Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Η ζωή ενός παιδιού μέσα στην οικογένεια διαμορφώνει το μέλλον του!

Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική: Μαθαίνει να κατακρίνει.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα: Μαθαίνει να καβγαδίζει.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία: Μαθαίνει να είναι ντροπαλό.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή: Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο.

Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση: Μαθαίνει να είναι υπομονετικό.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ενθάρρυνση: Μαθαίνει να έχει εμπιστοσύνη.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο: Μαθαίνει να εκτιμά.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη: Μαθαίνει να είναι δίκαιο.
Αν ένα παιδί ζει μέσα σε ασφάλεια: Μαθαίνει να πιστεύει.
Αν ένα παιδί ζει μέσα σε επιδοκιμασία: Μαθαίνει να έχει αυτοεκτίμηση.
Αν ένα παιδί ζει μέσα σε παραδοχή και φιλία: Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο.

_________________
Ας απομακρύνουμε από το στόμα μας κοροϊδίες και βρισιές, και αισχρολογίες και κακολογίες, καθώς και την κακή συνήθεια των όρκων. | Αγ. Ίω. Χρυσόστομος

https://www.ekklisiaonline.gr/

[toula]

Οι πιο δύσκολοι αγώνες είναι, αυτοί που γίνονται μέσα μας

Σκέψεις-Σταμάτης Σπανουδάκης

Οι πιό δύσκολοι αγώνες είναι, αυτοί που γίνονται μέσα μας.
Οι καλύτερες συζητήσεις, γίνονται με τον εαυτό μας.
Αληθινές διακοπές είναι η μοναξιά, η ευλογημένη ησυχία και η προσευχή.
Τα ωραιότερα τοπία, είναι, κρυμμένα μέσα μας.
Τά παραμύθια της γιαγιάς, κρύβουν περισσότερη αλήθεια από την “πραγματικότητα”.
Οι εσωτερικές πληροφορίες είναι, τα αληθινά δελτία ειδήσεων.
Οί δυσκολότερες αποφάσεις, λύνονται από το παιδί μέσα μας…
Το να αγαπάς τον εχθρό σου είναι, το δυνατότερό σου όπλο.

Το να μην συγχωρείς είναι, σαν να προσκαλείς τόν πόνο και την αρρώστια.
Το να θυμώνεις είναι, σαν να βρομίζεις μόνος σου την ψυχή σου.
Το να λές “γιατί εμένα;” είναι, σαν να λές στο Θεό, “Δεν τά κανες καλά”.
Η αρρώστια και ο πόνος, είναι μεγάλο σχολείο, αν τα καταλάβεις και τα δεχτείς με ταπείνωση.

Ο φόβος, δεν έρχεται από τον Θεό. Ούτε η χαρά πάντα.
Η Αγία διάκριση, θά 'πρεπε να διδάσκεται σε όλα τα σχολεία της γης
Το δάκρυ είναι η καλύτερη βιταμίνη. Ψυχής και σώματος.
Ευτυχία, δεν είναι να κάνεις ότι θές, αλλά να θές ότι κάνεις.

https://proskynitis.blogspot.gr
https://romioitispolis.gr/

[toula]

Tίποτε δεν είναι μεγαλύτερο από την καθαρή καρδιά...

Τίποτα δεν είναι μεγαλύτερο από την καθαρή καρδιά, γιατί μία τέτοια καρδιά γίνεται θρόνος του Θεού. Και τι είναι ενδοξότερο από το θρόνο του Θεού; Ασφαλώς τίποτα.
Λέει ο Θεός γι᾿αυτούς που έχουν καθαρή καρδιά: «Θά κατοικήσω ανάμεσά τους και θα πορεύομαι μαζί τους. Θα είμαι Θεός τους, κι αυτοί θα είναι λαός μου». (Β´ Κορ. 6, 16).
Ποιοί λοιπόν είναι ευτυχέστεροι απ᾿αυτούς τους ανθρώπους; Και από ποιό αγαθό μπορεί να μείνουν στερημένοι; Δεν βρίσκονται όλα τ᾿αγαθά και τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος στις μακάριες ψυχές τους; Τι περισσότερο χρειάζονται; Τίποτα, στ᾿αλήθεια, τίποτα! Γιατί έχουν στην καρδιά τους το μεγαλύτερο αγαθό: τον ίδιο το Θεό!

Πόσο πλανιούνται οι άνθρωποι που αναζητούν την ευτυχία μακριά από τόν εαυτό τους, στις ξένες χώρες και στα ταξίδια, στον πλούτο και στη δόξα, στις μεγάλες περιουσίες και στις απολαύσεις, στις ηδονές και σ᾿όλες τις χλιδές και ματαιότητες, που κατάληξή τους έχουν την πίκρα! Η ανέγερση του πύργου της ευτυχίας έξω από την καρδιά μας, μοιάζει με οικοδόμηση κτιρίου σε έδαφος που σαλεύεται από συνεχείς σεισμούς. Σύντομα ένα τέτοιο οικοδόμημα θα σωριαστεί στή γή...

Αδελφοί μου! Η ευτυχία βρίσκεται μέσα στον ίδιο σας τον εαυτό, και μακάριος είναι ο άνθρωπος που το κατάλαβε αυτό. Εξετάστε την καρδιά σας και δείτε την πνευματική της κατάσταση. Μήπως έχασε την παρρησία της πρός το Θεό; Μήπως η συνείδηση διαμαρτύρεται για παράβαση των εντολών Του; Μήπως σας κατηγορεί για αδικίες, για ψέματα, για παραμέληση των καθηκόντων πρός το Θεό και τον πλησίον; Ερευνήστε μήπως κακίες και πάθη γέμισαν την καρδιά σας, μήπως γλίστρησε αυτή σε δρόμους στραβούς και δύσβατους...

Δυστυχώς, εκείνος που παραμέλησε την καρδιά του, στερήθηκε όλα τ᾿αγαθά κι έπεσε σε πλήθος κακών. Έδιωξε τη χαρά και γέμισε με πίκρα, θλίψη και στενοχώρια. Έδιωξε την ειρήνη και απόκτησε άγχος, ταραχή και τρόμο. Έδιωξε την αγάπη και δέχτηκε το μίσος. Έδιωξε, τέλος, όλα τα χαρίσματα και τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος, που δέχτηκε με το βάπτισμα, και οικειώθηκε όλες τις κακίες εκείνες, που κάνουν τον άνθρωπο ελεεινό και τρισάθλιο.

Αδελφοί μου! Ο Πολυέλεος Θεός θέλει την ευτυχία όλων μας και σ᾿αυτή και στην άλλη ζωή. Γι᾿αυτό ίδρυσε την αγία Του Εκκλησία. Για νά μάς καθαρίζει αυτή από την αμαρτία, να μας αγιάζει, να μας συμφιλιώνει μαζί Του, να μας χαρίζει τις ευλογίες του ουρανού. Η Εκκλησία έχει ανοιχτή την αγκαλιά της, για να μας υποδεχθεί. Άς τρέξουμε γρήγορα όσοι έχουμε βαριά τη συνείδηση. Άς τρέξουμε και η Εκκλησία είναι έτοιμη να σηκώσει το βαρύ φορτίο μας, να μας χαρίσει την παρρησία πρός το Θεό, να γεμίσει την καρδιά μας με ευτυχία και μακαριότητα...

Άγιος Νεκτάριος

Πηγή: https://ekdoseisxrysopigi.blogspot.com/

[toula]

Ο άνθρωπος πολλές φορές οχυρώνεται στην θρησκευτικότητά του γιατί δεν τολμά να πολεμήσει για την προσωπική σχέση του με τον Θεό.
Μα ο Θεός θέλει εμάς και όχι κάτι από εμάς.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Το να ζητάς συγνώμη, δεν σημαίνει πάντα ότι εσύ έκανες το λάθος. Κυρίως σημαίνει ότι βάζεις τον άλλον πάνω από τον εγωισμό σου, ότι θέλεις πιο πολύ να τα βρεις με τον άλλον παρά να δικαιωθείς, ότι θέλεις πιο πολύ να μείνεις σε σχέση με τον άλλον παρά να νικήσεις τον άλλον που ίσως φταίει.
Το να ζητάς συγνώμη εάν φταις είναι δεδομένο και αυτονόητο, δεν είναι ούτε αρετή, ούτε κάτι εξεζητημένο.
Το να μην ζητάς συγνώμη και συγχώρεση όταν φταις είναι δαιμονικό.
Το να ζητάς όμως συγνώμη ειδικά τότε που δεν φταις, που δεν έσφαλες, είναι θεάρεστο και μακάριο· διότι δείχνει τη νίκη σου επί του εγωισμού.
Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι να δικαιωθούμε με κάθε κόστος, αλλά να συγχωρεθούμε με τον άλλον με κάθε κόστος.Ακόμα και με το κόστος να φανούμε αδύναμοι και χαζοί.
Εάν δεν είσαι έτοιμος για κάτι τέτοιο, τουλάχιστον μη μου μιλάς για αγάπη και Χριστό...μίλα μου καλύτερα για δικαιοσύνη και νόμους, για τιμωρίες και βραβεία.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Ένα «κακό παιδί» είναι ένας πληγωμένος εν δυνάμει Άγιος που χρειάζεται επειγόντως θεραπεία.Και αυτό που λέμε εμείς κακή αντίδραση είναι η πληγωμένη κραυγή της τραυματισμένης καρδιάς που φωνάζει «πονάω!». Μια εκκεντρική εξωτερική εμφάνιση ενός παιδιού είναι οι πληγές που κάποιοι το σταύρωσαν για να ικανοποιηθούν οι ίδιοι. Μια εκκεντρικότητα που στην ουσία είναι μια έκφραση απελπισίας για λίγες σταγόνες αγάπης
Μας ενδιαφέρει το παιδί μας αν είναι καλός μαθητής, το καλό παιδί της γειτονιάς, αν κρατάει καλά τα παράσημα από το ένδοξο σόϊ αλλά δεν μας ενδιαφέρει τι γίνεται στον πυρήνα της ψυχής του. Γιατί κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για αυτήν. Μας ενδιαφέρει να είναι πρώτος στον κόσμο αλλά όχι στα μάτια του Θεού και στον ουράνιο κόσμο.

Πολλές φορές αυτή η πληγή ξεκίνησε από την βάπτιση που κάποιοι το έβλεπαν σαν προϊον και τσακωνόντουσαν ποιανού όνομα θα πάρει. Στην συνέχεια οι περισσότεροι ενδιαφερόντουσαν για το αν θα φάει επίγεια τροφή και όχι ουράνια.
Του μιλούσαν να κυνηγάει γήινα πλούτη και ηδονές κανείς όμως δεν του είπε ότι είναι προορισμένος να κληρονομήσει την αιώνια ζωή και την Βασιλεία των ουρανών.
Ένα παιδί που δεν μπορεί να ερωτευθεί τον Χριστό και τον άνθρωπο γιατί τον έρωτα τον διάβαζε μόνο στα παραμύθια και σε καψουροτράγουδα που άκουγε τα βράδια με αναμμένο πορτατίφ, μέσα στην θλιμμένη μοναξιά του. Εκεί έκανε όνειρα ότι κάπου εκεί έξω υπάρχει μια αγάπη που θα ενδιαφερθεί πραγματικά για την αληθινή του καρδιά.

Δεν είδε όμως αυτή την εν Χριστώ αγάπη ποτέ στα μάτια των γονιών του και άρα του φαίνεται ψέμα. Έτσι φαντάζεται τον έρωτα και τον συνδέει με την ηδονή χωρίς να τον ριζώνει με την αγάπη και όλα αυτά μόνο στην φαντασία του διότι την αλήθεια δεν την βλέπει πουθενά. Ένα παιδί που οι γονείς του φωνάζουν ότι του έδωσαν τα πάντα και είναι αχάριστο αλλά εκείνο νιώθει ορφανό. Πήρε τα πάντα αλλά κανείς δεν του είπε για τον Χριστό και την Βασιλεία των Ουρανών και νιώθει μέσα του μια μοναξιά που μοιάζει με μια πληγή που πονάει πολύ. Ένα "κακό παιδί" είναι ένα πληγωμένο παιδί , μια τραυματισμένη ύπαρξη που πονάει. Φωνάζει μέσα του η υιοθεσία του Αγίου Βαπτίσματος , βιώνει αυτήν την φλόγα να καίει την καρδιά του , άραγε ποιός θα του μιλήσει..; Ποιός θα σταθεί δίπλα στην ύπαρξη του για να του πει ότι σε αυτή την ζωή προορισμός μας είναι να κοινωνούμε την αλήθεια και όχι να ψάχνουμε ψεύτικες αλήθειες σε σκοτεινούς δρόμους. Πως θα γλιτώσει αυτό το παιδί όταν ο γονιός του μιλάει για αμαρτία και όχι για αρετή. Για εξωτερική ομορφιά και για το κέρδος της σοφίας του κόσμου αλλά όχι για την Βασιλεία του Θεού.
Γι'αυτό το παιδί που μοιάζει με πληγωμένο αετό ο Κύριος λέει "Δεύτε προς με, πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι καγώ αναπαύσω υμάς".
Μην μαλώνουμε τους αετούς , μην τους κατακρίνουμε αλλά να φωνάξουμε τον γιατρό για αυτούς και ο ίδιος ξέρει τι θα κάνει. Ο γονιός που αγαπάει πραγματικά το παιδί που έχει φέρει στο κόσμο , το βλέπει ως παιδί του Θεού και όχι ως δικό του. Το θεωρεί υιοθετημένο και ο ίδιος νιώθει συνοδοιπόρος. Η διαπαιδαγώγηση του γονιού οφείλει να έχει σαν βάση την έκφραση "Τα σα εκ των σων".....
"Δικό σου είναι Χριστέ μου το τέκνο μου και βοήθησε με σε παρακαλώ να γίνει πολίτης της Βασιλεία σου." Η καλύτερη προσευχή που μπορεί να κάνει κάθε άνθρωπος που έχει φέρει παιδί στο κόσμο.

Γι'αυτό αγαπητοί μου αν δεις πληγωμένο αετό μην του κακιώσεις , αγκάλιασε τον ..

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολή Λήμνου

[toula]

Ιεραποστολή στην Επισκοπή Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης - Κέρας Χριστιανών

Πρώτοι αιώνες. Τα Λούγδουνα (σημ. Λυών της Γαλλίας) αξιώνονται επισκόπου σπουδαίου και Αγίου. Ειρηναίος το όνομα και το φρόνημα. Νους λαμπρός, φωτισμένος και λογική όμορφη ως ταπεινή. Σε κάποιο από τα συγγράμματά του προσδίδει σε κάθε Ευαγγελιστή κι ένα σύμβολο ζωικό, ανάλογο της γραφίδας του. Ο Λουκάς κοσμείται με το Βόδι.

Πρώτος παιδαριώδης λογισμός από μεριάς μου: "διόλου κολακευτικό!". Κι όμως το βόδι, συμβολίζον την ιερότητα, είναι ακριβώς ότι σου αφήνει ως γεύση ο Λουκάς με το κείμενο του. Ακριβείς ιστορικές περιγραφές και συνάμα προεκτάσεις πέραν του κόσμου τούτου. Δεύτερος παιδαριώδης λογισμός: "χοντροκομμένο ζώο για να είναι ιερό".

Για πολλά χρόνια αυτό το ξέχασα σαν συνειρμό. Φτάνοντας, όμως, στην ιεραποστολή κατάλαβα επακριβώς το "γιατί" της επιλογής. Δεν είναι λίγες οι φορές κατά τις οποίες βοϊδάμαξες με έσυραν σε χωριά δυσπρόσιτα. Μέσα από λάσπες και αφράτη άμμο. Πάνω σε πέτρες και ανάμεσα σε λακούβες όμοιες με κρατήρες βομβαρδισμών.

Και τότε είδα το παράδοξο. Γιγαντόσωμα ζώα, με κέρατα θεόρατα να περπατούν σε ρυθμό λιτανείας, προσεκτικά και σταθερά, ως όλη η ζωή του όντως χριστιανού, οι αλυσίδες της αμαξάς να χτυπούν με σταθερή περιοδικότητα, μεταλλικοί ήχοι σαν θυμιατό και κατζίο κατά τη διάρκεια όπου χοροί αγιορείτικοι ψάλλουν το "Εξομολογείσθε τω Κυρίω".

Τα κέρατά τους, σαν τα κέρατα του θυσιαστηρίου του Ναού του Σολομώντος, να αιωρούνται, να συγκρούονται, να κροταλίζουν, ως κύμβαλα αλαλάζοντα που αινούν το Δημιουργό τους, ως τάλαντα μοναστηριακά που σημαίνουν το μυστηριο. Και στο βάθος ο ήλιος να σβήνει, κάνοντας το ιερό κατανυκτικό. Δόξα Τον!

Ιεραποστολή στην Επισκοπή Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης

[toula]

Αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός: Ο Θεός δεν μπορεί να μπη σε μια καρδιά που δεν είναι χαρούμενη!

Η ελλειψις χαράς είναι παθολογικό στοιχείο του ανθρώπου, εκούσιο κλείσιμο στον εαυτό του. Και ο,τιδήποτε θελήση να κάνη δεν θα το επιτύχη.

Πρέπει πρώτα να ξεκαθαρίση το χωράφι του, να δη τι συμβαίνει και δεν είναι χαρούμενος.

Εν συνεχεία, να επιδιώξη την χαροποίησι του εαυτού του, και κατόπιν η ειρήνη του Θεού να πάρη την θέσι της χαράς.

Έτσι μπορεί ο άνθρωπος να διατηρήση την σχέσι του με τον Θεόν και με τον Γέροντά του και να ζήση μία ζωή αληθινή.

Είμαι καλός, πιστός, τέλειος, άγιος;
Είμαι διδάσκαλος;
Εάν δεν είμαι χαρούμενος, δεν είμαι τίποτε.

Αξίζει να μου πουν: «Ιατρέ, θεράπευσον σεαυτόν και μετά παραδώσου στον Θεόν».

Ο Θεός δεν μπορεί να μπη σε μια καρδιά που δεν είναι χαρούμενη, δεν μπορεί να βρη σημείο επαφής, διότι είναι ειρήνη, είναι πλήρωμα χαράς.

Μόνον τα ομοιογενή μπορούν να ενωθούν, γι’ αυτό και μόνον με μια χαρούμενη ψυχή μπορεί να ενωθή ο Θεός.

Στον μοναχό ο οποίος δεν είναι χαρούμενος ο Γέροντας δεν μπορεί να κάνη τίποτε απολύτως, τα χέρια του είναι πλήρως δεμένα.

Όποιος νομίζει ότι κοντεύει να φθάση «εις το μέτρον του πληρώματος των απαιτήσεων του Χριστού» αλλά δεν είναι χαρούμενος, μπορεί να καταλάβη ότι είναι εν τελειότητι πλάνης.

Η χαρά είναι το κριτήριο, το θερμόμετρο.

Η χαρά είναι κάτι το εξωτερικό, αλλά και κάτι το εσωτερικό.

Πάντως είναι αναγκαία προϋπόθεσις, διότι η έλλειψις χαράς κάνει τον άνθρωπο να ερμηνεύη διαφορετικά τα πράγματα και να τα αλλοιώνη.

Όπως, εάν ρίξης σε καθαρό νερό μία σταγόνα νιτρικού οξέος, αμέσως θα αλλάξη ουσία, έτσι ακριβώς και μία σταγόνα πικρίας, στενοχώριας, θλίψεως, αλλοιώνει όλη την ατμόσφαιρα του ανθρώπου, εξοβελίζει τον Θεόν.

Αλλά η χαρά χρειάζεται να υπάρχη και στην αδελφότητα, διότι είναι στοιχείο και της προσωπικής ζωής και της αδελφότητος.

Δεν μπορώ να είμαι χαρούμενος, αν όλοι πλάι μου δεν έχουν την τάσι και την ατμόσφαιρα της χαράς, ούτε όμως έχω κάποιο όφελος, αν δεν προσλαμβάνω αυτή την χαρά από την αδελφότητα.

Μόνον όταν την προσλαμβάνω, μπορώ να πω ότι έχω κοινωνία με τον Γέροντα, και τότε μπορώ να απορροφήσω τον Θεόν διότι ο Θεός είναι η ζωή η οποία υπάρχει μέσα στον άνθρωπο, αλλά και η ζωή η οποία διά του ανθρώπου διαβιβάζεται.

https://zpigikam.blogspot.com/

[toula]

Το άγχος στη ζωή του σύγχρονου και άστατου ανθρώπου

Πῶς μπορεῖ νὰ ἀντιμετωπισθεῖ τὸ ἄγχος;

Στο ερώτημα «πως μπορεί ένας πνευματικός άνθρωπος να αντιμετώπισει και να αξιοποίηση το άγχος ως εργαλείο πνευματικής προκοπής;» μία επιγραμματική – συνοπτική απάντηση θα ήταν, στο ερώτημα αυτό η εξής·

– Να παραδώσει το άγχος και την ανασφάλεια που το συνοδεύει στο έλεος και την αγάπη του Θεού.

– Να προσπαθήσει να το ιδεί και να το κατανοήσει στην ψυχοδυναμική του ιδιαιτερότητα ως φοβίας η αόριστης αγωνίας η αναιτιολόγητης επιθετικής παρορμήσεως η τέλος ως ενοχικής φοβικής ευαισθησίας, ως παράγοντα της παιδείας του Κυρίου!

– Να εντοπίσει ενδεχομένως το ενοχικό υπόστρωμα του άγχους, που συνήθως αποτελεί την κυρία ψυχοδυναμική του αφετηρία. Απωθημένες αμαρτητικές εμπειρίες, δηλ. ανεξομολόγητες ενοχές, εκδικούνται με ασυνείδητη αγχώδη αντίδραση.

– Να συλλάβει την αφυπνιστική πνευματική σημασία του άγχους, ως ερεθίσματος μιας εργασίας αυτογνωσίας με κριτήρια αντικειμενικά και όχι αυτοδικαιωτικά.

– Να μεταποιήσει τη δυναμική της αγχωτικής αγωνίας σε νηπτικό τρόπο βιώσεως της πνευματικής ζωής, σύμφωνα με την μνημονευθείσα προτροπή του αγ. Μακαρίου του Αιγυπτίου· «Και ημείς τοίνυν βιασώμεθα και άγξωμεν εαυτούς εις την ταπεινοφροσύνην, την αγάπην και την πραότητα, ίνα αποστείλη το Πνεύμα αυτού εις τας καρδίας ημών ο Θεός»!

Όντως τα αντίρροπα του άγχους είναι η ταπεινοφροσύνη, η αγάπη και η πραότητα!

Κορναράκης ‘Ιωάννης - Ὅμότιμος Καθηγητής Ποιμαντικῆς Ψυχολογίας καὶ Ἐξομολογητικῆς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
https://www.askitikon.eu/

[toula]

Οι πιο πολλοί βλέπουνε τα λάθη των άλλων και με εμμονή και κακία τα διαλαλούν στους υπόλοιπους.
Ελάχιστοι είναι αυτοί που αναγνωρίζουν τις αρετές των άλλων και με αγάπη τις προβάλουν.
Υπάρχουν και μερικοί που βλέπουνε τα δικά τους λάθη και μετανοούν.
Αυτό χρειάζεται να αλλάξει, εάν θέλουμε ο κόσμος μας, η κοινωνία μας να γίνει καλύτερη.
Κι αυτό μπορεί να γίνει όταν αλλάξει ο καθένας μας στον τρόπο σκέψης του, στην δική του συμπεριφορά και γενικότερα στην στάση ζωής του.
Μπορεί να αλλάξει όταν αλλάξω εγώ.
Ναι εγώ. Εγώ χρειάζεται να αλλάξω. Αυτό είναι το χρέος μου απέναντι στον εαυτό μου, στον Θεό, στους άλλους.
Μόνο έτσι μπορεί να γίνει κάτι.
Μόνο όταν ο καθένας δει κατάματα την δική του ευθύνη μέσα στην κοινωνία.
Διότι το να ρίχνουμε την ευθύνη στους άλλους είναι εύκολο.
Το δύσκολο και επίπονο είναι να κοιταχτούμε στον καθρέπτη της συνείδησής μας. Αυτό είναι το πρώτο βήμα για να έρθει η αλλαγή στην ζωή μας. Μια αλλαγή από το εμπαθές στο αγαθό, από την σκληρότητα στην επιείκεια, από το "γινάτι" στην συγχώρεση, από τον εγωισμό στην ταπείνωση, από τον φθόνο στην απλότητα, από το μίσος στην αγάπη.
Ναι, εγώ χρειάζεται να αλλάξω.
Ας κάνω αυτό που μπορώ εγώ.
Σήμερα, τώρα... για έναν κόσμο καλύτερο, για μια γειτονιά καλύτερη, για μια οικογένεια καλύτερη, για μια παρέα καλύτερη...
Ας αλλάξω εγώ και μετά ας προσευχηθώ και για τους άλλους.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος