"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

"Τί εἶναι τά δάκρυα πού χύνουμε γιά τόν Κύριο;
Ὅταν μέ ἀκοῦς νά σοῦ μιλάω γιά δάκρυα, μή φαντάζεσαι ὅτι σέ θέλω γεμᾶτο πίκρες καί φαρμάκια.
Τά δάκρυα γιά τά ὁποῖα σοῦ μιλάω, δέν φέρνουν πίκρα στήν καρδιά, ἀλλά μιά γλύκα τόσο μεγάλη, πού δέν σοῦ τήν δίνουν οὔτε τά γέλια τά πιό τρανταχτά.
Δέν μέ πιστεύεις ἐμένα; Ἄκουσε τότε τόν ἅγιο Λουκᾶ. Μᾶς λέγει: Οἱ Ἑβραῖοι εἶχαν πιάσει τούς ἁγίους ἀποστόλους. Καί τούς ἔδωσαν «τό ξύλο τῆς χρονιᾶς τους»! Καί τούς ἔδιωξαν. Καί οἱ ἀπόστολοι ἔφυγαν γεμᾶτοι χαρά! (Πράξ. 5,41).
Τήν χαρά αὐτή, δέν τούς τήν προκάλεσε τό ξύλο! Αὐτό μόνο πόνο προκαλεῖ. Ὄχι εὐχαρίστηση. Ὄχι χαρά. Αὐτό ὅμως πού δέν τό κάνει τό ξύλο, τό κάνει ἡ πίστη στόν Χριστό. Γιατί ἡ πίστη στό Χριστό εἶναι ἐπάνω ἀπό τήν φύση· ἐπάνω ἀπό ὅλα. Καί γι’ αὐτό τό ξύλο πού ἔφαγαν γιά χάρη Του, ἔγινε μέσα τους αἰτία καύχησης καί πηγή χαρᾶς.
Δυσκολεύεσθε ἀκόμη νά τό καταλάβετε, ὅτι τά δάκρυα, τό κάθε δάκρυ, πού χύνομε γιά τόν Χριστό εἶναι πηγή χαρᾶς; Νά μή δυσκολεύεσθε!
Τά δάκρυα πού χύνομε γιά τόν Χριστό, εἶναι μέσα μας πηγή χαρᾶς· βαθειᾶς χαρᾶς.
Γιατί εἶναι μεγάλος ὁ Χριστός.
Γιατί ἡ πίστη Του εἶναι μεγάλη."

~ Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος

"Η ψυχή μας πάντα θα είναι γεμάτη από την Χάρη του Θεού, εφόσον εμείς το θέλουμε και δεν κάνουμε διακοπή στην επικοινωνία μας και στον σύνδεσμό μας και στην ενότητά μας με τον Θεό.
Και αυτό που μας ενώνει, κυρίως, είναι η προσευχή. Όπως έλεγε ο μακαριστός άγιος Γέροντας Κύριλλος, η προσευχή παντρεύει τον άνθρωπο με τον Θεό, ενώνει τον άνθρωπο με τον Θεό.
Και στην ενότητα αυτή Θεού και ανθρώπων, ο διάβολος δεν έχει τόπο."

Γέρων Γαβριήλ
Ηγούμενος της Ι.Μ.Οσίου Δαβίδ.
(Απόσπ.ομιλίας 6/4/2014,στη Λάρισα)

"Το Μεγαλείο της Πίστης μας!.. (πραγματική ιστορία)

Ἦταν καλοκαίρι τοῦ 1974. Τὰ τουρκικὰ στρατεύματα εἰσβάλουν στὴν Κύπρο. Καὶ σκορποῦν τὸ θάνατο. Στὴ Μόρφου συμβαίνει ἕνα συνταρακτικὸ γεγονός. Τοῦρκοι στρατιῶτες συλλαμβάνουν 15 χριστιανούς... Τοὺς φέρνουν στὴν αὐλὴ τοῦ σπιτιοῦ ἑνὸς ἑλληνοκύπριου δάσκαλου, καὶ τοὺς καταδικάζουν σὲ θάνατο. Ἑτοιμάζουν τὰ ὄπλα. Καὶ στήνουν τοὺς αἰχμαλώτους (ἄνδρες, γυναῖκες, μικρὰ παιδιὰ) στὸν τοῖχο. Θρῆνος, κλαυθμός, ὀδυρμός. Τραγικὲς στιγμὲς γιὰ τοὺς μελλοθάνατους. Περιμένουν μέσα σὲ κλίμα φόβου καὶ ἀγωνίας τὸν Τοῦρκο ἀξιωματικὸ νὰ ἔλθει καὶ νὰ διατάξει «πῦρ».
Στρέφουν τότε τὸ νοῦ τους καὶ τὴν καρδιά τους στὴν ἐλπίδα τῶν ἀπελπισμένων.
Καὶ προσεύχονται ὅλοι τους θερμὰ γιὰ τὸ τελευταῖο τους ταξίδι καὶ ἰδιαίτερα ὁ δάσκαλος, «Θεέ μου, συγχώρησέ μας καὶ δέξου μᾶς κοντά σου. Μνήσθητι ἠμῶν, Κύριε, ἐν τὴ Βασιλεία Σου.» Ὁ τοῦρκος ἀξιωματικὸς ἔρχεται. Κοιτάζει τοὺς στρατιῶτες του μὲ τὰ ὄπλα, κοιτάζει βλοσυρὸς καὶ τοὺς μελλοθάνατους. Ρίχνει μία ματιὰ πρὸς τὰ πάνω. Μία κληματαριὰ ἁπλώνεται καὶ σκεπάζει τὴν αὐλή. Ζητάει ἕνα τσαμπὶ σταφύλι, γιὰ νὰ παρατείνει ἔτσι σκόπιμα τὴν ἀγωνία τῶν αἰχμαλώτων. Παίρνει τὸ τσαμπί. Μά, ἐνῶ ἑτοιμάζεται νὰ τὸ φάει, ἀκούγεται δυνατὴ ἡ φωνὴ τοῦ δασκάλου:
-Μὴν τὸ φᾶς! Προχτὲς τὸ ράντισα μὲ φάρμακο. Εἶναι ἰσχυρὸ δηλητήριο! Θὰ πεθάνεις!
Ὁ ἀξιωματικὸς μένει ἄναυδος. Καὶ γεμάτος κατάπληξη ρωτάει:
-Καλά, ἀφοῦ ξέρεις, ὅτι σὲ λίγο θὰ δώσω διαταγὴ νὰ σᾶς σκοτώσουν, γιατί δὲν μὲ ἄφησες νὰ τὸ φάω καὶ ἔτσι νὰ μὲ ἐκδικηθεῖς;
Τοῦ ἀπάντησε ὁ δάσκαλος, μὲ εἰρήνη καὶ γαλήνη:
-Εἶμαι χριστιανός. Καὶ τώρα ποὺ πρόκειται νὰ φύγω ἀπὸ τὸν κόσμο αὐτό, καὶ νὰ παρουσιασθῶ ἐνώπιόν του Θεοῦ, δὲν θὰ ἤθελα νὰ βαρύνω τὴν ψυχή μου μὲ μία ἁμαρτία τόσο βαριά.
Ὁ τοῦρκος ἀξιωματικὸς συγκλονίζεται, γιὰ μία ἀκόμη φορᾶ.
Στρέφεται καὶ λέει στοὺς στρατιῶτες του:
-Ἂν ἔβρισκα ἕναν τέτοιο τοῦρκο, θὰ ἔδινα καὶ τὴ ζωή μου ἀκόμα! Μαζέψτε τὰ ὄπλα καὶ ἀφῆστε τοὺς ἐλεύθερους ὅλους!"

Yannis GounaridisΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ

Π. Αθανάσιος Μυτιληναίος

"Ο μοναχισμός έχει τις ρίζες του μέσα στον Παράδεισο. Οι πρωτόπλαστοι ζούσαν με παρθενία. Προσέξτε, αν ο Θεός τους ευλόγησε για να κάνουν παιδία, αυτό εν όψει της πτώσεως. Δηλαδή εκ των προτέρων ο Θεός το κάνει. Εν όψει της πτώσεως δημιουργεί τον άνθρωπο άρρεν και θήλυ, γιατί ήξερε ο Θεός από πριν για την πτώση. Μπροστά στο Θεό η γνώση είναι μία. Έκανε τον άνθρωπο με τα δύο φύλα και επειδή θα ερχόταν ο θάνατος, για να μη χαθεί ο άνθρωπος, μπαίνει ο γάμος. Μέσα στον Παράδεισο όμως δεν υπήρχε ο γάμος. Διαβάστε την Αγία Γραφή και θα δείτε ότι μετά την πτώση των πρωτοπλάστων «έγνω Αδάμ την γυναίκα αυτού». «Έγνω» θα πει την αναγνωρίζει ως γυναίκα του. Δηλαδή έρχεται σε σχέση γάμου, έξω από τον Παράδεισο.

Συνεπώς μέσα στον Παράδεισο υπήρχαν οι τρεις αρετές του μοναχισμού. Βεβαίως ακτημοσύνη. Είχαν περιουσία; Θα ήταν αδιανόητο. Βεβαίως παρθενία. Και βεβαίως υπακοή στο Θεό. «Έσπασε» η υπακοή. Βγήκαν από τον Παράδεισο και αρχίζει μετά η πορεία της ανθρωπότητας. Ώστε οι ρίζες του μοναχισμού ήταν σ΄αυτόν τον αρχαίο Παράδεισο.

Ξέρετε τι θα πει μοναχισμός; Μια πρόγευση του τι θα είναι η Βασιλεία του Θεού. Όταν θα αναστηθούμε βεβαίως δεν θα υπάρχει ο γάμος. Είπε ο Χριστός ότι στη Βασιλεία του Θεού ούτε παντρεύονται, ούτε νυμφεύονται. Δεν θα υπάρχει ο γάμος. Θα υπάρχει η υπακοή και φυσικά η ακτημοσύνη. Βλέπετε λοιπόν ότι επανέρχεται η ανθρωπότητα σε αυτά τα τρία στοιχεία που συνιστούν το μοναχισμό; Και είναι η Βασιλεία του Θεού. Τι είναι ο μοναχισμός στον παρόντα κόσμο; Μία πρόγευση τη Βασιλείας του Θεού. Πείτε μου τώρα αν είναι η εκλεκτότερη έκφραση της Εκκλησίας ο μοναχισμός. Βλέπετε πόσο έχει παρανοηθεί ο μοναχισμός και είναι πολέμιοι του μοναχισμού και κληρικοί ακόμη και επίσκοποι και λαϊκοί ακόμη. Μόλις κάποιο μοναστήρι γίνει, αμέσως να το χτυπήσουμε. Τηλεόραση, περιοδικά, εφημερίδες. Αυτό δείχνει πόσο λίγο ορθόδοξοι είμαστε. Για αυτό σας τα λέω αυτά, για να καταλάβουμε τι θα πει είμαι Ορθόδοξος Χριστιανός."

"ΤΙ ΚΑΛΟ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ
ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΑΜΕ ;
Βάλτε στην προσευχή σας και να λέτε κάθε πρωΐ:
- Κύριε, τί μπορώ να κάνω σήμερα για τη δόξα Σου;
Τί μπορώ να κάνω για το Αίμα που έχυσες για εμάς;
Τί μπορώ να κάνω;...
Διότι ο Κύριος δεν θα μας κρίνει μόνο για τα αμαρτωλά πράγματα που κάναμε, αλλά και για ό,τι καλό μπορούσαμε να κάνουμε και δεν το κάναμε.
Τί λέει ο Ιάκωβος στην Επιστολή του; Εκείνος που μπορεί να κάνει το καλό και δεν το κάνει, αμαρτία κάνει (Ιακ. 4,17).
Γι' αυτό δεν πρέπει να εξομολογούμαστε μόνο τα άσχημα και κακά έργα που κάναμε, αλλά και τι καλό μπορούσαμε να κάνουμε και δεν το κάναμε εν τη ολιγωρία μας."

(+)Δημήτριος Παναγόπουλος
Ιεροκήρυκας

"Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας νουθετούν και μας συμβουλεύουν να κατεβάζουμε τον λογισμό μας κάτω στούς κολαζομένους. Κι όταν εκεί κολληθή ο νούς και η καρδιά, με τον πόνο της κολάσεως θα απαλλαγούμε από την κόλασι. Πιστεύουμε βέβαια στό δόγμα της Εκκλησίας περί της υπάρξεως της κολάσεως, αλλά δέν τό πιστεύουμε με την καρδιά μας. Εάν το πιστεύαμε πραγματικά, εάν το κάναμε βίωμά μας, εάν μνημονεύαμε την κόλαση με την φαντασία και την σκέψη μας, θα είμασταν διαφορετικοί, θα είμασταν γεμάτοι μετάνοια και το δάκρυ δέν θά έλειπε από τα μάτια μας. Ο σατανάς, ο μαύρος απατεώνας, σάν τεχνίτης που είναι στην πονηρία, μάς βγάζει από το μυαλό μας αυτήν τήν την συναίσθηση της κολάσεως, που είναι φάρμακο της ψυχής. Είναι ένα μέσον της Θείας Προνοίας, για να μας οδηγήση διά του θείου φόβου κοντά στόν Θεό και να μας τονώση τον ζήλο, να αγωνισθούμε, για να γλυτώσουμε από την κόλασι. Εάν γνωρίζαμε πόση κόλασι φέρνει η αμαρτία, θά τήν μισούσαμε, όσο κι αν παρουσιάζεται ηδονική και παραδεισένια. Η αμαρτία είναι ένα πολύ βρώμικο πράγμα, αλλά έρχεται ο βρώμικος διάβολος και μας την παρουσιάζει σαν κάτι ηδονικό, σάν κάτι σπουδαίο. Κι όμως, παρά το ότι μετά από το σημείο της αμαρτίας φθάνει ο άνθρωπος να την σιχαθή και να σιχαθή και τον εαυτό του, μετά από λίγο πάλι την επιθυμεί. Είναι σαν το σκυλί, πού αφού έμέση αυτά που έχει μέσα στο στομάχι του, μετά επιστρέφει και τα ξανατρώει. Η αμαρτία είναι δηλητήριο, πού μάς δηλητηριάζει και μας αφαιρεί την αιώνια ζωή πλησίον του Θεού."

~ Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας
(Η Τέχνη της Σωτηρίας Τόμος Ά σελ, 264-265).

Πάντως είναι φοβερό να θέλουμε η πρώτη γνωριμία που κάνουμε να είναι και η απόλυτη σχέση της ζωής μας. Συμβαίνει; Ναι αλλά σπάνια. Τις περισσότερες φορές δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα και τόσο ανώδυνα. Θα χρειαστούν αρκετές αποτυχίες για να έρθει η επιτυχία.
Και πως θα μπορούσε βέβαια να είναι διαφορετικά όταν για το οποιοδήποτε πράγματα που μάθαμε στην ζωή μας χρειάστηκαν ώρες και σειρά αποτυχιών. Πόσες φορές χρειάστηκε να αποτύχουμε για να πετύχουμε; Πόσα λάθη κάναμε για να κατανοήσουμε το σωστό; Πόσες φορές τα κάναμε τελείως χάλια ώστε να αρχίσουμε να αλλάζουμε; Και πόσες φορές δεν πέσαμε στο ίδιο πάθος μέχρι να βάλουμε αρχή για μετάνοια;
Ας πάψουμε λοιπόν να γκρινιάζουμε και να μιζεριάζουμε, ότι όλα μας πάνε χάλια, ότι ο Θεός δεν μας αγαπά και δεν μας ακούει, ότι δεν πρόκειται ποτέ μα ποτέ να βρούμε έναν σωστό άνθρωπο για οικογένεια και σχέση.

Κατ΄ αρχάς με τόση γκρίνια και αρνητικότητα δεν πρόκειται να κανείς να σταθεί δίπλα μας. Δεν θα αντέξει. Η ενέργεια μας είναι τόσο σκοτεινή που δεν θα μας πλησιάζει κανείς. Εάν όπως λέει ο Γέροντας Θαδδαίος η πραγματικότητα της ζωής μας είναι το αποτέλεσμα των σκέψεων μας, αναλογιστείτε ποιος θα έρθει κοντά μας ή ποιους θα ελκύσουμε όταν όλη μέρα γκρινιάζουμε και ξινίζουμε τα μούτρα μας στο δώρο της ζωής.
Όταν προσευχόμαστε και ζητάμε κάτι από τον Θεό, πρέπει να έχουμε συντονιστεί θετικά με την πραγματικότητα που επιθυμούμε. Διότι διαφορετικά ο Θεός, συναντάει κλειστές ψυχικές πόρτες που πιστέψτε με εάν εμείς δεν θελήσουμε να ανοίξουμε δεν θα το κάνει σε καμία περίπτωση Εκείνος.
Δηλαδή δεν γίνεται να ζητάς στην προσευχή να σου δώσει ο Θεός έναν άνθρωπο φωτεινό και χαρούμενο, θετικό και ισορροπημένο, και εσύ από το πρωί μέχρι το βράδυ να κλαις την μαύρη και άδικη ζωή σου. Δεν γίνεται να ζητάς από το Θεό να σου ανοίξει το δρόμο μιας γνωριμία και εσύ να κάθεσαι όλη μέρα σπίτι τρώγοντας πίτσες και αδιαφορώντας για όλα.

Να μην ξεχνάμε ένα χρυσό κανόνα πνευματικής ζωής, ο Θεός δεν κάνει ποτέ αυτό που μπορούμε εμείς να κάνουμε. Ο Θεός μας έχει δημιουργήσει σε πληρότητα να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα της ζωής. Και θέλει εμείς να ενεργοποιήσουμε αυτές τις δυνατότητες και δυνάμεις που έχουμε μέσα μας από την στιγμή της δημιουργίας μας. Δεν θα κάνει λοιπόν αυτό που μπορούμε εμείς να πράξουμε, για τον απλό λόγο οτι δεν θέλει ανθρώπους πνευματικά ανώριμους και δύστυχους. Θέλει να εξελιχθούμε και να ωριμάσουμε πνευματικά. Και αυτό συμβαίνει κάθε φορά που αναλαμβάνουμε το κόστος της ευθύνης και της επιλογής.

Οπότε η προσευχή μας προς τον Θεό πρέπει να συναντάει την επιθυμία μας για ζωή. Και η επιθυμία μας πρέπει να φανερώνεται στις πράξεις και αποφάσεις του βίου μας. Άρα λοιπόν χρειάζεται θετικότητα, προσπάθεια και να μην απογοητευόμαστε γιατί κάναμε λάθος ή αποτύχαμε. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος προς την επιτυχία παρα μονάχα μέσα από την αποτυχία. Και σαφέστατα σε ολη αυτή την προσπάθεια δεν πάμε μόνοι, αλλά με προσευχή και πίστη στο Θεό. Χρειαζόμαστε την δύναμη και την σοφία του Θεού, γιατί δίχως Θεό τα πάντα είναι θολά….

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

«Να είσαι της Εκκλησίας αλλά όχι και τόσο πολύ..!»
9 Oct, 2020
"...και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων δια το όνομά μου..."(Λουκ. 21,18)

Ο Κύριος μας λέγει την αλήθεια. Μια αλήθεια που πονά. Ποια είναι η αλήθεια αυτή; Η αλήθεια ότι πολλοί θα είναι αυτοί που όχι απλά θα μας κάνουν πέρα από την ζωή τους, όχι μόνο θα μας απαξιώσουν, όχι μόνο θα μας χλευάσουν, όχι μόνο θα αστειευτούν μαζί μας αλλά θα μας μισήσουν επειδή αγωνιζόμαστε να ζούμε θεάρεστα, χριστιανικά, σύμφωνα με τον νόμο του Θεού, σύμφωνα με τον Λόγο της Εκκλησίας, σύμφωνα με την παράδοση των Θεοφόρων Πατέρων της Εκκλησίας.

Και όντως είναι γεγονός ότι πολλοί είναι αυτοί που θα αντιμετωπίσουν έναν άνθρωπο που μετανοεί και αλλάζει ριζικά την ζωή του ως άνθρωπο που έχασε τα λογικά του, ως άνθρωπο χαζό.
Πολλές φορές όμως δεν μένουν σ'αυτήν την απαξίωση, αλλά βλέπεις πλέον το μένος των ανθρώπων αυτών να βγαίνει προς τον άνθρωπο που πλέον δεν συμβιβάζεται με την αμαρτία.

Υπάρχουν δυστυχώς άνθρωποι που ενώ πιστεύουν (έτσι υποστηρίζουν) στον Χριστό, εάν συναντήσουν κάποιον άνθρωπο ο οποίος αγωνίζεται βαθιά και γνήσια, ο οποίος προσπαθεί να ζει κάθε στιγμή του χριστιανικά και όχι κάποιες στιγμές της ζωής του, προσπαθούν να τον πείσουν ότι δεν χρειάζεται τόσο αγώνας, τόση προσπάθεια. Είναι αυτό που λέγεται συχνά:
"Να είσαι της Εκκλησίας αλλά όχι και τόσο πολύ...".
Τι πάει να πει όμως αυτό; Μπορείς να είσαι της Εκκλησίας λίγο; Ή θα είσαι ή δεν θα είσαι. Ή θα είσαι του Χριστού ή δεν θα είσαι. Είναι σαν να λέμε "είμαι λίγο έγκυος...". Γίνεται;

Ή θα είσαι ή δεν θα είσαι! Έτσι λοιπόν και εδώ.
Ή θα είμαστε αδελφοί μου του Χριστού ή δεν θα είμαστε.
Ή θα αγωνιζόμαστε ή θα είμαστε μαλθακοί.
Ή θα είμαστε γνήσια τέκνα του Θεού ή νόθα.

Υπάρχει δυστυχώς αυτή η πλάνη -διότι περί πλάνης πρόκειται- ότι δεν χρειάζεται να πηγαίνεις κάθε Κυριακή στην Εκκλησία, ή δεν χρειάζεται συχνή εξομολόγηση, ή δεν χρειάζεται καθημερινή μελέτη του Θείου Λόγου (Αγία Γραφή ή κάποιο άλλο ψυχοφέλιμο βιβλίο), ή δεν χρειάζεται καθημερινή προσευχή (Χαιρετισμοί της Παναγίας, Απόδειπνο κ.α.).

Άλλο είναι να έχεις συναίσθηση της ανεπάρκειάς σου, δηλαδή να αναγνωρίζεις ότι χρειάζεται να τα κάνεις όλα αυτά αλλά δεν τα κάνεις επειδή είσαι αμελής και ράθυμος, αδιάφορος και κοσμικός και άλλο να αμνηστεύεις την νωθρότητα σου υποστηρίζοντας ότι δεν χρειάζονται. Και όχι μόνο αυτό, αλλά εάν γνωρίζεις κάποιον που τα κάνει, να τον απαξιώνεις και να προσπαθείς να τον πείσεις ότι δεν χρειάζονται. Τότε γίνεσαι συνεργός του διαβόλου.

Για να προοδεύσεις πνευματικά δεν θα κάνεις ό,τι νομίζεις για σωστό και απαραίτητο αφήνοντας κάποια άλλα. Για να προοδεύσεις πνευματικά θα κάνεις υπακοή στην Εκκλησία και στον πνευματικό σου πατέρα (που ίσως σε κάποια θέματα σε οικονομήσει).

Εσύ λοιπόν που ζεις αμελώς σύνελθε και προσπάθησε να ζήσεις με μετάνοια και ταπείνωση, με Μυστηριακή ζωή και υπακοή στην Εκκλησία.
Εσύ που προσπαθείς και αγωνίζεσαι καθημερινά να ευαρεστείς τον Θεό, εσύ που σταυρώνεις τα πάθη και τις επιθυμίες σου για χάρη της αγάπης του Χριστού και του συνανθρώπου, που άφησες πίσω σου την ματαιότητα του κοσμικού φρονήματος, μην αφήσεις κανέναν να σε απογοητεύσει για την επιλογή σου να είσαι του Χριστού. Κλείσε τα αυτιά σου στις δαιμονικές σειρήνες που σε καλούν να απολαύσεις τις αισχρές επιθυμίες, τις αισθητές ηδονές του κόσμου τούτου. Ποιες είναι αυτές οι δαιμονικές σειρήνες; Μπορεί να είναι οι γονείς σου, τα παιδιά σου, οι φίλοι σου, οι συνάδελφοί σου, κάποιοι που "ενδιαφέρονται" για σένα, κ.α.

Ναι το ξέρω ότι πονάς. Πονάς γιατί όχι μόνο πολεμιέσαι από τους αόρατους δαίμονες αλλά πολεμιέσαι και από αγαπημένα πρόσωπα. Να ξέρεις όμως ότι πολεμιέσαι γιατί η ζωή σου πλέον ελέγχει την δική τους αμετανοησία, τον δικό τους ρηχό χριστιανισμό που οριοθετείται στον εκκλησιασμό του Πάσχα και των Χριστουγέννων. Πολεμιέσαι γιατί είσαι του Χριστού.
Πολεμιέσαι τριπλά: από τον (παλαιό) εαυτό σου, από τους δαίμονες, από τους ανθρώπους. Γι'αυτόν τον πόλεμο όμως μας προειδοποίησε ο Χριστός, μας διδάσκουν με τα παθήματά τους οι Όσιοι και οι Μάρτυρες. Στον πόλεμο αυτόν δεν είσαι μόνος σου, δεν είσαι μόνη σου. Σκέψου ότι και μόνο που μπορείς και μένεις σ'αυτόν τον πόλεμο και δεν παραδίνεσαι είναι ένα θαύμα. Κανείς δεν μπορεί να ανταπεξέλθει σ' αυτόν τον πόλεμο εκτός κι αν η Χάρις του Θεού τον επισκιάζει.

Μπορεί να νιώθεις κουρασμένος, μπορεί να νιώθεις πληγωμένος, μπορεί να νιώθεις πιεσμένος... συναισθηματικά ράκος. Μην αποκάμεις όμως, μη τα παρατάς. Οι εχθροί εκεί βασίζονται. Επειδή δεν μπορούν να σε βλάψουν πνευματικά, προσπαθούν να σε βλάψουν συναισθηματικά και να σε πείσουν ότι επειδή συναισθηματικά δεν είσαι καλά άρα και πνευματικά δεν είσαι καλά.
Οι άνθρωποι θα σε μισήσουν γιατί πλέον τους αγαπάς διαφορετικά. Οι διάβολοι θα σε μισήσουν διότι πλέον δεν έχουν εξουσία πάνω σου. Ο παλαιός εαυτός σου θα σε μισήσει διότι τον πρόδωσες για τον Χριστό.

Τότε που το μίσος σε κτυπά αλύπητα, τότε που η απαξίωση σε καταδυναστεύει, τότε που κάθε πνευματική σου προσπάθεια μοιάζει ανούσια και χωρίς αντίκρυσμα, τότε που νιώθεις μόνος σου και μόνη σου...
θυμήσου τα λόγια του Χριστού,
θυμήσου την ζωή και τον θάνατο του Χριστού,
θυμήσου γιατί τελικά επέλεξες αυτή την ζωή,
θυμήσου γιατί τελικά δεν ζεις όπως οι πολλοί.
Θυμήσου ξανά εκείνες τις στιγμές που η καρδιά σου φτερούγιζε καθώς προσευχόσουν,
θυμήσου ξανά εκείνες τις στιγμές που όλα μοιάζανε να έχουν νόημα βαθύ, τότε που η Χάρις ήταν τόσο δυνατή και αισθητή που ήθελες να χορέψεις, που έκλαιγες από χαρά, που ένιωθες πλούσιος επειδή είχες λίγο θυμίαμα, μια μικρή εικονίτσα του Χριστού και ένα κομποσχοινάκι, που ευτυχία ήταν να πας για εξομολόγηση, να κοινωνείς το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου...

Μην στεναχωριέστε που οι άνθρωποι σας απορρίπτουν, μην λυπάστε που ο τρόπος ζωής σας απαξιώνεται, που χλευάζεστε. Μην φοβάστε που δεν έχετε πολλούς συνοδοιπόρους, που οι φίλοι και οι γνωστοί σας, σας βλέπουν πλέον με "μισό μάτι".

Μην απογοητεύεστε που δεν βλέπεται θαύματα και σημεία Θεού, μην λυπάστε που δυσκολεύεστε και καταβάλετε μεγάλη προσπάθεια για τα πνευματικά. Ούτε πάλι να χαίρεστε εάν όλα σας πάνε καλά και όλα γίνονται εύκολα και ακούραστα και άκοπα. "...χαίρετε δε μάλλον, ότι τα ονόματα υμών εγράφη εν τοις ουρανοίς..." (Λουκ. 10,20)

π. Παύλος Παπαδόπουλος
https://proskynitis.blogspot.com/

Που είναι η Αγία Γραφή μου;;

Αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν μεταχειριζόμαστε την Αγία Γραφή όπως το κινητό μας τηλέφωνο.
-Αν θα την κουβαλούσαμε μαζί μας παντού;
-Αν θα γυρνούσαμε πίσω να την πάρουμε εάν την ξεχνούσαμε;
-Αν θα "σερφάραμε" σε αυτήν πολλές φορές την ημέρα;
-Αν θα την χρησιμοποιούσαμε για να λάβουμε μηνύματα;
-Αν την μεταχειριζόμασταν σαν να μην μπορούσαμε να ζήσουμε χωρίς αυτήν;
-Αν την δίναμε ως δώρο στα παιδιά;
-Αν θα την χρησιμοποιούσαμε ενώ ταξιδεύαμε;
-Αν την χρησιμοποιούσαμε σε ώρα ανάγκης;
-Μήπως αποφάσισες να το κάνεις... Ωχχχ που είναι η Αγία Γραφή μου;;
- Ά και κάτι ακόμη. Σε αντίθεση με το κινητό σας, η Αγία Γραφή δεν πρόκειται ποτέ να αποσυνδεθεί, επειδή ο Ιησούς έχει πληρώσει τον λογαριασμό!!!
Όλα θα ήταν διαφορετικά και ελεύθερα. Σκέψου το.

Στρατής Ανδριώτης
https://ixthis3.blogspot.com

Tὸ ἀσκητικὸ πνεῦμα στήν Παλαιὰ Διαθήκη

- Στήν Παλαιὰ Διαθήκη δὲν φαίνεται τὸ ἀσκητικὸ πνεῦμα· πῶς τὸ ἐξηγεῖτε αὐτό:

- Μόνο τὸ νὰ κάνης νηστεία καὶ μετάνοιες καὶ ἀγρυπνίες εἶναι ἄσκησι; Τὸ νὰ εἶναι στὸν οἶκο τοῦ Πετεφρὴ ὁ Ἰωσὴφ καὶ νὰ εἶναι μέσα σὲ τόσα πλούτη καὶ νὰ τὰ διαχειρίζεται ὅλα ἀνεξελέγκτως καὶ νὰ μὴν κλέβη, αὐτό δὲν εἶναι άσκη­σι; Δὲν εἶναι ἄσκησι, δὲν εἶναι ἐπιβολὴ στὸν πειρασμὸ τῆς πλεονεξίας; Εἶναι μικρὴ ἄσκησι αὐτὴ; Τὸ νὰ τοῦ επιτίθε­ται ἡ γυναίκα τοΰ Πετεφρὴ καὶ αὐτός νὰ ἔχη τὴ δύναμι νὰ λέη ὄχι καὶ νὰ ἐγκαταλείπη καὶ τὸ χιτώνα του καὶ νὰ φεύγη, μικρὴ ἄσκησι εἶναι αὐτό τὸ πράγμα στὴν ἡδονή τῆς σαρκός; Καὶ αὐτὸ εἶδος ἀσκήσεως εἶναι. Ἀκόμη, οἱ τρεῖς Παῖδες, οἱ ὁποῖοι ἀρνοῦνταν νὰ φᾶνε τὰ φαγητὰ τὰ ὁποία τοὺς ἔδιναν, τὰ ὅποια ἀπαγόρευε ὁ Μωσαϊκὸς Νόμος καὶ ζητοῦσαν καὶ ἔτρωγαν πολὺ ἁπλὰ φαγητὰ καὶ ἄνοστα, αὐτό δὲν ἦταν ἄσκησι; Οἱ Μακκαβαίοι Παῖδες στὴν Π. Διαθήκη μὲ τὸ διδάσκαλο τους τὸν Έλεάζαρο, πού προ­τίμησαν τὸ μαρτύριο γιὰ νὰ μὴ φᾶνε χοιρινὸ κρέας επει­δή τὸ ἀπαγόρευε ὁ Μωσαϊκὸς Νόμος, δὲν ἔκαναν άσκη­σι; Εἴδη ἀσκήσεως ὑπάρχουν διάφορα. Ὅλοι οἱ ἅγιοι καὶ τῆς Παλαιᾶς καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης, καθένας μὲ τὰ δικὰ του μέτρα καὶ μὲ τὰ δικὰ του εἴδη ἀσκήσεως, ὅλοι εἶχαν τὴν ἄσκησὶ τους. Τὸ ὅτι ὁ Θεὸς ἔδωσε στὰ χέρια τοῦ Δαυὶδ τὸ Σαοὺλ μέσα στὴ σπηλιὰ στὴν ὁποῖα κοιμόταν καὶ μποροῦσε νὰ τὸν φονεύση καὶ δὲν τὸ ἔκανε, αὐτό δὲν ἦταν ἄσκησι μεγάλη; Δὲν ὑπέταξε τὸ θυμὸ του, δὲν ξεπέ­ρασε τὸ μίσος του; Δὲν ξεπέρασε τὸ ἔμφυτο στὸν άνθρω­πο στοιχεῖο τῆς ἐκδικήσεως; Ὅλα αὐτά δὲν τὰ ξεπέρασε ὁ Δαυὶδ γιὰ νὰ κάνη αὐτό τὸ πράγμα; Μικρὴ νίκη κατὰ τοῦ ἑαυτοῦ του καὶ κατὰ τῶν παθὼν του ἦταν αὐτό;

✞ Γέροντας Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος