Ψυχοφελή μηνύματα...

[aposal]

«Το στόμα αυτού που λέγει την αλήθεια είναι χαμογελαστό και τα χείλη του γεμάτα αγαλλίαση».
(Ιώβ. η' 21)

[toula]

Ο άνθρωπος ο οποίος δεν φοβάται την αποτυχία, είναι ένας ελεύθερος άνθρωπος. Το να αποδέχεσαι την αποτυχία είναι μια πράξη ελευθερίας, που λες ότι «είμαι αυτός, έχω και ελλείψεις, έχω και αδυναμίες. Δεν προβάλλω μια εικόνα τέλειου. Δεν προβάλω μια εικόνα φτιασιδωμένου, μια εικόνα ότι τα καταφέρνω όλα πάρα πολύ καλά. Έχω και αποτυχίες στην ζωή μου».

Επίσης αυτό που έχω καταλάβει διαβάζοντας τα συναξάρια των αγίων είναι ότι πολλές φορές μια πτώση και μια αποτυχία μας ωφελεί πολύ περισσότερο από μια αλαζονική αρετή. Δηλαδή πολλές φορές η αλαζονεία της αρετής είναι πολύ χειρότερη από την αμαρτία.
Στην αμαρτία μέσα, ενδεχομένως σε μια πτώση, έχεις την δυνατότητα να πεις, «που πάω; τι κάνω;» Έρχεται ένας κορεσμός. Τα πάθη σου φέρνουν έναν κορεσμό υπαρξιακό και λες: «Δεν πάει άλλο, δεν πάει άλλο! Που θα πάω; Αδιέξοδος ο τρόπος που ζω..». Ενώ αν έχεις μια ψευδή και φαντασιακή δόμηση μιας τέλεια ζωής, δεν θα μετανοήσεις εύκολα.

Γι αυτό και βλέπετε στην εκκλησία άγιοι συνήθως γίνονται οι μεγάλοι αμαρτωλοί. Αυτός ο οποίος πιστεύει ότι «δεν έχω αμαρτίες» ότι «τα καταφέρνω τέλεια», είναι δύσκολο να μετανοήσει, είναι δύσκολο να οδηγηθεί σε ταπείνωση και αυτογνωσία.
Νομίζω ότι υπάρχει μια ευλογία στην αποτυχία. Δηλαδή σε φέρνει πιο κοντά στον εαυτό σου, σου δίνει δυνατότητες να ξαναδείς την ζωή από την αρχή. Δεν είναι τυχαίο ότι στην Αποκάλυψη λέει ότι «ο Θεός θα εμέσει τους χλιαρούς», γιατί οι χλιαροί συνήθως δεν ζουν. Και να πεθάνουν φοβούνται και να ζήσουν δεν τολμούν….

*απόσπασμα από το νέο μου βιβλίο "Ότι λάμπει δεν είναι Χριστός"
https://www.facebook.com/.../a.76915055 ... 706013661/
...................................................................

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Όταν εξομολογείται ο άνθρωπος…
Όταν εξομολογείται ο άνθρωπος, καθαρίζεται η ψυχή του
και γίνεται αδάμαντας φωτεινός…
Χωρίς την εξομολόγησην, μετάνοια δεν λογίζεται·
και χωρίς την μετάνοιαν άνθρωπος δεν σώζεται.

Γέροντας Ιωσήφ Ησυχαστής

[toula]

Κάθε άνθρωπος καταδικάζει εκείνες τις αμαρτίες των άλλων, για τις οποίες κατηγορείται ο ίδιος.
Χωρίς την ταπείνωση, έλεγε ο στάρετς Αμβρόσιος, δε σώζεται ο άνθρωπος. Αν πιστέψουμε πως από δική μας αξία σωζόμαστε, έχουμε απατηθεί. Θα σας αναφέρω ένα διδακτικό περιστατικό.

Μια επιφανής αρχόντισσα, αρκετά ευσεβής αλλά όχι και αρκετά ταπεινή, καθώς κοιμόταν είδε ένα συγκλονιστικό όνειρο:
Πάνω σε ένδοξο θρόνο ο δίκαιος Κριτής! Και απέναντί Του πλήθη λαού, μεταξύ των οποίων και η ίδια.Ο Χριστός ετοιμαζόταν να καλέσει κοντά Του τους εκλεκτούς. Εκείνη που βασιζόταν στις αρετές της και στις καλοσύνες της περίμενε μεγάλες τιμές, αλλά έπεσε έξω στην πρόβλεψή της…. Κάποια ταπεινή χωριατοπούλα κρίθηκε άξια για την για την πρώτη θέση. Δεύτερος ήταν ένας φτωχός χωρικός που φορούσε μάλιστα και τσαρούχια. Ακολούθησαν στη σειρά πλήθη απλοικών ανθρώπων.

Σε μια στιγμή ο Κύριος έπαυσε να προσκαλεί άλλους. Εκείνη πάνω στην απελπισία της αποφάσισε να τον πλησιάσει και να Του υπενθυμίσει τα καλά που είχε κάνει. Ο Χριστός όμως απέστρεψε εντελώς το πρόσωπό Του από αυτήν. Εξουθενωμένη πλέον, έπεσε στο έδαφος, έκλαψε και αναγνώρισε ταπεινά πως πραγματικά δεν της άξιζε η ουράνια Βασιλεία. Να, αγαπητοί μου – εδώ δυνάμωσε τη φωνή του ο στάρετς – το ταπεινό φρόνημα!
Έτσι έπρεπε να σκεφτόμαστε όλοι. Όταν ξύπνησε από το όνειρο η αρχόντισσα, δεν τόλμησε πια να φιλοξενήσει υπερήφανες ιδέες στην ψυχή της. Της έδωσε ο Θεός με το όνειρο αυτό ένα αξέχαστο ονειρο.

Ο στάρετς Ιωσήφ, υπόδειγμα ταπείνωσης, πραότητας και ακατακρισίας, είπε κάποτε σε μια μοναχή: Αν οι αμαρτίες του αδελφού σου σε ενοχλούν και δεν μπορείς να βρεις την ειρήνη της ψυχής σου, θυμήσου τα εξής: Αν οι αμαρτίες του αδελφού σου που θέλεις να διορθώσεις σε ενοχλούν, σ’ εκνευρίζουν και χάνεις την ειρήνη σου, τότε αμαρτάνεις κι εσύ. Η αμαρτία δεν διορθώνεται με την αμαρτία, αλλά με την ταπείνωση.
Ο ζήλος που θέλει από μόνος του να καταστρέψει όλα τα κακά είναι από μόνος του ένα μεγάλο κακό. Μέσα στο μάτι σου υπάρχει ένα μεγάλο δοκάρι και συ προσέχεις το καρφί στο μάτι του αδελφού σου.Υπάρχουν ατέλειες που είναι αναπόφευκτες κι άλλες που μπορεί να είναι ευεργετικές. Το καλό δοκιμάζεται από το κακό. Το παράδειγμα της μακροθυμίας του Θεού πρέπει να χαλιναγωγήσει την ανυπομονησία μας, που μας στερεί την ειρήνη. Το παράδειγμα του Ίδιου του Κυρίου μας Ιησού Χριστού μας φανερώνει με πόση ταπείνωση και καρτερία πρέπει να υπομένουμε την ανθρώπινη αμαρτία.
Αν δεν έχουμε κάποια θέση ευθύνης έναντι των άλλων, πρέπει να αντιμετωπίζουμε την αμαρτία τους με συμπάθεια. Κάθε άνθρωπος καταδικάζει εκείνες τις αμαρτίες των άλλων, για τις οποίες κατηγορείται ο ίδιος. Για τις πράξεις των άλλων δεν υπάρχει τίποτα άλλο που να μας ηρεμεί περισσότερο όσο η σιωπή, η προσευχή και η αγάπη. Κάποια αδελφή έλεγε κάποτε θλιμμένη στο στάρετς Ζωσιμά :
-Τι να κάνω , γέροντα, που νικιέμαι από τη γλώσσα μου και φλυαρώ και ματαιολογώ; Στενοχωριέμαι πολύ γι αυτό και παίρνω κάθε τόσο απόφαση να διορθωθώ, αλλά πάλι πέφτω.

-Να θυμάσαι οτι, όπως είπε ο Κύριος, για κάθε περιττό μας λόγο θα μας ζητηθεί ευθύνη την ημέρα της Κρίσεως.
Κατάφυγε στη βοήθειά Του. Και όποτε αμαρτάνεις να μετανοείς. Χίλιες φορές να μετανοήσεις.
-Κάποιες φορές λέω κάτι χρήσιμο ή ψυχωφελές. Ενώ όμως αρχίζω με πνευματικούς λόγους, σε λίγο, χωρίς να το καταλάβω, ξεγλιστράω στην αργολογία ή την κατάκριση ή την περιέργεια ή τον κομπασμό….
Μετά απο όλα αυτά με κυριεύει κατάθλιψη και αθυμία. Τι να κάνω; Δεν μπορώ να διορθωθώ… Για να μάθεις να μιλάς καλά και προσεκτικά, πρέπει πρώτα να μάθεις να σωπαίνεις, τη συμβούλεψε ο γέροντας. Όσο θερμό κι αν είναι το κελί μας, αν ανοίγουμε συχνά τα παράθυρα θα παγώσει. Κι αν ανοίγουμε κάθε τόσο ένα μπουκάλι με άρωμα, σύντομα θα εξατμιστεί. Γι αυτό ο προφήτης λέγει «εκωφώθην και εταπεινώθην και εσίγησα εξ αγαθών » (Ψαλμ. Λη’ 2 )

Ακούς; «εσίγησα εξ αγαθών». Αποφάσισα δηλαδή να μην ξεστομίζω ούτε αγαθούς λόγους. Και τότε, συνεχίζει, «Εθερμάνθη η καρδία μου εντός μου». Όπως γράφει ο Κάλλιστος Καταφυγιώτης, ο καλός λόγος είναι κατώτερος απο τη σιωπή με διάκριση.Βέβαια, κι από τη σιωπή του στόματος ανώτερη είναι η σιωπή του νου- τόσο ανώτερη, όσο και η ψυχή από το σώμα. Γιατί είναι δυνατό, ενώ τηρε’ιται σιωπή του στόματος, εσωτερικά ο νους να σχηματίζει λογισμούς και νοήματα.

Πηγή: Βήμα Ορθοδοξίας

[toula]

Να απελπιστούμε από τον εαυτό μας, για να ζήσουμε τον Θεό

«Μη καταπιστεύσεις με, ανθρωπίνη προστασία»
Ο ιερός υμνογράφος σε ένα από τα τροπάρια της παρακλήσεως παρακαλεί την Υπεραγία Θεοτόκο και της λέει: «Παναγία δέσποινα, μη διαψεύσεις την εμπιστοσύνη μου προς εσένα,εσύ που είσαι η προστασία των ανθρώπων,αλλά να δεχτείς την δέηση του ικέτου σου».Για να δούμε τι σημαίνει να εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου στην Παναγία και τι σημαίνει να εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου στον κόσμο
Ήδη από την Παλαιά Διαθήκη υπήρχε το πρόβλημα αυτό.Είδατε τι λέγει ο ψαλμωδός· «Μή πεποίθατε ἐπ’ ἄρχοντας ἐπί υἱούς ἀνθρώπων, οἶς οὐκ ἐστι σωτηρία». (Ψάλμ. ΡΜΕ΄ 3). Ή «ἀγαθόν πεποιθέναι ἐπί Κύριον ἢ πεποιθέναι ἐπ᾿ ἄνθρωπον»
Ο Θεός έχει τη δύναμη αυτά που σχεδιάζει να τα πραγματοποιεί, ενώ ο άνθρωπος πολλές φορές διαψεύδεται στις προσδοκίες του. Ακόμη και οι πιο αγαθοί άνθρωποι με τις πιο καλές διαθέσεις ενδέχεται να μας απογοητεύσουν.

Ο πρφήτης Ιερεμίας λέγει: «Επικατάρατος ὁ ἄνθρωπος, ὃς τήν ἐλπίδα ἔχει ἐπ’ ἄνθρωπον καί στηρίζει σάρκα βραχίονος αὐτοῦ ἐπ’ αὐτόν» (Ιερεμ.17,5), αυτός δηλαδή που θα στηρίξει τα χέρια του πάνω σ’αυτόν και θα απομακρυνθεί από τον Κύριο. Οι άνθρωποι τον εαυτό τους δεν μπορούν να στηρίξουν,πολύ περισσότερο τους άλλους.
«Εν εκείνη τη ημέρα απολούνται πάντες οι διαλογισμοί αυτού» (Ψαλμ.145,4).
Κατά την ημέρα του θανάτου μας, όλα τα στηρίγματα θα πέσουν.

Θυμάστε το περιστατικό του Δαβίδ· ήθελε να μετρήσει τους άντρες των στρατευμάτων του, για να δει πόσο δυνατός ήταν. Μέχρι εκείνη την ώρα τον προστάτευε ο Θεός σε όλα. Όταν όμως ο Θεός είδε ότι ο Δαβίδ άρχισε να υπολογίζει περισσότερο τα στρατεύματά του από τον ίδιο,τότε τιμώρησε τον Δαβίδ, γιατί άρχισε να ελπίζει στους ανθρώπους (B’Βασιλειών 24,2 κ.ε.)
Ακόμη θυμηθείτε τον Ιησού και τον Πιλάτο. Ο Πιλάτος λέγει στον Ιησού: «εξουσίαν έχω απολύσαί σε και εξουσίαν έχω σταυρώσαί σε» Τι απάντησε ο Ιησούς; Δε θα είχες καμία εξουσία επάνω μου, «εἰ μή ἦν σοι δεδομένον ἄνωθεν».
Εάν δεν είχε παραχωρήσει ο Θεός,τίποτε δεν θα είχε γίνει.

Η Παναγία είναι η αληθινή προστασία των ανθρώπων, γιατί αυτή γέννησε τον Ιησού, που ήταν, είναι και θα είναι αυτός που διευθύνει τον κόσμο. Ιησούς Χριστός χθές και σήμερον ο αυτός καί εις τους αιώνας».
Ο Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας σε ένα λόγο του γράφει πως, όταν ο Χριστός αναλήφθηκε στους ουρανούς, η Παναγία ήταν εκείνη που στήριξε με την προστασία της τους μαθητές. Τους ενθάρρυνε, τους υπενθύμιζε τα λόγια του Χριστού, τους δυνάμωνε με την παρουσία της, έδινε κουράγιο στους διωγμούς που είχαν. Είναι μετά τον Θεό η προστασία μας.

Τη μνημονεύουμε πρώτη στους αγίους και επικαλούμαστε τις μητρικές της πρεσβείες. Η Παναγία είναι το κοινό αγαθό του ανθρωπίνου γένους.
Σαν άνθρωποι οι περισσότεροι από εμάς είμαστε δίψυχοι. Δεν έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό. Γι’αυτό και μπερδευόμαστε στη ζωή μας. Είμαστε άνθρωποι που θέλουμε να ακουμπάμε και τα δύο μας χέρια σε δύο κυρίους. Και στο Θεό και στον κόσμο ακατάστατοι.
Πολλοί από μας όταν απελπιστούμε από τον κόσμο, καταφεύγουμε στον Θεό και στη Θεοτόκο. Μας αρέσει να καταφεύγουμε στους ισχυρούς της γης, είτε λέγονται πολιτικοί, είτε οικονομικοί παράγοντες, είτε ακόμη και φορείς κοινωνικών ιδεών, για να λύσουμε τα προβλήματά μας. Εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας σε ανθρώπους. Από εκεί ξεκινάνε και οι απογοητεύσεις οι καθημερινές και η απελπισία.

«Επίρριψον ἐπί Κύριον τήν μέριμνάν σου, καί αὐτός σε διαθρέψει» (Ψαλμ.54,23) λέγει ο ψαλμωδός.
Άλλοι πάλι ελπίζουν και έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και τα χρήματά τους. Αυτοί είναι ακόμη χειρότεροι. Απογοητεύονται ακόμη πιο πολλές φορές.
Ο Αββάς Ισαάκ γράφει πως, εάν δεν απογοητευτεί ο άνθρωπος από την πεποίθηση στον εαυτό του,δε θα βρει τον Θεό. «Εμαυτόν απελπίζω εννοών τά έργα μου Κύριε».
Να απελπιστούμε από τον εαυτό μας, για να ζήσουμε τον Θεό. Ένα τέτοιο παράδειγμα ήταν η αιμορροούσα γυναίκα. Έπρεπε να απελπισθεί από όλους και να δαπανήσει όλα της τα χρήματα,στα οποία είχε μεγάλη εμπιστοσύνη,για να αναζητήσει τον Θεό.Έτσι και εμείς να εμπιστευτούμε τον εαυτό μας στον Υιό της Παρθένου και στην παναγία μητέρα του,για να έχουμε ασφαλή προστασία στη ζωή μας. Αμήν.

Από το βιβλίο του Μητροπολίτου Εδέσσης Πέλλης και Αλμωπίας Ιωήλ Φραγκάκου: «Η Θεόπαις Μαριάμ»

[toula]

Η τέλεια υπακοή.
Δεν είδα εγώ μεγαλυτέραν ανάπαυσιν ως της τελείας υπακοής…
Εργασθήτε λοιπόν τώρα που είσθε νέοι, να θερίσετε καρπόν απάθειας εις το γήρας. Εάν δεν βιασθήτε και του Μαθουσάλα τα χρόνια να ζήσετε,
δεν θα χαρήτε αυτά τα χαρίσματα…
Και θα ιδήτε τοιαύτην ακινησίαν πα­θων και ειρήνην ψυχής
ως να είσθε μέσα εις τον Παράδεισον.

Γέροντας Ιωσήφ Ησυχαστής

[toula]

Στο μοναστήρι που ήμουν ήρθε μια μέρα ένας φοιτητής.
Πολύ κουραστικός γιατί έλεγε καθαρά ότι δεν έχει όρεξη για τίποτα. Τα μηδενιζε όλα. Ούτε Θεό ήθελε ούτε η επιστήιμη του τον εθελγε ούτε τα χρήματα ούτε ο εαυτός του ο ίδιος.
Ε, προσπάθησα να είμαι ευγενικός του μίλησα προσπάθησα κι έφυγε.
Μετά από δέκα μέρες ήρθε πάλι. Τα ίδια πάλι έλεγε. Είπα δεν θα ξανάρθει αλλά άρχισε να έρχεται πιο συχνά.
Όταν του πήρα το θάρρος λέω:«πως κι έρχεσαι αφού τίποτα δεν θέλεις;»
-Κι εγώ μου λέει αναρωτήθηκα γιατί ξαναρχομαι και η εξήγηση πάτερ είναι μια. Μου δείχνεται αγάπη. Στην αγάπη κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί...

Γεροντικο

[toula]

Η υπομονή είναι Αρετή, αφού υπάρχει ως καρπός της ελπίδας προς τον Θεό. Η θλίψη οδηγεί στην υπομονή, η υπομονή στον δοκιμασμένο χαρακτήρα, ο δε δοκιμασμένος χαρακτήρας στην ελπίδα. Κι η ελπίδα τελικά δεν απογοητεύει. Η υπομονή είναι η πρώτη των Αρετών, διότι μ’ αυτή επιβραβεύεται η Σωτηρία. ''ὁ δὲ ὑπομείνας εἰς τέλος, οὗτος σωθήσεται''. (Ματθ. 10,22)

Άγιος Νεκτάριος.

[toula]

Έβλαψες ποτέ κανέναν;

Ποιά είναι η Δικαιοσύνη που μας ζητά ο Θεός;
«Ζητείτε πρώτον την Βασιλείαν του Θεού και την ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΝ ΑΥΤΟΥ και ταύτα πάντα προστεθήσετε ημίν».

Χρόνια ολόκληρα δεν μπορούσα να αντιληφθώ τι ακριβώς σημαίνει ΝΑ ΖΗΤΩ ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.
Τι είναι η Δικαιοσύνη με ανθρώπινα κριτήρια;
Τι εννοούμε όλοι όταν ζητάμε Δικαιοσύνη;
Ζητάμε Δικαιοσύνη από τον Θεό, από τους γονείς μας, τα αδέλφια μας, τη γυναίκα μας, τα παιδιά μας, τους φίλους μας;
Τι σημαίνει ανθρωπίνως ΖΗΤΩ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ;
Σημαίνει ζητώ αποκατάσταση της βλάβης και της ζημιάς που πάθαμε από τους άλλους!
Ζητάμε να μας αποδοθεί ή να αποδοθεί γενικά ότι χρειάζεται για να γίνει η αποκατάσταση της βλάβης σε μας ή σε άλλους από άλλους για να γίνει η πλήρης επαναφορά των πραγμάτων στην κατάσταση που ήταν τα πράγματα πριν προξενηθεί η ζημιά.
Νοιώθουμε πάντα ότι οι άλλοι μας βλάπτουν και ζητάμε να αποκαταστήσουν την ζημιά.
Ζητάμε να Μετανοήσουν για το κακό που μας έκαναν και να μας ζητήσουν συγνώμη.
Ζητάμε να μας επιστρέψουν την οφειλόμενη Αγάπη, το οφειλόμενο δικαίωμα, το οφειλόμενο χρήμα!
Αυτό εννοούμε αποκατάσταση ζημιάς και όταν δεν γίνεται γεμίζουμε παράπονα.

Αυτό δεν εκφράζεται στον στίχο:
«Παραπονεμένα λόγια έχουν τα τραγούδια μας, γιατί το άδικο το ζούμε μέσα από την κούνια μας»;
Ζητάμε ή μάλλον θεωρούμε καθήκον και αγώνα μας να ζητάμε το δίκιο μας!
Αυτό σημαίνει ανθρωπίνως ζητώ Δικαιοσύνη!

Ο Χριστός δεν αρνείται ότι πράγματι ζούμε το άδικο από την κούνια μας, δηλαδή από τις πρώτες σχέσεις μας με τους γονείς και τους συγγενείς μας.
Αυτή η αίσθηση της αδικίας μας γεμίζει όλους από παράπονα και ζητάμε να αποκατασταθεί σε μας η Δικαιοσύνη.

Αυτό άραγε μας ζητά και ο Χριστός, όταν λέει να ζητάμε την Δικαιοσύνη Του;
Ποια είναι η Δικαιοσύνη του Θεού;
Είναι η αποκατάσταση πρώτα της ζημίας και της βλάβης που εμείς προξενούμε στους άλλους και ύστερα ο ίδιος θα αποκαθιστά τη ζημιά που οι άλλοι προξενούν σε μας.
Πως γίνεται αυτό;
Με την Μετάνοια!
Μας έφταιξε ο άλλος, έτσι νιώθουμε!
Απαιτούμε αποκατάσταση, είναι καθήκον μας, έτσι νιώθουμε.
Φίλους θεωρούμε όσους αναγνωρίζουν το δίκιο μας, έτσι νιώθουμε!
Όποιους μας υποστηρίζουν στον αγώνα μας να βρούμε το δίκιο μας, αυτούς αγαπάμε!
Μας έβλαψαν, φωνάζει αυτή η αίσθηση Δικαιοσύνης!

Μια μικρή φωνούλα μέσα μας αμυδρά όμως προσπαθεί να μας ξυπνήσει από τον ύπνο του νομιζόμενου δικαίου:
ΕΜΕΙΣ ΒΛΑΨΑΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ;
Εμείς βλάψαμε αυτόν που μας έβλαψε ή αν όχι αυτόν, άλλον με ίδιο η παρόμοιο τρόπο αν όχι τώρα, κάποτε σε άλλο χρόνο ή με άλλη μορφή βλάβης;
Η απάντηση που θα δώσουμε σε αυτή την ερώτηση ΘΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙ ΕΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΖΗΤΑΜΕ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ!
Εάν αντιληφθούμε ότι ΒΛΑΨΑΜΕ ΚΑΙ ΒΛΑΠΤΟΥΜΕ τότε αρχίζει η Μετάνοια!
Βλέπει ο Χριστός αυτή τη διάθεση μας και παρακαλεί τον Πατέρα Του να μας στέλνει το Πνεύμα το Άγιο, που μας αποκαλύπτει μέσα στο Φώς Του Θεού την αμαρτωλότητα μας!
Αυτή η Αποκάλυψη της Αμαρτωλότητας από τον Θεό στον Άνθρωπο που παραδέχεται ότι βλάπτει τους άλλους και τον εαυτό του από την παράβαση των Εντολών του Θεού, είναι το Μυστήριο της Μετανοίας!

Μας λέει ακριβώς και τον τρόπο που αποκαθίσταται η Δικαιοσύνη που μας προτρέπει να ζητάμε:
«Υποκριτή, εσύ που ζητάς δικαιοσύνη, δες πρώτα το δικό σου σφάλμα; πόσο μεγάλο σαν δοκάρι είναι και μετά θα μπορέσεις να βγάλεις αληθινά το σφάλμα του αδελφού σου που τότε θα σου φαίνεται καρφάκι!»

Η Δικαιοσύνη που μας ζητά ο Θεός η Δικαιοσύνη του Θεού είναι ΠΡΩΤΑ ΝΑ ΑΠΟΚΑΘΙΣΤΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΤΗ ΖΗΜΙΑ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΘΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΠΟΣΟ ΜΙΚΡΗ ΕΙΝΑΙ Η ΖΗΜΙΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΚΑΝΕ Ο ΑΛΛΟΣ!

Μέσα στο Μυστήριο της Μετανοίας η όραση της βλάβης που εμείς προξενούμε ΠΡΟΗΓΕΊΤΑΙ και η αποκατάσταση της είναι η Δικαιοσύνη που μας εντέλλεται να ζητάμε ο Θεός, δηλαδή να του ζητούμε να μας δίνει Μετάνοια!

Η Δικαιοσύνη που μας ζητά ο Θεός, είναι να βρίσκουμε συνεχώς το άδικο που εμείς προξενούμε και να ζητάμε συγχώρεση πρώτα από τον Θεό και μετά από τους Ανθρώπους πρώτα Μυστικά στην Προσευχή μετά από τους άλλους και τέλος στην Εξομολόγηση και στη Θεία Κοινωνία!
Τότε, όχι μόνο θα αποκατασταθεί και η ζημιά που παθαίνουμε από τους άλλους ΑΛΛΑ ΘΑ ΜΑΣ ΔΙΝΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΘΕΟ ΟΛΑ ΟΣΑ ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΑΓΚΗ: ΑΓΑΠΗ ΕΙΡΗΝΗ ΧΑΡΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΒΙΟΤΙΚΑ ΑΓΑΘΑ!

«Ζητείτε πρώτον την Βασιλείαν του Θεού και την Δικαιοσύνην Αυτού και πάντα ταύτα προστεθήσεται ημίν!»

Του Ανδρέα Χριστοφόρου
https://pothosmetanoias.blogspot.com/

[toula]

Κάποιος γέροντας έγραψε σε ένα χαρτάκι: "Μη κρείνετε, ίνα μη κρειθήτε"
Το έγραψε επίτηδες ορθογραφικά λάθος και το έδωσε στον υποτακτικό του, για να εφαρμόσει αυτήν την εντολή του Ευαγγελίου.
Πήρε ο υποτακτικός το χαρτάκι, το διάβασε και λέει στον γέροντά του:
- Γέροντα, έκανες ορθογραφικά λάθη...
- Τι λέει παιδί μου το χαρτάκι; Μην κρίνεις...
- Λάθος είναι!
- Δεν το είπε παιδί μου αυτό ο Χριστός μας;
- Έτσι το είπε, αλλά όχι με αυτήν την ορθογραφία...
- Εφάρμοσε παιδί μου την εντολή όπως την έγραψα -μην κρίνεις κανέναν...- και όταν το εφαρμόσεις, έλα τότε να σε διορθώσω τα ορθογραφικά λάθη στο χαρτάκι!
Τότε κατάλαβε ο υποτακτικός, ότι ο γέροντάς του το έγραψε επίτηδες λάθος για να τον ταπεινώσει... Αυτό το γεγονός έγινε αιτία, να προοδεύσει πολύ στα πνευματικά ο υποτακτικός, διότι εφάρμοζε την εντολή του Ευαγγελίου και δεν έκρινε κανέναν...

Το πρόβλημα δεν είναι αν γράψουμε γραμματικώς σωστά την εντολή, αλλά αν την εφαρμόζουμε. Η Χάρη δεν φεύγει άμα γράψω κάτι λάθος που είμαι αγράμματος. Ποτέ η Χάρη δεν έχει σχέση με την γραμματική και το συντακτικό, αλλά με το εάν είμαι ή όχι ταπεινός!!!!

ΜΕ ΑΓΆΠΗ ΚΑΙ ΣΕΒΑΣΜΌ Π.ΔΙΟΝΎΣΙΟΣ