Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΣ: ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ (ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ)

"Ὁ συνειδητὰ Ὀρθόδοξος ζεῖ καί κινεῖται στήν «Νέα Ἐποχή» και τήν Ε.Ε μέ συγκεκριμένες βεβαιότητες, ποὺ ἀποβαίνουν καθοριστικὲς γιὰ τὴν περαιτέρω παρουσία καὶ στάση του μέσα σ᾽ αὐτὴν καὶ γενικὰ στὴ νέα παγκόσμια πραγματικότητα. Ἔχει σαφῆ συνείδηση τῆς διαμετρικῆς διαφορᾶς ὀρθοδόξου καὶ δυτικοευρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ. Ὅλες οἱ ἐκφάνσεις τοῦ ὀρθοδόξου πολιτισμοῦ ἀποτυπώνουν τὸν ἀγώνα γιὰ τὴν ἀνάδειξη τοῦ ἀνθρώπου σὲ θεὸ «κατὰ χάριν». Ἀνθρωπολογικὸ πρότυπο τῆς Ὀρθοδοξίας δὲν εἶναι ὁ «καλὸς κἀγαθός» ἄνθρωπος, ἀλλ᾽ ὁ Θεάνθρωπος. Οἱ ὀρθόδοξοι Λαοὶ στὴν πλατιὰ διαστρωμάτωσή μας εἴμαστε ζυμωμένοι μέσα σ’ αὐτὴ τὴν πολιτισμικὴ παράδοση, καὶ παρὰ τὶς ἀναμφισβήτητες ἀλλοιωτικὲς ἐπιρροές, πού ἔχουμε δεχθεῖ στὴν ἱστορική μας πορεία, διακρατοῦμε στὴν συνείδησή μας τὰ ζώπυρα αὐτῆς τῆς παραδόσεως.

Ἡ μετακαρλομάγνεια Δύση ἀποκομμένη ἀπὸ τὴν πατερικότητα, ἀνέπτυξε ἕνα πολιτισμό, πού ἔχασε κυριολεκτικὰ τὴν αὐθεντικὴ ἔννοια τοῦ Θεοῦ, τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς κοινωνίας. Ἐνῶ δὲ παρήγαγε μιὰ ἐκθαμβωτικὴ ἐπιστημονικὴ πρόοδο, ἀποδεικνύεται ἐντελῶς ἀνίσχυρη νὰ διαπλάσει ἀνθρώπους, πού νὰ μποροῦν νὰ χρησιμοποιοῦν τὰ ἐπιτεύγματα τῆς ἐπιστήμης γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου καὶ ὄχι τὴν καταστροφικὴ ἐκμετάλλευσή του. Καὶ μόνο οἱ δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι, ὡς δημιουργήματα τῆς Εὐρώπης καὶ τοῦ «πολιτισμοῦ» της, δείχνουν ποῦ μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει ὁ «χωρὶς Θεό», ρομποτοποιημένος, εὐρωπαῖος (δυτικὸς) ἄνθρωπος.

7. Ὑπάρχει ὅμως καὶ μιὰ ἄλλη προοπτική. Ἡ Ε.Ε. καὶ ἡ δυτικὴ κοινωνία παρουσιάζονται γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ὡς ἀγρὸς ἱεραποστολικός, χῶρος μαρτυρίας τοῦ λόγου καὶ τοῦ τρόπου (στάσης ζωῆς), πού συνιστᾶ τὴν οὐσία τῆς ὀρθόδοξης παράδοσης.
Αὐτή μπορεῖ νά εἶναι ἡ δική μας προσφορά στόν παραπαίοντα σημερινό κόσμο, ἀλλά αὐτό προϋποθέτει Ὀρθοδόξους."

https://www.impantokratoros.gr/72CA5CDE.el.aspx

[aposal]

«Ο Θεός σας μεταχειρίζεται σαν παιδιά του, διότι ποιο παιδί δεν παιδαγωγεί ο πατέρας του;».
(Εβρ. ιβ' 7)

[toula]

