"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Αυτή η εικόνα για την σημερινή ημέρα μας δίνει νόήματα με τα ερωτήματα να “τρέχουν”.
Θα ανοίξουμε το νού και την καρδιάς μας ώστε να φωτιστούμε ; ή θα μείνουμε κλεισμένοι και αιχμάλωτοι; Θα κάνουμε την ύπαρξη μας χώρο υποδοχής της χάριτος του Κυρίου;
Ο ήλιος, η αγάπη Του είναι εκεί και φωτίζουν, εμείς ; θα ανοίξουμε το παράθυρο της ζωής μας για να βαδίσουμε στα δικά Του βήματα; Δεν φταίει ο ήλιος που έχουμε σκοτάδι μέσα στο σπίτι απλά πρέπει να ανοίξουμε το παράθυρο. Δεν φταίει ο Θεός που είμαι χάλια, αντίθετα με αγαπάει χωρίς τέλος. Φταίω εγώ που δεν ανοίγω τη ζωή μου σε Eκείνον…
Δεν αρκεί λοιπόν να ξέρουμε ότι ο ήλιος έχει ανατείλει απλά πρέπει να ανοίξουμε και το παράθυρο…

Απολυτίκιο Αγ. Θεοφανείων - 6 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ
Ἦχος α'.
Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου σου Κύριε, ἡ τῆς Τριάδος ἐφανερώθη προσκύνησις· τοῦ γάρ Γεννήτορος ἡ φωνή προσεμαρτύρει σοι, ἀγαπητόν σε Υἱόν ὀνομάζουσα· καί τό Πνεῦμα ἐν εἴδει περιστερᾶς, ἐβεβαίου τοῦ λόγου τό ἀσφαλές. Ὁ ἐπιφανείς Χριστέ ὁ Θεός, καί τόν κόσμον φωτίσας δόξα σοι.
Xρόνια πολλά και ευλογημένα σε όλους !

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου

Ας γνωρίζουμε ότι ο Θεός προπορεύεται από εμάς.
Όλα τελεσιουργούνται δι'Αυτού.
Τα πάντα μέσα μας τα φέρνει εις πέρας ο Θεός.
Εμείς χρειάζεται μόνο να ποθήσουμε την νήψη.
Αυτό το πνευματικό εργόχειρο που περιέχει τα πάντα: αγρυπνώ έχοντας ησυχία μέσα μου και αποκλείοντας κάθε γνώση μου, κάθε γνώμη, ιδέα, απόφαση, επιθυμία.
Μόνο λέγω: "Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με τον αμαρτωλό".
Ότι θέλουνε ας κάνουνε μαζί μας οι άλλοι, ότι θέλουνε ας πούνε.
Εμείς μόνο καρτετούμε. Ειρηνεύουμε.
Βαπτίζεσαι στα ρείθρα της σιωπής, της ταπείνωσης, της μετάνοιας.

Και η προσωπική Θεοφάνεια που επιτελείται μέσα στην καρδιά σου καταργεί ακόμα και την προσευχή.
Η καθαρή προσευχή, δεν είναι «προσευχή». Είναι όραση των Θείων. Πλέον πάσχεις τα Θεία. Πάσχεις τον Απαθή.
Αναπνεύεις αύρα ευώδη αιωνιότητος κι ας βρίσκεσαι στην φτωχή σου κάμαρα, κι ας βρίσκεσαι στα χρέη και στα δάνεια, κι ας παλεύεις μέσα στην καθημερινότητα του κόσμου τούτου, κι ας πονάς...
Βρίσκεσαι κι εσύ στα ρείθρα του Ιορδάνου. Γίνεσαι μάρτυρας της Θεοφάνειας. Η καρδιά σου πλέον δεν ζητά αναγνώριση αλλά γνώση. Την γνώση του Θεού. Μια γνώση που δεν έρχεται με την μελέτη, αλλά είναι βίωμα και ζωή.
Δίψα η ψυχή σου ν’αναστηθεί.
Και γι’αυτό καταδύεται μαζί με τον Κύριο στα νερά της ταπείνωσης.
Φωτίζεται με το φως του Πνεύματος.
Όλα είναι καινά, «αλλιώς», όπως τότε και τώρα. Όπως τώρα και πάντοτε.
Η Βασιλεία Του στέκει και σε καλεί. Σε καλεί για ένα αντάμωμα αιώνιο, πέρα του πόνου, της θλίψης, της φθοράς. Εκεί όπου κανείς δεν περισσεύει και κανείς δεν υποτιμάτε.
Όλοι ζούνε ως ένα.
Όλοι συγχωρούνται.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

"Όλοι μπορούν να καθαριστούν, να εξαγνιστούν, να ανανεωθούν, να αναγεννηθούν, και αυτό ανεξάρτητα από το πόσο βρώμικη και σκεπασμένη με λάσπη έχει γίνει η ζωή μας, άσχετα μέσα σε ποιον βούρκο έχουμε κυλιστεί, έχουμε πάντα την δυνατότητα εισόδου σ’ ένα εξαγνιστικό ρεύμα ζωηφόρου ύδατος, επειδή η δίψα της ανθρωπότητας για τον ουρανό, το καλό, την τελειότητα και την ομορφιά δεν έχει πεθάνει, ούτε μπορεί ποτέ να πεθάνει........"

***Όλο το κείμενο εδώ.... https://www.pemptousia.gr/.../i-dipsa-t ... ropou-ke-i.../

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

Μή μέ άφήσεις νά Σέ άφήσω...!

"Τίς τελευταίες μέρες, θά είναι έξαιρετικά δύσκολο νά προχωρήσεις σέ όποιαδήποτε άρετή. Έκείνοι πού θά μπορούν άκόμα νά όμολογήσουν ότι ό Ίησούς Χριστός είναι Υίός τού Θεού, θά σωθούν!

Ένα πράγμα είναι τό πιό σημαντικό νά θυμόμαστε: Ό Θεός δέν θά μᾶς άφήσει ποτέ, ποτέ! Τό μόνο πράγμα πού μπορεί νά συμβεί είναι ότι μπορούμε νά Τόν άφήσουμε.

Έτσι λοιπόν πρέπει νά προσευχόμαστε συνεχώς στόν Θεό μέ αύτόν τόν τρόπο: Σέ παρακαλώ Κύριε, μή μέ άφήσεις νά Σέ άφήσω!"

Σέρβος Ήγούμενος Άρχιμανδρίτης Λαζάρ (Adzic) τού Όστρόγκ καί τού Γιόβαν Ντό [† 2000]

Ακόμα θυμάμαι εκείνο το δειλινό που βόλταραμε παρέα.
Μια απλή βόλτα.
Μα τόσο όμορφη.
Ο αέρας, εσύ, το φως.
Και μια ειρήνη που έδινε πραγματικό νόημα στην στιγμή.
Το νόημα της ζωής.
Ναι, αυτό ήταν.
Δεν θέλει πολλά για να νιώσεις αυτή την χαρά και την ευεξία της ψυχής.
Θέλει απλά λίγο να αφεθείς.
Να πάψεις να αυτοφυλακίζεσαι στις αναλύσεις σου και στους λογισμούς σου.
Να πετάξεις τους ψυχαναγκασμούς από το παράθυρο και πλέον να αισθανθείς την λευτεριά του αέρα που σου τραγουδά για την χαμένη σου χαρά.
Το ξέρω, σε απασχολούν πολλά, έχεις περάσει πολλά, ίσως βρίσκεσαι σε δοκιμασία, αλλά μην σπαταλάς τις στιγμές της ζωής σου δημιουργώντας κι αλλά βάσανα με την απαισιοδοξία σου.
Η ελπίδα σε κάνει να αφήνεις το παρελθόν και να προσπαθείς για το μέλλον. Μόνο έχοντας ελπίδα μπορείς να το καταφέρεις αυτό. Και γιατί να μην έχεις; Ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος είσαι που γεύτηκες πόνο και δυστυχία. Μην μείνεις λοιπόν σε αυτά.
Βάλε στόχο να βρεις μέσα στην ζωούλα που σου χαρίστηκε την αρχοντιά της ζωής.
Και θα δεις, ενώ θα είσαι ακόμα στην «μικροκαμωμένη» και «αδιάφορη» (όπως νομίζεις εσύ) ζωή σου, θα βιώνεις ότι μεγαλουργείς σε μια μεγάλη ζωή γεμάτη φως, χαρά, ευτυχία, θαλπωρή και ειρήνη.
Και δεν θα είναι ψέμμα.
Ψέμμα είναι αυτό που ζεις τώρα, που νομίζεις ότι δεν αξίζεις, ότι δεν είσαι καλός και αγαπητός.
Ψέμμα είναι ότι η ζωή σου είναι ασήμαντη.
Είσαι σημαντικός.
Σημαντικός για τον Θεό.
Σημαντικός για τον καθένα.
Άσε το φως που έχεις μέσα σου, να εκδηλωθεί.
Άσε την αξόδευτη αγάπη σου, να μοιραστεί.
Άσε το χαμόγελο σου, να γίνει ζωή και τους άλλους.
Και τότε θα δεις να ανθίζει μέσα σου περισσότερο φως, περισσότερη αγάπη, περισσότερη ζωή.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Nα προσεύχεσαι ταπεινά. Πολύ ταπεινά...

Δόξαζε τον Θεό για όλα, ευχαριστώντας Τον όχι μόνο για τις δωρεές Του, μα και για τις ποινές Του∙ τόσο για τα χρόνια της δυστυχίας όσο και για τις ώρες της ευτυχίας…

Ο πόθος σου να κάνεις προσευχές για τον άρρωστο κύριό σου είναι θεάρεστος. Αλλά οι φόβοι και οι ενδοιασμοί σου, για το αν τις κάνεις όπως πρέπει, είναι υπερβολικοί και αβάσιμοι.

Να προσεύχεσαι απλά: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησε τον κύριό μου και την οικογένειά του. Αξίωσέ τον να γυρίσει στο σπίτι γερός, υγιής και ειρηνικός».

Πρόσεξε όμως, να προσεύχεσαι ταπεινά. Πολύ ταπεινά. Αν έχεις υπερήφανη εντύπωση ότι η προσευχή σου είναι ευάρεστη στον Κύριο, και ότι Εκείνος οφείλει γι’ αυτό να εκπληρώσει το αίτημά σου, τότε, σε βεβαιώνω, δεν θα εισακουσθείς.

Στη διάρκεια της κοινής θείας λατρείας, δεν είναι σωστό κανείς να τραβάει την προσοχή των άλλων, κάνοντας πολυάριθμες μετάνοιες ή άκαιρα και επιδεικτικά σταυροκοπήματα. Το σημείο του σταυρού και οι μετάνοιες πρέπει να γίνονται μόνο στα σημεία εκείνα της ακολουθίας που χρειάζεται.

Τότε, εξάλλου, οι περισσότεροι από τους πιστούς που συμπροσεύχονται θα κάνουν το ίδιο, κι έτσι κανείς δεν θα δώσει ιδιαίτερη προσοχή σε σένα.

Σαν γενικό κανόνα πάντως στο θέμα αυτό, σου συνιστώ να ασκείς ένα διακριτικό αυτοέλεγχο στην εξωτερίκευση της ευλάβειας και της κατανύξεώς σου, κάθε φορά που βρίσκεσαι σε δημόσιο λατρευτικό χώρο. Και τον αγώνα σου αυτό για αυτοσυγκράτηση ο Θεός θα τον δεχτεί σαν μια θυσία ταπεινώσεως.

Στάρετς Μακαρίου, Πνευματικές νουθεσίες, έκδ. Ι.Μ. Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής

Η Παναγία σε ηλικία 14 περίπου ετών, έχοντας τον Ιησού στην κοιλιά της, περπάτησε 145 χιλιόμετρα μόνη της, για να πάει από την Ναζαρέτ στα Ιεροσόλυμα, για να συναντήσει την Ελισάβετ.

Έτσι περπατιώνται 145 χιλιόμετρα με τα πρωτόγονα της εποχής εκείνα μέσα;
Πόσες μέρες θα περπάτησε η Παναγία, πού έμενε τα βράδια, ποιος την οδήγησε, πώς ήξερε πού πήγαινε;

Είχε Θεοδόχον την μήτρα και έφθασε στον προορισμό της.

Έτσι και εμείς αν έχουμε τον Χριστό στην καρδιά μας, όλα διευκολύνονται και εξομαλύνονται στη ζωή μας, ακόμα και τα πιο δύσκολα προβλήματά μας.

†Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας
http://amfoterodexios.blogspot.com/

Ο Τίμιος Πρόδρομος και η Βασιλεία των Ουρανών! Η Χαμένη από τη Συνείδησή μας Πολιτεία, ο Χαμένος Θησαυρός, η Βασιλεία των Ουρανών!

Τίμιος Πρόδρομος, Φωνή βοώντος εν τη ερήμω: "Μετανοείτε, ήγγικε γαρ η Βασιλεία των Ουρανών!" (Ματθ. 3,2)

Η Βασιλεία των Ουρανών, η Χαμένη από τη συνείδηση των Ανθρώπων Πολιτεία!
Χάθηκε, γιατί χορτάριασε το μονοπάτι.
Χόρτα πυκνά, με αγκάθια και τριβόλια,
Δένδρα πανύψηλα, που βλάστησαν από Αιώνες,
Έφραξαν το μονοπάτι προς τη Χαμένη Βασιλεία των Ουρανών!
Τη Χαμένη Πολιτεία!

Το Μονοπάτι, η στενή και τεθλιμμένη Οδός της Μετανοίας, το έφραξαν η Αμετανοησία, η Αμαρτία, η εκκοσμίκευση, η πολυτέλεια, η αποκέντρωση του Νου από τις Εντολές του Χριστού!
Βρήκαμε τους Πατέρες μας, πολύ καλό αυτό, μα χάσαμε τον Χριστό, γιατί στον λόγο των Πατέρων μας δε βλέπουμε το επίκεντρο της Ζωής τους, το Μυστικό τους, που είναι:
Η Μετάνοιά τους, το δάκρυ, το χαροποιόν πένθος,
Η Άφεση αμαρτιών, που διαρκώς τους άνοιγε τη Βασιλεία των Ουρανών μέσα στην Εκκλησία!

Βρήκαμε τα Χαρίσματά τους, τα διορατικά, προορατικά, θαυματουργικά, είδαμε τους μαργαρίτες τους, μα δεν είδαμε τον Πολύτιμο Μαργαρίτη τους, τη διαρκή, επιμελημένη Μετάνοιά τους!

Άγιος Φιλούμενος, Άγιος Νικηφόρος ο Λεπρός, Αγία Σοφία της Κλεισούρας, Άγιος Πορφύριος, Άγιος Παΐσιος, Άγιος Ιάκωβος, φωνάζουνε:
«Μετανοείτε, ήγγικε γαρ η Βασιλεία των Ουρανών!»
Αυτή είναι η κραυγή τους!

Σκυτάλη Πνευματική ανά τους Αιώνες, με πρώτο δρομέα τον Τίμιο Πρόδρομο!
Κι εμείς διαλέγουμε από τη Ζωή τους τα θαυμαστά: διόραση, προόραση, θαύματα!
Αντί να διαλέγουμε τη Ζωή τους, που είναι η Μετάνοια του Τιμίου Προδρόμου και των Αγίων Αποστόλων και Μαρτύρων!
Και ψάχνουμε, αντί Πνευματικούς, έμπειρους οδηγούς της Οδού της Μετανοίας, που βιώνουν ξενυχτώντας, τη Μετάνοια των Αγίων, ψάχνουμε Γέροντες διορατικούς και χαρισματούχους, χωρίς να γνωρίζουμε ότι αυτά τα χαρίσματα είναι οι καρποί της Μετανοίας τους κι εμείς τη Μετάνοιά τους πρέπει να μιμούμαστε!
Γι’ αυτούς και τον Θεό τα θαυμαστά Χαρίσματα είναι κλήσεις για Μετάνοια κι όχι αυτοσκοπός, να κολλήσουμε σε αυτά, που δίνονται από τον Θεό ως κλητήρια Μετανοίας!
Μας καλούν στη Χαμένη από τη συνείδησή μας Πολιτεία των Ουρανών, μας δείχνουν και το μονοπάτι, τη στενή και τεθλιμμένη οδό της Μετανοίας!

«Ουκ έχομεν ώδε μένουσαν Πόλιν, αλλά την Μέλλουσαν επιζητούμεν.» (Εβρ. 13,14)
Δεν είναι αυτή η Πολιτεία μας, αλλά η μέλλουσα Βασιλεία των Ουρανών, φωνάζει ο υπήκοός της, Απόστολος Παύλος!

Τη Χαμένη Πολιτεία ψάχνω να βρω,
Τον Χαμένο Θησαυρό!
Την Αιώνια Βασιλεία των Ουρανών,
που είναι μέσα μας!

Ανδρέας Χριστοφόρου
https://www.pothosmetanoias.gr/

Oι προϋποθέσεις είναι το μαχαίρι που κομματιάζει την αγάπη και την ουσία των πραγμάτων.Όταν θέλεις κάτι από τον άλλον και όχι τον άλλον όπως είναι, τότε γεύεσαι ένα κομμάτι από μια αγάπη ακρωτηριασμένη. Αν θέλεις να ζήσεις ευτυχισμένος, μην ζητήσεις ποτέ τίποτα, γιατί έτσι δεν θα απογοητευτείς ποτέ στην περίπτωση που δεν πάρεις κάτι πίσω. Οι προϋποθέσεις μοιάζουν με λυσσασμένα σκυλιά που αν δεν τους δώσεις αυτό που ζητάνε δεν θα ηρεμήσουν με τίποτα.Mε τις προϋποθέσεις δεν μπορείς να νιώσεις αλλά ούτε να δώσεις πραγματική αγάπη διότι οι προϋποθέσεις θα κρατάνε την αληθινή αγάπη φυλακισμένη σαν σκλάβα.
Μην ζητάς αγάπη, απλά δίνε και γίνε και τότε θα μεταμορφωθεί όλος ο κόσμος γύρω σου. Το χαμόγελό σου δεν θα σβήσει ποτέ και η χαρά μέσα σου δεν θα εκλείψει. Κολυμπάμε στον βούρκο των επιθυμιών και παλεύουμε να εκπληρώσουμε τις εγωϊστικές μας επιθυμίες, καταλαβαίνουμε όμως τελικά ότι η πραγματική χαρά δεν βρίσκεται εκεί. Δεν βρίσκεται η χαρά εκεί που υπάρχει προϋπόθεση και σκλαβιά αλλά εκεί που υπάρχει χαρά , ελευθερία και αγάπη Θεού.

Δεν μπορούμε να αγαπήσουμε πραγματικά διότι έχουμε συνδυάσει την αγάπη με την ανταλλαγή και έχουμε συνηθίσει σε αυτή την τακτική η οποία στην ουσία μας σκοτώνει. Ας αφήσουμε στην άκρη τους λογισμούς προϋποθέσεων και ανταλλαγής. Μην αναρωτιέσαι γιατί δεν με πήρε τηλέφωνο, γιατί μου φέρθηκε έτσι, γιατί είπε αυτό. Ας σεβαστούμε την προσωπικότητα, το είναι και την ύπαρξη του άλλου χωρίς αναλύσεις. Να είμαστε εμείς οι δοτικοί, οι αγαπητικοί και οι θυσιαστικοί. Να έχουμε ως στάση ζωής την αγάπη προς τον Θεό και τη θυσία για τον αδερφό. Αυτό καλλιεργείται με λογισμούς προσευχής και αγάπης και όχι με ερωτήματα γιατί και πως.
Μπαίνουμε σε καλούπια εγωϊσμού να αλλάξουμε τον άλλον, τις σχέσεις με τους ανθρώπους και αναρωτιόμαστε γιατί ο άλλος δεν ειναι έτσι όπως τον περίμενα και γιατί δεν μου φέρετε όπως το έχω μέσα στο μυαλό μου. Μην προσπαθούμε να αλλάξουμε τον κόσμο αλλά να δώσουμε μαρτυρία μέσα στον κόσμο. Ο ήλιος δεν κάνει κάποια προσπάθεια για να αλλάξει το σκοτάδι αλλά η λαμπερή του παρουσία αρκεί για να φωτίσει τα πάντα.

Να ζητάς τον Χριστό στα πράγματα και στις επιλογές σου έτσι ώστε τα πράγματα να γίνουν Χριστός. Πολλοί άνθρωποι ζητάνε αγάπη για να νιώσουν καλά, ενώ οι Άγιοι έγιναν αγάπη όχι για να νιώσουν καλά αλλά για να κάνουν καλά τον κόσμο μέσα από το βίωμα του Χριστού.
Ο λυγμός στη σχέση μας με τον Χριστό είναι ότι θέλουμε ο Χριστός να ικανοποιήσει τις επιθυμίες μας αντί να είναι ο Χριστός η επιθυμία μας.
Το αποτέλεσμα είναι οι επιλογές μας να οδηγούνται στον θάνατο διότι δεν έχουν μέσα τους την επιθυμία του Χριστού, άρα δεν έχουν ζωή. Θέλουμε την αγάπη του βολέματος. Κοιτάμε να καλύψουμε τον εαυτό μας και πολλές φορές δεν αναρωτιόμαστε καν αν εμείς είμαστε σωστοί ή αν κάνουμε λάθος. Σε οποιαδήποτε μορφή ρήξης ο πρώτος λογισμός που γεννιέται μέσα μας είναι εναντίον του άλλου αντί να πούμε με κραυγή “Μήπως φταίω και εγώ κάπου;”.

Εν κατακλείδι, δεν αγαπώ για να νιώσω και να περάσω καλά. Αυτά είναι αποτελέσματα και όχι αιτίες. Η αιτία είναι ότι έχω έναν Θεό που με αγαπάει σφόδρα και θυσιάστηκε για μένα και εγώ δεν μπορώ να κάνω κάτι λιγότερο για τον αδερφό μου. Με αγαπάει ο Θεός μέσα στο κακό μου το χάλι και εγώ θα αγαπώ κάθε δημιούργημα Του όχι με κάποια μορφή εξαναγκασμού αλλά γιατί δεν μπορώ και δεν αντέχω να κρατώ την αγάπη μέσα μου αλλά θέλω να τη μοιράζομαι...
Με τον Χριστό στη ζωή μας δεν σημαίνει ότι δεν θα έχουμε πόνο αλλά ότι ο πόνος με τον Χριστό γίνεται βάπτισμα αγιότητος.
Αυτόν τον Θεό έχουμε, να είσαι χάλια, να Τον φτύνεις και Αυτός να σε περιμένει και να σε θέλει ακόμα ...Και αυτό το “ακόμα” δεν έχει τέλος.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου

«Η Θεία λειτουργία είναι η ταυτότητα μας…»

Είναι φανερό από την ειδησιογραφία των ημερών, ότι θα προσπαθήσουν πάντες να αποδώσουν την αύξηση των επιδημικών κρουσμάτων στην Εκκλησία. Κι αυτό για να τιμωρήσουν την «απείθεια» της. Δεν είμαι βέβαια από εκείνους που θεωρούν ότι η Εκκλησία δεν κάνει ποτέ λάθη. Ωστόσο έχω την αίσθηση όπως κάθε λογικός άνθρωπος που βλέπει και ακούει τι συμβαίνει καθημερινά γύρω του, ότι είναι ελάχιστοι εκείνοι που πειθαρχούν στα υγειονομικά μέτρα. Μια βόλτα στις μεγαλουπόλεις των Αθηνών και Θεσσαλονίκης, στα μέσα μαζικής μεταφοράς και σούπερ μαρκετ, θα μας πείσει για του λόγου το αληθές. Βέβαια, σε όλα αυτά ας συνυπολογίσουμε και όλα τα κρυφά ρεβεγιόν των εορταστικών ημερών. Πάντως όπως κι εάν έχει, το μόνο σίγουρο είναι πως δεν θα ευθύνεται η εκκλησία με τις δυο ώρες λατρείας την ημέρα των Θεοφανείων για την αύξηση των κρουσμάτων. Είναι αστείο και μόνο να το λέμε.

Ας έρθουμε τώρα στο θέμα που πάλιν και πολλάκις τίθεται στον δημόσιο διάλογο και έχει να κάνει με τον τρόπο μεταλήψεως της Θείας Κοινωνίας. Ας ξεκαθαρίσουμε εξ αρχής κάτι που είναι σημαντικό, μια και δίχως αυτή την κατανόηση δε μπορεί να υπάρξει καμία σοβαρή προσέγγιση στο θέμα.
Για την Ορθόδοξη εκκλησία και την θεολογία αυτής, το θέμα μετάδοσης της θείας κοινωνίας, μπορεί να μην είναι ζήτημα δογματικό, αλλά είναι θεολογικό και ανθρωπολογικό. Και τι εννοώ με αυτό. Η ορθόδοξη θεολογία, αναπτύχθηκε από λαούς που ανήκουν στην Ανατολή. Αυτό σημαίνει ότι πρακτικές και αντιλήψεις των λαών αυτών έχουν μεταφερθεί στην παράδοση της.
Οι ιστορικές κοινωνίες της Ανατολής, θεωρούσαν ότι η μετοχή στο κοινό ποτήριο φανερώνει ένα άλλο τρόπο υπάρξεως και σχέσεως. Όταν πίνουμε από το ίδιο ποτήρι δηλώνουμε φιλία, οικειότητα και εγγύτητα. Μιλάμε με όρους κοινότητας και οικογένειας. Ήταν λοιπόν φυσιολογικό αφού η εκκλησία φανερώνεται μέσα στην Θεία Ευχαριστία ως σώμα Χριστού, ως κοινότητα πίστεως, να μετέχει με κοινό τρόπο στην μετάληψη του Σώματος και Αίματος του Χριστού. Οι κοινοτικές και αδελφικές σχέσεις των μελών της ταυτοποιούταν μέσα στην Θ. Λειτουργία στην μετοχή του κοινού ποτηρίου.

Ας μην ξεχνάμε ότι θεολογικά η Θεία Ευχαριστία είναι η μετοχή στην δόξα της Βασιλείας Του Θεού. Τα πάντα και οι πάντες ενώνονται στο σώμα του Αναστημένου Χριστού. Η διασκορπισμένη και κατακερματισμένη από την αμαρτία και τον θάνατο ανθρωπότητα, ενώνεται και πάλι σε ένα σώμα, το σώμα της εκκλησίας, δηλαδη του Χριστού. Αυτή η ενοποίηση συμβολίζεται από την μετοχή στο κοινό ποτήριο.

Είναι σημαντικό να καταλάβουν οι επικριτές της εκκλησίας την θεολογική και ανθρωπολογική αντίληψη που υπάρχει πίσω από την λατρευτική πράξη. Η Ορθόδοξη εκκλησία από τις απαρχές της μέχρι και σήμερα, δεν γνωρίζει άλλο τρόπο να πραγματώνεται σε σώμα και κοινότητα πίστεως πέρα από την τέλεση της Θείας Ευχαριστίας. Είναι ο τρόπος που λαμβάνει ταυτότητα μέσα στην ιστορία και πορεύεται στα έσχατα.
Εδώ όμως τίθεται ένα σημαντικό ερώτημα. Ποιος αλήθεια είναι αυτός που ζητάει την αλλαγή αυτή; Οι πιστοί; Είναι θέμα της κοινότητας; Ζήτησε η Ευχαριστιακή κοινότητα από τους Επισκόπους και Πρεσβυτέρους, να αλλάξουν τον τρόπο μετάδοσης της Θείας Κοινωνίας; Όχι βέβαια. Δεν συνέβη ποτέ κάτι τέτοιο. Το αίτημα αυτό είναι στην συντριπτική του πλειοψηφία όλων εκείνων που είτε δεν έχουν καμία σχέση με την πίστη της λατρεύουσας κοινότητας, είτε αυτών που εθιμικά και απολύτως πολιτισμικά μετέχουν σε κάποιες εορτές αυτής.

Κλείνοντας λοιπόν ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν κάποιες βασικές αρχές:
1. Η Ορθόδοξη εκκλησία είναι συντριπτικά μια λατρεύουσα κοινότητα.
2. Η Εκκλησία υπάρχει εκεί που τελείται Θεία Ευχαριστία.

3. Για τον Ορθόδοξο χριστιανό η μετοχή στην Θ. Ευχαριστία είναι ταυτοτικό ζήτημα. Όταν του λες δεν μπορείς να μετέχεις στην Θεία Λειτουργία τον ακυρώνεις, διότι δεν γνωρίζει ιστορικά άλλο τρόπο να λαμβάνει εκκλησιολογική ταυτότητα.
4. Μέλος της εκκλησίας δεν σε κάνει η ηθική αλλά η μετοχή στην Θεία Ευχαριστία. Η σωτηρία δεν νοείται ως ηθικό μέγεθος αλλά ως οντολογική αλλαγή. Γι΄ αυτό και η μετοχή στα δυο μυστήρια της εκκλησίας Βάπτισμα και Ευχαριστία, δεν είναι πράξη ηθική ή ψυχολογική αλλά οντολογική. Συντελείται μια νέα γέννα που ξεπερνάει την βιολογική. Η βιολογικότητα οδηγεί στον θάνατο, ενώ η εκκλησιαστικότητα την υπέρβαση του θανάτου.

5. Ο τρόπος μετάδοσης του σώματος και αίματος του Χριστού, μπορεί να μην είναι θέμα δογματικό, αλλά έχει θεολογικές και ανθρωπολογικές διαστάσεις. Μπορεί να αλλάξει ο τρόπος μετάδοσης, αυτό έχει συμβεί ξανά στην ιστορία της εκκλησίας, π.χ για τον μη σκανδαλισμό των αδυνάτων στην πίστη, όπως μας λέει και ο Απ. Παύλος αλλά αυτό θα συμβεί μονάχα εάν είναι αίτημα της κοινότητας των πιστών δια των πρεσβυτέρων και του Επισκόπου τους και σε καμία περίπτωση όλων εκείνων που ονειρεύονται την περιθωριοποίηση της εκκλησίας από το δημόσιο βίο.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος