"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Ο Άγιος Νεκτάριος και οι 25 δραχμές

Κάποτε επισκέφτηκε κάποιος τον Άγιο Νεκτάριο και του είπε:
- Σεβασμιότατε, χρωστώ 25 δραχμές (πολλά λεφτά για την εποχή εκείνη). Αύριο το γραμμάτιο λήγει και πάω χαμένος... Δεκάρα δεν έχω και σε παρακαλώ να με βοηθήσεις.
Ο Άγιος Νεκτάριος καλεί τον ταμία του και του λέει:
- Κωστή, δώσε 25 δραχμές στον άνθρωπο.
Και φωνάζει από μέσα ο Κωστής στον Άγιο και του λέει:
- Δεν έχουμε Σεβασμιότατε.
- Για κοίταξε Κωστή, γιατί είναι ανάγκη...
- Σεβασμιότατε το ταμείο έχει όλο και όλο 25 δραχμές και είμαστε στην αρχή του μήνα. Πώς θα βγάλουμε το μήνα;
- Δώσε Κωστή και έχει ο Θεός...
Ο Κωστής μουρμουρίζοντας έδωσε τις 25 δραχμές και ο ξένος έφυγε.

Δεν είχε όμως περάσει αρκετή ώρα και έρχεται μια ειδοποίηση από την Αρχιεπισκοπή που έλεγε τα εξής:
«Παρακαλείτε ο Πενταπόλεως Νεκτάριος το απόγευμα της ιδίας ημέρας να τελέσει γάμο (πλουσιοτάτης της εποχής εκείνης οικογενείας), έχοντας μαζί τους 4 φοιτητές της Ριζαρείου Σχολής για να ψάλλουν Βυζαντινά, καθότι ο Αρχιεπίσκοπος ασθένησε εκτάκτως».

Πράγματι ο Άγιος Νεκτάριος έκανε τη στέψη και το αποτέλεσμα ήταν, αφού τους περιποιήθηκαν, τόσο τον Άγιο όσο και τους ψάλτες και στο τέλος, τους πρόσφεραν από έναν φάκελλο. Άνοιξαν οι 4 φοιτητές τους φακέλλους τους και βρήκε ο καθένας τους από 20 δραχμές μέσα δηλ. σύνολο 80 δραχμές. Άνοιξε και ο Άγιος Νεκτάριος το φάκελλό του και βρήκε μέσα 100 δραχμές. Έλαβαν λοιπόν συνολικά 180 δραχμές, οι οποίες παραδόθηκαν στον Κωστή, στον ταμία, ο οποίος κατ' ομολογία του ιδίου κατεπλάγη και ουδέποτε πλέον εξέφερε γνώμη στις εντολές του Αγίου Νεκταρίου.

Ο Άγιος Νεκτάριος έκανε επί τη ευκαιρία έκανε ένα σοβαρό μάθημα, λέγοντας επιγραμματικώς στον Κωστή:
- Κωστή εμείς δεν έχουμε. Ο Θεός όμως πάντα έχει και πρόσεχε...
Αυτά είναι και για εμάς, που πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό...

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)
https://www.orthodoxianewsagency.gr/

“Η Αίρεση του κορονοϊού”

“Η Πίστη είναι μέσα μας” λέγουν κάποιοι, δικαιολογώντας των αποκλεισμό την Ορθοδόξων Χριστιανών από την λατρευτική ζωή της Εκκλησίας, και την απουσία των πιστών από τους Ιερούς Ναούς και τις Ιερές Μονές στην εποχή της πανδημίας του κορονοϊού (Covid -19) και στην Πατρίδα μας.

Αυτή η θεώρηση είναι αφελής, φαιδρή και Αιρετική! Η Oρθόδοξη πίστη δεν είναι μια "αφηρημένη έννοια" ή μια άποψη. Η Ορθόδοξη πίστη είναι βιωματική, και προϋποθέτει την συμμετοχή των Χριστιανών στα Ιερά Μυστήρια και στις Ιερές Ακολουθίες.

"Η πίστη είναι μέσα μας" ήταν θέση που εφήρμοσε στην πράξη ο δικτάτορας Εμβέρ Χότζα στην γειτονική Αλβανία, από τον Φεβρουάριο του 1967 μέχρι και τον θάνατό του (Απρίλιος 1985), και την συνέχισε ο διάδοχός του Ραμίζ Αλία με τις γνωστές σε όλους μας συνέπειες για την Ορθοδοξία και τους Χριστιανούς!

Κείμενο – Φωτογραφία: Σπύρος Θεοδ. Κουτσοχρήστος
https://www.vimaorthodoxias.gr/

Ο νους του ανθρώπου που μένει σταθερός και επικαλείται τον Χριστό εναντίον των πονηρών δαιμόνων και καταφεύγει σ΄Αυτόν,

μοιάζει μ΄ένα θηρίο που το περικύκλωσαν πολλοί σκύλοι και αυτό έπιασε θέση σ΄ένα οχυρό τόπο που αντιστέκεται.

Βλέπει από μακριά νοερά τους νοητούς λόγους των εχθρών και με το να παρακαλεί συνεχώς τον ειρηνοποιό Ιησού

να πολεμά κατά των εχθρών, μένει απλήγωτος από αυτούς.

Άγιος Ησύχιος ο Πρεσβύτερος

"Τέλος αρετών εστίν η αγάπη, τέλος δε των παθών εστί το δικαιώσαι εαυτόν".
Αββάς Ησαΐας

Η τελειότητα των αρετών είναι η αγάπη, ενώ η τελειότητα των παθών είναι η αυτοδικαίωση.
Εάν η άσκηση των αρετών έχει σκοπό και τέλος την αγάπη, τότε η πλήρης αιχμαλωσία του ανθρώπου στα πάθη του, τον οδηγεί στο να δικαιώνει τις ενέργειές του.
Αυτό σημαίνει ότι η καρδιά του δουλώνεται στην αμετανοησία, μιας και για κάθε του αμαρτία δικαιολογεί τον εαυτό του. Δεν μετανοεί, διότι πιστεύει ότι όλα τα πράττει σωστά και δίκαια.
Εάν τα πάθη ρίχνουν τον άνθρωπο πνευματικά, η αυτοδικαίωση είναι αυτή που κρατά τον άνθρωπο στο σκοτάδι της πτώσης του. Κι ενώ κείτεται χάμω, αυτός νομίζει ότι πετά ψηλά.
Θέλει κόπο και τρόπο η ενάρετη ζωή.
Μπορεί σε πολλά να υστερούμε.
Τουλάχιστον όμως να μετανοούμε.
Ποτέ μην επιτρέψουμε το "εγώ" μας να δικαιολογεί τις πτώσεις μας.
Διότι η ελπίδα μας στηρίζεται στην μετάνοιά μας και όχι στην αξιότητά μας. Αυτός που μετανοεί λοιπόν ελπίζει.
Αυτός που αυτοδικαιώνεται (ζει αμετανόητα) καταδικάζει στον εαυτό του στην απώλεια, διότι ουσιαστικά αυτονομείται από το έλεος του Θεού. Δεν ζητά το έλεός Του, διότι θεωρεί ότι δεν το έχει ανάγκη, μιας και όλα τα πράττει καλώς, δικαιολογημένα.
Και όχι μόνο αυτό. Ο άνθρωπος της αυτοδικαίωσης, εύκολα κατακρίνει τους άλλους. Πάντα οι άλλοι φταίνε, πάντα οι άλλοι είναι ελλιπείς, ανάξιοι κτλ.
Μακάριος ο άνθρωπος που ζει με μετάνοια και ταπείνωση.
Μακάριος ο άνθρωπος που έφτασε δια της ασκήσεως στην αγάπη και με τη Χάρη του Θεού την ενεργεί στην ζωή του.
Αλίμονο στον άνθρωπο που αμαρτάνει και αμνηστεύει την αμαρτία του με χίλιες δυο δικαιολογίες.
Αλίμονο στον άνθρωπο που δεν μετανοεί.
Αλίμονο στον άνθρωπο που μένει στην αυτοδικαίωση.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Συνεχίζοντας την σειρά των ομιλιών "Ασκητική ψυχοθεραπεία" δημοσιεύω σήμερα στην αγάπη σας, την δεύτερη ομιλία με τίτλο "Η έρημος της καρδιάς μας..".
Εύχομαι να σας αρέσει κι αυτή όπως και η πρώτη που τόσο πολύ την αγκαλιάσατε ώστε μέσα σε λίγες μέρες να ξεπεράσει τις 20.000 προβολές και ακροάσεις.
Ο Θεός να μας στηρίζει και φωτίζει όλους, ώστε να αγαπάμε και να τρεφόμαστε από τον γεμάτο ζωή Λόγο Του. Καλή ακρόαση.
Εάν σας αρέσει Κοινοποιήστε !!!!!!

https://www.youtube.com/watch?v=n0RczKIuByw

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

Οι λογισμοί που σου φέρνουν

αμηχανία και ταραχή προέρχονται από το διάβολο.

Οι κατά Θεόν λογισμοί εμπνέουν σιγουριά και ειρήνη.

Πάλεψε και θα τ'αποκτήσεις.

Όσιος Μάρκος

Άγιε Άγγελέ μου, μοναδικέ μου φίλε και βοηθέ!

Άγιε Άγγελέ μου,
μοναδικέ μου φίλε και βοηθέ!
Γι’ αυτό έχω άγχος και μοναξιά,
διότι σε περιφρονώ και σε ξεχνώ!

Γνωστός μας Ιερέας, που μεγάλωσε με τις Μοναχές του Αγίου Νεκταρίου, μας έλεγε ότι ο Άγιος Νεκτάριος αυτό τις εδίδασκε: να μιλούν στον Άγιο Άγγελό τους.

Ο Χριστός μετά τη βάπτισή μας, πέραν από το πλήρωμα της Αιωνίου Ζωής, έδωσε για τον καθένα μας εντολή σε έναν Άγγελο να μας φροντίζει και να μας διακονεί τόσο για τις Πνευματικές, όσο και για τις βιοτικές μας ανάγκες. Συνεχώς δίπλα μας, ανύστακτο και αδίστακτο στην Αγάπη του για μας!

Είναι ο Εφεστώς της ψυχής μας, αυτός που ανύστακτα στέκει και είναι δίπλα μας και μας διακονεί μυστικά, παίρνοντας εντολές Αγάπης και Διακονίας μας από τον ίδιο τον Χριστό.

Είναι ο εντεταλμένος Φίλος μας, ο δικός μας φρουρός, ο διακονητής μας, που παρακολουθεί κάθε βήμα μας και όχι μόνο χαίρεται με την τήρηση των Εντολών και τη Μετάνοιά μας, αλλά μεταδίδει τη Χαρά του στον Ουρανό και πολλή χαρά γίνεται ἐν οὐρανῷ ἐπὶ ἑνὶ ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι (Λουκ. 15:7)!!!

Στο Απόδειπνο, την Εκκλησιαστική βραδινή προσευχή, που πρέπει να διαβάζουμε με πίστη και προσοχή, όλα τα πιο πάνω αναφέρονται και ακόμα περισσότερα.

Το ερώτημα είναι:
Ποιος από εμάς ζει αμέριμνος, αναφερόμενος για κάθε θέμα πνευματικό, υλικό, βιοτικό, θέμα υγείας, στον Άγιο Άγγελό του;

Ποιος έχει επίγνωση ότι έχει έναν ουράνιο, αγνό, θυσιαζόμενο γι’ αυτόν, έτοιμο για κάθε βοήθεια, φίλο, αόρατο από τους ανθρώπους, ορατό, όμως, στην καρδιά του;

Ποιος έχει συναίσθηση της διαρκούς παρουσίας του, ώστε να του μιλά και να περιμένει την άμεση βοήθειά του μέχρι το τέλος της Ζωής του;<
br /> Δεν μας έδωσε ο Χριστός μόνο τον εαυτό Του, την Εκκλησία και τα Μυστήρια της Μετάνοιας στην Προσευχή, της Εξομολογήσεως στον Ιερέα και της Θείας Κοινωνίας στη Θεία Λειτουργία.
Μας έδωσε ένα προσωπικό, έμπιστο και πρόθυμο Φίλο, με άμεση παρρησία στον Χριστό και την Παναγία, έτοιμο για κάθε βοήθεια.

Πόσο τυφλοί είμαστε, πόσο άδικοι στον εαυτό μας, να νοιώθουμε Μοναξιά, παράπονα και άγχος, αφού έχουμε ένα τόσο Άγιο και Πιστό Φίλο δίπλα μας, δοσμένο σε μας προσωπικά από τον ίδιο τον Χριστό!

Άνοιξε την καρδιά σου και μίλησέ του, ζήτησέ του να αναλαμβάνει καθημερινά τις μέριμνές σου για την ψυχή και το σώμα σου.

Ζωντάνεψε για σένα τον Μοναδικό σου Φίλο, που πήρες από το Βάπτισμά σου και τον ξέχασες!!
Άμεσα θα νιώσεις πόσο ταπεινά είναι δίπλα σου και πόσο πρόθυμα σε ακούει και σε βοηθάει!

Άγιε Άγγελέ μου!
Συγχώρεσέ με, που τόσο χρόνια σε ξεχνώ και παραπονιέμαι, ότι είμαι μόνος και αβοήθητος!!
Εσύ είσαι δίπλα μου και εγώ σε αγνοώ από την τύφλα μου!
Μάθαινέ με εσύ, που είσαι ο άμεσα εντεταλμένος από τον Χριστό να με μαθαίνει, να τηρώ τις Εντολές Του, να μετανοώ για τις αμαρτίες της επιθυμίας, του λογισμού, των πράξεών μου και να συγχωρώ τον πλησίον μου!
Μάθε με να περιμένω καρδιακά την Πρόνοια του Χριστού κάθε μέρα και για όλα!
Μάθε με να ζητώ πρώτα τη Βασιλεία Του και τη Δικαιοσύνη Του και ότι, μετά από αυτό, όλα που έχω ανάγκη θα μου τα δίνει ο Ίδιος!!

Δεν θα γίνει ποτέ η προσευχή σου όπως θέλει ο Χριστός, η Παναγία και οι Άγιοι στους οποίους προσεύχεσαι, εάν δεν μιλάς και αγνοείς την ύπαρξη του δικού σου Αγγέλου!

Τότε μόνο θα ειρηνεύεις, όταν του μιλάς, γιατί υπακούεις στην εντολή του Χριστού, που σου τον έδωσε για να του μιλάς!

Εάν του μιλάς, δεν θα χρειάζεσαι εσύ άλλον Φίλο, αλλά θα είσαι εσύ άθελά σου ο καλύτερος Φίλος για όλους!

Άγιε Άγγελέ μου!
Συγχώρα με που σε ξεχνώ!

Ανδρέας Χριστοφόρου
https://www.pothosmetanoias.gr/

Ή ύψηλότερη μορφή προσευχής...!

Ένας Ιερεύς που επέζησε των διωγμών έγραψε τα ακόλουθα για την κράτησή του:
"Δεν θα πάψω να ευγνωμονώ τον Θεό, για τα χρόνια που πέρασα φυλακισμένος σε απόλυτη απομόνωση. Ήμουν, για τρία χρόνια, σε δέκα μέτρα βάθος, κάτω από την επιφάνεια της γης. Ποτέ δεν άκουσα μία κουβέντα, ποτέ δεν είπα μία κουβέντα. Δεν υπήρχαν βιβλία. Οι εξωτερικές φωνές, όλες σιώπησαν. Οι φύλακες φορούσαν υποδήματα με λαστιχένιες σόλες, δεν ακουγόταν ο ερχομός τους.

Μετά, καθώς ο καιρός περνούσε, σιώπησαν και όλες οι εσωτερικές φωνές. Μας έδιναν φάρμακα [Σημ.: εννοεί ψυχοφάρμακα], μας έδερναν. Λησμόνησα όλη την θεολογία. Λησμόνησα όλη την Αγία Γραφή. Μία ημέρα πρόσεξα πως είχα ξεχάσει και το "Πάτερ ημών"! Δεν μπορούσα να το θυμηθώ. Ήξερα πως άρχιζε με το "Πάτερ ημών", αλλά δεν γνώριζα πια πώς ήταν η συνέχεια.

Κράτησα την αισιοδοξία μου και είπα: "Πάτερ ημών, έχω ξεχάσει την προσευχή, αλλά Συ σίγουρα την γνωρίζεις. Σε παρακαλώ, βάλε αντί για μένα έναν Άγγελο να την λέει κι εγώ θα σιωπώ"!

Για ένα διάστημα η προσευχή μου ήταν "Ιησού, σε αγαπώ"! Και μετά από λίγο και πάλι, "Ιησού, σε αγαπώ"! Αργότερα, μού ήταν δύσκολο να λέω έστω και αυτό, γιατί μας έδιναν μία φέτα ψωμί για μία εβδομάδα. Ήταν οι ξυλοδαρμοί και τα μαρτύρια και η έλλειψη φωτός και άλλα πράγματα. Ήταν πια αδύνατο να συγκεντρώσω το μυαλό μου, ώστε να λέω έστω και το "Ιησού, σε αγαπώ"!

Η υψηλότερη μορφή προσευχής που γνωρίζω είναι το ήσυχο κτύπημα της καρδιάς που αγαπά Αυτόν! Ο Ιησούς χρειάζεται απλά να ακούει "τικ-α-τοκ", "τικ-α-τοκ" και θα γνωρίζει πως κάθε χτύπημα είναι αφιερωμένο προς Αυτόν!"

Περιοδικό "Πρωτάτον", φύλ. Ίαν. Φεβρ. 1991, σελ. 27.
(Γιά τίς συνθήκες κράτησης τών Χριστιανών κρατουμένων στά Σοβιετικά στρατόπεδα - φυλακές), βλ. καί τό βιβλίο "Ό π. Άρσένιος", Α' & Β', έκδ. Ί.Μονής Παρακλήτου.