Σᾶς συνιστῶ νὰ ἔχετε σὲ ὅλα διάκριση καὶ φρόνηση. Ν᾿ ἀποφεύγετε τὰ ἄκρα. Οἱ αὐστηρότητες συμβαδίζουν μὲ τὰ μέτρα τῆς ἀρετῆς. Αὐτὸς ποὺ δὲν ἔχει μεγάλες ἀρετὲς καὶ συναγωνίζεται μὲ τοὺς τέλειους, θέλοντας νὰ ζεῖ μὲ αὐστηρότητα, ὅπως οἱ ἅγιοι ἀσκητές, αὐτὸς κινδυνεύει νὰ ὑπερηφανευθεῖ καὶ νὰ πέσει. Γι᾿ αὐτὸ νὰ πορεύεσθε μὲ διάκριση καὶ νὰ μὴν ἐξαντλεῖτε τὸ σῶμα μὲ ὑπέρμετρους κόπους. Νὰ θυμάστε πὼς ἡ ἄσκηση τοῦ σώματος ἁπλῶς βοηθάει τὴν ψυχὴ νὰ φτάσει στὴν τελειότητα, ἡ τελειότητα κατορθώνεται κυρίως μὲ τὸν ἀγώνα τῆς ψυχῆς.
Μὴν τεντώνετε περισσότερο ἀπὸ τὸ μέτρο τὴ χορδή. Νὰ ξέρετε ὅτι ὁ Θεὸς δὲν ἐκβιάζεται στὶς δωρεές Του· δίνει, ὅταν αὐτὸς θέλει. Ὅ,τι παίρνουμε, τὸ παίρνουμε δωρεὰν ἀπὸ τὸ θεῖο ἔλεος.
Μὴ ζητᾶτε νὰ φτάσετε ψηλὰ μὲ μεγάλες ἀσκήσεις χωρὶς νὰ ἔχετε ἀρετές, γιατὶ κινδυνεύετε νὰ πέσετε σὲ πλάνη γιὰ τὴν ἔπαρση καὶ τὴν τόλμη σας. Ὅποιος ἐπιζητεῖ θεῖα χαρίσματα καὶ ὑψηλὲς θεωρίες, ἐνῶ εἶναι ἀκόμα φορτωμένος μὲ πάθη, αὐτός, σὰν ἀνόητος καὶ ὑπερήφανος, πλανιέται. Πρῶτα ἀπ᾿ ὅλα ὀφείλει ν᾿ ἀγωνιστεῖ γιὰ τὴν κάθαρσή του. Ἡ θεία χάρη στέλνει τὰ χαρίσματα σὰν ἀμοιβὴ σ᾿ ὅσους ἔχουν καθαριστεῖ ἀπὸ τὰ πάθη. Τοὺς ἐπισκέπτεται χωρὶς θόρυβο καὶ σὲ ὥρα ποὺ δὲν γνωρίζουν.

Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

[toula]

Το καλύτερο φάρμακο για τον πόνο ειναι να τον αγκαλιάσεις. Να τον αφήσεις να σου μιλήσει και να τον ακούσεις. Έχει να σου διδάξει πολλά και να σου δείξει πολλά διαμάντια. Αγκάλιασε τον πόνο όταν έρθει και άκουσε τον. Εκεί στην ησυχία της αδυναμίας , των δακρύων , την πονεμένης κραυγής ο πόνος θα σου μιλά εσύ θα τον ακούς και αυτά που θα σου λέει μέσα σου θα χτίζουν κάστρα για άμυνα σε επόμενους πολέμους.
Ο πόνος θα σε διαλύσει αν τον δείς ως εχθρό διότι θα στερέψεις απο την έλλειψη του και θα βιώσεις την διάλυση διοτι τον αντιμετώπισες σκληρά. Κάνε τον εχθρό φίλο και θα ευεργετηθείς πολύ απο αυτή την σχέση. Μην φοβηθείς αδερφέ, ο πόνος δεν έχει καμία εξουσία επάνω σου. Η μόνή εξουσία διάλυσης που έχει είναι μόνο αυτή που θα του δώσεις απο την υποχώρηση σου, οπότε μην το κάνεις. Φως ειναι ο πόνος που δείχνει τον δρόμο για τον Χριστό.
Ο Κύριος φίλησε τον σταυρο του. Αδερφέ φίλα τον πόνο και μετά τον διάλογο κάνε και μια βαθιά υπόκλιση ως ευχαριστία για αυτά που σου δίδαξε. Μεγάλος δάσκαλος ο πόνος και τα βάσανα , τι θα ήταν η ζωή χωρίς αυτά...σαν σχολείο χωρίς δάσκαλο...Κουράγιο...

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου

[toula]

Κάποια ἀγράμματη ἀλλὰ εὐσεβὴς γιαγιά, πῆγε μία μέρα στὴν Ἐκκλησία καὶ ἄκουσε τὸν Ἱεροκήρυκα νὰ λέει:
- Αὐτὸς ποὺ δὲν διαβάζει τὴν Ἁγία Γραφή, δὲν θὰ σωθεῖ!
Ἡ γιαγιὰ μόλις ἄκουσε τὸν λόγο αὐτὸ χλώμιασε, ἀπογοητεύτηκε καὶ γυρίζοντας σπίτι, λέει στὴν κόρη της:
- Παιδί μου θὰ κολαστῶ, διότι δὲν διαβάζω τὴν Ἁγία Γραφή!
Ἡ κόρη της προσπάθησε νὰ τὴν καθησυχάσει, ἀλλὰ ματαίως.
Μία μέρα, ἀποφάσισε ἡ γιαγιὰ νὰ πάει σὲ ἕναν φωτισμένο Γέροντα, γιὰ νὰ τὴν βοηθήσει. Ἡ γιαγιὰ μόλις τὸν εἶδε, τοῦ λέει:
- Πάτερ μου, δὲν θὰ σωθῶ, διότι δὲν διαβάζω τὴν Ἁγία Γραφή, διότι εἶμαι ἀγράμματη!
Ὁ Γέροντας ὅμως τὴν καθησύχασε καὶ τῆς εἶπε:
- Καὶ πῶς σώθηκαν τόσοι καὶ τόσοι ἀγράμματοι ἄνθρωποι γιαγιά; Μάλιστα ἔχουμε καὶ Ἁγίους, ποὺ ἦταν τελείως ἀγράμματοι! Αὐτοὶ πῶς σώθηκαν; Τὰ γράμματα δὲν σώζουν, ἀλλὰ οὔτε καὶ ἡ ἀμορφωσιὰ κολάζει. Λοιπὸν γιαγιά, θὰ κάνεις τὸ ἑξῆς: Θὰ παίρνεις τὸ Εὐαγγέλιο, θὰ τὸ ἀνοίγεις στὴν πρώτη σελίδα, θὰ βάζεις τὴν παλάμη σου πάνω στὸ Εὐαγγέλιο καὶ μετὰ θὰ πηγαίνεις στὸ εἰκονοστάσι καὶ θὰ λὲς τὴν ἐξῆς προσευχή: Χριστέ μου, αὐτὰ ποὺ γράφεις στὸ Εὐαγγέλιο, βάλτα μέσα στὴν καρδιά μου. Τὴν ἄλλη μέρα θὰ βάζεις τὴν παλάμη σου στὴν δεύτερη σελίδα καὶ οὕτω καθ' ἑξῆς.
Ἡ γιαγιὰ ἐφάρμοσε κατὰ γράμμα τὰ λόγια τοῦ Γέροντα γιὰ ἀρκετοὺς μήνες. Μία μέρα στὸ σπίτι παίζανε τὰ ἐγγονάκια της καὶ ἄρχισαν νὰ μιλᾶνε ἄσχημα καὶ νὰ κατακρίνουν. Ἡ γιαγιὰ τὸ ἄκουσε καὶ τὰ παρατήρησε, λέγοντας:
- Παιδιά μου, μὴν κρίνετε γιὰ νὰ μὴν κριθεῖτε!
Κόκκαλο ἡ κόρη της!
- Μάνα, αὐτὸ ποῦ εἶπες, ἀπὸ ποῦ τὸ ἄκουσες καὶ τὸ εἶπες; Αὐτὸ τὸ λέει τὸ Εὐαγγέλιο, ἐσὺ δὲν ξέρεις γράμματα, ποιὸς σοῦ τὸ εἶπε;
- Παιδί μου, δὲν τὸ ἄκουσα ἀπὸ κάπου, ἀλλὰ βγῆκε μέσα ἀπὸ τὴν καρδιά μου!
Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ἐκείνη, ἄρχισε ἡ γιαγιὰ νὰ ἀναπαράγει λόγια τοῦ Εὐαγγελίου, χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνει! Ἡ γιαγιὰ ἐπειδὴ ἔκανε ὑπακοὴ στὸν Γέροντα μὲ πίστη καὶ ἁπλότητα ἄρχισε ὁ Χριστὸς νὰ ἐμφυτεύει τὰ λόγια τοῦ Εὐαγγελίου στὴν καρδιά της! Αὐτὸ ποὺ θὰ μᾶς σώσει ἀδελφοὶ εἶναι ἡ πίστη στὸν Χριστὸ καὶ ὄχι ἡ μόρφωσή μας. Ἐξ ἄλλου ὁ Χριστός, ἐπέλεξε ἀγράμματους ἀνθρώπους γιὰ Μαθητές Του, γιὰ νὰ δείξει, ὅτι μπορεῖ νὰ σὲ κάνει πάνσοφο, ἀκόμα καὶ ἂν εἶσαι ἀγράμματος, ἀρκεῖ νὰ ἔχει κανεὶς πίστη καὶ ταπείνωση.

Γέροντας Ἐφραὶμ τῆς Σκήτης τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα

[toula]

"Ασπασία μία αφανής Αγία.

Σε μια κωμόπολη της βορείου Ελλάδος ζούσε μια κοπέλα τυφλή , ονόματι Ασπασία.
Ήταν ορφανή, πολύ φτωχή και εγκαταλελειμμένη απ’ όλους γι’ αυτό και μεγάλωσε χωρίς να μπορέσει να μάθη γράμματα.
Ήταν περίπου 18-20 ετών , όταν πέρασε κάποιος ιεροκήρυκας της μητροπολιτικής περιφερείας και την είδε, την πήρε μαζί του και την έβαλε στη Σχολή Τυφλών στη Θεσσαλονίκη κι έτσι έμαθε ανάγνωσι δια της αφής κατά το σύστημα των τυφλών.
Εν συνεχεία, αφού έμαθε καλώς να διαβάζει, της χάρισε και μια Καινή Διαθήκη , γραμμένη στην ίδια γλώσσα, στη γλώσσα των τυφλών.
Άρχισε λοιπόν η κοπέλα να τη διαβάζει ψηλαφώντας τη με τα δάχτυλα.
Κι όσο τη μελετούσε, τόσο και μάθαινε τι ήταν ο Χριστός και τι έκανε γι’ αυτήν προσωπικά καθώς και για ολόκληρο τον κόσμο. Και όσο μάθαινε, τόσο γαλήνευε και τόσο ειρήνευε η ταραγμένη της καρδιά.
Ο πόνος από τα τόσα βασανιστικά χρόνια που πέρασε, μαλάκωσε μέσα από τη μελέτη της Καινής Διαθήκης.
Κι όχι μόνον αυτό, αλλά γέμισε από χαρά και ειρήνη. Πλημμύρισε από ευτυχία.
«Βρήκα τη χαρά, έλεγε. Τώρα άνοιξαν τα μάτια της ψυχής μου κι αν λείπουν τα μάτια του σώματος, δεν με πειράζει. Με τα μάτια της ψυχής μπορώ να δω όλο τον κόσμο».
Έβλεπε το φως του Θεού σε κάθε Θεία Λειτουργία και εχαίρετο. ( Εμείς που είμαστε «ανοιχτομάτηδες» το βλέπουμε αυτό το Φως;…).
Κάποτε όμως έπαθε μια φοβερή δερματική νόσο που επρόσβαλε ακόμη και τα χέρια της, τα οποία «κάηκαν» , με αποτέλεσμα να χάση από τα δάχτυλά της την αφή.
Δεν μπορούσε πλέον να ψηλαφήσει την Αγία Γραφή ούτε και κανένα άλλο ιερό βιβλίο.
Η λύπη της και ο πόνος της ήταν απερίγραπτος . Έκλαιγε μέρα-νύχτα.
Είχε χάσει τη δυνατότητα να παίρνει δύναμη και χαρά μέσα από το άγιο Βιβλίο.
Της είχε μείνει όμως η προσευχή. Διότι, όταν ήταν στη Θεσσαλονίκη, στη Σχολή τυφλών ένας Αγιορείτης μοναχός, της δίδαξε τον τρόπο πώς να λέγει την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».
Έκανε λοιπόν πολλή προσευχή , για να δώσει ο Ιησούς Χριστός μια καλή λύσι. Και ο Θεός απάντησε.
Μια μέρα πήρε με λαχτάρα το ιερό Βιβλίο , την Καινή Διαθήκη, και το έφερε στο στόμα της, για να ασπαστεί τα γράμματά του, που αυτά τα γράμματα , μας μεταφέρουν τη σοφία του Θεού, τη λύτρωση και τη σωτηρία.
Και τότε ανακάλυψε κάτι παράξενο: κατάλαβε ότι μπορούσε να διαβάζει την γραφή των τυφλών με τα χείλη της!
Και ξαναγέμισε η ζωή της χαρά, που της την έδινε πάλι η μελέτη του λόγου του Θεού.
Και μέσα απ’ αυτή την παράδοξη μελέτη, ήλθε η δοξολογία, ήλθε η ευχαριστία, ήλθε η ζώσα προσευχή.
Μελετούσε και ύστερα έκανε προσευχή μετά δακρύων για όσους είχαν τα ίδια προβλήματα με σωματικές αναπηρίες και ασθένειες και ιδιαιτέρως προσευχή για όσους ήσαν τυφλοί στην ψυχή από την αμαρτία.
Με την προσευχή της έβλεπε το θρόνο του Θεού και Τον παρακαλούσε και Τον ικέτευε για τους πτωχούς , τα ορφανά, τους ανέργους, τους αστέγους, για όλους τους ασθενείς. Για τους καλούς και τους κακούς, για τους αγαθούς και πονηρούς, για τους δικαίους και αδικουμένους, αλλά και για εκείνους που εξακολουθούν να αδικούν τον κόσμο… για τους άρχοντας και τους αρχομένους.
Όλοι τους να φωτιστούν κι όλοι τους να δουν το Φως το αληθινό, τον Χριστό, τον Σωτήρα του κόσμου!
Κάποτε, αρρώστησε βαρειά.
Εξομολογήθηκε για τελευταία φορά και κοινώνησε των αχράντων Μυστηρίων.
Και ζήτησε την Καινή Διαθήκη, είπε να την ανοίξουν και ανοιχτή να της την ακουμπήσουν στα χείλη της.
Άπλωσε τα χέρια της η Ασπασία και την κράτησε γερά, αλλά ξεψυχισμένα.
Οι οικείοι της κατά Θεία Πρόνοια την άνοιξαν στο Α΄ κεφάλαιο του Ευαγγελιστή Ιωάννη.
Και επαναλαμβάνοντας συνεχώς το «Εν αρχή ην ο Λόγος ,και ο Λόγος ην προς τον Θεόν», πέταξε η ψυχούλα της ψηλά στον ουρανό, ενώ συγχρόνως πλημμύρισε το δωμάτιό της με άρρητη γλυκύτατη ευωδία.
Είναι κι αυτή μια αφανής Αγία!...

Από το βιβλίο: «ΟΙ ΑΝΑΒΑΘΜΟΙ ΣΤΗΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΠΟΡΕΙΑ»ΠΡΩΤ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ Κ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

[aposal]

«Τίποτε δεν είναι πιο πολύτιμο από τον άνθρωπο, παρά το γεγονός ότι είναι και παραμένει θνητός».
Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

[toula]

“Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱέ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με τόν ἁμαρτωλόν.”
Ὅταν πᾶς γιά ὕπνο, ἐπανάλαβε τήν προσευχή καί ἀποκοιμήσου μέ αὐτήν. Ἄσκησε ἔτσι τόν ἑαυτό σου ὥστε, ξυπνώντας, ἡ πρώτη σου σκέψη, ἡ πρώτη σου λέξη καί πράξη νά εἶναι καί πάλι ἡ προσευχή τοῦ Ἰησοῦ.

~Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ

[toula]

..... ΒΛΕΠΕΤΕ ΠΟΣΟ ΖΩΝΤΑΝΟΙ
ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΜΑΣ;

"..... Μία κοπέλα 21 ετών, φοιτήτρια, τη Στέλλα, την κτύπησε αυτοκίνητο , περί τα τέλη Αυγούστου 2018 και ήταν σε κατάσταση φυτού, στην Εντατική, στον Ερυθρό Σταυρό, στην Αθήνα.
Μας παρακάλεσαν συγγενείς της από την Κύπρο,που ήταν γνωστοί μας, να πάμε στο νοσοκομείο να την σταυρώσουμε με την Τιμία Κάρα του Οσίου Δαυίδ.
Και πράγματι πήγαμε.
Ο πατέρας της ο κ. Λοίζος, μόλις μας είδε συγκινημένος φώναξε:
"Στέλλα, ξύπνα, ήλθε ο Οσιος Δαυίδ από την Εύβοια".
Βάλαμε την Τιμία Κάρα στο κεφάλι της, είπαμε το απολυτίκιο του Οσίου Δαυίδ και δύο τρεις ευχές και αμέσως η Στέλλα άνοιξε τα μάτια της.
Από εκείνη την ώρα η κατάστασή της,κάθε μέρα, βελτιωνόταν .
Οι γιατροί που προηγουμένως είχαν σηκώσει τα χέρια ψηλά, εθαύμαζαν τώρα για την απρόσμενη αυτή θετική εξέλιξη της υγείας της!
Όταν λίγο αργότερα πήγαμε με την Τιμία Κάρα του Αγίου στην Κύπρο, στην επιστροφή μας περίμενε η Στέλλα στο αεροδρόμιο όλο υγεία, για να υποδεχθεί και να τιμήσει και ευχαριστήσει τον Αγιο.
Και ενώ της είχε απομείνει πρόβλημα με την όσφρηση της, δεν μπορούσε καν να οσφρανθεί, εκείνη την ημέρα που προσκύνησε τον Αγία Κάρα του Οσίου αισθάνθηκε την ευωδία της και έτσι αποκαταστάθηκε σιγά - σιγά και η όσφρησή της.
Βλέπετε πόσο ζωντανοί είναι οι Αγιοι μας;""

( Απόσπασμα από το κήρυγμα του Ηγουμένου της Ι.Μ.Οσίου Δαυίδ Γέροντος Γαβριήλ, που έγινε στον Ι.Ν.Αγίων Γεωργίου και Ιακώβου, στην Αμμο Βεροίας, την 10/10/2020.)

[toula]

Χωρίς πνευματικό πατέρα, χωρίς οδηγό δεν μπορεί να προχωρήσει κάποιος στην πνευματική ζωή

Όταν ήμουν μικρός στον κόσμο είχα δει μια ταινία που μου έμεινε στη μνήμη και με βοήθησε στο ξεκίνημα της μοναχικής μου ζωής, όταν έβαζα θεμέλιο. Ήταν μια ταινία με δύο πυγμάχους που θα έκαναν μια πάλη μεταξύ τους.

Ο προπονητής του νεότερου, πριν τον αγώνα, έλεγε στον αθλητή του:
– Αυτή η τέχνη (της πυγμαχίας), προβλέπει θυσίες. Δεν θα πίνεις, δεν θα καπνίζεις, δεν θα ξενυχτάς, δεν θα πηγαίνεις με το άλλο φύλο, για να έχεις υγεία, η οποία θα σε βοηθήσει στην πάλη και στην νίκη! Αν δεν τα φυλάξεις αυτά, θα έχεις αποτυχία…

Στη συνέχεια, ο πυγμάχος αυτός, δεν τήρησε κάποια απ’ αυτά που του είπε ο προπονητής του. Και ο προπονητής του τον είδε και τον έλεγξε:
– Δεν πας καλά! Δεν πρόκειται να προχωρήσουμε έτσι!… Και εσύ χάνεις τους κόπους σου και εγώ…

Εκείνος αντέδρασε και όπως ήταν μποξαδόρος, δίνει μία στον προπονητή του και τον ρίχνει κάτω!

Aλλά μετά από λίγες μέρες, έφτασε η ώρα για τον αγώνα! Προχωρεί στην μάχη, δίχως τον προπονητή δίπλα του. Ο άλλος αντίπαλος, είχε βοηθό και καθοδηγητή τον προπονητή του, να τον συμβουλεύει, να τον τονώνει, να τον δυναμώνει, να του δίνει αέρα.

Άρχισε πάλη. Ο νεότερος έχανε, έχανε έδαφος συνεχώς και νικούσε ο άλλος. Ο προπονητής του, που καθόταν ψηλά στο αμφιθέατρο και παρακολουθούσε, στενοχωριόταν που έβλεπε τον δικό του μαθητή να χάνει και ας τον είχε χτυπήσει εκείνος… Ήξερε πως το ηθικό του έπεσε και δεν θα μπορούσε να κερδίσει.

Προβλέποντας ότι πλησίαζε το τέλος, τρέχει κάτω στο ρίνγκ, τον πλησίαζει σε μια διακοπή, που γίνεται διάλειμμα για ανάπαυση, του μιλάει στο αυτί, τον συμβουλεύει και του δίνει θάρρος.

Αυτό ήταν!… Σηκώνεται ο μαθητής του, αγωνίζεται σωστά και στον τελευταίο γύρο, βγάζει τον αντίπαλό του νοκ άουτ και κέρδισε τον αγώνα!

Αυτό με βοήθησε και εμένα και κράτησα μέσα μου γερά, ότι χωρίς δάσκαλο, χωρίς πνευματικό πατέρα, χωρίς οδηγό δεν μπορεί να προχωρήσει κάποιος στην πνευματική ζωή. Και έτσι είχα μεγάλη ωφέλεια…

π. Εφραίμ Φιλοθεΐτης
https://oikohouse.wordpress.com/