"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Το Τραγούδι του Σταυρού


Κ' έγυρ' Εκείνος το άχραντο κεφάλι και ξεψύχησε

στο μαύρο το κορμί μου απάνου·

άστρα γινήκαν τα καρφιά του μαρτυρίου του, άστραψα

κι από τα χιόνια πιο λευκός τα αιώνια του Λιβάνου.

Οι καταφρονεμένοι μ' αγκαλιάσανε

και σα βουνά και σα Θαβώρ υψώθηκαν εμπρός μου·

οι δυνατοί του κόσμου με κατάτρεξαν

γονάτισα στον ήσκιο μου τους δυνατούς του κόσμου.

Τον κόσμο αν εμαρμάρωσα, τον κόσμο τον ανάστησα,

στά πόδια μου άγγελοι οι Καιροί, γύρω μου σκλάβες οι Ώρες.

Δείχνω μια μυστική Χαναάν στα γαλανά υπερκόσμια·

μα εδώ πατρίδες πάναγνες είσαστ' εσείς, τρεις Χώρες!

Ω πρώτη εσύ, Ιερουσαλήμ! του βασιλιά προφήτη σου

μικρή είν' η άρπα για να ειπή τη νέα μεγαλωσύνη.

Του Σολομώντα σου ο ναός μ' αντίκρυσε, και ράγισε·

καινούργια δόξα ντύθηκαν της Ιουδαίας οι κρίνοι.

Κ' ύστερα υψώθηκα σ' εσένα, ω Πόλη, εφτάλοφο όραμα,

κ' έγινα φως των ουρανών, το θάμα του Ιορδάνη,

τους Κωνσταντίνους φώτισα και τους Ηράκλειους δόξασα,

και τρικυμίες δεν έσβησαν εμέ, μηδέ Σουλτάνοι.

Και ύστερα, ταξιδευτής, ήρθα σ' εσένα, ασύγκριτη,

Αθήνα, των ωραίων πηγή, των εθνικών κορώνα,

τον άγνωστο έφερα Θεό, και, απόκοτος, αψήφησα

την πολεμόχαρη Παλλάδα μεσ' τον Παρθενώνα.

Και γνώρισα τους ιλαρούς θεούς και στεφανώθηκα

την αγριλιά της Αττικής, τη δάφνη απ' την Ελλάδα,

και ω λόγος πρωταγροίκητος! του Γολγοθά το σύγνεφο

πήρε την άσπρη ομηρική του Ολύμπου λαμπεράδα.

Τα είδωλα τ' αφρόντιστα και τα πασίχαρα έφυγαν,

αλλ' ούτε πια μεθάει τη γη το ασκητικό μεθύσι,

ας λάμπη η μυστική χαρά στα γαλανά υπερκόσμια·

ειν' εδώ κάπου μια ζωή, και είν' άξια για να ζήσει.

Με τα κλαδιά της φοινικιάς νέα ωσαννά λαχτάρισα

σ' εσένα, ω Γη Πανάγια και ω πρώτη μου πατρίδα.

Σ' εσέ γυρνώ, Ιερουσαλήμ, κ' ένα τραγούδι φέρνω σου·

Είναι πλασμένο από ψυχή και από φωνή Ελληνίδα!


Κωστής Παλαμάς

Μια περίοδο Μεγάλης Σαρακοστής είδα στην τηλεόραση ένα αφιέρωμα στους θρήνους της Παναγίας και άκουσα από τον αφηγητή ένα πολύ ωραίο ποιηματάκι,το οποίο σας παραθέτω εδώ:

Γιέ μου,τα μάτια τα γλυκά
πως είναι δακρυσμένα

Γιέ μου,τα χέρια τα χρυσά
πως τα 'χεις σταυρωμένα

Γιέ μου που 'ναι τα κάλλη σου
και που 'ναι η ομορφιά σου

που 'ναι τα μάτια τα γλυκά
που είχεν η αφεντιά σου

Γιέ μου γλυκύτατε μου γιέ
που σε 'θρεψα με γάλα

πολλά έπαθα για σένανε
τούτα τα πιο μεγάλα.

"Εφ' όσον ουκ εποιήσατε…"
Ήμουν πεινασμένος
και σεις ιδρύσατε ένα σύλλογο
με ανθρωπιστικούς σκοπούς,
όπου συζητούσατε για την πείνα μου.
Ήμουν στη φυλακή
και σεις τρέχατε στην εκκλησία,
για να προσευχηθείτε
για την απελευθέρωσή μου.
Ήμουν γυμνός
και σεις συζητούσατε σοβαρά
για τις ηθικές συνέπειες
της γύμνιας μου.
Ήμουν άρρωστος
και σεις γονατίζατε
για να ευχαριστήσετε το Θεό
που σας έδωσε υγεία.
Ήμουν άστεγος
και σεις κάνατε κήρυγμα
για τον πλούτο
της αγάπης του Θεού.
Φαίνεται πως είστε τόσο ευσεβείς,
τόσο κοντά στον Θεό!
Όμως εγώ πεινώ, είμαι πάντα μόνος,
γυμνός και άρρωστος,
φυλακισμένος και άστεγος.
Κλάους Μπένγκ

Αναδημοσίευση από τα Περιοδικά:
-"Σύνδεσμος" Χριστιανικής Στέγης Καλαμάτας
-"Φίλοι των Φυλακισμένων"
-"Δημοσιογραφική" (Ιαν. - Μάρτ. 2004)

Η Ορθοδοξία

Γλυκό που είναι το σκοτάδι στίς εικόνες των προγόνων
άμωμα χέρια μεταληπτικά
ρούχα που τα άδραξεν η γαλήνη και δε γνωρίζουν άνεμο
βαθιά τό ελέησον από τους άυλους βράχους
τα μάτια σαν καρποί ευωδάτοι.
Κι o ψάλτης oλόσωμος ανεβαίνει στο πλατάνι
της φωνής
καημένε κόσμε
θυμίαμα η γαλάζια οσμή κι ο καπνός ασημένιος
κερί να στάζει ολοένα στα παιδόπουλα
καημένε κόσμε
σα βγαίνουν - ώ χαρά πρώτη - με το Ευαγγέλιο και με τις λαμπάδες
κι ύστερα η μεγάλη χαρά να συντροφεύουν τα Άγια...
Ο παπά-Γιάννης τυλιγμένος το άσπρο του φελόνι
καλός πατέρας και καλός παππούς με το σιρόκο στη γενειάδα
χρόνια αιώνες χρόνια και νιάτα πούχει η ομορφιά!

Νίκος Καρούζος

Η Ελληνικη γλωσσα

Οταν καποτε φυγω απο τουτο το φως
θα ελιχθω προς τα πανω
οπως ενα ρυακακι που μουρμουριζει
Κι αν καπου αναμεσα
στους γαλαζιους διαδρομους
συναντησω αγγελους
θα τους μιλησω ελληνικα,
επειδη δεν ξερουνε γλωσσες.

Μιλανε μεταξυ τους με μουσικη.


Νικηφορος Βρεττακος

Πολλές φορές εδώ στον κόσμο τούτο
Μαθέ πως δε ζηλεύω τίποτα άλλο

Παρά ένα ψίχαλο για μόνο πλούτο
Και μια ρανίδα για καλό μεγάλο

Η Ευτυχία δεν έχει κι άλλη χάρι
Το ψίχαλο, η ρανίδα ην η καλή
Που φτάνει ν αναστήσει το χορτάρι
φτάνει να θρέψη το πούλι».


Κωστής Παλαμάς

5 Μαρτίου 1892 Αθήναι.

Για τους Φτωχούς Ανθρώπους

Κάρβουνο των μαλλιών σου, αστραπές των ματιών,
βασιλική σου εσθήτα, είτε χάρη της κορμοστασιάς,
δροσιά της νιότης, το μέλος της φωνής,
η αγγελική σου η όψη, το κάλλος κι' η ευμορφία,
- δεν είναι αυτά που κατισχύσαν, για να σύρουν
από το δώμα της μεγαλωσύνης του το Βασιλιά
των Ουρανών προς τη δική μας φαύλη ζωή,
για να γυρέψει σάρκωση στο σώμα σου, ω Μαρία,
μητέρα των Χαρίτων, έσοπτρο των Αγαλλιάσεων·
αλλά η ταπείνωση σου, μονάχη αυτή κατίσχυσε,που υπήρξε τόσο ογκώδης, ώστε να καταπατά
τα εμπόδια της παμπάλαιας καταφρόνιας.
Ίδια ταπείνωση παράσχου και σε μένα τώρα,
τα χνάρια της ακολουθώντας, ν' ανεβώ
κατανυγμένα στα Βασίλεια τα μακαριστά.

Ω άστρο ανέσπερο, άστρο αυγερινό, που δεν είδε
η σπίθα του βασίλεμα, άστρο, που όλο το Σύστημα
Βοριά και Νότου καταργείς, γερό πηδάλιο
στο ακάτιο του αλιέα Πέτρου, δίφρε
του δισυπόστατου του Γρύπα, που μιαν άνοιξη
παράτησε όλη την Άνω Νύμφη του Ιερουσαλήμ
και βάλθηκε να γίνει φάρμακο ιατρείας,
αφού πρωτύτερα αυτοβούλως φυλακώθηκε
στη στενοχώρια του κελλιού μιανής Παρθένου:
ιατρείας του κακού, που με ανυπακοή του,
κάτω απ' τα μάγια μιάς προϊστορικής Μηλιάς,
ένα πρωτόβγαλτο ζευγάρι εργάσθηκε για συφορά μας,
σκάβοντας το δικό του και δικό μας λάκκο·
- ω άστρο λοιπόν, πηδάλιο, δίφρε, Παναγία,
εκεί που εδραιώθηκες, κυβέρνα μας για πάντα.

Εγώ, με όση μου δύναμη, ανιστόρησα
τις δόξες σου, και πέφτω και σε προσκυνώ.
Ρίξε και συ τα ελέη σου προς την κατάντια μου,
Δέσποινα τ' Ουρανού, που του στολίζεις
το θόλο με το βαθυγάλαζο χιτώνα σου,
και με το καπνισμένο απ' τα κεριά
των δεήσεών μας το ευλαβές σου ομοίωμα
μας κυριαρχείς στην κόγχη της Εκκλησίας,
Βασίλισσα αδιαφιλονίκητη της προστασίας.
Μα τις δόξες που χαίρεσαι, άγια Παρθένο,
παρακαλώ σε, την ελπίδα που μου εμπνέεις,
κάμε την πράξη γρήγορα, πρόσεξέ τα
τ' άθλια μου δάκρυα, συμπόνεσέ με,
βλέπε την, πως με αποτραβάει απ' την ευθεία
η αστάθεια των βημάτων, και τις διαβολές
κατάλυσε εκεινού, που στο αυτί μου σφυρίζει.

Κοντά σου, βέβαια, πλούσια αξιομισθία της
θα βρει τόση μου αγάπη· της λείπει μόνο
η ευστάθεια· καθίδρυσέ την, και παρευθύς
τόσοι σωρείτες ραθυμίας και σφαλμάτων
θα διαλυθούν. Και τότε, θα ξεθαρρέψω
να σου δεηθώ γι' αυτό που κρύβω μυστικό:
καμιά παράκληση δεν έχω για τον εαυτό μου·
για όλον ετούτον το λαό μας θα σου δεηθώ,
που αγρίεψε πια απ' τον πόνο, πια απελπίστη,
ζητάει λιγάκι ειρήνεψη, ν' ανασάνει.
Άλλοτε του την έδινες πλουσιοπαρόχως,
πικρό παράπονο τόχει, που τον αμέλησες.
Μάνα τους σ' έλεγαν, και μάνα τους στεκόσουν.
Δείξε τους πάλι την καρδιά σου, Ειρηνοφόρα μου.
Στους ταπεινούς, η ταπεινή φανερώσου,
Περιστερά πάλι του Νώε μαντατοφόρα,
στήριξε στη γαλήνη τους φτωχούς ανθρώπους.

Τάχυνε, τώρα που άκουσες το μυστικό μου,
είναι καημός που χρόνια με παιδεύει.


Τάκης Κ. Παπατσώνης

Μαυροντυμένη, μαυρομαντηλούσα


Μαυροντυμένη, μαυρομαντηλούσα,
και τα μάτια σου αστείρευτα κλαμένα,
Παρθένα, Μεγαλόχαρη, Ελεούσα,
ήσουν για μένα!


Μάνα, Πατέρας, Φίλος - τριπλή χάρη!
Και στις βαρειές δουλειές τρίζαν τα χέρια -
χήρα, δουλεύτρα, κάτου απ' το λυχνάρι,
στα κρύα νυχτέρια.


΄Ηταν βοριάς στη στέγη που βογγούσε,
κ' ήταν η ερμιά που αλύχταγε στην πόρτα,
μα μέσα ο θεός της φτώχειας μας βλογούσε
τα λίγα χόρτα.


Και σύ, κλαμένη, μαυροφορεμένη,
φιλί κι ορμήνεια ο λόγος σου καμπάνα
μες στην ψυχή μου Ανάσταση σημαίνει,
γλυκειά μου μάνα!..


Αθανάσιος Κυριαζής

ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ

ʼΕπείγεσαι, βλέπω,
φως φανάρι, επείγεσαι.
Κι αν οι εσχατοι εσονται πρωτοι,
εχεις μείνει μακράν τελευτααος.

Κόψε δρόμο, ψυχή,
νά προλάβεις τό χάος.
Προσπερνουν οι ταγοί των αισθήσεων
νά, τά ιχνη τους, νάτα.

ʼΕπελαύνουν φορεις παραισθήσεων
τά περήφανα νιάτα.
ʽΥστερεις.
Πως νά δεις;
Σέ τυφλώνει η σκόνη των αλλων.

Λάμπρος Βασιλειάδης (2000, ʼΕκδόσεις ΣΑΒΒΑΛΑΣ)