"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

-Είσαι αυτό που δεν έγινες ακόμη…. -

Λέμε στην εκκλησία ότι «κάθε άγιος έχει ένα παρελθόν και κάθε αμαρτωλός ένα μέλλον». Τι σημαίνει θεολογικά όμως αυτή η φράση; Είναι αλήθεια ότι κατά την διδασκαλία της εκκλησίας δεν υπάρχει κανείς άνθρωπος που να μην μετέχει στην πτώση και την αμαρτία. Πάντες αμαρτάνουμε. Η φύση μας δεν είναι τέλεια κι αυτό χρειάζεται αποδοχή. Μπορεί εν Χριστώ να τελειοποιούμαστε αλλά αυτό ολοκληρωτικά θα συμβεί στα έσχατα, στο τέλος της ιστορίας. Στην παρούσα φάση ζωής υποφέρουμε, πάσχουμε, αμαρτάνουμε και πεθαίνουμε με προσδοκία αναστάσεως. Για τους πατέρες της εκκλησίας, το παράδοξο δεν είναι η αμαρτία αλλά η αμετανοησία. Η ακόμη χειρότερα, η απουσία αυτογνωσίας και ταπείνωσης. Το φοβερό δεν είναι ότι είσαι αμαρτωλός αλλά ότι κουνάς το δάκτυλο στους άλλους μιλώντας για ηθική κρίνοντας την ζωή τους. Αυτό είναι πρόκληση απέναντι στην μακροθυμία του Θεού.

Όλοι έχουμε κάνε άστοχες και λανθασμένες κινήσεις στην ζωή μας. Έχουμε αμαρτήσει και πέσει. Έχουμε σηκωθεί και ελπίσει ξανά. Πληγώσαμε και μας πλήγωσαν. Όποιος λέει ότι μονάχα τον πλήγωσαν απλά λέει ψέματα. Δεν γίνεται να ζεις, να υπάρχεις και να μην κάνεις λάθη, να μην έχεις πληγώσει ηθελημένα ή άθελα σου κάποιον άνθρωπο, κάποια ύπαρξη, την φύση. Όμως αυτό δεν εξαντλεί τον άνθρωπο. Διότι ο άνθρωπος δεν είναι μονάχα τα λάθη ή οι αμαρτίες του. Δεν είναι μονάχα σκοτάδι αλλά και φως, χαρίσματα και δυνατότητες.
Κανείς άνθρωπος δε μπορεί να ερμηνευθεί ή να κριθεί μονάχα από τις πράξεις του. Διότι πολλές φορές ποθήσαμε εκείνα που δεν αντέξαμε να πράξουμε. Η ψυχή είναι πιο βαθιά από τα κατορθώματα μας. Τι ωραία που το θέτει ο Ντοστογιέφσκι, «ο Θεός θα κρίνει τους πόθους τις καρδιάς μας». Γιατί; Διότι πάντα αυτό που νιώθουμε είναι πιο δυνατό ή μεγαλύτερο από εκείνο που στο τέλος καταφέραμε να πούμε ή να πράξουμε.

Δεν τελειώνει ο άνθρωπος μονάχα σε αυτό που κάνει. Είναι κάτι βαθύτερο και αθέατο. Ο άνθρωπος για τους πατέρες της εκκλησίας είναι μυστήριο. Δεν μπορείς εύκολα να τον ορίσεις, να τον αποθεώσεις ή καταδικάσεις. Το χθες δεν προδιαγράφει το αύριο. Αυτό που σήμερα έγινε λάθος αύριο μπορεί να γίνει υπέροχο, κι αυτό που εχθές δεν κατάφερες αύριο μπορεί να γίνει πραγματικότητα.
Γι’ αυτό έχει μεγάλη σημασία αυτή η φράση ότι «κάθε άγιος έχει ένα παρελθόν και κάθε αμαρτωλός ένα αύριο…». Για τους αγίους της εκκλησίας ο άνθρωπος δεν είναι το χθες του αλλά το μέλλον του. Όχι αυτό που είναι αλλά εκείνο που θα γίνει. Όχι αυτό που δεν κατάφερε αλλά αυτό που δεν ξέρει ακόμη ότι μπορεί.

Αναφέρει ο Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης, «κανένας άνθρωπος δεν είναι αυτό που είναι, αλλά, αυτό που θα είναι «εν τη εσχάτη ημέρα»…καμία κρίση για τον αδελφό μας δεν πρέπει αν έχει οντολογικό χαρακτήρα. Όλοι είναι δυνάμει άγιοι. Η μετάνοια και η άφεση που παρέχει η Εκκλησία είναι αδιανόητες χωρίς την εσχατολογική οντολογία, χωρίς δηλαδή να επιτρέπει στο μέλλον, στα έσχατα, να απελευθερώσουν τον άνθρωπο από το παρελθόν του…».

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

Μην κρατάς κακία στους άλλους και έπειτα ζητάς να συγχωρεθείς.
Μην πληγώνεις και έπειτα ζητάς έλεος για σένα.
Μην απαξιώνεις την ομορφιά των ανθρώπων και έπειτα απαιτείς την αναγνώριση της δικής σου ομορφιάς.
Μην κατακρίνεις τους άλλους και έπειτα ζητάς βοήθεια στις δυσκολίες σου.
Μην προσφέρεις δυστυχία στους γύρω σου με την ιδιοτροπία σου, την παραξενιά σου, την αδιακρισία σου και έπειτα απαιτείς να είναι χαρούμενοι με την παρέα σου.
Ό,τι δώσουμε θα λάβουμε.
Όπως κρίνουμε θα κριθούμε.
Χρειάζεται να κάνουμε ένα βήμα πίσω στην αλαζονεία μας.
Χρειάζεται να απομακρυνθούμε από το αίσθημα αυθεντίας του αυτοειδώλου μας.
Κάνουμε πολλά λάθη και χρειαζόμαστε μετάνοια και θεραπεία.
Μην αναλύουμε που φταίνε οι άλλοι.
Ας δούμε που φταίμε εμείς κι ας αλλάξουμε εμείς.
Διότι αυτό μπορούμε να κάνουμε.
Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τους άλλους.
Μπορούμε όμως να αλλάξουμε εμείς.
Χρειάζεται να εξανθρωπιστούμε πριν είναι αργά.
Πριν χάσουμε την ζωή μας μέσα στις ταραχές, την μιζέρια, τα καταθλιπτικά επεισόδια, τις ανασφάλειες και τα κόμπλεξ του εγωισμού μας.
Διότι ο εγωιστής σίγουρα κάνει τους γύρω του να υποφέρουν αλλά το μεγάλο θύμα του είναι ο ίδιος του ο εαυτός.
Μην λες άλλα και κάνεις άλλα.
Μην είσαι άλλος στο σπίτι και άλλος στην παρέα.
Μην συμπεριφέρεσαι διαφορετικά στο αφεντικό σου από τον συνάδελφό σου.
Μην είσαι άλλος στα παιδιά σου και άλλος στην σύζυγό σου.
Διότι τελικά αυτό που είσαι φαίνεται εκεί που έχεις την επιλογή να συμπεριφερθείς όπως θέλεις...αυτό που λέμε "εκεί που σε παίρνει".
Και όταν έχεις την επιλογή της συμπεριφοράς, εκεί που δεν υπάρχει συμφέρον και ιδιοτέλεια, εκεί που δεν υπάρχει ο λόγος να διατηρήσεις την βιτρίνα του «καλού παιδιού»….τελικά εκεί φαίνεται ποιος πραγματικά είσαι.
Ποιος είσαι λοιπόν;
Δες την στάση σου απέναντι στους άλλους.
Όχι μόνο σε αυτούς που σε αγαπούνε ή σε αυτούς που εσύ έχεις συμφέρον· αλλά και σε αυτούς που δεν θα σου προσφέρουν τίποτα, που δεν τους έχεις ανάγκη, που δεν σε υπολογίζουν ή δεν τους υπολογίζεις.
Εκεί φαίνεται τελικά ποιος είσαι…εκεί που γυμνώνεσαι από τον καθωσπρεπισμό σου, από το συμφέρον σου, από την υποκρισία σου, από την ψευτιά σου, από την ιδιοτελή σου ευγένεια.
Το θέμα είναι να δεις κατάματα την αλήθεια σου και να πράξεις τα ανάλογα.
Γιατί ακόμα κι αν όλους τους έχεις κοροϊδέψει, τελικά τον Θεό δεν μπορείς.
Και ο Θεός έχει τον τελευταίο λόγο σε όλα.
Ευτυχώς για κάποιους…δυστυχώς για κάποιους άλλους.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Τέτοιες μέρες που ο ουρανός ντύνεται το καθάριο του μπλε, που το αγέρι μυρίζει ζωή και η φύση χρωματίζεται μέσα στου ήλιου την θαλπωρή, στάσου για λίγο και πες «Δόξα τω Θεώ» για όλα που μπορείς να χαρείς, για όλα αυτά που η ευλογημένη Κτίση σου προσφέρει απλόχερα.
Όμορφη ημέρα.
Μα πιο όμορφη την κάνει όταν την μοιράζεσαι με ανθρώπους που σε αγαπάνε και τους αγαπάς, που αναπνέετε μαζί αυτόν τον καθάριο αέρα με πνεύμα ομόνοιας και ειρήνης και ατενίζετε το μπλε του ουρανού με μάτια άκακα και αγαθά, με καρδιές απονήρευτες και ταπεινές που είναι έτοιμες να συγχωρέσουν και να αγκαλιάσουν.
Όμορφη ημέρα σήμερα.
Μα κάθε ημέρα γίνεται όμορφη όταν η καρδιά μας σμίξει με το κάλλος του Χριστού μας, με το πρόσωπο του αδελφού μας...
Καλό μήνα!

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Στην εποχή που ζούμε έχουμε όσο ποτέ άλλοτε τους περισσότερους τρόπους επικοινωνίας. Κι όμως ενώ έχουμε όλα τα εργαλεία και τα μέσα να επικοινωνήσουμε με τους άλλους, δυστυχώς όσο ποτέ άλλοτε έχουμε την μικρότερη κοινωνία με τον συνάνθρωπό μας.
Η σύγχρονη απομόνωσή μας δείχνει ότι τελικά δεν είναι θέμα "μέσων" η επικοινωνία, αλλά θέμα της ανθρώπινης καρδιάς και στάση ζωής.

Ο καθένας λέει ό,τι θέλει χωρίς να ακούει, χωρίς να συζητά, χωρίς να εξετάζει την άποψη των άλλων.
Ασχολούμαστε με τις ζωές των άλλων από περιέργεια και όχι από ενδιαφέρον, για να κατακρίνουμε και όχι να βοηθήσουμε, για να απαξιώσουμε και ποτέ για να επαινέσουμε.
Όλοι εναντίον όλων, σε έναν απίστευτο πόλεμο σχολίων και likes.

Αντί όλα αυτά τα σύγχρονα μέσα να μας ενώσουν, δυστυχώς μας χωρίζουν σε στρατόπεδα. Φυσικά και δεν φταίνε τα μέσα. Φταίει ο τρόπος που τα διαχειριζόμαστε, που είναι εγωπαθής και διεστραμμένος όπως η καρδιά μας.
Τα social media έχουνε αντικαταστήσει την υγιή επικοινωνία πρόσωπο προς πρόσωπο. Και αυτό δεν είναι πρόοδος.
Χρειάζεται να αναθεωρήσουμε την χρήση όλων αυτών των μέσων ώστε ως πρόσωπα και ως κοινωνία να προαχθούμε πνευματικά, πολιτιστικά, κοινωνικά.

Η πραγματική ζωή είναι εκεί έξω και όχι εδώ μέσα. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνούμε. Όσο ευαίσθητοι κι αν παρουσιαζόμαστε για διαφορά θέματα στα social media, δεν έχει αξία εάν στην ζωή μας κινούμαστε με αδιαφορία.
Η υποκρισία και η υπερβολή κυριαρχούν μέσα στο διαδίκτυο. Και αυτό το καταλαβαίνει κανείς όταν δει κατάματα την πραγματικότητα της κοινωνίας, που ενώ καταδικάζει με αναρτήσεις και σχόλια διάφορες συμπεριφορές, τελικά δεν αλλάζει.
Το ζητούμενο είναι να αλλάξουμε τρόπο σκέψης στην ζωή μας και όχι τρόπο που παρουσιαζόμαστε στα social media με την στρατηγική να αποκτήσουμε περισσότερα likes & followers.

Η μοναξιά των ανθρώπων υφίσταται όσο ποτέ άλλοτε. Μια μοναξιά που και οι ίδιοι είναι υπεύθυνοι γι’αυτήν, αλλά και η εγωκεντρική και συμφεροντολογική αντιμετώπιση της καθημερινότητας από τον καθένα μας.
Ποια είναι η λύση; Να τα βρούμε κατ’αρχήν με τον εαυτό μας, με μετάνοια και ταπείνωση. Τότε θα τα βρούμε και με τους άλλους. Τότε θα μπορούμε να επικοινωνήσουμε γνήσια με τον καθένα χωρίς κόμπλεξ και ανασφάλειες...

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Η πνευματική δύναμη, την οποία έδωσε ο Θεός στους ιερείς, είναι μεγαλύτερη από εκείνη που χορήγησε στους φυσικούς γονείς μας. Η διαφορά μεταξύ των δύο δωρεών είναι τόσο μεγάλη, όσο διαφέρει η παρούσα ζωή από την αιώνια. Διότι οι μεν (φυσικοί γονείς) μας γεννούν στη φυσική ζωή, οι δε (ιερείς) στη μέλλουσα ζωή.
Οι ιερείς έλαβαν εξουσία τέτοια, την οποία ο Θεός ούτε στους αγγέλους, ούτε στους αρχαγγέλους έδωσε".
Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

"Διά της ιερωσύνης, οι άνθρωποι παρά το γεγονός ότι έχουν γήινη προέλευση, συγκαταλέγονται με τα ουράνια τάγματα και αναδεικνύονται λειτουργοί και μέλη της ουράνιας ιεραρχίας και προσφέρουν τη λατρεία προς το Θεό, όπως οι άγγελοι.
Δια της ιερωσύνης λαμπρύνονται τα επίγεια με ουράνια δόξα και η γη ανυψώνεται προς τον ουρανό, ενώ ο ουρανός κάμπτει προς τη γη. Στην υμνωδία οι αγγελικές φωνές ενώνονται με τις ανθρώπινες και οι άνθρωποι μαζί με τους αγγέλους δοξάζουν το Θεό".
Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

Θα μπορούσαμε πολλά ακόμα να αναφέρουμε από λόγους Αγίων Πατέρων. Όλοι καταλαβαίνουμε ότι η ιεροσύνη είναι το μεγαλύτερο χάρισμα και "αξίωμα" που μπορεί να λάβει άνθρωπος επί της γης. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο ιερέας καθίστανται αυτομάτως αλάνθαστος ή άγιος. Ως άνθρωπος παραμένει ανεπαρκής, γεμάτος λάθη, ελλείψεις και αμαρτίες.
Όμως η Χάρις του Θεού ενεργεί μέσω του ανθρώπου-ιερέως και επιτελεί τα Άγια Μυστήρια.

Ο σεβασμός μας προς τους ιερείς είναι μεγάλος. Κυρίως διότι φέρουνε το χάρισμα της ιεροσύνης και όχι επειδή οι ίδιοι είναι "άγιοι". Το ιδανικό είναι ο ιερέας να είναι το καλό παράδειγμα ζωής για τους χριστιανούς. Αυτό όμως δεν ισχύει πάντα. Και αυτός ως άνθρωπος μπορεί να αμαρτήσει, να αστοχήσει, να "ξεφύγει". Μην ξεχνούμε όμως ότι παρόλα αυτά ο Θεός του επιτρέπει να στέκεται μπροστά στην Αγία Τράπεζα.
Να προσευχόμαστε για τους ιερείς μας.
Να τους νοιαζόμαστε.
Ας τους δείχνουμε την αγάπη μας, ώστε και αυτοί να παίρνουν δύναμη στον προσωπικό τους αγώνα αλλά και στο ποιμαντικό τους έργο.
Το ράσο είναι "βαρύ". Είναι αλήθεια αυτό. Ο ιερέας δέχεται πειρασμούς που ο λαϊκός δεν δέχεται και δεν μπορεί να βαστάξει.
Αν κάποιος ιερέας σφάλει ας τον συγχωρέσουμε. Κι αυτός έχει ανάγκη από την δική μας συγχώρεση.
Να αποφεύγουμε την ιεροκατηγορία. Κι αν μία φορά δεν πρέπει να ανοίγουμε το στόμα μας για κάποιον αδελφό μας, θα πρέπει να είμαστε πάρα πολύ προσεκτικοί σε ό,τι αφορά τον πατέρα μας, τον ιερέα μας.
Εύχεστε.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Ο άνθρωπος της προσευχής δεν πηγαίνει στην πρώτη θέση μέσα στην εκκλησία – Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Πως θα ‘πρεπε να προσευχηθεί ένας αληθινός άνθρωπος της προσευχής; Ιδού, πως: «Και ο τελώνης μακρόθεν εστώς ουκ ήθελεν ουδέ τους οφθαλμούς εις τον ουρανόν επάραι, αλλ’ έτυπτεν εις το στήθος αυτού λέγων· ο Θεός, ιλάσθητί μου τω αμαρτωλώ». Ο τελώνης έστεκε μακριά από το θυσιαστήριο και δεν ήθελε ούτε τα μάτια του να σηκώσει προς τον ουρανό, αλλά χτυπούσε το στήθος του κι έλεγε: Θεέ μου, σπλαχνίσου κι ελέησέ με τον αμαρτωλό.

Ο πραγματικός άνθρωπος της προσευχής δεν πηγαίνει μπροστά, στην πρώτη θέση μέσα στην εκκλησία. Τι ανάγκη έχει να το κάνει αυτό; Ο Θεός τον βλέπει και στο πίσω μέρος της εκκλησίας το ίδιο, όπως κι αν στεκόταν μπροστά. Ο αληθινός άνθρωπος της προσευχής βρίσκεται πάντα σε πραγματική μετάνοια. «Η μετάνοια του ανθρώπου είναι πανηγύρι για το Θεό», λέει ο όσιος Εφραίμ ο Σύρος. Ο ταπεινός άνθρωπος στέκεται μακριά. Νιώθει τη μηδαμινότητά του ενώπιον του Θεού, γεμίζει με ταπείνωση μπροστά στη μεγαλοσύνη Του. Ο άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής, ο «μείζων εν γεννητοίς γυναικών», ομολόγησε έμφοβος όταν τον πλησίασε ο Χριστός: «ουκ ειμί ικανός κύψας λύσαι τον ιμάντα των υποδημάτων αυτού» (Μαρκ. α’ 7). Η αμαρτωλή γυναίκα έπλυνε τα πόδια του Χριστού με τα δάκρυά της. Ο αληθινός άνθρωπος της προσευχής είναι πολύ ταπεινός, νιώθει ευτυχής μόνο από το γεγονός ότι ο Θεός του επιτρέπει να πλησιάσει στα πόδια Του.

Ουκ ήθελεν ουδέ τους οφθαλμούς εις τον ουρανόν επάραι. Γιατί;
Τα μάτια είναι ο καθρέπτης της ψυχής. Τις ψυχικές αμαρτίες μπορείς να τις διαβάσεις στα μάτια. Δεν διαπιστώνεις κάθε μέρα πως, όταν ένας άνθρωπος αμαρτάνει, χαμηλώνει τα μάτια του μπροστά στους άλλους; Πως θα μπορούσαν τα μάτια ενός αμαρτωλού να μη χαμηλώσουν ενώπιον του Θεού, του παντογνώστη; Κάθε αμαρτία που διαπράττει μπροστά στους ανθρώπους, διαπράττεται κι ενώπιον του Θεού. Δεν υπάρχει αμαρτία στη γη που να παραμένει απαρατήρητη από το Θεό. Ο αληθινός άνθρωπος της προσευχής το γνωρίζει αυτό και γι’ αυτό ταπεινώνεται βαθιά, στέκεται με ντροπή μπροστά στο Θεό. Γι’ αυτό και η παραβολή λέει, ουκ ήθελεν ουδέ τους οφθαλμούς εις τον ουρανόν επάραι.

Αλλά γιατί χτυπούσε το στήθος του; Για να δείξει μ’ αυτόν τον τρόπο πως το σώμα είναι το όργανο με το οποίο αμαρτάνει ο άνθρωπος. Οι σωματικές επιθυμίες οδηγούν τον άνθρωπο στις μεγαλύτερες αμαρτίες. Η λαιμαργία οδηγεί στη λαγνεία. Η λαγνεία οδηγεί στην οργή κι αυτή στο φόνο. Η σωματική ψύχωση χωρίζει τον άνθρωπο από το Θεό, τον εξασθενίζει και σκοτώνει τον θεϊκό ηρωισμό που ενυπάρχει στον άνθρωπο. Αυτός είναι ο λόγος που ο τελώνης χτυπάει το σώμα του. Ξέρει καλά την αμαρτία του, την ταπείνωσή του και την ντροπή που πρέπει να νιώθει μπροστά στο Θεό.

Γιατί όμως χτυπάει κυρίως το στήθος του κι όχι το κεφάλι του ή τα χέρια του; Επειδή η καρδιά βρίσκεται στο στήθος. Κι η καρδιά είναι πηγή κάθε αμαρτίας και κάθε αρετής. Επειδή ο Κύριος είπε: «το εκ του ανθρώπου εκπορευόμενον, εκείνο κοινοί τον άνθρωπον. έσωθεν γαρ εκ της καρδίας των ανθρώπων οι διαλογισμοί οι κακοί εκπορεύονται, μοιχείαι, πορνείαι, φόνοι, κλοπαί, πλεονεξίαι, πονηρίαι, δόλος, ασέλγεια, οφθαλμός πονηρός, βλασφημία, υπερηφάνια, αφροσύνη· πάντα ταύτα τα πονηρά έσωθεν εκπορεύεται και κοινοί τον άνθρωπον» (Μαρκ. ζ’ 20-23).

Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ. Θεέ μου, σπλαχνίσου κι ελέησέ με τον αμαρτωλό. Αυτά έλεγε ο τελώνης. Δεν απαριθμούσε ούτε τα καλά του έργα ούτε τα κακά. Ο Θεός τα γνωρίζει όλα. Κι ο Θεός δεν επιθυμεί την απαρίθμηση των αμαρτιών, αλλά την ταπείνωση και τη μετάνοια για όλ’ αυτά. Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ.

Τα λόγια αυτά τα λένε όλα. Θεέ μου, Εσύ είσαι ο γιατρός κι εγώ ο άρρωστος. Μόνο Εσύ μπορείς να με θεραπεύσεις, σε Σένα μόνο ανήκω. Ο γιατρός είσαι Εσύ, θεραπεία είναι το έλεός Σου. Λέγοντας ο άρρωστος, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ, είναι σα να λέει με ειλικρινή μετάνοια: «Γιατρέ, δώσε τη θεραπεία σε μένα τον άρρωστο. Κανένας άλλος στον κόσμο δεν μπορεί να θεραπεύσει παρά μόνο Εσύ, Θεέ μου. “Σοι μόνω ήματρον και το πονηρόν ενώπιόν Σου εποίησα” (Ψαλμ. ν΄ 6).

Από τους ανθρώπους δεν υπάρχει βοήθεια για μένα, όσοι δίκαιοι κι αν είναι αυτοί. Μόνο Εσύ μπορείς να με βοηθήσεις. Τίποτ΄ άλλο δεν μπορεί να με βοηθήσει. Μόνο το έλεός Σου μπορεί να γειάνει τις πληγές μου σαν φάρμακο σωστικό. Ο έπαινος των ανθρώπων δεν μπορεί να γιατρεύσει τα τραύματά μου, μάλλον τα χειροτερεύει. Εσύ μόνο γνωρίζεις την αρρώστια μου κι Εσύ έχεις και τη θεραπεία. Είναι άσκοπο για μένα να πάω οπουδήποτε αλλού ή να προσευχηθώ σε οποιονδήποτε άλλο. Αν Εσύ με απορρίψεις, ο κόσμος ολόκληρος δεν μπορεί να με συγκρατήσει από την καταστροφή. Εσύ, μόνο Εσύ, Κύριε, μπορείς, αν το θέλεις. Θεέ μου, συγχώρεσέ με, σώσε με. Ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ.

Απόσπασμα από το βιβλίο: «Καιρός μετανοίας», Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Πέτρος Μπότσης, Αθήνα, 2012, σελ. 21-24
https://akrovolistishellas.blogspot.com/

Με ή από “κορόνα ιό”, καμία σημασία δεν έχει…

Όλη μας την ζωή, τον “χρόνο “ που παίρνει ο καθένας μας, ο Θεός μας περιτρυγυρίζει και προσπαθεί να “επικοινωνήσει “ μαζί μας: "ός πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν". Όλα σχεδιασμένα για τη σωτηρία μας και εμείς τα “καταστρέφουμε”. Δημιουργεί τις απαραίτητες, τις τέλειες συνθήκες στην ζωή του καθενός μας, με την παραμικρή απίστευτη λεπτομέρεια, ανάλογα με ποια στάση θα κρατήσουμε στο μέλλον, το γνωρίζει και πριν εμείς επιλέξουμε, μας βοηθά με “παιδαγωγίες” που γνωρίζει επίσης ότι θα έχουν αποτέλεσμα. Διαφορετικά δεν μας εισάγει σε αυτές και ζούμε μία πλούσια και χωρίς αναποδιές, ταπεινωτικές κ.ά. καταστάσεις...

Να θυμάστε
“Ον αγαπά Κύριος παιδεύει, μαστιγεί δε πάντα υιόν ον παραδέχεται”
Είμαστε ένα “παζλ”. Ο “πλησίον” η εικόνα του Θεού θα με οδηγήσει στην σωτηρία. Για αυτό διαφέρουμε όλοι μεταξύ μας, είμαστε ένα “παζλ” που αν το συνδέσουμε σωστά θα σωθούμε... Οι φίλοι, οι συγγενείς, οι γνωστοί μας, το “ταίρι” μας, κανένας δεν έρχεται τυχαία στην ζωή μας. Δημιουργεί στον καθένα μας θα έλεγα, αυτό που “αντέχουμε”, ανάλογα με τις ανοχές μας, τον ΕΓΩΙΣΜΟ μας, μας δίνει αυτό που χρειαζόμαστε, ώστε στο τέλος να επιφέρει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Το τέλος δεν είναι “ζαριά”…
Το “τέλος” μας έρχεται, την κατάλληλη ώρα και για συγκεκριμένους λόγους, εκεί που δεν μπορεί να γίνει τίποτα καλύτερο για την ψυχή μας, αλλά και για να μην πέσουμε ακόμα χειρότερα... Δηλαδή είναι η καλύτερη δυνατή στιγμή της ζωής μας, όπως και ο “ληστής” στον σταυρό, ο Θεός εκμεταλλεύτηκε την μία στιγμή “μετανοίας” του, δίπλα στον Χριστό και τον εισήγαγε στον “παράδεισο".

Έχουμε “οδηγό” …
Η ενυπόστατος σοφία, ο Υιός και Λόγος του Θεού, ο Ιησούς Χριστός, από την εποχή της παλαιάς διαθήκης, τα λόγια του, η ζωή του, οι εντολές του. Ως θεάνθρωπος, έχει αναλάβει την σωτηρία καθενός από εμάς ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ. Καθενός που θέλει αλήθεια και “εκ βάθους καρδίας” να σωθεί, που απλά θα τον ΠΙΣΤΈΨΕΙ ότι είναι η ΑΛΗΘΕΙΑ. Καθενός από εμάς που δύναται να “απαρνηθεί εαυτόν” να “άρει τον σταυρό του" μα κυρίως χωρίς θέλημα να τον ακολουθήσει...

Για όλους μας νοιάζεται, αλλά εμείς δεν αγαπάμε τον εαυτό μας. Δεν πάει να πει ότι δεν νοιάζεται αλλά δεν αγαπά τους “άλλους” και ότι αυτοί θα πεθάνουν “σαν το σκυλί στο αμπέλι", παρατημένοι... Ο Θεός είναι μόνο ΑΓΑΠΗ ,ακόμα και τον διάβολο αγαπά, αλλά δεν μπορεί να κάνει τίποτα για αυτόν, ούτε για όποιον δεν “θέλει”.

Ο Θεός έδωσε την ελευθερία, το αυτεξούσιο και την ύπαρξη σε εμάς τα “κτιστά” όντα. Τίποτα από αυτά δεν παίρνει πίσω ,δεν μπορεί να τα πάρει πίσω, θα ήταν “κακία", “μνησικακία” “εκδικητικότητα”. Ο Θεός ως “άκτιστη ” ουσία ,τίποτα από αυτά δεν μπορεί να έχει ως ιδιότητα, αλλά και οτιδήποτε “κακό”.

Ο Θάνατος το πέρασμα ..
Έτσι και ο “Θάνατος” είναι το πέρασμα της “ψυχής” μας, στην “κατάσταση” που ΤΕΛΙΚΑ επιλέξαμε, στον χρόνο που μας δόθηκε στην επίγεια ζωή. Ο χρόνος που μας δόθηκε, είναι η “εξάντληση" κάθε ευκαιρίας που πήραμε και όσες και να μας δοθούν, το ίδιο θα επιλέγουμε την “μετάνοια” ή την “αμετανοησία”.

Θα έλεγα να μην φοβόμαστε τον covid ή οτιδήποτε άλλο, αλλά κάτι άλλο χειρότερο... Όποιος λοιπόν πιστεύει και φοβάται, ότι θα πεθάνει από ή με κάποιον κορόνα ιό, επειδή το θέλει ο ιός ή το είπε η επιστήμη, πριν ή μετά τον θάνατο του. Απλά εξάντλησε το “έλεος” του Θεού στο καντήλι του, ο μεν πιστός και δίκαιος νοιώθει ότι από τη στιγμή εκείνη βρίσκεται, κατά κάποιο τρόπο, στον Παράδεισο, κοντά στο Θεό. Περιμένει με ευχάριστη αναμονή τη “γενική κρίση” και την τέλεια απόλαυση των αγαθών του Παραδείσου. Αντιθέτως ο άπιστος και αμαρτωλός βρίσκεται από τότε στα βάσανα του Άδη, όπως δείχνει και η παραβολή του πλούσιου και του Λαζάρου, και με φρίκη και τρόμο περιμένει τη γενική κρίση για να ριφθεί εξ ολοκλήρου στην αιώνια κόλαση.

Ας διαλέξουμε λοιπόν… και μόλις διαλέξουμε τότε “φεύγουμε” από αυτόν τον μάταιο κόσμο και όχι επειδή το θέλει οποιοσδήποτε και οτιδήποτε, αλλά το “θέλημα Θεού” Ματθ. 25,34 "τότε ερεί ο βασιλεύς τοίς εκ δεξιών αυτού· δεύτε οι ευλογημένοι του πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν από καταβολής κόσμου".

ή
Ματθ. 25,41 "τότε ερεί και τοίς εξ ευωνύμων· πορεύεσθε απ᾿ εμού οι κατηραμένοι εις το πύρ το αιώνιον το ητοιμασμένον τώ διαβόλω και τοίς αγγέλοις αυτού. Καλή φώτιση και αρχή μετάνοιας".

Γ.Μ

πηγη: https://www.triklopodia.gr
https://panagia-ierosolymitissa.blogspot.com/

Από τον θησαυρό του Ευεργετινού…( ετοιμοθάνατος μοναχός)

Ζούσε κάποτε, διηγείται ο άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος, ένας νέος ονομαζόμενος Θεόδωρος. Ήταν πολύ ακατάστατος και, χωρίς να έχει κλίση για την μοναχική ζωή, ακολούθησε τον αδελφό του που ασκείτο σε ένα κοινόβιο μοναστήρι. Εάν κάποιος τον συμβούλευε τα σωτηριώδη λόγια, ήταν αδύνατο να πειθαρχήσει και να τα εκτελέσει. Ούτε και δεχόταν ποτέ να γίνει μοναχός.

Συνέβη λοιπόν και αυτός να φθάσει στο τέλος της ζωής του, μετά από μία θανατηφόρο ασθένεια που τον προσέβαλε. Κοντά του συγκεντρώθηκαν όλοι οι αδελφοί του Μοναστηριού και παρακαλούσαν τον Θεό να τον ευσπλαχνισθεί, στην ώρα αυτή της εξόδου της ψυχής του.

Ξαφνικά, ενώ οι αδελφοί προσηύχοντο, ο Θεόδωρος άρχισε να φωνάζει δυνατά, διακόπτοντας τις προσευχές των μοναχών, και έλεγε: «Φύγετε από κοντά μου, διότι εγώ παραδόθηκα στον δράκοντα να με κατασπαράξη. Δεν μπορεί όμως να με φάγει τελείως, λόγω της παρουσίας και των προσευχών σας. Το κεφάλι μου ήδη ευρίσκεται μέσα στο στόμα του. Δώστε τόπο στην οργή αυτή για να μη με βασανίζει περισσότερο και ας το κάνει αυτό που θέλει μία ώρα ενωρίτερα. Αφού είναι αποφασισμένο να με φάγει, γιατί να υπομένω το μαρτύριο της αργοπορίας»;

Τότε τρομαγμένοι οι αδελφοί του είπαν:
-Σφράγισε, αδελφέ, τον εαυτό σου με το σημείο του σταυρού.
-Θέλω να σφραγισθώ, απάντησε, αλλά το σάλιο του δράκοντος μου βαραίνει το χέρι.

Μετά την απάντησι του Θεοδώρου οι μοναχοί έπεσαν στο έδαφος και με θερμές προσευχές και δάκρυα παρακαλούσαν τον Θεό να τον λυτρώσει από τον δράκοντα. Μετά από αρκετή ώρα, τινάχθηκε όρθιος ο ετοιμοθάνατος και είπε με όλη την δύναμή του:
-Αδελφοί μου, να ευχαριστήσετε τον Θεό, διότι ο δράκων, που με είχε αρπάξει, έφυγε με τις προσευχές σας και δεν μπόρεσε εδώ να σταθεί καθόλου. Τώρα λοιπόν, σας παρακαλώ, προσευχηθήτε στον Θεό να συγχωρέση τις αμαρτίες μου και, μετά απ’ αυτό που μου συνέβη, είμαι έτοιμος να εγκαταλείψω τελείως την κοσμική ζωή.

Πράγματι, αφού συνήλθε και επανέκτησε τις δυνάμεις του, επέστρεψε με όλη την καρδιά του στον Θεό και άλλαξε τελείως γνώμη και ζωή. Διδάχθηκε πολύ απ’ αυτήν την μάστιγα που του επέτρεψε ο Θεός τόσο για την μετάνοια και σωτηρία του, όσο και για εμάς που τα γράφουμε και τα διαβάζουμε. Αφού έζησε κατόπιν αρκετά χρόνια και ευαρέστησε τον Θεό, εξήλθε η ψυχή του από το σώμα και αναπαύθηκε στους κόλπους του Θεού.

Ευεργετινός

Ή φροντίδα τῶν πελαργῶν γιὰ τοὺς γηρασμένους τους γονεῖς εἶναι ἀρκετὴ νὰ κάνει τὰ παιδιὰ μας ν' ἀγαποῦν τοὺς γονεῖς τους!
Ἂς τὸ προσέξουν αὐτὸ τὰ παιδιά, γιατὶ κανεὶς δὲν εἶναι τόσο λειψὸς στὸ μυαλό, ὥστε νὰ μὴν καταλαβαίνει ὅτι εἶναι ἐπαίσχυντο νὰ φαίνεται στὴν ἀρετὴ κατώτερος ἀπὸ τὰ ἄλογα πτηνά!

Οἱ πελαργοὶ λοιπόν, ὅταν ὁ γονιὸς τους γυμνωθεῖ ἐντελῶς ἀπὸ τὴν πτερόρροια τοῦ γήρατος, τὸν βάζουν ἀνάμεσὰ τους καὶ τὸν ζεσταίνουν μὲ τὰ φτερὰ τους! Καὶ τοῦ ἑτοιμάζουν τὶς τροφὲς σὲ ἀφθονία καὶ τὸν βοηθοῦν ὅσο γίνεται ἀκόμη καὶ στὴν πτήση, σηκώνοντὰς τον ἁπαλὰ μὲ τὰ φτερὰ τους, ἕνας ἀπὸ δεξιὰ καὶ ἄλλος ἀπὸ ἀριστερά!

Καὶ αὐτὸ εἶναι τόσο πασίγνωστο, ὥστε μερικοὶ καὶ τὴν ἀνταπόδοση αὐτὴ τῶν εὐεργεσιῶν, τὴν ὀνομάζουν ἀντιπελάργωση!

Μέγας Βασίλειος

Ο Μέγας Αντώνιος λέγει: «Αν ο άνθρωπος ρίξη το βάρος επάνω του, βρίσκει ανάπαυσι. Την στιγμή που θα το ρίξη στον άλλον, θα βρη ταραχή μέσα του».

Δοκιμάστε το σε μία περίπτωσι, σ’ έναν πειρασμό. Πέστε ότι έφταιξε εκείνος, ο άλλος… Αισθάνεσθε ταραχή, ανακατωσούρα μέσα σας, στενοχώρια! Άπαξ και πης: «Δεν φταίει ο άλλος, εγώ φταίω∙ τι μιλάω τώρα γι’ άλλον, ξέχασα ποιος είμαι εγώ; Εγώ έκανα εκείνο, εκείνο, εκείνο… επομένως να μη μιλάω καθόλου». Ωπ! Σαν να προσγειώνεσαι σε στέρεο έδαφος και δεν φοβάσαι μην πέσης. Ενώ προηγουμένως ήσουν ψηλά και έλεγες: «Από δω θα πέσω, από κει θα πέσω» και είχες φόβο και ταραχή. Άπαξ και έπεσες χαμηλά και πάτησες σε στέρεο έδαφος, δεν φοβάσαι μην πέσεις ποιό κάτω!

Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας