"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

"Γιατί κάποιοι φεύγουν νέοι απ’ αυτή τη ζωή;"

Μια γυναίκα που είχε χάσει το παιδί της επισκέφτηκε τον π. Γαβριήλ:
— Γιατί κάποιοι φεύγουν νέοι απ’ αυτή τη ζωή; τον ρώτησε...
Σ’ ένα χωριό, μια πιστή γυναίκα που έχασε τον μονάκριβο γιο της παραπονέθηκε στον Θεό:
«Εγώ, για την αγάπη Σου, άντεξα πολλά: προσβολές, φτώχιες, δυσκολίες. Σ’ αυτό το μέρος κανείς δεν είναι πιστός εκτός από μένα. Όμως εσύ πήρες το παιδί μου. Γιατί;».
Εκείνη τη νύχτα λοιπόν είδε ένα όνειρο:
Οι Άγγελοι την πήγαν στον Κύριο και Του μετέφεραν τα παράπονά της.
Τότε ακούστηκε η φωνή του Κυρίου:
«Ρωτήστε τη γυναίκα τι θέλει».
«Φέρε το παιδί μου πίσω», απάντησε η γυναίκα.
«Θέλεις να δεις το παιδί σου;», ρώτησε ο Κύριος.
«Μητέρα είμαι, και βέβαια το θέλω», είπε κλαίγοντας εκείνη.
«Να της δείξετε το παιδί της», έδωσε εντολή ο Κύριος.
Έφεραν το παιδί και η μητέρα χάρηκε.
«Τώρα τι μου ζητάς;», ρώτησε ο Κύριος.
«Γιατί τον πήρες;», Του παραπονέθηκε η γυναίκα.
Τότε ο Κύριος έδωσε εντολή στους Αγγέλους:
«Να της δείξετε τι θα έκανε ο γιος της αν δεν τον έπαιρνα Εγώ».
Και ξαφνικά, σαν σε ταινία, η γυναίκα είδε τις φοβερές αμαρτίες που θα διέπραττε ο γιος της και μετά τις φωτιές της Κόλασης!
«Να τον ξαναγυρίσετε στον Παράδεισο!», άρχισε να κλαίει και να παρακαλεί τον Κύριο η μητέρα.
Ο Κύριος έδωσε εντολή και ξαναγύρισαν πάλι το παιδί στον Παράδεισο.
Και της είπε τότε ο Κύριος:
«Για την καλοσύνη σου και για την αγάπη σου πήρα τον γιο σου κοντά Μου. Μη νομίζεις πως δεν ξέρω πότε και ποιόν πρέπει να πάρω».

Άγιος Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός της Γεωργίας

Πως έγινες έτσι Άνθρωπε;

Πως έγινες έτσι Άνθρωπε;
Βλέπεις τον αδερφό σου σαν εχθρό. Θυμώνεις με όποιον σε πλησιάσει λίγο παραπάνω. Μιλάς μόνο για κρούσματα, για θετικούς και αρνητικούς και αντιμετωπίζεις τους ανθρώπους που νοσούνε ως ενόχους.

Πως έγινες έτσι Άνθρωπε;
Κάποτε ξέρεις, αν κάποιος ήταν άρρωστος, έψαχνες τρόπο να του σταθείς. Προσπαθούσες να τον στηρίξεις. Έστω και από ευγένεια ρωτούσες ένα "Πως είσαι; Τι κάνεις;". Σήμερα, τον σταυρώνεις.

Πώς έγινες έτσι Άνθρωπε;
Άφησες το Θεό στα αζήτητα. Του γύρισες τη πλάτη. Εναπόθεσες τις ελπίδες σου σε ανθρώπους. Καλή και άγια η επιστήμη, και ναι, θέλει προσοχή αλλά και προσευχή συνάμα θέλει. Που είναι οι λιτανείες σου Άνθρωπε; Που είναι οι εικόνες της Παναγιάς να σεργιανίζουνε τον τόπο; Πιστεύεις; Πιστεύεις ότι μπορεί Αυτή, να διώξει το κακό

Λίγοι μήνες ήταν αρκετοί, για να παραβούμε μαζικά τις δυο πιο σπουδαίες εντολές που μας δοθήκανε: ”Να αγαπάς τον Θεό και τον συνάνθρωπό σου”.

Ώρα να το πιάσουμε αλλιώς το πράγμα…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος
Ψυχολόγος M.Sc.
https://e-psyxologos.gr/

Δόξα του Θεού είναι ο άνθρωπος ο ζωντανός.
Και «ζωντανός» άνθρωπος είναι μόνο εκείνος,

που στρέφει τα μάτια του προς τον Θεό.

Άγιος Ειρηναίος

Διψασμένες καρδιές και θερμές προσευχές από παιδιά που θεωρούμε “άγρια ή κακά” αλλά στην ουσία είναι απότιστα λουλούδια. Τα θεωρούμε τελειωμένα πολλές φορές κοινωνιολογικά αλλά είναι δοξασμένα στα μάτια του Θεού και πάντα καλεσμένα στη Βασιλεία Του, διότι εκείνη την ώρα της προσευχής κραυγάζει το διαμάντι της Θείας Χάριτος που βρίσκεται στον πυρήνα της καρδιάς του ανθρώπου. Βλέπεις καρδιές ερημικές που όμως μέσα τους ανθίζουν τριαντάφυλλα. Παιδιά νέα, αγόρια και κορίτσια να ψάχνουν τον ιερέα να του μιλήσουν, να βρουν την αλήθεια που αναζητάει η ψυχή τους. Υπάρχουν και αυτοί οι νέοι..Αυτά είναι θαύματα.
Να σε σταματάει ένα νέο παιδί και να σου λέει «Θέλω να μιλήσουμε πάτερ, κάτι βαραίνει τη συνείδησή μου και θέλω να σου το πω». Ναι αυτό το παιδί ! της καφετέριας, με το σκουλαρίκι στο αυτί ή το φρύδι. Με το ταττού μιας ξεχασμένης αγάπης και τα ακουστικά με rock και trap στο τέρμα.

Παιδιά που περνάνε έξω από τον Ναό και λένε “Εγώ είμαι χάλια δεν είμαι για να μπω εκεί μέσα”, αλλά μέσα τους ο Χριστός τα έχει αγκαλιά και τα περιμένει.
Βλέπουμε το περιτύλιγμα και χαρακτηρίζουμε τους ανθρώπους, ενώ το μέσα το υφαίνει ο Θεός με την χρυσοκέντητη χάρη της μετανοίας.
Μιλάς με μια παρέα με νέους σε καφετέρια και νιώθεις το τραπέζι με τους φραπέδες να γίνεται ένα μικρό εκκλησάκι με την παρουσία του Χριστού , διότι μην ξεχνάμε «ὅπου εἰσί δύο ἤ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τό ἐμόν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν» ( Ματθ 18, 20. Ματθ . 18, 19-20). Και να μπαίνεις μέσα στην Εκκλησία και να μην προλαβαίνεις να βγάλεις τις μαχαιριές ιδιαίτερα από ανθρώπους που είναι «κοντά στον Παπά».

Ένα από τα λάθη που κάνουμε είναι ότι πάμε στην Εκκλησία ίσως να καλύψουμε κάτι και να βάλουμε το περίβλημα του θρησκευτικού ανθρώπου αλλά ξεχνάμε ότι στα σκουπίδια αν ρίξεις κολώνια δεν θα αλλάξει η μυρωδιά αλλά ίσως γίνει χειρότερη. Πάμε στην Εκκλησία να ξεγυμνωθούμε, να αποκαλύψουμε τα χάλια μας και όχι να τα καλύψουμε για να τα κάνουμε χειρότερα.
Να κάνεις συζήτηση θεολογική με τον ροκά νέο που δεν το φανταζόσουνα ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα. Και όμως μέσα σε αυτό τον βούρκο μιλάει εσωτερικά το βάπτισμα. Μια προσευχή ίσως μιας γιαγιάς, μιας μάνας γονατισμένης στα εικονίσματα να παρακαλάει όχι για νύφες, γαμπρούς , δουλειές και φράγκα, αλλά για μετάνοια και Βασιλεία των ουρανών. Υποψήφιος Άγιος σε αναζήτηση πνευματικής στέγης! Αυτά είναι θαύματα ...

Βάζουμε ταμπέλες και πολλές φορές δεν δεχόμαστε τη μετάνοια του άλλου. “Μπα πως και ο γιος της τάδε αυτό το παλιόπαιδο έρχεται στην Εκκλησία; Τι θέλει εδώ μέσα”; Πόσες φορές αντιμετωπίζουμε έστω και με λογισμούς τέτοιες ψυχούλες;
Αυτό το καντήλι μέσα στην καρδιά που δεν έχει σβήσει ακόμα και το ανανεώνει κάποια προσευχή. Και τότε αρχίζει να φωτίσει την καρδιά του ανθρώπου , έτσι για να μυρίζει αλήθεια ο κόσμος. Και αρχίζει αυτό το «κακό παιδί» για τον κόσμο να βλέπει τον ξεχασμένο θησαυρό μέσα του και να πηγαίνει στον εξομολόγο να τον γυαλίσει και να λάμψει και πάλι. Αυτές είναι μετάνοιες! Από τους τελειωμένους για τον κόσμο, αλλά από τους ανδρειωμένους για τον Θεό... Σε κάνει να βλέπεις την παρουσία του Θεού ως «φωνή αύρας λεπτής» σε ψυχές διψασμένες.

Θυμάμαι ένα παιδί που πήγε στην Εξομολόγηση και μου είπε ότι δεν είπε τίποτα παρά μόνο έκλαιγε και του απάντησα ότι τα είπανε όλα τα δάκρυα σου. Μίλησαν αυτές οι σταγόνες από την πονεμένη καρδιά που θέλει Εκείνον αλλά δεν ξέρει το πως.
Και από την άλλη να βλέπεις ανθρώπους που έρχονται στην Εκκλησία να ασχολούνται συνέχεια με συνωμοσιολογίες, τι κάνει στη ζωή του ο κάθε ιερέας και ιεράρχης αλλά στην καρδιά τους οι άνθρωποι αυτοί δεν βυθίστηκαν ποτέ να δούνε τι βρίσκεται εκεί.
Η άγρια ομορφιά των αντιθέσεων, άνθρωποι 30 χρόνια μέσα στον Ναό να μην έχουν καταλάβει τίποτα και να έρχεται μια κοπέλα βαμμένη με κοντή φούστα ή σκισμένο τζιν που κάποιοι θα την αφόριζαν να προσκυνάει τον Χριστό και να αναγνωρίζει μέσα της ότι Αυτός είναι το Α και το Ω, η αρχή και το τέλος, ο εραστής του σύμπαντος κόσμου. Για τον κόσμο θα είναι το κακό κορίτσι, για τον ουρανό όμως θα είναι προσκεκλημένη σαν ένα φωτοστέφανο σε αναμονή για την στέψη της αγιότητας.
Πόσες φορές μπορεί να διώξαμε τέτοιες ψυχούλες ακόμα και από το να βάλουν ένα λουλούδι στον επιτάφιο;
Μέσα στην Εκκλησία βιώνουμε την σκληρότητα του κόσμου αλλά και την ομορφιά του ουρανού ταυτόχρονα.
Πριν αναρωτηθούμε γιατί δεν έρχονται οι νέοι στην Εκκλησία να ρωτήσουμε τους εαυτούς μας αν ανοίξαμε την αγκαλιά μας σε αυτά τα παιδιά που είναι δικά μας παιδιά, αδέρφια μας και τέκνα του Θεού.

Νομίζουμε ότι όσοι είμαστε “μέσα” στην Εκκλησία είμαστε και οι εκλεκτοί του Θεού. Άρρωστοι είμαστε και κόκκοι της άμμου. Αυτό...
Ο Θεός υπάρχει εκεί που δεν φαίνεται. Κρύβεται και λάμπει μέσα στην μουγκαμάρα της σιωπής. Κάτι σαν τον ήλιο. Ο ήλιος όταν ανατέλλει δεν κάνει φασαρία, δεν μιλάει όπως το κύμα ή ο αέρας. Απλά παρουσιάζεται με τη λάμψη και την θερμότητά του, αυτή η παντοδύναμη παρουσία Του αρκεί.
Έτσι ενεργεί ο Χριστός….έρχεται όταν τον καλούν οι τελειωμένοι και διψασμένοι. Ενώ όταν τον προκαλούν οι εγωϊστές και οι φαρισαίοι απομακρύνεται διότι ο χώρος είναι κλειστός για ΕΚΕΙΝΟΝ.
Πόσο όμορφη είναι η διαφορετικότητα των ανθρώπινων προσωπικοτήτων σαν τις πέτρες σε μια ακρογαλιά. Όλες διαφορετικές , ξεχωριστές και όμορφες και μαζί ενωμένες στολίζουν το τοπίο...

Ένα παιδί κάποτε μου έλεγε για το άγχος που είχε σχετικά με τη συναυλία που θα έδινε με το μουσικό του όργανο. Προετοιμαζόταν πυρετωδώς... Του είπα να προετοιμάζεται και για μία άλλη συναυλία, τη συναυλία του ουρανού που δεν θα σταματήσει ποτέ η παραδεισένια μελωδία της και όταν πας εκεί τα φώτα και η λάμψη δεν θα σταματήσουν ποτέ αλλά θα βασιλεύουν αιώνια. Μια χαρά χωρίς τέλος.
“Βρε πάτερ μου φαντάζομαι τον Ουρανό σαν ένα μεγάλο πάρτι που θα έχει μέσα χαμογελαστούς πρώην πόρνες, ληστές,τελειωμένους και ο Χριστός με ένα χαμόγελο θα τους σερβίρει το καλύτερο νέκταρ του παραδείσου και όλοι θα είναι μέσα στη χαρά”. Μην σας σκανδαλίζει ο χαρακτηρισμός του “περίεργου νέου” αλλά ομολογώ ότι είναι η πιο όμορφη περιγραφή που έχω ακούσει για τον παράδεισο από την καρδιά ενός νέου βασανισμένου παιδιού. Ας θυμηθούμε το κάλεσμα στην παραβολή του Μεγάλου Δείπνου “Λουκά ΙΔ’ 16-24 “τότε ὀργισθεὶς ὁ οἰκοδεσπότης εἶπε τῷ δούλῳ αὐτοῦ· ἔξελθε ταχέως εἰς τὰς πλατείας καὶ ρύμας τῆς πόλεως, καὶ τοὺς πτωχοὺς καὶ ἀναπήρους καὶ χωλοὺς καὶ τυφλοὺς εἰσάγαγε ὧδε. καὶ εἶπεν ὁ δοῦλος· κύριε, γέγονεν ὡς ἐπέταξας, καὶ ἔτι τόπος ἐστί. καὶ εἶπεν ὁ κύριος πρὸς τὸν δοῦλον· ἔξελθε εἰς τὰς ὁδοὺς καὶ φραγμοὺς καὶ ἀνάγκασον εἰσελθεῖν, ἵνα γεμισθῇ ὁ οἶκός μου. λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι οὐδεὶς τῶν ἀνδρῶν ἐκείνων τῶν κεκλημένων γεύσεταί μου τοῦ δεί­πνου. πολλοὶ γάρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί.”

Ας ξεκινήσουμε από μια καλή διάθεση αλλαγής, από μια μικρή κίνηση, ένα μικρό βήμα.
Μην ξεχνάμε αγαπητοί μου ότι τον Παράδεισο τον άνοιξε ένας ληστής με ένα μνήσθητι. Ένας τελειωμένος και μια διψασμένη κραυγή άνοιξαν τις ΠΥΛΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ. Μην κρίνουμε κανέναν αγαπητοί μου διότι δεν γνωρίζουμε την τελευταία κραυγή του αδερφού μας αλλά και την τελευταία λέξη του Θεού.

Καλό αγώνα.
π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr
Iερά Μητρόπολη Λήμνου

Η προσευχή γίνεται μόνο με το Άγιον Πνεύμα.

Αυτό διδάσκει την ψυχή πώς να προσεύχεται.
Να στεκόμαστε με ευλάβεια ενώπιον του Εσταυρωμένου και

να λέμε: «Κύριε Ιησού ελέησόν με». Αυτό τα λέει όλα.

Άγιος Πορφύριος

Ότι Έχω στην Καρδιά μου, αυτό Δίνω στους Άλλους

Δεν δίνω αυτό που νομίζω ότι έχω αλλά αυτό που πράγματι έχω.

Εγώ νομίζω ότι έχω Αγάπη και καλοσύνη.
Έτσι νομίζω ότι δίνω Αγάπη και καλοσύνη.
Εγώ νομίζω ότι θυσιάζομαι
Εγώ νομίζω ότι αδικούμαι.

Έτσι είναι όμως;

Γιατί οι άλλοι δεν συμφωνούν μαζί μου;
Αυτοί που κάθε μέρα με ζουν;
Γιατί παρ' όλο που ξέρω ότι δεν συμφωνούν γιατί και αυτοί έτσι νομίζουν ότι είναι απέναντι μου, εν τούτοις επιμένω μέσα μου ότι έχω Αγάπη καλοσύνη εντιμότητα και άλλοι δεν με καταλαβαίνουν;

Η απάντηση είναι απλή:
Διότι οι άλλοι παίρνουν από μένα ό,τι πράγματι έχω και όχι ό,τι νομίζω ότι έχω!

Και τι έχουμε όλοι μέσα μας;
Φόβο από τα παιδικά μας χρόνια που γίνεται επιθετικότητα, παράπονο, απαίτηση, που γίνεται γκρίνια, θλίψη, οργή που γίνεται κατάκριση, μανία που γίνεται φόνος, ειρωνεία …… και τόσα άλλα που μόνο Αγάπη και καλοσύνη δεν είναι!

Όλα αυτά ο Χριστός τα περιγράφει με μια μικρή κουβέντα:
Από την καρδιά του Ανθρώπου εκπορεύεται κάθε κακία!

Δεν είναι τα εισερχόμενα που βλάπτουν τον Άνθρωπο αλλά τα εξερχόμενα! (Ματθ. Ιε 11).

Οι άλλοι βλάπτονται από μας διότι αυτά εμείς βγάζουμε στους άλλους. Βλάβη, που είναι η Αμαρτία που ζει στιβαγμένη μέσα μας!

Είναι πλάνη να θεωρούμε ότι βγάζουμε κάτι καλό.

Πλάνη η Αγάπη μας.
Πλάνη η καλοσύνη μας.
Πλάνη η θυσία μας!

Πλανούμε και βλάπτουμε τους άλλους διότι όλοι βλαμμένοι είμαστε μέσα μας από την κακία και την αμαρτία που και εμείς εισπράξαμε από μωρά μέχρι σήμερα, αφού όλοι βλάβη έχουμε και την μεταδίδουμε ο ένας στον άλλον!

Το περιγράφει ο Δαυίδ:
«Ιδού γαρ εν ανομίαις συνελήφθην και εν αμαρτίαις εκύσσησέ με η μήτηρ μου!» (50ος ψαλμός, στ. 7)
Η ανομία και η αμαρτία ζουν μέσα μου από τη Σύλληψη και τη Γέννα μου εις Άνθρωπο…

Αυτός που συνειδητοποίησε αυτά, έκλαψε και λευτερώθηκε για μια στιγμή και αν αγάπησε αυτή την μοναδική αλήθεια τότε μπήκε στο δρόμο της Αλήθειας! Την Μετάνοια που ελευθερώνει!

«Γνώσασθε την Αλήθεια και η Αλήθεια ελευθερώσει ημάς» (Ιω η,32), φωνάζει ο Χριστός στο Ευαγγέλιο και στην καρδιά μας!

Η Αλήθεια είναι ότι όλοι, επειδή βλαμμένοι γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε και βλάπτουμε ο ένας τον άλλον και αρχή διόρθωσης βάζει μόνο αυτός που το κατάλαβε αυτό, εγκαταλείποντας τη μεγαλύτερη πλάνη μας ότι μας βλάπτουν οι άλλοι πρώτα.

Μας βλάπτουν οι άλλοι σίγουρα αλλά η θεραπεία είναι γραμμένη στο Ευαγγέλιο ότι πρώτα θα βγάζουμε ο καθένας μας το δοκάρι μας, δηλαδή την βλάβη που κάνουμε κάθε μέρα στους άλλους και μετά θα βγαίνει εύκολα το καρφάκι, η βλάβη των άλλων προς εμάς.

«Υποκριτά έκβαλε πρώτον την δοκόν εκ του οφθαλμού σου, και τότε διαβλέψεις εκβαλείν το κάρφος εκ του οφθαλμού του αδελφού σου!»(Ματθ ζ,5) λέει ο Χριστός!

Αυτή είναι η Αλήθεια που μας ελευθερώνει, η διαρκής Μετάνοια που φέρνει την Άφεση αμαρτιών από τον Χριστό και την Εκκλησία! Και η Άφεση γεννά την Χαρά την Ειρήνη την Αγάπη διότι αν έτσι ζούμε ζει μέσα μας ο Χριστός!

Η Αλήθεια είναι ότι αυτό που πράγματι έχουμε αυτό δίνουμε στους άλλους, δηλαδή κακία. Διότι αυτό έχουμε.
Η γνώση αυτή είναι η Αλήθεια και μας ελευθερώνει διότι έρχεται μέσα μας ως Βαπτισμένοι και Χρισμένοι που είμαστε, η πηγή της Αλήθειας που είναι ο Χριστός και μας ελευθερώνει στο μέτρο που ζούμε την Μετάνοια την Εξομολόγηση την Θεία Κοινωνία.
Μας ελευθερώνει και μας ενώνει μαζί Του!

Ανδρέας Χριστοφόρου
https://www.pothosmetanoias.gr/

Όταν κινηθεί για προσευχή ο νους του ανθρώπου,

στο δευτερόλεπτο του δευτερολέπτου έρχεται η Θεία χάρις.

Τότε ο άνθρωπος γίνεται χαριτωμένος και

βλέπει με άλλα μάτια τα πάντα.

Το παν είναι ν΄αγαπήσουμε τον Χριστό, την προσευχή, την μελέτη.

Άγιος Πορφύριος

Γέροντα, φοβᾶμαι μήπως δὲν σωθῶ.
–Μὴ φοβᾶσαι· μαζὶ θὰ πᾶμε ἐπάνω.
Μόνο νὰ πῆς στὴν Γερόντισσα νὰ μᾶς δώση δύο μεγάλα μπουκάλια γιὰ τὸν δρόμο
–πρόσεξε νὰ εἶναι πλαστικά, ὄχι γυάλινα, γιὰ νὰ μὴ σπάσουν στὸ ταξίδι!...
Θὰ τὰ γεμίσουμε νερὸ καί, μέχρι νὰ ἀνεβοῦμε στὸν Οὐρανό, ἀπὸ τὴν κούραση θὰ τὸ πιοῦμε!
Μόνον τρία δάκτυλα θὰ ἀφήσουμε καὶ θὰπαρακαλέσουμε τὸν Χριστὸ νὰ τὸ εὐλογήση, νὰ τὸ κάνη κρασὶ καὶ μετὰ θὰ τὸ πιοῦμε καὶ θὰ μεθύσουμε πνευματικὰ κοντὰ στὸν Χριστό.
–Γέροντα, ποιό εἶναι αὐτὸ τὸ νερό;
–Εἶναι ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Χριστὸ καὶ τοὺς ἀδελφούς.
–Καὶ ἡ μέθη;
–Εἶναι ἡ μέθη ἀπὸ τὸ ἍγιοΠνεῦμα. Αὐτοὶ ποὺ μεθοῦν ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ἀγάλλονται συνέχεια ἀπὸ τὴν στοργὴ τοῦ Θεοῦ, τοῦ Πατέρα τους.
Ἂν μεθύση ὁ ἄνθρωπος πνευματικὰ μὲ τὸ οὐράνιο κρασί, ἡ ζωή του ἐδῶ στὴν γῆ γίνεται μαρτυρική, μὲ τὴν καλὴ ὅμως ἔννοια.
Ἀχρηστεύεται γιὰ τὸν κόσμο, ἀδιαφορεῖ γιὰ καθετὶ γήινο καὶ ὅλα τὰ «θεωρεῖ σκύβαλα»
Βλέπεις, ὅσοι πίνουν πολὺ καὶ μεθοῦν, μετὰ δὲν νοιάζονται γιὰ τίποτε.
«Μπαρμπα-Θανάση, τὸ καλύβι σου καίγεται», φώναζαν σὲ κάποιο γεροντάκι ποὺ τὸ καλύβι του εἶχε πάρει φωτιά.
«Ἄσ ̓ το νὰ καῆ», ἔλεγε αὐτός, γιατὶ εἶχε πιεῖ καὶ ἦταν μεθυσμένος!...
Ἡ ἄλλη μέθη, ἡ οὐράνια, εἶναι καλή, ἀλλὰ πρέπει νὰ εἶναι κανεὶς συνέχεια ἐκεῖ, στὸ ἀτέλειωτο βαρέλι, τὸ οὐράνιο.
Εὔχομαι νὰ βρῆτε τὴν παραδεισένια θεία κάνουλα καὶ νὰ πίνετε καὶ νὰ μεθᾶτε συνέχεια ἀπὸ τὸ παραδεισένιο κρασί.
Ἀμήν!

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Ε’ «Πάθη καὶ Ἀρετὲς» -109-
6Βλ. Φιλιπ. 3, 8.

ΝΑ ΕΤΟΙΜΑΖΟΜΕΘΑ ΓΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΤΑΚΟΜΒΩΝ
«Η Ἐκκλησία θὰ διωχθῇ & οἱ ναοὶ θὰ κλείσουν..»
Επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτου

Ἔ, φεύγουμε κ᾿ ἐμεῖς ἀπὸ τὸ σχῆμα αὐτὸ τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ἀπελαμβάναμε ὡρισμένα προνόμια σὲ ὡρισμένας ἐποχὰς καὶ εἶχε μερικὴ ἐλευθερία.
Φεύγουμε πλέον ἀπό τό σχῆμα αὐτό τῆς Ἐκκλησίας, καί μπαίνομε στό σχῆμα τῶν κατακομβῶν.
Tότε πλέον, ὄχι μόνο τροπικῶς, ἀλλὰ καὶ τοπικῶς θὰ χωριστοῦμε.
Καὶ ἡ Ἐκκλησία θὰ διωχθῇ· καὶ οἱ ναοὶ θὰ κλείσουν, ὃν τρόπον ἔχουν κλείσει στὴν Ἀλβανία καὶ σὲ ἄλλα μέρη.
Διωγμός. Φαίνονται αὐτὰ ἀπίστευτα· ἀλλὰ ὅλες οἱ ἐνδείξεις φανερώνουν, ὅτι ἐκεῖ βαίνομε.
Λοιπόν, πρέπει κ᾿ ἐμεῖς νὰ προετοιμάσωμε τὸν ἑαυτό μας διὰ Ἐκκλησίαν κατακομβῶν.
Ἀλλὰ γεννᾶται τὸ ἐρώτημα. Ἔχομε ἐμεῖς τὴν διάθεσιν αὐτήν; Τί λέτε; Μήπως συμβῇ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶπε ὁ Χριστὸς στὸν Πέτρο· «Σίμων Σίμων, ἰδοὺ ὁ σατανᾶς ἐξῃτήσατο ὑμᾶς τοῦ σινιάσαι ὡς τὸν σῖτον» (ὁ σατανᾶς, λέει, ζητάει νὰ σᾶς κοσκινίσῃ)·
«ἐγὼ δὲ ἐδεήθην περὶ σοῦ ἵνα μὴ ἐκλίπῃ ἡ πίστις σου» (Λουκ. 22,31). Ὁ Κύριος ἐγνώριζε τὴν ἀδυναμία τοῦ Πέτρου καὶ ὅτι, ναὶ μὲν εἶχε πόθο εἰλικρινῆ νὰ μείνῃ κοντὰ στὸ Χριστό, ἀλλὰ ἦταν τὸ πνεῦμα του ἀσθενές.
Ὁ Πέτρος ἀπήντησε· «Ἐγώ, Κύριε, μαζί σου θὰ εἶμαι». Κ᾿ ἐσεῖς τώρα εἶστε ἐδῶ πέρα, μαζί μου. Ἀλλὰ θὰ εἶστε πάντα;
Θὰ περάσετε κόσκινο. Δὲν θέλω νὰ σᾶς ἀπογοητεύσω. Ὡραῖα εἶστε τώρα ὅλες ἐδῶ. Δὲν σᾶς πειράζει κανείς, δὲν σᾶς καταδιώκει κανείς...
Ἐλεύθερο κατηχητικὸ σχολεῖο ἔχετε, ἐλεύθερες συγκεντρώσεις κάνετε, ἐλεύθερα εἶνε ὅλα. Ζῆτε πάνω σ᾿ ἕνα ὄρος Θαβώρ. «Kαλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι» (Mατθ. 17,4). Ἔχετε τὴ συντροφιά σας, τὸ φαγητό σας, τὸν ὕπνο σας, τὰ κέντρο σας, τὰς εὐκολίας σας. Ὅλα αὐτὰ εἶνε καλὰ καὶ εὐχάριστα.
Ἀλλὰ μετὰ ὁ Θεὸς θὰ μᾶς δώσῃ μιὰ κλωτσιά, ὅπως λέει καὶ ὁ Χότζνερ, καὶ θὰ μᾶς πετάξῃ ἀπὸ τὸ ὄρος Θαβώρ· θὰ μᾶς ῥίξῃ κάτω, στὴν σκληρὰν πεδιάδα, στὸ σχῆμα αὐτό.
Γεννᾶται λοιπὸν τὸ ἐρώτημα· ἐμεῖς εἴ­μεθα προετοιμασμένοι γιὰ ἕνα τέτοιο διωγμό;
Ἔχομε ἐμεῖς τὸ θάρρος καὶ τὴν αὐταπάρνησιν τοῦ μάρτυρος ἐκείνου, ποὺ ἄκουε νὰ πλησιάζῃ τὸ μούγκρισμα τῶν λεόντων καὶ ἔλεγε· «Nά, ἀκούεται ἡ σάλπιγξ, ἀκούεται ἡ σάλπιγγα ποὺ μὲ καλεῖ»;
Ἔχομε ἐμεῖς τέτοια αὐταπάρνησι καὶ θυσία; Ἐμεῖς οἱ ὑλικοί, οἱ γήινοι ἄνθρωποι...
Μποροῦμε νὰ φτάσουμε σ᾿ αὐτὸ τὸ σημεῖο, ποὺ ἔφτασαν ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἥρωες;
Ἔχουμε τήν αὐταπάρνησιν αὐτή τῆς Μαριάμ, μιᾶς ταπεινῆς ὑπηρετρίας, ἡ ὁποία κατώρθωσε νά κερδίσῃ τήν Φαβιόλα;

Aπο το βιβλίο τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου
«ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ», ἐκδοση Γ ἐπηυξημένη, 2015, σελ. 27