Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Κάθε φορά που Λειτουργώ και στέκομαι ενώπιον της Αγ. Τραπέζης, εκείνο που βλέπω να ανοίγεται μπροστά μου, είναι η Βασιλεία του Θεού, που έρχεται και είναι ήδη εδώ. Βασιλεια γεμάτη Φως, ζωή, χαρά, αγάπη, ενότητα, κοινωνία, δόξα και λαμπρότητα. Η Ανάσταση του Χριστού έχει ντύσει τα πάντα στο Φως της Παρουσίας Του.
Αυτό αποκαλύπτεται σε κάθε Θεία Λειτουργία. Εκεί γεύεσαι αυτό που θα γίνεις. Και η θέα της Βασιλείας Του με βεβαιώνει για ένα πράγμα οτι, κανένα παρελθόν δε μπορεί να νικήσει το μέλλον σου….!!!

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Για το θέμα που έχει ανακύψει σχετικά με την Θεία Κοινωνία και τον κορωνοϊό αναφέρθηκε ο πρωτοπρεσβύτερος π. Νικόλαος Λουδοβίκος, Καθηγητής της Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας, στο Πρακτορείο Ορθοδοξία. «Αυτοί που μιλούν εναντίον της Θείας Κοινωνίας δεν έχουν κοινωνήσει εδώ και δεκαετίες» δηλώνει χαρακτηριστικά και συνεχίζει «Αυτοί που είναι σε ομάδα υψηλού κινδύνου, είμαστε οι ίδιοι οι Ιερείς. Εγώ που έχω περίπου 33 χρόνια ιεροσύνης έχω κοινωνήσει όλες τις ασθένειες» υπογράμμισε και τόνισε δε ότι η «Θεία Κοινωνία είναι θαύμα της Εκκλησίας και δεν μολύνει».

π. Νικόλαος Λουδοβίκος

[toula]

Ό,τι γίνεται χωρίς ευλογία, οδηγεί τον άνθρωπο στην οδύνη και τον πόνο. Ειδικά όταν η ανυπακοή γίνεται όχι απλά από αδυναμία αλλά από ισχυρογνωμοσύνη και πονηρία. Τότε ο άνθρωπος, ακόμα κι αν επιτελεί κάτι το "ενάρετο" εξωτερικά, καταστρέφεται πνευματικά.

Δεν είναι λοιπόν το θέμα μόνο εάν κάνουμε κάτι το "καλό", αλλά εάν αυτό το "καλό" που κάνουμε τελείται μέσα στο πλαίσιο της υπακοής μας και της ευλογίας που έχουμε από την Εκκλησία.
Και τονίζουμε τον όρο Εκκλησία και όχι απλά του πνευματικού μας, διότι δυστυχώς έχει παρατηρηθεί το φαινόμενο, ειδικά τον τελευταίο καιρό, κάποιοι πνευματικοί να έρχονται σε αντίθεση με αυτό που λέγει η Εκκλησία. Τότε καλούμαστε να κάνουμε υπακοή στην Εκκλησία και όχι στον πνευματικό μας, ο οποίος και αυτός ως άνθρωπος μπορεί να πλανήθηκε.

Θεωρούμε σκόπιμο να τα αναφέρουμε όλα αυτά, διότι πολλοί υποστηρίζετε ότι έχετε μπερδευτεί με όλα αυτά που ακούγονται. Είναι φυσικό, όταν τα αυτιά σου, τα αφήνεις ελεύθερα να ακούν τον κάθε έναν που λέγει το μακρύ του και το κοντό του, να μπερδευτείς. Για να ξεμπερδευτείς λοιπόν άκου τι σου λέγει η Εκκλησία η οποία εκφράζεται δια της Ιεράς Συνόδου. Τόσο απλά.
Πολλοί άνθρωποι έχουνε πλανηθεί και πολλοί είναι πλανεμένοι μέσα στην Εκκλησία. Και δυστυχώς χρησιμοποιούν την Εκκλησία, την ιδιότητά τους -ειδικά εάν φορούν ράσο- να υπαγορεύουν δικές τους σκέψεις, δικούς τους λογισμούς προς τους πιστούς δημιουργώντας σχίσματα και ταραχές.

Εάν όμως ο πλανεμένος φέρει ευθύνη για αυτά που δημιουργεί, ευθύνη φέρει και αυτός που τον ακολουθεί. Διότι ναι μεν κάποιοι χριστιανοί είναι καλόπιστοι όταν ακούνε κάποιον ιερέα να εκφέρει μία άποψη αλλά δεν πρέπει να είναι αφελείς.
Η ασφάλεια βρίσκεται αδελφοί μου στον λόγο της Εκκλησίας. Από εκεί και πέρα εάν κάποιος αρχίσει και αμφισβητεί αυτόν τον λόγο, τότε σίγουρα θα ψάξει αλλού, για να βρει κάτι που ικανοποιεί και συμφωνεί με τις δικές τους απόψεις.
Τα πράγματα είναι απλά.
Ο καθένας ότι ψάχνει, αυτό τελικά βρίσκει.

Και δυστυχώς πολλοί ψάχνουν το μίσος, τον φανατισμό, την κατάκριση, την κακία, την ιδιοτροπία, διότι η ζωή τους είναι γεμάτη κόμπλεξ και ανικανοποίητους πόθους. Κι ας μιλούν για πίστη και ορθοδοξία κι ας φωνασκούν λόγους Αγίων και Κανόνων της Εκκλησίας. Η πράξη δείχνει ότι δεν κάνουν υπακοή στην Εκκλησία. Και το φοβερό είναι ότι οι ίδιοι ζητούν υπακοή από τα πνευματικά τους τέκνα ή τους ακολούθους τους.

Μην ξεγελιέστε. Όλα αυτά τα πρόσφατα εκκλησιαστικά ζητήματα που έχουνε προκύψει λόγο της πανδημίας, είναι ζητήματα υπακοής ή ανυπακοής, δεν είναι θέματα πίστεως. Κάποιοι λοιπόν -και το λέγω με λύπη, ούτε σε αυτά τα απλά θέματα υπακοής δεν μπορούν να πούνε "να'ναι ευλογημένο" ενώ από την άλλη καταπιάνονται με μεγάλα και βαθιά θεολογικά θέματα και βαρύγδουπες δηλώσεις.
Τι να το κάνω αυτό εάν δεν μπορείς να κάνεις μια υπακοή που είναι μια αλληλεγγύη προς τον συνάνθρωπό σου και έχει να κάνει με την υγεία των συνανθρώπων σου;

Αυτό δείχνει ότι όχι μόνο πνευματικά πάσχεις αλλά πάσχεις και νοητικά.
Ας προσέχουμε λοιπόν ποιους ακούμε, τι ακούμε και που κάνουμε υπακοή. Ελευθερία έχουμε και θα κριθούμε πως την διαχειριστήκαμε. Κανείς δεν είναι αθώος, ούτε ο αφελής, ούτε ο ευκολόπιστος, ούτε ο μπερδεμένος.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Τις περισσότερες φορές η προσευχή μας, είναι μια ατελείωτη λίστα από αιτήματα. Ως ένα σημείο είναι ανθρώπινο. Όμως σκέφτομαι ότι ο Εκείνος θα νιώθει μια «πικρία» ένα «παράπονο», ότι κανείς δεν ζητάει την συνάντηση μαζί Του, αλλά μόνο την δύναμη Του.
Όπως εκείνον τον παππού που κάποτε συνάντησα σε ένα γηροκομείο, και μου είπε, ότι "τα παιδιά μου θέλουν μονάχα για τα λεφτά και την περιουσία μου, εμένα δεν με ζητάει κανείς. Με ξέχασαν".

Κι όμως η πραγματική προσευχή, είναι εκείνη που ζητάει την κουβέντα, την παρέα, την σχέση με τον Θεό.
Δεν κάνουμε προσευχή για να πούμε στο Θεό τι έχουμε ανάγκη λες και Εκείνος δεν ξέρει, αλλά για να γευτούμε την κοινωνία μαζί Του, τους όμορφους, γαλήνιους και γλυκούς καρπούς της σχέσης με το πρόσωπο Του.

Εάν ζητάμε τον Χριστό, πιστέψτε με όλα τα άλλα θα έρθουν μόνα τους. «Ζητείτε δε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμΐν», και «Οίδε ο Πατήρ υμών ο ουράνιος ων χρείαν έχετε και προτού αιτείσθε δίδωσιν υμίν» (Ματθ. Στ’ 32 καί 33).

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Το μόνο που κινδυνεύεις να χάσεις με την ταπείνωση είναι ο εγωισμός σου, και είναι ότι καλύτερο μπορείς να χάσεις. Ο ταπεινός δεν είναι ανόητος. Ανόητος μπορεί να φαίνεται στα κοσμικά βλέμματα και μπροστά στους δαίμονες αλλά στην ουσία είναι πλούσιος χάριτος και λογικής. Ο ταπεινός είναι σαν τον ήλιο δεν χρειάζεται να αποδείξει κάτι. Όπως ο ήλιος λάμπει χωρίς κραυγές έτσι και ο ταπεινός λάμπει δια της χαριτωμένης παρουσίας του. Μέσα απο την ταπείνωση λάμπει ο Κύριος σαν ήλιος της δικαιοσύνης και οι ακτίνες Του φεγγοβολούν και θερμαίνουν όλη την δημιουργία. Με την ταπείνωση πετάς περπατώντας μέσα απο μία ουράνια αρετή. Με την ταπείνωση γίνεται η ύπαρξη σου κομμάτι του παραδείσου. Ταπείνωση είναι ο άγωνάς όχι για να αποκτήσεις αγάπη αλλά για να γίνεις αγάπη. Δεν σου αρκεί αυτο ;...

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου

[toula]

Ο άνθρωπος καταλαβαίνει κατά κανόνα αυτό που θέλει και όχι αυτό την πραγματικότητα. Η κατανόηση εξαρτάται από την καρδιά μας. Αν θέλουμε καταλαβαίνουμε πλήρως αυτό που είναι· αν όχι, τότε καταλαβαίνουμε αυτό που θέλουμε.
Λέει κάποιος στον φίλο του, «κουράστηκα σήμερα στην δουλειά πολύ» και ο φίλος του καταλαβαίνει «δεν θέλω σήμερα να βγω έξω μαζί σου». Λέει ο άνδρας "το απόγευμα θα πάω με κάτι φίλους να δούμε μπάλα" και η γυναίκα καταλαβαίνει "εσένα σε βαρέθηκα, δεν σε αγαπώ". Άλλο ακούει, άλλο καταλαβαίνει. Καταλαβαίνει αυτό που θέλει να καταλάβει. Δηλαδή δεν ακούει ο άνθρωπος απλά αυτό που ο άλλος του λέει αλλά κάθεται και το ερμηνεύει και το αναλύει και βγάζει συμπεράσματα δικά του. Κι όλα αυτά σύμφωνα με την διάθεση της καρδιάς του.

Δεν είναι υπόθεση μυαλού, πρόκειται για κάτι βαθύτερο που έχει να κάνει με την πνευματική μας κατάσταση, με την προαίρεσή μας.
Πολλές φορές λέμε ότι πολλά θέματα συμπεριφορών είναι ψυχολογικά ή λόγο χαρακτήρα. Σίγουρα και αυτά παίζουνε τον ρόλο τους. Όμως κυρίως όλα αυτά πηγάζουν από την πνευματική μας κατάσταση, από το πόσο έχουμε τον Χριστό στο κέντρο της ζωής μας και όχι τον εαυτούλη μας.

Όλα κατανοούνται και ερμηνεύονται ορθά όταν ο Χριστός είναι παρών στην ζωή μας. Και όταν λέγω παρών στην ζωή μας, δεν εννοώ απλά το ότι πιστεύουμε σ’ Αυτόν και εκκλησιαζόμαστε· αλλά όταν μιμούμαστε τον Χριστό, ζούμε όπως ο Χριστός με ταπείνωση, με καλοσύνη, με ανεξικακία, με υπομονή, με αγάπη, με σταυρό. Τότε όλα αλλάζουν.
Βλέπουμε και κατανοούμε τον άλλον άνθρωπο. Δεν παρεξηγούμε καταστάσεις και λόγους, δεν δημιουργούμε σενάρια και φαντασιώσεις μέσα στο μυαλουδάκι μας. Διότι όταν γίνεται αυτό, τελικά και τους άλλους τους διώχνουμε από κοντά μας και εμείς υποφέρουμε. Υποφέρουμε από μόνοι μας. Και καταλήγουμε να στεναχωριόμαστε που δεν έχουμε χαρά και ειρήνη. Δεν στεναχωριόμαστε που δεν έχουμε τον Χριστό, αλλά που δεν έχουμε χαρά, που δεν τα βρήκαμε τελικά με τον άλλον.
Η ρίζα του κακού είναι ότι δεν έχουμε αγαθότητα. Δεν βάζουμε καλούς λογισμούς, απλούς λογισμούς. Βάζουμε δυστυχώς στο μυαλό μας το κακό. Έτοιμοι να αρπαχτούμε, να πολεμήσουμε με τον άλλον.

Ο άνθρωπος του Θεού είναι ειρηνικός και ειρηνοποιός. Δεν υπάρχει ούτε το ελάχιστη σκιά κακίας και παρερμηνείας στο νου και στην καρδιά του· διότι κατά πρόσωπο τον λούζει πάντοτε ο Ήλιος της δικαιοσύνης, ο Χριστός. Αυτός τον διδάσκει να σιωπά, να κατανοεί, να ερμηνεύει. Ο χριστιανός, ο άνθρωπος του Χριστού καλείται να αφήσει την λογική του, τις γνώσεις του, τα «θέλω» και τα πάθη του που γίνονται κάκιστοι ερμηνευτές των λόγων και των συμπεριφορών των άλλων. Ο χριστιανός καλείται να παραδώσει τον εαυτό του στον Χριστό, όχι στους λογισμούς του, όχι στις συμβουλές αδιάκριτων φίλων, όχι στις μηχανορραφίες των δαιμόνων.
Βέβαια αυτό δεν γίνεται από την μια μέρα στην άλλη. Με τη Χάρη του Θεού βεβαίως ακόμα και έτσι μπορεί να γίνει. Όμως συνήθως χρειάζεται προσπάθεια. Και η προσπάθεια αυτή έγκειται κυρίως στο να αποκτήσουμε ταπεινό φρόνημα, θανατώνοντας το εγώ μας, το σκεπτικό μας.
Έλα Χριστό και χάλασε τα μυαλά μου και κάνε τα καινούργια. Χάλασε τα μυαλά μου Χριστέ και δωσ’ μου τον δικό Σου νου. Έλα Χριστέ και χάλασέ με. Χάλασέ με και φτιάξε με από την αρχή...γιατί η αναπαλαίωση είναι άχρηστη. Οι μικρομαστοριές δεν κάνουνε τίποτα σε μένα. Εδώ -σε μένα- χρειάζεται γκρέμισμα κι από την αρχή άλλα θεμέλια –τα δικά Σου θεμέλια- και κτίσιμο με αρχιμάστορα τον Παράκλητο.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Ο Χριστός είναι ο Πατέρας μας που μας γνωρίζει όσο κανείς άλλος.Μην το ξεχνάμε αυτό αδέρφια. Δεν έχει νόημα η υποκρισία, το ψέμα, ο φαρισαϊσμός μπροστά στον Πατέρα σου. Πώς μπορείς να κοροϊδέψεις τον Πατέρα σου αφού σε γέννησε και σε γνωρίζει τέλεια; Πολλές φορές μπαίνουμε στη σχέση με τον Χριστό προσπαθώντας να Του δείξουμε ότι είμαστε κάποιοι έναντι των άλλων ανθρώπων, γελοιοποιούμε τον εαυτό μας προσπαθώντας να το παίξουμε κάτι που δεν είμαστε, σε Κάποιον που μας γνωρίζει σε βάθος και έχει τις τρίχες της κεφαλής μας μετρημένες.
Δεν έχει νόημα...

Εμείς δεν Τον γνωρίζουμε. Πολλές φορές η γνωριμία αυτή μας προκαλεί φόβο ίσως διότι νιώθουμε έλεγχο και οφείλουμε μετά να πάρουμε ευθύνες και αποφάσεις αλλά ας παρακάμψουμε αυτή τη φοβία, δεν έχει νόημα. Η αγκαλιά του Χριστού είναι ιατρικό λιμάνι.

Σε αυτή τη ζωή αγωνιζόμαστε να Τον γνωρίσουμε, όχι σαν είδωλο ή φιλοσοφικά, αλλά σαν σχέση σε θεραπευτική κίνηση. Δεν έχει νόημα να κρύψουμε κάτι κάτω από πέπλα θρησκευτικότητας ή του ψευτοευσεβισμού. Δεν θέλει ο Κύριος μεγάλα λόγια, απλά ένα “Χριστέ μου είμαι χάλια αλλά είμαι εδώ για Εσένα διότι το έχω ανάγκη”.
“Όποιος λέει “Τον γνώρισα”, δεν τηρεί, όμως τις εντολές Του, είναι ψεύτης, δεν λέει την αλήθεια. Όποιος όμως υπακούει στον λόγο Του, ασφαλώς αυτός αγαπάει τον Θεό με όλη του την καρδιά. Μόνο έτσι έχουμε τη βεβαιότητα πως είμαστε ενωμένοι μαζί Του. Όποιος λέει πως μένει σταθερά ενωμένος μαζί Του οφείλει να ζει όπως ακριβώς έζησε Εκείνος ” (Α’ Ιωάννου 2,4-6)
Όσο γνωρίζουμε τον Χριστό, η καρδιά μας από νύχτα χωρίς φεγγάρι γίνεται ημέρα ηλιόλουστη.
Πολλές φορές μπαίνουμε σε καταστάσεις εξωτερικής θρησκευτικότητας, για να νιώσουμε καλά, ώστε να είμαστε “οι καλοί άνθρωποι της Εκκλησίας” αλλά μέσα μας τι γίνεται ; Το έχουμε σκεφτεί;

Δεν πάμε στον Χριστό να δείξουμε κάτι για να Του αρέσουμε αλλά να Του δώσουμε τον εαυτό μας για να τον θεραπεύσει.
Υπάρχουν πολλοί αδερφοί μας που χτίζουν εκκλησίες και νιώθουν ότι με αυτό τον τρόπο τα έχουν καλά με τον Θεό, αλλά δεν μπήκαν ποτέ μέσα στην καρδιά τους. Είναι σαν να πηγαίνεις στον γιατρό συνεχώς δώρα αλλά να μην έχεις πάρει ποτέ τα φάρμακα που σου έχει γράψει για την αρρώστιά σου.
Ο Κύριος ζητά τον εαυτό μας, τις αμαρτίες μας, δίχως γιατί και διότι. Αυτό που είμαστε και μόνο. Για αυτό και στην εξομολόγηση δεν θέλει πολλά λόγια, λίγα λόγια μετανοίας βαπτισμένα με δάκρυα. “Θυσία εὐπρόσδεκτος καὶ ἀρεστὴ εἰς τὸν Θεὸν εἶναι τὸ πνεῦμα, ποὺ ἔχει συντριβὴ ἀπὸ εἰλικρινῆ μετάνοιαν”. (50 ψαλμός)
Ο Κύριος μας ζητάει απλά να πάμε κοντά Του και τίποτε άλλο και “Αν Του ζητήσουμε κάτι σύμφωνα με το θέλημα Του, μας ακούει” (Α΄ Ιωάννου 5,14) και αυτό αρκεί . . . .

Πόσες φορές λέμε στους άλλους “Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;” απλά όταν τη φράση αυτή την απευθύνουμε στον Χριστό βάζουμε τελεία. “Κύριε ξέρεις ποιος είμαι εγώ.”
Πήγαινε αδερφέ στην εξομολόγηση και πες : “ ἀπόστρεψον τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ πάσας τὰς ἀνομίας μου ἐξάλειψον
” (Ψαλμός 50,11).
Πήγαινε στην προσευχή σου και παρακάλεσε με πόθο “ Πλάσε μέσα μου και κτίσε νέαν καρδίαν καθαράν, Θεέ μου, δια να ενθρονίσης και εγκαινιάσης εις τα βάθη της ψυχής μου πνεύμα αληθείας, πνεύμα ορθοφροσύνης” (Ψαλμός 50,12).
Καλή πορεία γνωριμίας...

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου
Μία συγκλονιστική γνωριμία...

[toula]

Δεν θα σωθείς επειδή κάποιοι σε θεωρούν καλό και αγαθό αλλά διότι ο Κύριος σε αγαπά και σου χαρίζει παράδεισο αιώνιο.
Μην προσπαθείς λοιπόν να πείσεις τους ανθρώπους για την καλοσύνη σου και το ήθος σου, για την αρετή σου και την πίστη σου.
Να σε νοιάζει ο Χριστός και η σχέση μαζί Του. Αυτό να προσπαθείς, να αρέσεις στον Χριστό, όχι στους χριστιανούς...

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

“Το κακό αρχίζει από τις κακές σκέψεις”

Όλοι γνωρίζουμε τον πόλεμο των λογισμών, τον οποίο μας κάμνει ο διάβολος.
Όταν, λοιπόν, κάποια φορά ρωτήσαμε για το πρόβλημα αυτό τον Γέροντα Πορφύριο, μας είπε:
“Εσείς προχωράτε στο δρόμο σας. Ο διάβολος έρχεται με τους λογισμούς και σας τραβά από το μανικί, για να σας αποπροσανατολίσει. Εσείς να μη γυρίζετε να πιάνετε κουβέντα μαζί του η ν’ αντιδικείτε μαζί του.
Εσείς να προχωράτε στο δρόμο σας. Αυτός θα σας τραβά από το μανίκι, αλλά εσείς να προχωράτε στο δρόμο σας και κάπου θα βαρεθεί και θα σας αφήσει”.

Μια μέρα, που σκέψεις πικρίας με κατέκλυζαν για κάποιους ανθρώπους, που με κατέκριναν αδίκως, ο Γέροντας έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για την επιθετική μου, όπως είπε, στάση.
Του αντέτεινα, ότι ούτε είπα, ούτε έκανα οτιδήποτε εναντίον των επικριτών μου, αλλά μόνο σκεπτόμουν αρνητικά, χωρίς να εξωτερικεύομαι και, γι’ αυτό, χωρίς να θίγω κανέναν.
Τότε ο Γέροντας μου φανέρωσε ακόμη ένα μυστικό του πνευματικού αγώνος, λέγοντάς μου:
“Για οποιαδήποτε άδικη κατηγορία εις βάρος σου να μην αγανακτείς, ούτε από μέσα σου. Είναι κακό! Το κακό αρχίζει από τις κακές σκέψεις.
Όταν πικραίνεσαι και αγανακτείς, έστω μόνο με τη σκέψη, χαλάς την πνευματική ατμόσφαιρα.
Εμποδίζεις το Άγιο Πνεύμα να ενεργήσει και επιτρέπεις στο διάβολο να μεγαλώσει το κακό. Εσύ πάντοτε να προσεύχεσαι, να αγαπάς και να συγχωρείς, διώχνοντας από μέσα σου κάθε κακό λογισμό”.

Δίδασκε δηλαδή ο Γέροντας Πορφύριος ότι η κακή σκέψη μας για κάποιο συνάνθρωπό μας από τη μια μεριά μολύνει την ψυχή μας ως αμαρτία, από την άλλη μεριά κάνει η μπορεί να κάνει κακό σ’ αυτόν.
Η κακή σκέψη εκπέμπει μία κακή δύναμη, που επηρεάζει τον άλλον, όπως η προσευχή τον βοηθά.
Βέβαια όλα αυτά πρέπει να κατανοηθούν σωστά μέσα στη διδασκαλία της Εκκλησίας για την ύπαρξη πονηρών και αγαθών πνευμάτων και το έργο τους, που είναι για τα πονηρά μεν η διαβολή, το ψεύδος, η ταραχή, η διχόνοια κ.λπ., για τα αγαθά δε η διακονία εκείνων που μέλλουν να κληρονομήσουν τη βασιλεία του Θεού.

Η κακή σκέψη δεν κρύβεται. Επηρεάζει δυσμενώς για μας εκείνον για τον οποίον σκεπτόμαστε άσχημα, ακόμη και από μακριά, ακόμη και όταν δεν συνειδητοποιεί αυτός τα λόγο για τον οποίο έρχεται σε αντίθεση μαζί μας.
Οφείλουμε, λοιπόν, να είμεθα “καθαροί τη καρδία”, καθαροί όχι μόνο από κακά έργα, αλλά και από κακές σκέψεις, ιδιαίτερα δε από τη μνησικακία η την πίκρα.

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

[toula]

«Πέπτωκεν ο άνθρωπος ισοθεΐαν φαντασθείς»

Γέροντα, έχει διατυπωθεί η άποψις, ότι με την τεχνολογική ανάπτυξη και εξέλιξη θα λυθούν όλα τα προβλήματα. Τι λέτε;
-Το αντίθετο συμβαίνει. Επειδή βγάλαμε τον Χριστό από την ζωή μας, όσο αναπτυσσόμεθα και εξελισσόμεθα τεχνολογικώς, τόσο κατερχόμεθα και οπισθοχωρούμε ηθικώς. Και σήμερα η τεχνολογία και η επιστήμη έχουν θεοποιηθεί. Και ίσως επιτρέπει ο Θεός αυτήν την κατάπτωση, για να αντιληφθούμε την υπερηφάνειά μας. «Πέπτωκεν ο άνθρωπος ισοθεΐαν φαντασθείς», λέγει ένα τροπάριο της Εκκλησίας.
Επειδή φαντάσθηκε ο άνθρωπος ότι μπορεί να γίνει ίσος με τον Θεό, έφαγε το ράπισμα και σωριάστηκε κάτω. Ο Θεός επιτρέπει και σήμερα αυτά τα πράγματα και ίσως άλλα χειρότερα αύριο, ως τίμημα του μεγάλου τολμήματος το οποίο κάνουμε. Θέλουμε να θεοποιήσουμε τις ικανότητες μας, την επιστήμη και την τεχνολογία, να θεοποιήσουμε την διάνοια μας. Σαν να λέμε στον Θεό: «Δεν έχουμε ανάγκη από σένα, μπορούμε μόνοι μας να φτιάξουμε την ζωή μας».
Αν διαβάσετε τους υλιστές επιστήμονες του δεκάτου ενάτου αιώνος, θα δείτε να λέγουν ότι στους επόμενους αιώνες, και μάλιστα στον αμέσως επόμενο, ο άνθρωπος με την επιστήμη θα λύσει όλα τα προβλήματά του. Τα πάντα! Και η ηθική ακόμη θα καθορίζεται από την επιστήμη. Δεν θα χρειάζεται μεταφυσική, εξωανθρώπινη ηθική, μία ηθική που την δίνει κάποια αυθεντία, που λέγεται Θεός. Η ίδια η επιστήμη θα διδάξει στον άνθρωπο τα καθήκοντα του!
Και είδαμε που φθάσαμε. Η επιστήμη και η τεχνολογία επραγματοποίησαν μεν ιλιγγιώδη άλματα, αλλά έχουμε φθάσει να τρέμουμε από στιγμή σε στιγμή κάποιο πυρηνικό όλεθρο. Όχι πλέον για μερικές χιλιάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων, αλλά για ολόκληρο τον πλανήτη. Είναι, επαναλαμβάνω, το τίμημα της ισοθεΐας.
Αν όλοι οι άνθρωποι ζούσαν όπως θέλει ο Κύριος, θα είχαν, βεβαίως, αναπτύξει τις δυνάμεις με τις οποίες τους προίκισε ο Θεός, αλλά συγχρόνως θα πρόσεχαν πολύ, επειδή και η ηθική συνείδησίς τους θα ήτο ανεπτυγμένη. Δεν θα προχωρούσαν ασυλλόγιστα πέραν του σημείου που μπορούν να ελέγξουν. «Κατά το πάπλωμά τους, όπως λέγει και η λαϊκή παροιμία, θα άπλωναν και τα πόδια τους». Σήμερα απλώσαμε πολύ περισσότερο τα πόδια μας έξω από το πάπλωμα, με αποτέλεσμα να κρυοπαγιάσουμε!

Αρχιμ. Επιφανίου Θεοδωροπούλου