεσμα είναι να ζούμε σε ένα φόβο , σε ένα κελί αιχμάλωτοι. Παντού φοβίες: Μην δοθώ και πονέσω, μην αγαπήσω και δεν βρω ανταπόκριση, μην δώσω πολλά και απογοητευτώ, να κρατάω και λίγα μπόσικα για να φυλάγομαι και άλλα πολλά που ακούμε από τον σημερινό άνθρωπο αλλά και με αυτές τις πρακτικές δυστυχώς μεγαλώνουμε και τα παιδιά μας.

Φτάνουμε στο σημείο ο σημερινός άνθρωπος να είναι πνευματικά και συναισθηματικά ακρωτηριασμένος από τις φοβίες που σαν ψαλίδια του έκοψαν τις εσωτερικές συνδέσεις της ψυχής. Οπότε βασιλεύει ο ναρκισσισμός. Δηλαδή να περνάω καλά , να μην παλέψω, να μην έχω προβλήματα, να μην δυσκολευτώ. Να περάσω μια ωραία ζωή και φυσικά να με δεχτεί και ο Χριστός στον παράδεισο διότι δεν σκότωσα και κανέναν !. Όλη αυτή η θεώρηση είναι μια πλάνη φοβερή , διότι ο θάνατος παραμονεύει και είναι ένας σταθμός και επεισόδιο της ζωής που μόνο με πνευματικές νίκες μπορούμε να το περάσουμε ώστε να εισέλθουμε στην Βασιλεία των ουρανών.

Αυτή η ζωή δεν λογίζεται χωρίς πόνο πρέπει να το πάρουμε απόφαση. Χωρίς δυσκολίες και προβλήματα. Καμία σχέση δεν μπορεί να φτάσει στο ουρανό αν δεν περάσει από το καμίνι τον πόνο του σταυρού και της θυσίας για τον άλλον ώστε να έρθει η Ανάσταση. Δυστυχώς η ζωή κινείται στην φθορά, η οδύνη απλώνεται παντού, ο πόνος είναι στοιχείο φυσικότητάς και αρμονίας έτσι όπως είναι η πτωτική κατάστασή. Η ανάσταση σε όλες τις πτυχές της ζωής είναι πράξη πάλης και υπέρβασης που πρέπει να περάσει από τον σταυρό. Χωρίς σταυρό ανάσταση δεν υπάρχει. Με την βοήθεια του Κυρίου θα καταφέρουμε να ελευθερωθούμε απο την αιχμαλωσία του φόβου, εξάλλου «Όπου Θεός βούλεται νικάται φύσεως τάξις» οπότε θα έρθει και πάλι η αρμονία στην ζωή μας με την δική του δύναμη και την δική μας αποδοχή στο θέλημά Του.

Αν πάρουμε απόφαση και βαδίσουμε με φοβίες και προσδοκίες δεν θα αγαπήσουμε ποτέ πραγματικά όπως και δεν θα μπορέσουμε να αγαπηθούμε πραγματικά διότι ο άλλος θα αγαπήσει μια ψεύτικη σκιά του εαυτού μας αφού αυτό προβάλουμε για να μην πληγωθούμε.
Η Θέση του Ευαγγελίου είναι ξεκάθαρη. Οι μακαρισμοί μας προτρέπουν πως πρέπει να γίνουμε. Να δίνουμε, να αγαπούμε, να μην μας νοιάζουν προσδοκίες και ανταλλαγές, να ορμάμε στην θυσία, να κάνουμε υπομονή με κίνηση όμως προσευχής όχι με αναίσθητη ακινησία. Τότε θα μπορέσουμε να βρούμε πληρότητα σε αυτή την ζωή αλλά και να μπορέσουμε να ακολουθήσουμε το Χριστό ώστε να γίνουμε Ουρανοπολίτες.
Λέγει ο Χριστός στην επί του Όρους ομιλία του·
«Ακούσατε ότι έχει λεχθεί· μάτι για μάτι και δόντι για δόντι. Αλλά εγώ σας λέγω να μη αντισταθείτε στον πονηρό. Αλλά εάν κάποιος σε ραπίσει στη δεξιά σιαγόνι να στρέψεις σ’ αυτόν και το άλλο. Και σε κείνον, που θέλει να σε σύρει σε δικαστήριο και να πάρει το πουκάμισό σου, άφησέ του και το πανωφόρι. Κι αν κάποιος σε αγγαρεύσει ένα μίλι, πήγαινε μαζί του δύο. Σ’ αυτόν που σε ζητά, να δίνεις. Και σ’ αυτόν που θέλει να δανειστεί από σένα μην αρνηθείς.

»Ακούσατε ότι έχει λεχθεί· Ν’ αγαπάς τον πλησίον σου και να μισείς τον εχθρό σου. Αλλά εγώ σας λέγω, ν’ αγαπάτε τους εχθρούς σας, να ευλογείτε αυτούς που σας καταριώνται, να ευεργετείτε όσους σας μισούν, και να προσεύχεστε για όσους σας συμπεριφέρονται κακώς και σας διώκουν, για να γίνετε παιδιά του επουράνιου πατέρα σας, διότι ανατέλλει τον ήλιο του για κακούς και για καλούς και βρέχει για ευσεβείς και ασεβείς. Εάν δε αγαπήσετε όσους σας αγαπούν, ποιο μισθό θα έχετε; Δεν κάνουν το αυτό και οι τελώνες; Και εάν δείξετε στοργή στους φίλους σας μόνο, τι εξαιρετικό κάνετε. Δεν κάνουν έτσι και οι τελώνες; Να γίνετε λοιπόν τέλειοι, όπως ο πατέρας σας ο ουράνιος είναι τέλειος» (Ματθ. 5, 38-48).
Μην φοβάσαι άνθρωπε, ο μεγαλύτερος εχθρός είναι ο εαυτό σου. Πήγαινε στην αγκαλιά του Κυρίου εκείνος θα τα θεραπεύσει όλα. Eξάλλου ο ίδιος μας το είπε «Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν» τι περιμένουμε λοιπόν ;
«Η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον»

Φοβόμαστε λοιπόν διότι δεν έχουμε ακόμα την τέλεια αγάπη να δώσουμε γιατί είμαστε προσκολλημένοι στην λατρεία του εαυτού μας.
Ας ορμήσουμε λοιπόν στην μεγάλη έξοδο από το εγώ στο εμείς και θα βρούμε γιατρειά και σωτηρία.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Iερά Μητρόπολή Λήμνου

[toula]

Ο άγιος Παισιος έλεγε :
Πρέπει να προσπαθήσουμε να αποκτήσουμε φιλία με τους αγίους και τους αγγέλους.Ιδιαίτερα με τον άγιο του οποίου φέρουμε το όνομα και με τον φύλακα άγγελό μας , και αυτό μπορεί να γίνει με την οργανική ένταξή μας στην πνευματική ατμόσφαιρα της Εκκλησίας, με την αδιάλειπτη προσευχή την μυστηριακή ζωή και την άσκηση , ήτοι την βίωση των εντολών του Χριστού μας .
Στην εποχή μας δυστυχώς η λογική κλόνισε την πίστη και γέμισε τις ψυχές με αμφιβολίες . Έτσι επόμενο είναι να στερούμαστε τα θαύματα , γιατί το θαύμα ζείται δεν εξηγείται !!

( Άγιος Παισιος ο Αγιορείτης )

[toula]

Την βοήθεια του Χριστού την θέλουμε στην ζωή μας.
Όμως τον Χριστό τον θέλουμε στην ζωή μας;
Χρειάζεται αδελφοί μου να δούμε πιο σοβαρά την κατάστασή μας. Ο Θεός δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ένα χρηστικό αντικείμενο, το οποίο κατά διαστήματα το χρησιμοποιούμε (όταν το έχουμε ανάγκη) και έπειτα το παρατούμε.

Ο Θεός είναι πρόσωπο και χρειάζεται να προσεγγίζεται μέσα από μία σχέση, την οποία καλούμαστε να καλλιεργήσουμε στην καθημερινότητά μας.
Κι αυτό γίνεται με την προσευχή, με την συμμετοχή μας στα Μυστήρια της Εκκλησίας μας, με την μετάνοια και την ταπείνωση, με την απλότητα και την πραότητα, με την συγχωρετικότητα και την αγαθότητα, με την ανεξικακία και την αγάπη. Δηλαδή, η σχέση μας με τον Θεό γίνεται δυνατή και σταθερή όταν ο τρόπος συμπεριφοράς και ζωής μας ομοιάζει με την στάση ζωής του Χριστού.

Αυτό σημαίνει χριστιανός· όχι απλά ότι πιστεύω στον Χριστό αλλά ότι προσπαθώ να ζω όπως έζησε ο Χριστός, σύμφωνα και με τις εντολές Του.
Αυτό βεβαίως θέλει πρωτίστως να αρνηθούμε το εγώ μας. Όλα στην πνευματική ζωή θεμελιώνονται πάνω σε αυτή την έξοδο από το εγώ μας. Όσο εμμένουμε στον εγωισμό μας, όσο νταντεύουμε τον εαυτούλη μας, όσο δικαιολογούμε τα λάθη μας, η χριστιανική ζωή θα θεωρείται ακατόρθωτη και δυσβάστακτη.

Ο εγωιστής άνθρωπος πάντα θα βρίσκει μία δικαιολογία για την αμελή και άσωτη ζωή του. Τα χρόνια όμως περνούν και αλίμονο στον άνθρωπο που παραμένει μέσα στην πνευματική του νωθρότητα, εγκλωβισμένος μέσα σε πάθη και αδυναμίες, δουλωμένος στα φθαρτά και επίγεια.
Ο Χριστός μας κάλεσε να Τον ακολουθήσουμε σε μία ζωή ελευθερίας από τον εγωισμό και τα πάθη, σε μια ζωή όπου κυριαρχεί το φως της αγάπης.
Μιας αγάπης που δεν έχει σχήμα φιλιού, αλλά σταυρού.

Μιας αγάπης που βλέπει την δοκιμασία ως ευλογία, που βλέπει ακόμα και τον θάνατο ως ζωή, διότι όλα έχουνε κέντρο τον Χριστό. Αυτός είναι η πηγή της αγάπης και ο στόχος της αγάπης. Αυτός είναι το παν στην ζωή.
Μακάρι κάποτε να καταλάβουμε ότι η ζωή αυτή είναι όμορφη όταν την ζήσουμε χωρίς εγωισμούς και μικρότητες.
Όμως η ζωή αυτή γίνεται ακόμα πιο όμορφη, αλλά και σωτήρια για την ύπαρξή μας, όταν την ζήσουμε με τον Χριστό ως το κέντρο αναφοράς της καθημερινότητάς μας.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος