Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

"Το τάϊσμα…."

Έξω είχε ήδη κυλήσει η νύχτα. Εγώ μέσα στο σπίτι, στο μικρό μου γραφείο να διαβάζω και να γράφω, μαλώνοντας με λέξεις και έννοιες. Κάποια στιγμή, μετα απ’ ώρες συλλογισμού και γραψίματος, τελείωσα το κείμενο. Πάντα κάποιος που γράφει θέλει να μοιράζεται το γέννημα του. Το έστειλα σε μια φίλη που ξέρω ότι ζητάει και διψάει τα θεολογικά γράμματα.
Η απάντηση ήρθε τάχιστα δια τηλεφώνου. «Συγνώμη πάτερ, δεν μπορώ να το δω τώρα, ταΐζω το παιδί». Όχι δεν ήταν δικό της το παιδί. Ούτε ήταν κανένα βρέφος σε απαίτηση θηλασμού. Μεγάλο παιδί ήταν. Κορίτσι όμορφο, κοπέλα ολόκληρη πια. Κι όμως, η ομορφιά και τα νιάτα της δεν μπόρεσαν να αποκλείσουν την αρρώστια. Ήρθε, την βρήκε και την λάβωσε. Τώρα την απειλούσε θανάσιμα.

Οι γιατροί της έδιναν λίγους μήνες ζωής. Ίσως και μέρες. Στο ίδρυμα που την έβλεπαν και δούλευε η φίλη μου, σκεφτόντουσαν εάν πρέπει να της το φανερώσουν. Δηλαδή να της πουν, «ξέρεις κάτι, πεθαίνεις». Ποιος μπορεί να το πει αυτό σε ένα νέο κορίτσι αλλά και ποιος μπορεί να το αποκρύψει. Από την μια πληγώνεις έναν άγγελο που τώρα μετράει τα φτερά του για τα πρώτα πετάγματα του. Από την άλλη όμως, αποκρύβεις μια αλήθεια, που ίσως δώσει δύναμη και πεισμώσει την ψυχή και το σώμα, σε μια τελευταία μάχη επιβίωσης. Κρίσιμα διλλήματα για θνητούς.

«Με ακούς πάτερ;» φώναξε η φίλη μου, που πίστεψε προς στιγμή ότι η σιωπή μου, οφειλόταν στο κλείσιμο της γραμμής.
«Είσαι εδώ; »
«Ναι…» της απάντησα κι ας ήμουν αλλού χαμένος.
Όλη νύχτα δεν μπόρεσα να ησυχάσω. Ένιωθα ότι είχα διαπράξει μια βαριά αμαρτία, διότι ενώ εγώ έγραφα και έστελνα τα θεολογικά κείμενα μου, εκείνη τάιζε τον ίδιο τον Χριστό.
.............................................................................................................
"Τότε θα πει ο Βασιλεύς σ’ εκείνους πού θα είναι από τα δεξιά του, Ελάτε οι ευλογημένοι από τον πατέρα μου να κληρονομήσετε τη βασιλεία πού είναι ετοιμασμένη για σας από τον καιρό πού χτίστηκε ο κόσμος. Γιατί πείνασα και μου δώκατε να φάγω, δίψασα και με ποτίσατε, ξένος ήμουν και με ντύσατε, αρρώστησα και με επισκεφτήκατε, ήμουν στη φυλακή και ήρθατε να με δείτε....." Ματθ. κε 31-46

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Μην ψάξεις άλλο δώρο να Του πας...

Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα και μάλλον πολύ πιο απλά απ΄όσο φανταζόμαστε.

Όποιοι θέλουμε (ή λέμε πως θέλουμε, δεν είναι το ίδιο) να αγαπήσουμε τον Χριστό μας, πρέπει απαραιτήτως να κάνουμε 3 πραγματάκια:
Να Του μιλάμε, όπερ σημαίνει να Του αφιερώνουμε χρόνο (από τον χρόνο που Εκείνος μας χάρισε, οπότε το επιχείρημα "δεν προλαβαίνω" αυτοκαταργείται) μέσω της προσευχής...
Να τηρούμε τις εντολές Του, όπως ξεκάθαρα ο Ίδιος μας ξεκαθαρίζει: “Εάν αγαπάτέ με, τας εντολάς τας εμάς τηρήσατε“ (Ιωάν. ιδ’ 15) μη ακολουθώντας τα δικά μας εγωιστικά θελήματα...

Και το κυριότερο, να Του δοθούμε ολόκληροι, μη κρατώντας τίποτα από εμάς τους ίδιους για τον "κόσμο" (που εδώ δεν σημαίνει "στολίδι", αλλά όσα και όσους κυριαρχούνται από τον εκπεσώντα και μας κάνουν να χάνουμε την επαφή με τον Χριστό μας...), όπως έκανε ο "πιστός" ακόλουθος του Απ. Παύλου, ο Δημάς: «Δημᾶς γάρ με ἐγκατέλιπεν ἀγαπήσας τὸν νῦν αἰῶνα…»
Γιατί τελικά, Ο Χριστός μας δεν θέλει 2 αγάπες.
Δεν θέλει 2 θελήματα...
Δεν θέλει κομμάτια μας...
Μας θέλει ολόκληρους... "

Μην ψάξεις λοιπόν, άλλο δώρο να Του πας, μεθαύριο που γιορτάζει... Γιατί, τώρα ξέρεις.

Aπό τα διαδικτυακά καθηλωτικά λόγια ενός παππούλη
http://amfoterodexios.blogspot.com/

[toula]

Εάν δεν δέχεσαι τον ξένο όπως θα δεχόσουν τον Χριστό,
καλύτερα να μη τον δεχθείς καθόλου.
Εάν όμως τον δέχεσαι σαν τον Χριστό, τότε
μη ντραπείς να πλύνεις τα πόδια του Χριστού.

Αγ. Ιωάννης Χυσόστομος.

[toula]

Θαυματουργή Προσεύχη για απαλλαγή από κατάθλιψη.

Αυτή είναι η θαυματουργή προσευχή για την απαλλαγή από την κατάθλιψη.

«Δέσποτα Πολυέλεε Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με και καθάρισόν με από πάσης μελαγχολίας και ταραχής και δειλίας. Απάλλαξόν με από του ψυχικού πνιγμού και της δαιμονιώδους θλίψεως, ην αισθάνομαι εν τω σώματι και εν τη ψυχή μου.
Συ ει η Χαρά ημών και η Ελπίς πάντων των περάτων της γης και των εν θαλάσση μακράν. Ίλεως γενού μοι Δέσποτα επί ταίς αμαρτίαις μου. Άρον απ’ εμού τον κλειόν τον βαρύν τον της αμαρτίας και της απογνώσεως.
Απέλασον πάσαν μελαγχολίαν και ακηδίαν μακράν απ’ εμού. Στερέωσόν με εν τη αγάπη τη Ση και τη ακαταισχύντω ελπίδι και τη ακραδάντώ πίστει τη εις Σε, διά πρεσβειών της Παναχράντου Σου Μητρός και πάντων Σου των Αγίων, Αμήν».

Πηγή: Βήμα Ορθοδοξίας

[toula]

Κάτι να πέσει κάτω.
Άσε και κάτι να πέσει κάτω.
Ας σου πει και μια κουβέντα παραπάνω.
Δεν χρειάζεται να έχεις πάντοτε εσύ τον τελευταίο λόγο.
Άσε και κάτι να πέσει κάτω.
Κανένας δεν έπαθε τίποτα ποτέ, επειδή έκανε λίγη παραπάνω αγάπη… Λίγη παραπάνω υπομονή.
Άσε και κάτι να πέσει κάτω.
Πρέπει να χαμηλώσεις το δίκαννο που έχεις σηκωμένο.
Δεν μπορείς να περιμένεις μια ζωή πότε ο άλλος θα πει κάτι, πότε θα κάνει ένα λάθος για να τον ‘’τσακώσεις’’.
‘’Γιατί να το κάνω;’’ με ρωτάς… ‘’Γιατί; Για χάρη της αγάπης; Για χάρη των παιδιών; Για χάρη των όσων περάσαμε μαζί; Γιατί να το κάνω. Πες…’’
Για χάρη του Χριστού.
Για αυτό.
Για του Χριστού τη χάρη…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος
Ψυχολόγος M.Sc.

[toula]

Η γλυκιά παρηγορία της Παναγίας στον Γέροντα Παϊσιο

«…Στο Ασκητήριο της Αγίας Επιστήμης ο Πατήρ Παϊσιος έζησε έντονα και την μητρική στοργή της Παναγίας, η Οποία του εμφανίσθηκε σαν καλή Μητέρα, την παραμονή της ημέρας που κοιμήθηκε η κατά σάρκα μητέρα του. Ο Όσιος είχε ήδη συμπληρώσει ένα χρόνο στην έρημο (σ.σ. του Σινά), και κατά την διάρκεια του χρόνου αυτού υπέφερε πολύ, κάθε φορά που ερχόταν στο νου του ο σκληρός λόγος που της είχε πει, όταν την αποχαιρετούσε:

«Αν είναι, να πεθάνεις τώρα». Τον είχε εξομολογηθεί τον λόγο αυτό, όπως εξομολογήθηκε και όλες τις στενοχώριες που τις είχε προκαλέσει από μικρό παιδί. Και προσευχόταν να μην καταλάβει η μητέρα του ότι πλησιάζει ο θάνατος της, για να μην νιώσει την απουσία του. Έτσι και έγινε. Το πρωί της 6ης Οκτωβρίου του 1963 η μητέρα του Ευλογία ξύπνησε υγιής, και σε λίγη ώρα παρέδωσε την ευλογημένη ψυχή της στο Θεό.

Το προηγούμενο βράδυ, ενώ ο Όσιος προσευχόταν στο Ασκητήριό του, παρουσιάσθηκε ξαφνικά μπροστά του ολοζώντανη η Παναγία. Τον ασπάσθηκε, κι εκείνος ένιωσε τόσο έντονη την γλυκιά στοργή Της και την θεία παρηγοριά Της, που δεν μπορούσε να συγκρατηθεί και σαν τρελός φώναζε: «Παναγιά μου, Μανούλα μου! Παναγιά μου, Μανούλα μου !». Και όταν κατέβηκε για να λειτουργηθεί στην Μονή (σ.σ. της Αγίας Αικατερίνης), η καρδιά του σκίρτησε και τα μάτια του πλημμύρισαν από δάκρυα, μόλις αναγνώρισε σε μια εικόνα του Καθολικού την μορφή της Παναγίας που του είχε παρουσιασθεί. Ύστερα από λίγες ημέρες έλαβε από την Κόνιτσα και μια επιστολή, η οποία τον πληροφορούσε για την κοίμηση της μητέρας του.
Η μεγάλη μητρική αγάπη και η θερμή στοργή της Παναγίας, που έζησε ο Όσιος Παϊσιος εκείνο το βράδυ στο Σινά, έμειναν για πάντα μέσα του. Αργότερα συμβούλευε τους μοναχούς:
«Για να αισθανθείς την Παναγία ως μητέρα σου, πρέπει να ξεριζώσεις τελείως την αγάπη για την κατά σάρκα μητέρα σου».

Από το βιβλίο «Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ» Σελ. 247-249
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ» ΒΑΣΙΛΙΚΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Επιμέλεια και δημοσίευση: Θηβαίος Πολίτης
https://www.facebook.com/thivaiospolitis

[toula]

Οι άγιοι θέλουν ν’ απολαύσουμε ό,τι και εκείνοι

Μας αξιώνει ο Θεός, αδελφοί μου, να ζούμε αυτές τις ημέρες και να ζούμε όλα αυτά τα οποία ο Κύριος μας δίνει, ενόσω είμαστε σ’ αυτόν τον κόσμο, και τα οποία είναι πρόγευση και αρραβώνας της μελλούσης Βασιλείας του και της μελλούσης χαράς και πανηγύρεως.

Από το ένα μέρος μας αξιώνει να είμαστε πάντοτε και καθημερινά μέσα στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, μέσα στο μυστήριο των μυστηρίων, μέσα στη Βασιλεία του, μέσα στη χαρά και στο πανηγύρι, όσο μπορούμε να είμαστε σ’ αυτόν τον κόσμο, και από το άλλο μέρος μας αξιώνει να εορτάζουμε κάθε φορά τη μνήμη κάποιου αγίου και σήμερα του αγίου Σπυρίδωνος.
Οι άγιοι δεν μας καλούν απλώς να τους τιμήσουμε και να τους υμνήσουμε. Οι άγιοι είναι αυτοί που γεύθηκαν την αγάπη του Θεού και τη Βασιλεία του Θεού. Είναι αυτοί που άνοιξαν ή, αν θέλετε καλύτερα, που περπάτησαν αυτόν τον δρόμο που άλλοι πρώτοι άνοιξαν, και απολαμβάνουν στην εντέλεια τη χαρά του Θεού στην αιώνια Βασιλεία.

Και είναι οι άγιοι δικοί μας, είναι για μας, είναι μαζί μας. Δεν μας ζηλεύουν, δεν μας φθονούν, αλλά θέλουν ό,τι κι εκείνοι απόλαυσαν, ό,τι κι εκείνοι κέρδισαν, ό,τι κι εκείνοι πέτυχαν, κι εμείς το ίδιο. Δεν έχουν οι άγιοι ίχνος φθόνου, ίχνος ζήλειας και τσιγκουνιάς για μας.
Και αξιωνόμαστε αυτές τις ημέρες κι εμείς μαζί με όλη την Εκκλησία όχι απλώς κάθε μέρα να γιορτάζουμε, κάθε μέρα να έχουμε τη μνήμη κάποιου αγίου, αλλά και να ετοιμαζόμαστε συγχρόνως για τη μεγάλη γιορτή των Χριστουγέννων, καθώς κάθε μέρα, όπως προσέξατε, ακούμε κάποια προεόρτια άσματα, προεόρτια τροπάρια και κυρίως θ’ ακούσουμε από τις 20 του μηνός και πέρα.
Ο Θεός, καθώς μας χαριτώνει, μας ευλογεί, μας δείχνει την αγάπη του, καθώς συγκαταβαίνει στις αδυναμίες μας, συγχρόνως μας αξιώνει ν’ αγωνιζόμαστε μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο. Συγκαταβαίνει να είναι μαζί μας, όπου κι αν βρισκόμαστε και όλες τις ώρες που λείπουμε σωματικά από τον ναό, που λείπουμε σωματικά από το μυστήριο, αλλά πάντοτε όμως είμαστε μέσα στο μυστήριο και μέσα στον ναό του Θεού.

Είναι κι αυτό μια χαρά, είναι κι αυτό μέσα στο όλο μυστήριο και μέσα στο όλο πανηγύρι και μέσα στην όλη γιορτή το ότι μας αξιώνει ο Θεός με τη Χάρη Του, με τη δύναμή του, ν’ αγωνιζόμαστε και να νικούμε το κακό, να νικούμε τον διάβολο και να δίνουμε μαρτυρία στον κόσμο αυτό, ο οποίος τίποτε άλλο δεν χρειάζεται και τίποτε άλλο δεν θέλει, παρά τη Χάρη του Θεού θέλει, την αγάπη του Θεού θέλει, τα αγαθά του Θεού θέλει.
Και αυτή η ειρήνη, που ιδιαίτερα αυτές τις ημέρες ο κόσμος και ποθεί και ελπίζει, αλλά και έχει την αίσθηση ότι κάτι έπιασε απ’ αυτή, δεν είναι άλλη παρά «η ειρήνη του Θεού η υπερέχουσα πάντα νουν» (Φιλιπ. 4:7). Μέσα από τις προσπάθειες για ειρήνη ο άνθρωπος τελικά την ειρήνη του Θεού θέλει.
Αυτή τη σωτηρία και την ασφάλεια που παρέχει ο Θεός θέλει, αυτή τη χαρά θέλει τη βαθιά, τη γνήσια, την ατέλειωτη, η οποία δεν κινδυνεύει από τίποτε. Αυτά θέλει ο κάθε άνθρωπος. Και μας δίνει τη χαρά ο Θεός να γινόμαστε μάρτυρες και να μαρτυρούμε και να διαλαλούμε αυτή τη χαρά.

«Τι ανταποδώσωμεν τω Κυρίω περί πάντων ων ανταπέδωκεν ημίν;» (Ψαλμ. 115:3) Να ευχαριστήσουμε. Και τον ευχαριστούμε, όταν όλα αυτά τα αγαθά τα δεχόμαστε, τα γευόμαστε και τα επιθυμούμε ακόμη πιο πολύ. Ευγνωμονούμε από το ένα μέρος και θεωρούμε αναξίους τους εαυτούς μας γι’ αυτά, αλλά από το άλλο μέρος δεν χορταίνουμε έτι μάλλον και μάλλον να τα δεχόμαστε αυτά.
Είθε ο Κύριος που μας τα δίνει όλα – αυτός μας δίνει και τη δύναμη να μπορούμε να τον ευχαριστούμε – να παραβλέπει τις αδυναμίες μας, να συγχωρεί την αμαρτία μας, να είναι πάντοτε μαζί μας, ώστε να ζήσουμε μαζί του και εκείνος μαζί μας σ’ αυτόν τον κόσμο και να μας αξιώσει αιώνια να είμαστε μαζί του.

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου, “Θέλεις να αγιάσεις;”, Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 1999, σελ. 222.

[toula]

Εγώ καθεύδω και η καρδία μου αγρυπνεί
Το μέσον, με το οποίο ο Γέροντας βίωνε το θείο έρωτα και την εν Χριστώ ανθρώπινη αγάπη, σαν ζωντανό μέλος του σώματος του Χριστού, της εκκλησίας Του, ήταν η προσευχή. Η εκούσια, η αδιάλειπτη, η φλογερή, η νοερά προσευχή του Ιησού. Οι λέξεις "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με" ήταν το παραδείσιο λουλούδι, που άνθιζε στα χείλη του Γέροντα, χειμώνα καλοκαίρι, νύχτα και μέρα.
Η προσευχή του συνεχιζόταν όπως η αναπνοή του, κι όταν ήταν ξυπνητός κι όταν κοιμόταν, σαν το βιβλικό: "Εγώ καθεύδω και η καρδία μου αγρυπνεί ".

[Γ 47π.] (Ανθολόγιο Συμβουλών, εκδ. Ι. Μονή Μεταμορφώσεως, Μήλεσι, σελ.360)

[toula]

Η μακροθυμία του οσίου

Την περίοδο που ο όσιος Δωρόθεος διακονούσε στο νοσοκομείο της μονής του αββά Σερίδου στη Γάζα, κάποιος αδελφός τον έβρισε χωρίς καμμιά αφορμή. Ο όσιος δεν παραπονέθηκε καθόλου. Δεν του είπε ούτε μια λέξη!
Ο ηγούμενος Σέριδος πληροφορήθηκε για τη συμπεριφορά του αδελφού και θέλησε να τον τιμωρήση. Τότε ο ανεξίκακος όσιος Δωρόθεος έπεσε στα πόδια του λέγοντας:
-Μη, γέροντα μου… Μη, για την αγάπη του Χριστού… Εγώ έσφαλα. Δεν φταίει ο αδελφός!
Άλλοτε, μερικοί αδελφοί έρχονταν κάθε μέρα και τίναζαν τις γεμάτες κοριούς ψάθες τους μπροστά στο κελλί του οσίου Δωροθέου. Από την ανυπόφορη ζέστη οι κοριοί ήταν αναρίθμητοι και δεν προλάβαινε να τους σκοτώνη. Πήγαινε το βράδυ, κατάκοπος από το διακόνημα του νοσοκόμου, να κοιμηθή, και μαζεύονταν όλοι πάνω του. Από την πολλή κόπωση τον έπαιρνε ο ύπνος και ξυπνούσε με το σώμα καταφαγωμένο. Ποτέ όμως δεν είπε σε κανένα από τους αδελφούς: « Μην κάνης έτσι», ή «Σταμάτα να μ’ ενοχλής», ή «Γιατί το κάνεις αυτό;».
Ποτέ δεν παραπονέθηκε σε κανένα! Ούτε είπε κάτι που θα υποτιμούσε ή θα πλήγωνε κάποιον!

(Αββάς Δωρόθεος)
( Χαρίσματα και Χαρισματούχοι, Ι. Μονή Παρακλήτου, τόμος Γ΄, σελ.85-86)

[toula]

Γέροντας Ευμένιος: Ηρέμησε την τίγρη στον Ζωολογικό Κήπο του Λονδίνου και οι Άγγλοι τον επευφημούσαν!

Όταν επισκέφθηκαν (ο Γέροντας, π. Ευμένιος Σαριδάκης με μια ομάδα πνευματικών του τέκνων) τον Ζωολογικό Κήπο του Λονδίνου, ο Γέροντας βρέθηκε μπροστά σε μια ινδική τίγρη, πολύ εξαγριωμένη.Πηδούσε επάνω-κάτω, πίσω από τα συρματοπλέγματα, εβρυχάτο και όλοι στέκονταν σε μεγάλη απόσταση.
Ο πατήρ Ευμένιος την πλησίασε και άρχισε να της λέει:
– Τίγρη, τίγρη, τίγρη μου, ησύχασε τίγρη μου, και την σταύρωνε με το χέρι του.
Τότε η τίγρη έβαλε τα δύο πόδια μπροστά και έσκυψε το κεφάλι σαν να έκανε μετάνοια, τρεις φορές.
Και ησύχασε.
Ο κόσμος που παρακολουθούσε από μακρυά, φώναζε:
–Father, Father, excellent! Δηλαδή “Πάτερ, Πάτερ, εξαιρετικό”!

Απόσπασμα από το βιβλίο του Μοναχού Σίμωνος, “Πατήρ Ευμένιος, ο Ποιμήν ο καλός και Θαυματουργός”.
Επιμέλεια Στέλιος Κούκος