"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

«Φυλάξτε τά συνήθεια μας, γιορτάστε ὅπως οἱ πατεράδες σας, καί μή ξεγελιώσαστε μέ τά ξένα κι ἄνοστα φράγκικα πυροτεχνήματα»
Τοῦ Φώτη Κόντογλου

Τά Χριστούγεννα, τά Φῶτα, ἡ Πρωτοχρονιά, κ’ ἄλλες μεγάλες γιορτές, γιά πολλούς ἀνθρώπους δέν εἶναι καθόλου γιορτές καί χαρούμενες μέρες, ἀλλά μέρες πού φέρνουνε θλίψη καί δοκιμασία. Δοκιμάζονται οἱ ψυχές ἐκεινῶν πού δέν εἶναι σέ θέση νά χαροῦνε, σέ καιρό πού οἱ ἄλλοι χαίρουνται. Παρεκτός ἀπό τούς ἀνθρώπους πού εἶναι πικραμένοι ἀπό τίς συμφορές τῆς ζωῆς, τούς χαροκαμένους, τούς ἄρρωστους, οἱ περισσότεροι πικραμένοι εἶναι ἐκεῖνοι πού τούς στενεύει ἡ ἀνάγκη νά γίνουνε τοῦτες τίς χαρμόσυνες μέρες ζητιάνοι, διακονιαρέοι. Πολλοί ἀπ’ αὐτούς μπορεῖ νά μή δίνουνε σημασία στή δική τους εὐτυχία, μά γίνουνται ζητιάνοι γιά νά δώσουνε λίγη χαρά στά παιδιά τους καί στ’ ἄλλα πρόσωπα πού κρέμουνται ἀπ’ αὐτούς. Οἱ τέτοιοι κρυφοκλαῖνε ἀπό τό παράπονό τους, κι’ αὐτοί εἶναι οἱ πιό μεγάλοι μάρτυρες, πού καταπίνουνε τήν πίκρα τους μέρα νύχτα, σάν τό πικροβότανο.
Ἴσα ἴσα αὐτές τίς ἁγιασμένες μέρες πού θἄπρεπε νά σμίξουνε πιό κοντά οἱ ἄνθρωποι συναμεταξύ τους, «νά περιπτυχθῶσιν ἀλλήλους», ἴσια ἴσια αὐτές τίς μέρες ἀποξενώνουνται περισσότερο ὁ ἕνας ἀπό τόν ἄλλον, χωρίζουνται σέ δύο στρατόπεδα ὁλότελα ξένα τὄνα στἄλλο, σχεδόν ἐχθρικά. Ἀπό τή μιά μεριά εἶναι οἱ εὐτυχισμένοι, οἱ καλοπερασμένοι, οἱ καλότυχοι, κι’ ἀπό τήν ἄλλη μεριά εἶναι οἱ....
δυστυχισμένοι κ’ οἱ παραπεταμένοι. Ἀνάμεσά τους «χάσμα μέγα ἐστήρικται» κατά τίς γιορτές. Κανένα γεφύρι δέν ἑνώνει τίς δύο ἀκροποταμιές, ἐνῶ...

τίς ἄλλες μέρες ἔρχουνται σέ περισσότερη συνάφεια. Οἱ πλούσιοι κι’ ὅσοι ἔχουνε τόν τρόπο τους κάνουνε, ἀλλοίμονο! τό πᾶν γιά νά ἐπιδείξουνε τά πλούτη καί τ’ ἀγαθά τους στούς λιμασμένους. Κι’ αὐτό γίνεται στὄνομα τοῦ Χριστοῦ, πού γεννήθηκε πάμφτωχος μέσα στό παχνί! Γιά τήν γέννηση τοῦ φτωχοῦ Χριστοῦ δέν γιορτάζουνε οἱ φτωχοί σάν καί Κεῖνον, μά γιορτάζουνε οἱ πλούσιοι, πού παίρνουνε γιά ἀφορμή τήν πτωχεία του γιά νά δείξουνε τά πλούτη τους. Μά ἄραγε, ἀνάμεσα σέ δυστυχισμένους μπορεῖ νά νοιώσει κανένας εὐτυχισμένον τόν ἑαυτό του; Μοναχά ἕνας ἀναίσθητος μπορεῖ νά νοιώσει τέτοια εὐτυχία. Ὅσο γιά κεῖνον πού θέλει νά ἐπιδείξη στόν πεινασμένο καί στόν στερημένον τήν ἐλεεινή του αὐτή εὐτυχία, αὐτός εἶναι ἀληθινό κτῆνος. Καί μ’ ὅλα ταῦτα, ὑπάρχουνε πολλοί τέτοιοι ἀνάμεσά μας, στά χρόνια μας, ἐνῶ ἤτανε σπάνιοι στά παλαιότερα. Εἶναι κι’ αὐτό ἕνα ἀπό τά ὡραῖα πού μᾶς ἔφερε ὁ μέγας πολιτισμός ἀπό τά μεγάλα κέντρα! Στήν Ἀνατολή εἴχανε τά ζεμπίλια, πού ἤτανε πλεχτά ἀπό ψάθα, κι’ ὅ,τι ἔβαζε μέσα κανένας δέν φαινότανε. Γι’ αὐτό, παίζοντας οἱ τουρκομερίτες, λέγανε πώς ἡ λέξη «ζεμπίλι» βγῆκε ἀπό τά λόγια «σέν μπίλ», πού θά πεῖ «ἐσύ νά ξέρης», δηλαδή ἐσύ νά ξέρης μοναχά τί ἔχει μέσα τό ζεμπίλι, ὥστε νά μή λιμάζουνε καί σέ φθονοῦνε οἱ φτωχοί, κεῖνοι πού δέν μποροῦνε ν’ ἀγοράσουνε τά καλά πού ἀγόρασες ἐσύ. Σίγουρα, κι’ αὐτό δέν εἶναι καθόλου καλό καί χριστιανικό, μά τουλάχιστο ἔλειπε ἡ ἁμαρτωλή ἐπίδειξη πού εἶναι τό πιό σατανικό ἀπ’ ὅλα τά ἄλλα κακά πού φαρμακώνουνε τούς φτωχούς ἀδελφούς μας αὐτές τίς μέρες.

Ὅπως βλέπεις, μέ τήν κακομοιριά πού ἔχει σέ ὅλα ὁ ἁμαρτωλός ἄνθρωπος, μπόρεσε καί γύρισε τίς μέρες τῆς πνευματικῆς χαρᾶς σέ μέρες σαρκικῆς καλοπέρασης γιά τόν ἑαυτό του, καί σέ μέρες πένθους καί δακρύων γιά πολλούς ἀπό τούς συντρόφους του στή ζωή.
Οἱ γιορτές οἱ δικές μας σταθήκανε πάντα θρησκευτικές, καί γι’ αὐτό εἴχανε κάποιον ἄλλο χαρακτῆρα ἀπό τίς γιορτές πού γιορτάζουνε ἄλλα ἔθνη, προπάντων σήμερα, πού εἶναι κάποιες αὐτοσχεδιασμένες σκηνοθεσίες χωρίς καμμιά σημασία γιά τό πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου. Σ’ αὐτές τίς ψευτογιορτές ξαμολιοῦνται ὅλα τά βάρβαρα καί ἐγωιστικά πάθη τοῦ ἀνθρώπου, πού κυττάζει μοναχά τήν εὐχαρίστηση τῆς σάρκας. Ἐνῶ οἱ δικές μας οἱ γιορτές, ἐπειδή, ὅπως εἶπα, ἔχουνε τή ρίζα τους στή θρησκεία, ἤτανε σεμνές, πνευματικές, ὥστε νά μή σκανδαλίζουνε τούς φτωχούς, ὅσο εἶναι μπορετό σέ σαρκικούς ἀνθρώπους. Οἱ πλούσιοι κι’ οἱ νοικοκυραῖοι ἀποφεύγανε νά πληγώσουνε τούς φτωχότερους, καί νοιώθανε τήν ἀνάγκη νά τούς ζεστάνουνε καί κείνους, στέλνοντας κρυφά στά σπίτια τους διάφορα δῶρα, μέ τρόπο, ὥστε νά μή τούς ταπεινώσουνε, κ’ ἔτσι ἡ διαφορά νά φαίνεται ὅσο μποροῦσε λιγώτερη.
Ἔτσι μορφωθήκανε τά ἔμορφα καί ἁγνά ἔθιμά μας, μέ ψαλμωδίες πού τίς λένε ἀκόμα τά παιδιά στούς δρόμους καί στά σπίτια, μέ καμπάνες, μέ ἔμορφα αἰσθήματα, μέ σεμνές διασκεδάσεις, μέ εὐχάριστη συναναστροφή, πού δένουνε μεταξύ τους τούς ἀνθρώπους περισσότερο, παρά πού τούς χωρίζουνε. Μά ὁ ὑλισμός κι’ ὁ λύκος τῆς ἀναισθησίας μολεύει σιγά-σιγά αὐτές τίς καλές γιορτές μας, πού πολύ ἔμορφα τίς παρομοιάζανε οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας μέ σταθμούς γιά νά ξεκουραζόμαστε στόν μονότονο δρόμο τῆς ζωῆς μας, λέγοντας: «Βίος ἀνεόρταστος, μακρά ὁδός ἀπανδόκευτος», πού θά πῆ «Ζωή δίχως γιορτή, εἶναι σάν τόν μακρύ τόν δρόμο πού δέν ἔχει πανδοχεῖο νά ξεκουραστῆς».

Κάποιοι μοντερνοποιημένοι κάνουνε τόν βαρύ καί τόν θετικό κύριο πού δέν ἔχει αἰσθηματολογίες, καί λένε πώς αὐτά εἶναι αναχρονισμοί κι’ ἀδιαφόρετα πράγματα. Αὐτοί γιά μένα εἶναι ξερίχια ψυχικά, παγωμένες ἐρημιές, δίχως ἀγάπη, δίχως χαρά, μά καί δίχως πόνο. Γιατί χαρά καί πόνος εἶναι δεμένα. Οἱ τέτοιες ψυχές εἶναι πάντα νεκρά βουνά τοῦ φεγγαριοῦ. Ὡστόσο, κάτι τέτοιοι «ὀρθολογισταί» καί «θετικισταί», ξετρελλαίνουνται γιά κάποιες ἀνόητες ξενόφερτες φέστες καί γιά κάτι μοντέρνα γλέντια πού ρεζιλεύουνε τόν ἄνθρωπο, φτάνει πού γίνουνται κατά τό κοσμοπολιτικό μοντέλο πού βρίσκεται στά «μεγάλα κέντρα τοῦ ἐξωτερικοῦ». Αὐτοί δέν θέλουνε τίποτα ἀπό τά δικά μας, πού τά λένε ὅλα «βλάχικα, φτωχικά, ἀνάξια γιά ἀνθρώπους πού ξέρουνε τόν κόσμο». Τίποτα ἑλληνικό δέν βρίσκει ἔλεος στά μάτια αὐτῶν τῶν κουφιοκέφαλων, ἀκατάδεχτων κι’ ὅπως πρέπει κυρίων, πού χοροπηδᾶνε, ὡστόσο, σάν τρελλοί, μέ τά τσέρκια στό λαιμό, φτάνει πού ἤρθανε ἀπ’ ἔξω, ἀπό κεῖ «πού ξέρει ὁ κόσμος νά ἀπολαμβάνη τή ζωή»! Τί νά ποῦμε κ’ ἐμεῖς οἱ ἄλλοι, τά βλαχάκια, τά φτωχαδάκια, πού μᾶς νανούριζε ἡ μάνα μας μέ τά παραπονετικά τραγούδια της στήν κούνια μας, καί τώρα δακρύζουμε σάν ἀκοῦμε τά τροπάρια καί τά κάλαντα, πού μᾶς ἑνώνουνε μέ τούς ἀγαπημένους μας πού περάσανε ἀπό τόν τόπο μας πρίν ἀπό μᾶς;

Ἀδέλφια μου, φυλάξτε τά ἑλληνικά συνήθειά μας, γιορτάστε ὅπως γιορτάζανε οἱ πατεράδες σας, καί μή ξεγελιώσαστε μέ τά ξένα κι ἄνοστα πυροτεχνήματα. Οἱ δικές μας οἱ γιορτές ἀδελφώνουν τούς ἀνθρώπους, τούς ἑνώνει ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Μήν κάνετε ἐπιδείξεις. «Εὐφράνθητε ἑορτάζοντες». Ἀκοῦστε τί λένε τά παιδάκια πού λένε τά κάλαντα: «Καί βάλετε τά ροῦχα σας, εὔμορφα ἐνδυθῆτε, στήν ἐκκλησίαν τρέξετε, μέ προθυμίαν μπῆτε, ν’ ἀκούσετε μέ προσοχήν ὅλην τήν ὑμνωδίαν, καί μέ πολλήν εὐλάβειαν τήν θείαν λειτουργίαν. Καί πάλιν σάν γυρίσετε εἰς τό ἀρχοντικόν σας, εὐθύς τραπέζι στρώσετε, βάλτε τό φαγητόν σας. Καί τόν σταυρόν σας κάνετε, γευθῆτε, εὐφρανθῆτε. Δόστε καί κανενός φτωχοῦ ὅστις νά ὑστερῆται». Ἀθάνατη ἑλληνική φυλή! Φτωχή μά ἀρχοντομαθημένη, βασανισμένη, μά χαρούμενη καί καλόκαρδη περισσότερο ἀπό τούς εὐτυχισμένους τῆς γῆς, πού τούς μαράζωσε ἡ καλοπέραση.

Ναί, ἀδελφοί μου Ἕλληνες, χαίρετε μαζί μέ κείνους πού χαίρουνται καί κλεῖτε μαζί μέ κείνους πού κλαῖνε. Αὐτή εἶναι ἡ παραγγελία τοῦ Χριστοῦ, καί σ’ αὐτή μονάχα θά βρῆτε ἀνακούφιση. Δίνετε στούς ἄλλους ἀπ’ ὅ,τι ἔχετε. Τό παραπάνω ἀπ’ ὅ,τι ἔχει κανένας ἀνάγκη, τό κλέβει ἀπό τόν ἄλλον. «Μακάριον τό διδόναι μᾶλλον, ἤ λαμβάνειν».
Πολλοί ἀπό σᾶς θἄχουνε ἴσως περισσότερο ἀπό μένα τό δικαίωμα νά μοῦ ποῦνε αὐτά πού λέγω ἐγὼ σέ σᾶς. Δέν εἶμαι «ὁ ποιήσας καί διδάξας», ἀλλοίμονό μου! Μά γιά νά μή σκανδαλισθῆ κανένας πώς τά λόγια μου εἶναι ὁλότελα κούφια, στενεύομαι νά πῶ πώς προσπαθῶ νά μήν εἶμαι ὁλότελα «ὁ δάσκαλος πού δίδασκε καί νόμο δέν ἐκράτει».

28 Δεκεμβρίου 1958
(Φώτης Κόντογλου, Χριστοῦ Γέννησις: Τό φοβερόν Μυστήριον, Ἐκδ.Ἁρμός, 2001)
orthodoxia-ellhnismos

Γέροντας Ευμένιος_... τα «αλλιώτικα» γέλια του, που κυλούσαν ως την δική μου καρδιά!
Ο παππούλης μας γελούσε, γελούσε πολύ. Γελούσε με εμάς τους ανθρώπους και μας μετέδιδε τη χαρά του. Γελούσε με τους αγίους, με την Κυρία Θεοτόκο, με τους αγγέλους, και μας μετέδιδε πάλι τη χαρά των αγίων, της Κυρίας Θεοτόκου, των αγγέλων, γι’ αυτό, όταν πηγαίναμε εκεί, μπορεί να ήμαστε στενοχωρημένοι και κουρασμένοι ψυχικά ή σωματικά, αλλά φεύγαμε… πετώντας.
Ο π. Ευμένιος γελούσε πολλές φορές και κατά τη διάρκεια των ακολουθιών, μπορεί την ώρα που διάβαζε το ιερό ευαγγέλιο ή όταν εθυμίαζε την Κυρία Θεοτόκο στην «Τιμιωτέρα»

«Όποιος τον πλησίαζε, έβλεπε έναν ιερέα, έναν καλόγερο, με έντονη χαρά στο πρόσωπό του. Αυτή η χαρά, πολλές φορές, εκφραζόταν με πολλά γέλια, που αναμιγνύονταν με τα λόγια του ή ξεχύνονταν από τις άκρες των κλειστών χειλιών του, όταν έμενε σιωπηλός. Το καταλάβαινες ότι ήταν γέλια ενός χαριτωμένου ανθρώπου (δηλ. ανθρώπου με θεία χάρη), μιας καρδιάς ξέχειλης από αληθινή, θεία γαλήνη και χαρά, που χυνόταν έξω και δρόσιζε, ξενίζοντας (παραξενεύοντας) τους άλλους. Ήταν εμφανές ότι ο π. Ευμένιος προσπαθούσε να συγκρατηθεί από ταπείνωση, να μη φανεί αυτή η αγία ιδιαιτερότητα, μα δεν το κατάφερνε πάντοτε.
Όποτε τον επισκεπτόμουν έπαιρνα αυτό το δώρο, τη χαρά δηλαδή και τα «αλλιώτικα» γέλια του, που κυλούσαν ως την δική μου καρδιά. Όταν φορούσε την ιερατική του στολή και έβγαινε στην Ωραία Πύλη για το «Ειρήνη πάσι» ή θυμίαζε την Παναγία μας στο τέμπλο, το πρόσωπό του, συγκρινόμενα με τα απαστράπτοντα άμφια, έλαμπε περισσότερο. Ιδιαίτερα μπροστά στην Θεοτόκο, στην Τιμιωτέρα ή στους Χαιρετισμούς, την χαιρετούσε πραγματικά πλημμυρισμένος χαρά και γελούσε μόνος αυτός, σαν να του είπε η Θεοτόκος μιαν ευχάριστη είδηση. […]»

πηγή: Σίμωνος μοναχού, π. Ευμένιος - Ο κρυφός άγιος της εποχής μας, Αθήνα 2010, 2η έκδ., σελ. 137-146).

Παπά μου μην κρεμάσεις το πετραχήλι σου!

Υπήρχε στα παιδικά μας χρόνια ένα τραγούδι αφιερωμένο στον ιερέα, όπου σε κάποιους στίχους έλεγε:

Προχωρείς κι οδηγείς διψασμένες ψυχές
στη δροσιά της πηγής της αιώνιας
και ξεχύνουν του ράσου σου οι μαύρες πτυχές
ηλιαχτίδες χαράς και συμπόνιας.
Με τρεμάμενο χέρι και ψυχή καθαρή
της θυσίας σαν δίνεις τα δώρα,
παρακάλα, Λευίτη, να φέρει η αυγή
τη δικιά μας ανάσταση τώρα.
Το ‘να χέρι στον άνθρωπο δίνεις εσύ,
το Σταυρό σου σηκώνεις με τ’ άλλο.
Και μεθάς απ’ το θείο της πίστης κρασί
κι αναβρύζεις το ύδωρ το λάλο.

Έτσι βλέπαμε τον ιερέα, μικρά παιδιά τότε, στην εκκλησιά. Κι έτσι θυμάμαι και όλους τους ιερείς των παιδικών μου χρόνων.Κι όταν αργότερα μεγαλώσαμε και μεγάλωσαν μαζί και τα προβλήματα κι είχαμε αποκούμπι το ράσο και το πετραχήλι κάποιου ιερέα, αναπολούσαμε με νοσταλγία αυτό το τραγουδάκι.

Φέρνοντάς το στην μνήμη μου απόψε, το αφιερώνω στους σύγχρονους Λευίτες. Στους ιερείς μας που αυτές τις δύσκολες ημέρες σηκώνουν τον δικό τους σταυρό. Όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, τα πρωτόγνωρα και πρωτοφανή, που μόνο σύγχιση και έντονο προβληματισμό μας προκαλούν, το ράσο ενός αγνού και πιστού ιερέα, αποτελεί εχέγγυο για την προσωπική μας γαλήνη και ηρεμία.
Ωστόσο και οι ιερείς μας, μέρος της ταραγμένης κοινωνίας, ζουν το δικό τους δράμα. Πέρα από τα λίγο πολύ κοινά προσωπικά, οικογενειακά, κοινωνικά βάρη και προβλήματα, οι ιερείς μας είναι δέσμιοι των προϊσταμένων τους Ιεραρχών και των αποφάσεών τους.

Καταδικάστηκαν να θυμιατίζουν άδεια στασίδια, να ευλογούν τον… αέρα, να προσκαλούν για Θεία Κοινωνία τον… κανένα! Αδράνησαν τα ιερά Μυστήρια. Δεν βαφτίζουν.Δεν παντρεύουν( ενώ πολιτικοί γάμοι γίνονται) Δεν αγιάζουν. Δεν εξομολογούν. Δεν κοινωνούν. Μόνο ενταφιάζουν…!!! Κι αυτό με σπουδή και βιασύνη και εξευτελιστικά για τον νεκρό μέτρα, ένεκα κορονοϊού.
Απογοητευμένοι κάποιοι, προτιμούν να «κρεμάσουν» τελείως το πετραχήλι τους, αφού έπαψε να σκορπά απλόχερα την Θεία Χάρη!
Κι όμως! Μ’ αυτό το πετραχήλι παπά μου, μνημονεύεις ψυχές αθάνατες! Μνημονεύεις, ναι εκεί στην προσκομιδή μόνος σου, τον αδελφό σου τον πονεμένο, τον απογοητευμένο, τον θλιμένο,τον φυλακισμένο, τον ασθενή. Εύχεσαι να «αποπλύνει ο Κύριος τα αμαρτήματα όλων των μνημονευθέντων στο άγιο δισκάριο» από σένα! Εύχεσαι «υπέρ των του λαού αγνοημάτων». Εύχεσαι… εύχεσαι… Εύχεσαι και κατευοδώνεις, εσύ σχεδόν μόνος, τους κεκοιμημένους. Γιατί η παγερή και σκληρή εποχή μας, ίσα που τους «διαβάζει» τους προσφιλείς μας νεκρούς…Εσύ, όμως, παπά μου, είσαι εκεί, και εύχεσαι να κατατάξει ο Θεός τον αποθανόντα «μετά πνευμάτων αγίων».

Και είσαι μόνος παπά μου! Ναι, δυστυχώς πολλοί Αρχιερείς μας είτε συσχηματίστηκαν με τους κυβερνώντες, είτε αποσύρθηκαν στα Επισκοπεία τους «διά τον φόβον των Ιουδαίων», είτε σιώπησαν, είτε… κρύφτηκαν πίσω από μια μάσκα-το πιο in αξεσουάρ της εποχής μας-και δεν σε στηρίζουν. Ενίοτε σε κυνηγούν! Υπομονή! Θα περάσει κι αυτό.

Εσύ παπά μου μην αποθαρρύνεσαι! Μη κρεμάσεις το πετραχήλι σου! Χρειαζόμαστε τις «ικέτιδες χείρες» σου, την ιερατική σου προσευχή, την μεσιτεία σου στον θρόνο του Θεού να γίνει ίλεως και να μας απαλλάξει από τα δεινά.
«…παρακάλα, Λευίτη, να φέρει η αυγή
τη δικιά μας ανάσταση τώρα».
Αμήν.
aktines

Δόξα του Θεού είναι ο άνθρωπος ο ζωντανός.

Και «ζωντανός» άνθρωπος είναι μόνο εκείνος,

που στρέφει τα μάτια του προς τον Θεό.

Άγιος Ειρηναίος

Μήπως ο γάμος είναι εμπόδιο στην αγιότητα;

Στην πρόσκληση του Κυρίου που έκανε το «μέγα δείπνον» όσοι δεν θέλησαν να παραστούν ανέφεραν συν τοις άλλοις σαν δικαιολογία ότι «γυναίκα έγημα». Θεώρησαν δηλαδή τον γάμο σαν εμπόδιο για να συμμετάσχουν στο ευχαριστιακό τραπέζι της Εκκλησίας. Ας δούμε όμως είναι σωστή η δικαιολογία αυτή; Ο άγιος Χρυσόστομος ερμηνεύοντας το χωρίο του Ησαΐα «Και συνέβηκε κατά το έτος, κατά το οποίο πέθανε ο βασιλιάς Οζίας, να δω τον Κύριο να κάθεται σε θρόνο ψηλό και υπερυψωμένο» (Ησ. 6,1) σχολιάζει· «Ποιος τα λέει αυτά, ο Ησαΐας· αυτός είναι που είδε τα σεραφίμ, ενώ ήταν παντρεμένος και εν τούτοις δεν είχε χάσει τη θεία χάρη. Αυτός είναι που είχε υιό (Ησ. 7,3) και αφού είχε υιό είχε και γυναίκα. Κι αυτά τα λέει η Γραφή για να μάθεις ότι ο γάμος δεν είναι κακό, αλλά κακό είναι η πορνεία. Αλλά ενώ λέει αυτά η Γραφή, εμείς όταν συζητάμε με πολλούς και τους λέμε, ‘Γιατί δεν ζεις σωστά, γιατί δεν παρουσιάζεις ζωή προσεκτική’; Εκείνοι απαντούν· ‘Πως μπορούμε να το πραγματοποιήσουμε αυτό, εάν δεν απαρνηθούμε τη γυναίκα μας, εάν δεν απαρνηθούμε τα παιδιά μας, εάν δεν απαρνηθούμε τις οικογενειακές έγνοιες και φροντίδες’; Μα για ποιο λόγο τα λέτε αυτά; Μήπως ο γάμος είναι εμπόδιο για την αγιότητα; Ως βοηθό για να σωθείς σού έδωσε ο Θεός τη γυναίκα. Δεν σου την έδωσε για εμπόδιο. Ο προφήτης δεν είχε γυναίκα; Κι όμως αυτό δεν υπήρξε εμπόδιο για το Πνεύμα. Και επαφές είχε με τη γυναίκα του και ήταν προφήτης.

Ο Μωυσής δεν είχε γυναίκα; Και θάλασσα και βράχους έσχισε και τον αέρα άλλαξε και με το Θεό συζητούσε, και οργή που έστειλε ο Θεός την ματαίωσε και σαράντα μερόνυχτα νήστεψε και θεόπτης υπήρξε. Ο Αβραάμ δεν είχε γυναίκα; Κι όμως έγινε πατέρας εθνών αλλά και της Εκκλησίας. Και ο υιός του Ισαάκ υπήρξε γι’ αυτόν αφορμή κατορθωμάτων. Ο Αβραάμ δεν είναι αυτός που προσέφερε τον καρπό του γάμου του στον Θεό; Δεν αποδείχτηκε και πατέρας και αφοσιωμένος στο Θεό; Δεν κόντεψε να γίνει ιερέας με τα ίδια του τα σπλάχνα; Ιερέας και πατέρας; Δεν είδαμε, στη περίπτωση του Αβραάμ, τη φύση να υποχωρεί και να επικρατεί η ευλάβεια; Τα σπλάχνα να καταπατούνται και να νικούν τα ευσεβή κατορθώματα; Τον πατέρα να ελευθερώνεται και τον θεοσεβή να στεφανώνεται; Δεν τον είδες και το παιδί του ν’ αγαπά και τον Θεό. Μήπως τον εμπόδισε σε τίποτα ο γάμος.

Αλλά και η μητέρα των Μακκαβαίων; Δεν ήταν γυναίκα; Δεν έδωσε εφτά παιδιά στη χορεία των αγίων; Δεν τους είδε που μαρτύρησαν; Δεν στεκόταν σαν βουνό χωρίς να κουνιέται; Δεν στεκόταν κοντά στον καθένα από αυτούς μαρτυρώντας κάθε φορά; Και μητέρα μαρτύρων και μαρτύρησε εφτά φορές. Γιατί, όταν βασανίζονταν εκείνα, δεχόταν κι αυτή τα πλήγματα. Δεν δεχόταν με απάθεια τα όσα γινόταν, διότι ήταν μητέρα. Αυτή όμως η υπερνίκηση της φύσεως έδειχνε ακριβώς τη δύναμή της. Την κτυπούσε η θάλασσα με τα άγρια κύματα των δοκιμασιών των παιδιών της κι αυτή γαλήνευε. Ο φόβος του Θεού υπερίσχυε της φύσεως. Πως τα εκπαίδευσε τα παιδιά της; Πως τα ανέθρεψε; Πως εφτά ναούς τους παρουσίασε στο Θεό, εφτά χρυσά αγάλματα ή καλύτερα πιο πολύτιμα και από το χρυσάφι. Διότι η ψυχή των μαρτύρων είναι ανώτερη κι από χρυσάφι. Στεκόταν ο τύραννος και επειδή τον νίκησε μια γυναίκα αναχώρησε. Εκείνος την πολιορκούσε με όπλα, και αυτή με τη προθυμία της νίκησε. Εκείνος άναψε καμίνι κι αυτή την αρετή του Πνεύματος. Εκείνος κινητοποιούσε στρατεύματα και εκείνη αγγέλους. Έβλεπε τον τύραννο και σκεφτόταν τον ουράνιο βασιλιά· έβλεπε τα επίγεια βασανιστήρια και μετρούσε τα ουράνια βραβεία· έβλεπε την εδώ κόλαση και σκεφτόταν την μελλοντική αθανασία. Γι’ αυτό και ο Παύλος έλεγε· «γιατί δεν σκεφτόμαστε αυτά που βλέπονται, αλλά αυτά που δεν βλέπονται» (Β΄ Κορ. 4,18).

Τι έκανε και ο Πέτρος, το θεμέλιο της Εκκλησίας, ο παράφορος εραστής του Χριστού, ο απαίδευτος στο λόγο που νίκησε ρήτορες, ο αμαθής που έφραξε τα στόματα των φιλοσόφων, αυτός που διέλυσε την ελληνική φιλοσοφία σαν αράχνη, αυτός που περιέτρεξε όλη την οικουμένη, αυτός που σαγήνεψε την θάλασσα και αλίεψε την οικουμένη, δεν είχε κι αυτός γυναίκα; Ναι είχε. Και ότι είχε άκουσε τον ευαγγελιστή τι λέει· «εισήλθε ο Ιησούς στην οικία της πεθεράς του Πέτρου που είχε πυρετό» (Μαρκ. 1,30). Όπου υπάρχει πεθερά, εκεί υπάρχει και γυναίκα, εκεί υπάρχει και γάμος.

Τι λέγει δε η Γραφή για τον Φίλιππο (Πραξ. 6,5 και 21,8-9); Ότι είχε τέσσερις θυγατέρες. Και όπου υπάρχουν τέσσερις θυγατέρες, εκεί υπάρχει και γυναίκα και γάμος. Και ο Χριστός; Γεννήθηκε βέβαια από παρθένο, αλλά πήγε σε γάμο και πρόσφερε το δώρο που ήταν κρασί. Έκανε το νερό κρασί, τιμώντας με την παρθενία το γάμο και με το δώρο εκτιμώντας το γεγονός. Για να μη σιχαίνεσαι το γάμο, αλλά να μισείς την πορνεία. Εγώ με δικό μου κίνδυνο σου εγγυώμαι τη σωτηρία σου, έστω κι αν έχεις γυναίκα. Πρόσεχε τον εαυτό σου. Η γυναίκα εάν είναι χρήσιμη, είναι βοηθός σου. Τι γίνεται όμως όταν δεν είναι χρήσιμη. Κάνε την εσύ χρήσιμη. Μήπως δεν υπήρξαν καλές και κακές γυναίκες, για να μη έχεις δικαιολογία; Η Σάρα ήταν καλή. Ήταν όμως ασυνείδητη η γυναίκα του Ιώβ. Δεν έβλαψε όμως τον Ιώβ η γυναίκα του, ενώ ήταν πονηρή και κακή και τον συμβούλεψε να βλασφημήσει. Δεν μπόρεσε να κουνήσει τον πύργο, να ρίξει κάτω το διαμάντι, να νικήσει τον βράχο, να πληγώσει τον στρατιώτη, να τρυπήσει το σκάφος, να ξεριζώσει το δένδρο. Τίποτα απ’ αυτά δεν πέτυχε. Αλλά αντίθετα εκείνη προσέκρουσε και ο πύργος έγινε πιο σταθερός· αυτή σήκωσε τα κύματα και το πλοίο δεν καταποντιζόταν, αλλά έπλεε με ούριο άνεμο· ο καρπός του τρυγήθηκε και το δένδρο δεν κουνήθηκε· έπεσαν τα φύλλα του και η ρίζα έμεινε ασάλευτη. Τα λέω αυτά για να μη προφασίζεται κανείς την κακία της γυναίκας του. Είναι κακή; Διόρθωσέ την. Αλλά, λέγει, αυτή με έβγαλε από τον παράδεισο. Αλλά και αυτή σε ανέβασε στον ουρανό. Έπειτα και στους άνδρες το ίδιο συμβαίνει. Άλλοι είναι φαύλοι και άλλοι σπουδαίοι. Ο Ιωσήφ ήταν ενάρετος αλλά οι πρεσβύτεροι ακόλαστοι (Δαν. περί Σωσάννας)».

Ιωάννου Χρυσοστόμου έργα, Εις το «Είδον τον Κύριον καθήμενον…» ομιλία Δ΄, Ε.Π.Ε. τομ. 8Α , σσ. 389-393.
Αρχιμ. Μελέτιος Απ. Βαδραχάνης

Η «ζαλάδα» της πνευματικής ζωής

“Δεύτε προς με, πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι καγώ αναπαύσω υμάς”.

Ο Χριστός είπε ότι μπορεί να μας αναπαύσει. Επομένως εάν κάποιος δεν αναπαύεται με την πνευματική ζωή, εάν κάποιος δεν αρκείται στον Χριστό, αυτό που ζει είναι μία μεγάλη συκοφαντία για τον Χριστό, διότι αυτός ο άνθρωπος νομίζει ότι ζει πνευματικά, μα δεν ζει· νομίζει ότι έχει τον Χριστό μας δεν Τον έχει.

Δεν γίνεται να έχεις τον Χριστό και να μην σου αρκεί. Δεν γίνεται να έχεις τον Χριστό και να φλετάρεις με το χώμα. Και χώμα δεν είναι μόνο τα υλικά αγαθά. Χώμα είναι η διάθεσή μας να υπερτερούμε έναντι των άλλων. Χώμα είναι η μανία μας να μην μας υποτιμήσει κανείς. Χώμα είναι η προσπάθειά μας να γίνουμε το κέντρο της ζωής των άλλων. Χώμα είναι να ποθούμε την εξουσία, την δόξα, την ικανοποίηση της σάρκας μας. Χώμα είναι να διεκδικούμε το αλάθητο, την αυθεντία. Χώμα είναι το κάθετί που προσπαθεί να αντικαταστήσει ή να συμπληρώσει τον Χριστό.

Ατιμάζουμε τον Χριστό, όταν τολμούμε και λέμε ότι η πνευματική ζωή δεν μας γεμίζει, ότι η πρόταση ζωής της Εκκλησίας είναι βαρετή ή ελλειπής. Αυτό συμβαίνει διότι προσεγγίζουμε την πνευματική ζωή ως μια ζωή κανόνων, και όχι ως μία πρόταση ζωής κοινωνίας με τους άλλους εν Χριστώ. Βλέπουμε την Εκκλησία ως κάτι ξένο από εμάς, ως ένα δικαστήριο και όχι ως ένα τόπο συνύπαρξης και συγχώρεσης.

Έχουμε μέσα στο μυαλό μας μια λάθος εικόνα της πνευματικής ζωής. Θεωρούμε πνευματική ζωή την ηθική ζωή. Κάτι το οποίο είναι ολέθριο για την πορεία μας. Πνευματική ζωή είναι η ζωή της μετάνοιας, της ταπείνωσης και της ζητιανιάς του Θείου Ελέους δια των Μυστηρίων. Ηθικοί άνθρωποι μπορεί να υπάρχουν και εκτός Εκκλησίας. Πνευματικοί άνθρωποι όμως είναι εκείνοι οι οποίοι αν και αμαρτωλοί αποδέχτηκαν την ανεπάρκειά τους μέσα στην Εκκλησία, χωρίς να απογοητευτούν. Πνευματικός άνθρωπος είναι αυτός που δεν κατακρίνει τους πάντες και τα πάντα γιατί έχει δει το δοκάρι στο δικό του μάτι. Πνευματικός άνθρωπος είναι αυτός που σηκώνει τον σταυρό του καθημερινά χωρίς να γογγύζει. Πνευματικός άνθρωπος είναι αυτός που πόρνευσε, που έκλεψε, που έκανε έκτρωση, που μοίχευσε, που είπε ψέματα, που απάτησε, που πρόδωσε, που έβρισε, που αδίκησε, που ίσως έπεσε σε κάθε αμάρτημα μα μετανόησε, εξομολογήθηκε, έκλαψσε και αναστήθηκε.

Αυτοί που έζησαν αληθινά την αμαρτία, και την βίωσαν ως ένα γεγονός απώλειας τελικά μετανιώνουν. Πολλές φορές εμείς δεν μετανιώνουμε για τίποτα διότι ακόμα και την αμαρτία μας την ζήσαμε ψεύτικα.
Πνευματικούς ανθρώπους βλέπουνε καθημερινά οι πνευματικοί πατέρες στην εξομολόγηση. Ανθρώπους που οι πληγές της αμαρτίας μπορεί να τους λύγισαν, μα δεν τους έσπασαν. Ανθρώπους των οποίων η κόλαση δεν ξεθύμανε κι όμως βρίσκονται κάτω από το πετραχήλι του πνευματικού ζητώντας μια γωνιά αποδοχής του σκοταδιού τους. Και βλέπεις μέσα σ ’αυτές τις “βρώμικες και σκοτεινές” ψυχές ν’ανθίζουν παράδεισοι. Πνευματικοί άνθρωποι είναι αυτοί που παλεύουν καθημερινά με την αλαζονεία της υγείας τους, της εξυπνάδας τους, τις γνώσεις τους, της φήμης τους, του πλούτου τους. Παλεύουν με τα πάθη αλλά και την οίηση που κρύβεται στις αρετές τους.

Πνευματικοί άνθρωποι είναι συνήθως οι ζαλισμένοι.
Ζαλισμένοι από τις πτώσεις και αναστάσεις τους, από την ακατάπαυστη προσπάθεια να μην κοιτούνε μόνο χώμα, μα και ουρανό.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Υπομονή στις θλίψεις
Δεν πρέπει να προσκολλώμαστε σε τίποτε επίγειο, μόνο στον Κύριο. Ξένοι και παρεπίδημοι είμαστε στη γη και γι’ αυτό πρέπει να προσπαθούμε να είμαστε πάντοτε έτοιμοι για τη διάβασή μας στην αιωνιότητα.
Δεν γνωρίζουμε την ημέρα και την ώρα του θανάτου μας. Είναι γραμμένο: «Όπου θα σε βρω, εκεί και θα σε κρίνω». Για να μην απελπιζόμαστε, πρέπει πάντοτε να είμαστε στις θλίψεις.

Οι θλίψεις είναι η θύρα για τη Βασιλεία των Ουρανών. Όπως η μέρα εναλλάσσεται με τη νύχτα, έτσι και στη ζωή μας εναλλάσσονται θλίψεις και χαρές. Πράγματι, δεν συμβαίνουν πάντοτε χαρές ή πάντοτε θλίψεις. Αναπαύσου στις χαρές, όσο δεν υπάρχουν θλίψεις.
Και μετά τις χαρές, μην τρομάξεις. Περίμενε θλίψεις και υπόμενέ τις με γενναιοψυχία. Όσες περισσότερες οι θλίψεις, τόσο περισσότερη σωτηρία. Συχνά εμείς οι ίδιοι επιδιώκουμε τις θλίψεις.
Είναι καλύτερο με απλότητα καρδιάς να παραδιδόμαστε στο θέλημα του Θεού, ενώ είναι δύσκολο να σηκώνουμε κάποιον σταυρό που μόνοι μας επιδιώξαμε. Πολύ συχνά ο Κύριος μας στέλνει θλίψεις εξ αιτίας των αμαρτιών μας, αλλά αμέσως ελεεί κάθε ψυχή που μετανοεί.

Θλίψεις συμβαίνουν και στους δικαίους: «Πολλαί αι θλίψεις των δικαίων και εκ πασών αυτών ρύσεται αυτούς ο Κύριος». Δια των θλίψεων ο Κύριος παιδαγωγεί τον άνθρωπο για την αιώνια ζωή.
Δια των θλίψεων και των δυσκολιών αποκτάται το έλεος, η ευδοκία και η χάρις του Θεού. Δεν ριζώνει η Χάρις του Θεού εκεί όπου υπάρχουν γέλια, πολυτέλεια, φλυαρίες, αργολογία, οκνηρία, εχθρότητα, φθόνος, κακολογία και οι υπόλοιπες συνηθισμένες αδυναμίες.
Ο στάρετς, ζώντας ο ίδιος σε συνεχείς θλίψεις και συμφορές, προσπαθούσε να παρηγορήσει πάνω απ’ όλα τους θλιμμένους και τους αρρώστους .
Παρόλο που τα πνευματικά του τέκνα ζούσαν σε διάφορες πόλεις και χωριά, τους έστελνε κάτι να τους παρηγορήσει: ένα λόγο χαιρετισμού και παραινέσεως, ή πρόσφορο, άγιο έλαιο, ή κάποιο δωράκι ή ένα χαρτί με κάποια προσευχή, ή στίχους πνευματικούς.
Κάποτε είπε σε κάποιον απεσταλμένο του:
-Παρηγορήστε ιδιαιτέρως την Αναστασία.
Πραγματικά, αυτό τον καιρό με καρδιά σφιγμένη θλιβόταν η Αναστασία, ένα πνευματικό του τέκνο.
Δεν υπήρχε κανείς για να στείλει κάποιο μήνυμα, ένα σημείωμα στο Γέροντά της, και να του φανερώσει τη λύπη της. Είχε φθάσει στην απελπισία˙ δεν μπορούσε να ξεπεράσει τη θλίψη της.
Και ξαφνικά, με κάποιον τυχαίο άνθρωπο, λαμβάνει από το στάρετς ένα δωράκι κι ένα μεγάλο ποίημα:
Ω αγαπητή μου, μη τρομάζεις
απ’ τα βάσανα και τις στερήσεις.
Μη φοβάσαι αυτά τα μανιασμένα κύματα.
Μην τρομάζεις, όταν οι τρικυμίες
των καθημερινών αμφιβολιών
τσακίζουν το μονόξυλό σου.

Κάμποσες φορές με δάκρυα χαράς διάβασε και ξαναδιάβασε αυτούς τους στίχους . Μέσα στην καρδιά της έπνευσε ειρήνη, οι σκέψεις της άλλαξαν , η θλίψη εξαφανίστηκε και ο σταυρός της ζωής της της φάνηκε πολύ ελαφρός.

(Από το βιβλίο: «Στάρετς Σάββας ο Παρηγορητής» Εκδόσεις Άθως)

«Μα ήταν πνευματική πανδαισία αυτή η Λειτουργία»

Ένα άλλο μυστικό τώρα θα σας πω. Τις νύκτες επικοινωνώ τηλεφωνικώς μ’ έναν αγιορείτη ασκητή. Αυτός μελετάει πολύ τους Πατέρες και μου εξηγεί πολλά πράγματα.
Συζητούμε πνευματικά ζητήματα. Τρέλα, τί να σας πω! …Αυτό έγινε και σήμερα πρωί πρωί, δηλαδή νύχτα στις τρεις. Οι καμπάνες χτυπούσαν εκείνη την ώρα που συνομιλούσαμε.
Επί μισή ώρα κουβεντιάζαμε πάρα πολύ ωραία πράγματα. Ειλικρινά, μεγάλη χαρά αισθάνθηκα, μεγαλύτερη απ’ ό,τι μπορώ να σας εκφράσω. Δόξα Σοι ο Θεός!
Ενώ λέγαμε αυτά τα πνευματικά, μου λέει:
– Χτυπάει η καμπάνα για την εκκλησία και τρέχω να προλάβω.
Του λεώ:
– Γέροντα, μη μ’ αφήνεις!
– Μετά χαράς μου λέει. Έλα να πάμε στην εκκλησία, να είμαστε μαζί, να βλέπομε τα μεγαλεία του Θεού, την Θεία Λειτουργία, την χάρη του Χριστού. Έλα, δεν υπάρχει απόσταση εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών. Καμία απόσταση!
Και «πήγα»μαζί του στην εκκλησία. Όλες τις ώρες μαζί του προσευχόμουνα. Έβλεπα όλες τις ιερές και άγιες εικόνες, τις λαμπάδες, τα κεράκια, τα καντηλάκια να τσιτσιρίζουν.
Έβλεπα τους ιερείς να λειτουργούν μεταρσιωμένοι. Ήταν γεμάτη η εκκλησία από ασκητές κι όλοι είχαν μεγάλη χαρά μέσα τους και ψάλλανε: «Δεύτε ίδωμεν πιστοί που εγεννήθη ο Χριστός…Η Γέννησίς σου… Η Παρθένος σήμερον… Χριστός γεννάται δοξάσατε…»
Στο «Μετά φόβου Θεού» πήγε να μεταλάβει. Δίπλα του κι εγώ, με τη χάρη του Κυρίου, συγκινημένος. Συγχωράτε με που σας τα λέγω.
Έβλεπα όλους τους αδελφούς να δέονται. Αισθάνθηκα μεγάλη αγαλλίαση. Ό,τι έβλεπαν εκείνοι, έβλεπα κι εγώ.
Μα ήταν πνευματική πανδαισία αυτή η Λειτουργία με τους αγίους ασκητές, τις χαρούμενες ψυχούλες που τα αισθανόντουσαν όλα, που εζούσανε την εορτή των Χριστουγέννων!
Την εζούσανε! Πώς θα ήθελα να ήσασταν κι εσείς, ν’ ακούγατε τα λόγια που λέγανε!

Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτη
Πηγή: Ησυχαστήριο της Αγίας Τριάδος Λυθροδόντας

Σήμερα ο Θεός ανέχεται την κατάσταση.
Ανέχεται, ανέχεται, για να είναι αναπολόγητος ο κακός. Είναι περιπτώσεις που ο Θεός επεμβαίνει άμεσα και αμέσως, ενώ σε άλλες περιπτώσεις περιμένει. Δεν δίνει αμέσως την λύση και περιμένει την υπομονή των ανθρώπων, την προσευχή, τον αγώνα. Τι αρχοντιά έχει ο Θεός! Ένας πόσους είχε σφάξει τότε με τον πόλεμο και ακόμη ζει. Θα του πει στην άλλη ζωή ο Θεός: ''Σε άφησα να ζήσεις περισσότερο και από τους καλούς''. Δεν θα έχει ελαφρυντικά.
(Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης)

Από τη λίγη μελέτη των Πατερικών κειμένων όλα αυτά τα χρόνια, κατάλαβα το εξής πράγμα. Όταν μια κατάσταση είναι αντίξοη έως στενάχωρη, πρέπει να κοιτάξω, πόσο έχω φταίξει εγώ γι' αυτήν την κατάσταση.

Έτσι λοιπόν, όταν άκουσα τα νέα μέτρα της Κυβέρνησης που αφορούσαν την Εκκλησία, θύμωσα με τους υπεύθυνους και στενοχωρήθηκα. Με μια δεύτερη σκέψη όμως τα συναισθήματα αυτά άλλαξαν. Μου 'ρθε στο νου ο Χριστός πάνω στο Σταυρό. Λίγο πριν πεθάνει, προσευχήθηκε προς τον Θεό Πατέρα, γι' όλους αυτούς που με τον τρόπο τους μετείχαν στη σταύρωσή του: "Ο δε Ιησούς έλεγε: Πάτερ συγχώρησέ τους, διότι δεν γνωρίζουν τι κάνουν" (Λουκ. 23,34). Το οποίο σημαίνει: Θεέ μου, συγχώρησέ τους, γιατί δεν με γνώρισαν. Δεν γνωρίζουν ποιος είμαι. Πως να καταλάβουν οι κακόμοιροι άνθρωποι ότι είμαι ο Θεός τους. Αυτοί περίμεναν έναν Θεό δυνατό, πανίσχυρο, να κατατροπώνει τους εχθρούς, να ελευθερώσει τον Ιουδαϊκό λαό από την σκλαβιά των Ρωμαίων, να μην πληρώνουν δυσβάστακτους φόρους, να αποκαταστήσει τον Ιουδαϊκό λαό πανίσχυρο και κυρίαρχο. Και εγώ τί τους πρόσφερα; Θλίψεις. "Σ' αυτό το κόσμο θα έχετε θλίψεις" (Ιω. 16,33) και "διά πολλών θλίψεων θα εισέλθετε στην βασιλεία του Θεού" (Πραξ. 14,22). Αντί για δύναμη τους προσέφερα σταυρό: "Όποιος δεν λαμβάνει τον σταυρό του για να με ακολουθήσει, δεν μου είναι άξιος" (Ματθ. 10,38).

Περίμεναν έναν Μεσσία ανίκητο, και εγώ τους φανέρωσα έναν βασιλιά αξιοθρήνητο, μαστιγωμένο από μια χούφτα ανθρώπους (Μαρκ. 15,21). Να τον χλευάζουν (Λουκ. 23,35-36), να τον ξεντροπιάζουν σκίζοντας και παίζοντας στα ζάρια τα ρούχα του (Ιω. 19,-24). Ένας Θεός που πεθαίνει ως κακούργος. Ποιο ανθρώπινο μυαλό να χωρέσει έναν τέτοιο αξιολύπητο Θεό; Γι' αυτό Πατέρα μου σε παρακαλώ συγχώρησέ τους γιατί αυτούς τους κακόμοιρους τους θέλω μαζί μου στη βασιλεία Σου, να γλυκαθούν από τηντόση απογοήτευσή που τους έδωσα.

Έτσι και τώρα που εμπαίζεται η Εκκλησία με αυτές τις αποφάσεις, μήπως γνωρίζουν τί κάνουν Γνωρίζουν ποιά είναι η Εκκλησία; Τους παρουσιάσαμε ένα θεσμό για Εκκλησία. Μια θρησκεία μέσα στις χιλιάδες θρησκείες που υπάρχουν ανά τον κόσμο. Έ, και τι έγινε είπαν αν οι πόρτες του θεσμού αυτού κλείσουν για ένα διάστημα. Όταν εμείς οι ίδιοι επιβάλαμε, ιστορικά με τον τρόπο μας, να γραφτεί στο Σύνταγμα της Ελλάδος, ότι "η Ορθόδοξος θρησκεία είναι η επικρατούσα θρησκεία της χώρας", κάτι που αποτελεί ύβρη για την Εκκλησία. Γιατί η Εκκλησία ούτε επικρατούσα είναι, και πολύ περισσότερο δεν είναι θρησκεία. Όταν εμείς προσπαθούμε να τους πείσουμε για την αλήθεια μέσα από φανουρόπιτες και πολλούς άλλους νεοπαγανισμούς. Πως να μας πάρουν σοβαρά. Ακόμα και αυτό το Σώμα και το Αίμα του Θεανθρώπου Χριστού και Κυρίου μας, τα λαμβάνομε ως ένα φετιχιστικό σύμβολο, δύο ή τρεις φορές το χρόνο; Αφού μόνοι μας αποκλειόμαστε από Αυτό, τι έγινε άμα μας το στερήσουν για κάποιο διάστημα; Όταν εμείς οι κληρικοί περικλείομε τον Χριστό μέσα στα ποικιλόμορφα άμφιά μας και τις Μίτρες με τα γυαλάκια και τα μπιχλιμπίδια, πως θέλομε να μας πάρουν στα σοβαρά οι άλλοι; Όταν την ώρα που χιλιάδες κόσμος πεινάει και δυστυχεί, εμείς αγωνιούμε να κλειδώσουμε τον Χριστό μέσα σε φανταχτερούς Ναούς, γιατί να μας πιστέψουν; Όταν εμείς οι χριστιανοί σπείρομε μίσος εναντίον αυτών που τυχόν μας διώκουν, γιατί αυτοί να μας αγαπήσουν; Όταν εμείς οι χριστιανοί αντί της "μέλλουσας πόλις" (Εβρ. 13,14) επιζητούμε τις εδώ ανέσεις και το εδώ βόλεμα, πως θα τους πείσομε; Αφού τα κηρύγματά μας αντί να είναι γεμάτα αγάπης ακόμα και για τους εχθρούς μας, είναι κηρύγματα ανταγωνισμού, τι περιμένομε;

Είναι τόσα πολλά που έχομε απεμπολήσει , που χρειάζονται σελίδες βιβλίου για να τα γράψουμε. Στο βιβλίο των Πράξεων αναφέρει ότι τις πρώτες ημέρες της Εκκλησίας βαφτίζονταν κατά χιλιάδες: "Και αυτοί, τότε δέχθηκαν με χαρά την διδασκαλία του Πέτρου, βαπτίσθηκαν και προστέθηκαν στην Εκκλησία του Χριστού κατά την ημέρα εκείνη τρεις περίπου χιλιάδες άνθρωποι" (Πραξ. 2,41). Βέβαια δεν του έπεισε μόνο η ομιλία του Πέτρου, αλλά κυρίως η ζωή των πρώτων χριστιανών, οι οποίοι ζούσαν μέσα σε μια κοινωνία αληθινής αγάπης, όχι μόνο μεταξύ των, αλλά και προς τους άλλους, τους διαφορετικούς στη πίστη. Και ήθελαν να μπουν και αυτοί, οι τρεις χιλιάδες, σ' αυτήν την κοινωνία των χριστιανών. Συνεπώς από τον δικό μας, των χριστιανών, τρόπο ζωής κοινωνία και αγάπης, εξαρτάται αν θα πείσουμε και τους άλλους.

Γι' αυτό τελικώς είπα στον εαυτό μου: "Σκάσε και μη μιλάς. Εγώ φταίω. Πότε φανέρωσα με την ζωή μου τον Χριστό; Πότε έδωσα αγάπη στον εχθρό μου; Πότε μοιράστηκα τα υπάρχοντά μου με τον φτωχό; Πότε νοιάστηκα απλά για τον άλλο; Πότε έδειξα τον Χριστό στην πράξη και όχι μόνο με κούφια λόγια; Αν έμοιαζα λίγο στους αγίους δεν θα έπειθα κάποιους; Σκάσε λοιπόν και μην αντιδράς στις αποφάσεις αυτών που δεν γνωρίζουν. Γιατί ,λέγει ο Χριστός: "Εκείνος που γνώρισε το θέλημα του Κυρίου και δεν έπραξε σύμφωνα με το θέλημα του Κυρίου, αυτός θα τιμωρηθεί πολύ, γιατί ότι έκανε το έκανε εν γνώση του. Και εκείνος που δεν γνώρισε το θέλημα του Κυρίου και έπραξε διαφορετικά από αυτό, θα τιμωρηθεί λιγότερο, γιατί δεν το γνώριζε" (Λουκ. 12,47-48).
Ας προσευχηθώ μόνο στον Ιησού Χριστό μου να ακούσω από το στόμα του τον λόγο: Πατέρα μου συγχώρησέ τον, γιατί δεν γνώριζε τι έκανε.
π.Παναγιώτης Βαρδουνιώτης - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λευκάδος και Ιθάκης
Φταίω εγώ . . . !