Τάξιμο!

[Teri]

Το τάμα κρύβει μέσα του τη λαχτάρα, την ανθρώπινη αδυναμία, την ευχαριστία, τη δόξα Θεού! Είναι μαζί έκκληση για βοήθεια και έκφραση ευγνωμοσύνης! Δεν έχουν ανάγκη οι Άγιοι το τάμα μας: εμείς έχουμε ανάγκη να πούμε "ευχαριστώ" που στα δύσκολα στέκονται δίπλα μας και δε μας εγκαταλείπουν!

Για πείτε μου ,ειλικρινά, δεν έτυχε ποτέ να ανάψετε μια λαμπάδα, στην Παναγία (πχ) απλά και μόνο για να ευχαριστήσετε για κάτι; Χωρίς τάματα χωρίς τίποτα;;; Μη μου πείτε "όχι", αδυνατώ να το πιστέψω...


Ναι, με τη δική μας ελευθερία και θέληση υποδουλωνόμαστε σε κάποιο πάθος! Και μια ωραία πρωία λέμε, ως εδώ ήταν φτάνει. Κι αυτός που τόσο καιρό μας είχε του χεριού του, έτσι απλά μας αφήνει να φύγουμε! Μακάρι να ήταν τόσο απλό!

[xenia]

Ναι, με τη δική μας ελευθερία και θέληση υποδουλωνόμαστε σε κάποιο πάθος! Και μια ωραία πρωία λέμε, ως εδώ ήταν φτάνει. Κι αυτός που τόσο καιρό μας είχε του χεριού του, έτσι απλά μας αφήνει να φύγουμε! Μακάρι να ήταν τόσο απλό![/color]

Μας είχε του χεριού του γιατί του το επιτρέψαμε.
Αν είμαστε σωστοί και αγωνιστές δεν θα είχε πέραση η μπογιά του...
Το πρόβλημα είναι ότι διστάζουμε ακόμα και να προσπαθήσουμε να του πάμε κόντρα...
Εμείς είμαστε το θέμα και κανείς άλλος. Όλα περιστρέφονται γύρω από τη δική μας ελευθερία...
Ούτε ο Χριστός μπορεί να μας σώσει χωρίς τη θέλησή μας, ούτε ο διάβολος να μας ρίξει πάλι χωρίς τη θέλησή μας... Αυτό είναι πράγματι πολύ απλό.. Εκείνο που δεν είναι καθόλου απλό, και που πιστεύω ουσιαστικά και συ σε εκείνο θα αναφέρεσαι, είναι το να το πάρουμε απόφαση και να το θελήσουμε... Και σε αυτό τελικά θα συμφωνήσω μαζί σου ότι δεν είναι τόσο απλό... Μοιάζει σχεδόν αδύνατο... Αλλά είπαμε, τα αδύνατα παρ' ανθρώποις....

[Teri]

Ούτε ο Χριστός μπορεί να μας σώσει χωρίς τη θέλησή μας, ούτε ο διάβολος να μας ρίξει πάλι χωρίς τη θέλησή μας... Αυτό είναι πράγματι πολύ απλό.. Εκείνο που δεν είναι καθόλου απλό, και που πιστεύω ουσιαστικά και συ σε εκείνο θα αναφέρεσαι, είναι το να το πάρουμε απόφαση και να το θελήσουμε...

.....και να ζητήσουμε τη ΒΟΗΘΕΙΑ εκ των άνω!

Και σε αυτό τελικά θα συμφωνήσω μαζί σου ότι δεν είναι τόσο απλό... Μοιάζει σχεδόν αδύνατο... Αλλά είπαμε, τα αδύνατα παρ' ανθρώποις....

....δυνατά παρά τω Θεώ εστιν!!!

Συμφωνούμε!

[xenia]

Εξ αρχής συμφωνούσαμε απλώς ίσως ήταν ελλειπής η αρχική μου διατύπωση.
Να συμπληρώσω και κάτι ακόμα, μ' αρέσει να γράφω με μεγάλα και χρωματιστά γράμματα γιατί διαβάζονται καλύτερα. Ελπίζω να είμαι καλυμένη ως προς αυτό!

[aposal]

Αυτη είναι η ιστορία μου.....ο αγώνας να μην το βάλω στο στόμα κάπου κάπου είναι λίγο σκληρός αλλά εκεί τότε θυμάμαι την Παναγιά μας και αυτό που τις έταξα...και προσπαθώ να το ξεχάσω...... Το είχα σκεφτεί και εγώ ότι ίσως δεν είναι σωστό να τάζουμε τα πάθη μας...αλλά από τη στιγμή που αυτή η φίλη μου , μου είπε πως αλλιώς δεν ήξερε πως θα τα καταφέρει και τα κατάφερε έτσι...είπα να το εφαρμόσω και εγώ...όχι για μια συναλλαγή αλλά για να σώσω την ζωή μου αυτή που μου χάρισε ο Κύριος και αυτή των παιδιών μου και του άντρα μου.

Δεν ξέρω τι είναι το τάξιμο! Αυτό όμως που αναφέρεις, Σμαραγδή, μοιάζει πολύ με την ιστορία που έγραψα,με τον Γέροντα και τον πατέρα με το άρρωστο κοριτσάκι.
Για μένα η περίπτωσή σου είναι μια προσευχή, μια παράκληση, μια επικοινωνία, απ' αυτήν που (πρέπει να) κάνουμε όλοι μας. Παρακαλούμε τον Θεό άμεσα, ή έμμεσα (μέσω των Αγίων) να μας βοηθήσει σε κάτι. Το αν οι προσευχές μας αυτές θα πραγματοποιηθούν εξαρτάται από κάποιους παράγοντες, όπως είναι το αντικείμενο της παράκλησης, η καθαρότητα της καρδιάς του προσευχομένου κλπ. Αν για την παράκλησή μας αυτή είμαστε έτοιμοι να κάνουμε μια θυσία (πχ νηστεία, ή όπως εδώ το κόψιμο του τσιγάρου), αυτό πολλαπλασιάζει τις πιθανότητες υλοποίησης.
Δεν ξέρω αν αυτό λέγεται τάξιμο, έχω όμως την άποψη ότι είναι πέρα για πέρα Χριστιανικό και μακάρι να το εφαρμόσεις. Σε κάθε περίπτωση όμως πρέπει να έχει την σύμφωνη γνώμη του πνευματικού σου, χωρίς την ευλογία του οποίου ματαίως θα αγωνίζεσαι.

[paratiritis88]

Λοιπόν, εδώ και 21 χρόνια καπνίζω.Οι προσπάθειες μου να το σταματήσω ήταν αμέτρητες...το σταματούσα μόνο για τις 4 εγκυμοσύνες μου...για να μην πάθουν τίποτα τα παιδιά....από εκεί και πέρα το μόνο που περίμενα ήταν να γεννήσω για να καπνίσω...τόσο μεγάλη ανάγκη νόμιζα ότι το είχα...και το είχα...αλλά υπήρχαν πολλές φορές που κάθε βράδυ πηγαίνοντας για ύπνο έλεγα , παρακαλούσα να ξυπνήσω και να μην το έχω ανάγκη....όμως κάθε πρωί ξυπνούσα και το πρώτο που έκανα ήταν να ανάψω αυτό το καταραμένο πράγμα στο στόμα μου.3 πνευμονίες έπαθα....αλλά το τσιγάρο με το που ένιωθα καλά, πάλι το έβαζα στο στόμα...
Εκανα νηστεία από όλα..αλλά το τσιγάρο δεν έλεγα να το σταματήσω...κοινωνουσα και μετά το πρώτο που θα έκανα είναι να πιω καφέ και να κάνω τσιγάρο...Υπάρχει μεγαλύτερη αμαρτία από το να λερώνεις την θεία κοινωνία με αυτόν τον τρόπο??? ΟΣΟ και να το είχα σιχαθεί ακόμα και τον ίδιο μου τον εαυτό...το τσιγάρο όσες προσπάθειες και να έκανα δεν μπόρεσα να το κόψω με τίποτα.....Το έκρυβα κοντά στις εικόνες του γέροντα Παισιου , για να ντραπώ να το πάρω...μήπως και από την αγάπη που του έχω, πραγματικά ντραπω και δεν το ακουμπήσω άλλο. Πόσους Άγιους έχω παρακαλέσει..πόσους γέροντες...αλλά δεν τα κατάφερα....και μόνη μου δεν μπορούσα να τα καταφέρω...ήμουν πολύ αδύναμη...ΜΕ ΕΛΕΓΧΕ ΤΗ ΖΩΗ ΑΥΤΟ ΤΟ ΡΗΜΑΔΙ!!!
Ως κάποια στιγμή......η αγάπη ενός ανθρώπου και τα λίγο πιο σκληρά λόγια του...αλλά πάνω από όλα η αγάπη του με έδωσαν ελπίδα οτι θα τα καταφέρω...Έτσι με αφητερια αυτό και μια συμβουλή μιας φίλης μου, που και αυτή δεν μπορούσε να το κόψει..και μου είπε Σμαρω..εγώ το έταξα..Και τι λέω τι εννοείς το έταξες? Και μου λέει μπορείς να το κάνεις και εσύ...γιατί ήταν ο μοναδικός τρόπος να μην το ξαναβάλω στο στόμα μου.
Έτσι πήγα σπίτι, είχα ήδη 1 μέρα περίπου που το είχα κόψει αλλά ένιωθα μέσα μου την ανάγκη να μεγαλώνει να θελω να καπνίσω....ΤΟΣΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΘΟΣ. Και έτσι μίλησα στη Παναγιά μας και την παρακαλεσα Παναγιά μου σε παρακαλώ βοήθα τα παιδιά μου να είναι πάντα στον δρόμο σου, να πιστεύουν, να μην μπλέξουν με ναρκωτικά, βοηθατα να είναι καλά παιδιά, αγαπημένα αδέλφια και πάντα να είναι δεμένοι και αγαπημένοι και αν θέλεις βοήθησε κα τον άντρα μου να πιστέψει...και εγώ δεν θα ξανακαπνισω Παναγιά μου! Αυτό είπα...και αν δεν το έλεγα η αν δεν της έταζα αυτό το πάθος που μου κατάστρεφε τη ζωή...είμαι σίγουρη ότι θα το είχα ξαναρχίσει..Από το σεβασμό και την αγάπη μου προς την Παναγιά...και το φόβο να μην αθετήσω το τάξιμο αυτό και πάθουν κάτι τα παιδιά...από αυτό, δεν το έχω ξαναβάλει στο στόμα μου εδώ και 3 μέρες και κάτι...και εύχομαι με την βοήθεια της κάποια στιγμή να μου βγει εντελώς από το μυαλό........Και να είναι ολο σαν ένα παραμύθι που πέρασε.....
Αυτη είναι η ιστορία μου.....ο αγώνας να μην το βάλω στο στόμα κάπου κάπου είναι λίγο σκληρός αλλά εκεί τότε θυμάμαι την Παναγιά μας και αυτό που τις έταξα...και προσπαθώ να το ξεχάσω...... Το είχα σκεφτεί και εγώ ότι ίσως δεν είναι σωστό να τάζουμε τα πάθη μας...αλλά από τη στιγμή που αυτή η φίλη μου , μου είπε πως αλλιώς δεν ήξερε πως θα τα καταφέρει και τα κατάφερε έτσι...είπα να το εφαρμόσω και εγώ...όχι για μια συναλλαγή αλλά για να σώσω την ζωή μου αυτή που μου χάρισε ο Κύριος και αυτή των παιδιών μου και του άντρα μου.

============================================


Αγαπητή φίλη smarti, διάβασα τήν συγκινητική πράγματι ιστορία σου καί θυμήθηκα καί λίγο τόν εαυτό μου πρίν 40 τόσα χρόνια...

Κάπνιζα λοιπόν μέ το παραμικρό, ήμουν καί μακριά από τόν Θεό τότε, κάθε Πάσχα στό "Χριστός Ανέστη" καί έξω στήν πλατεία ώστε μέ τό "διασκορπισθήτωσαν οί εχθροί Αυτού..." νά έχω προλάβει νά φύγω τρέχοντας ...

Άθλια πράγματα δηλαδή, καί πολλές φορές μού έρχεται νά μουτζώσω τόν εαυτό μου αλλά επειδή χριστιανικώς είναι άσχημο, δέν το κάνω...

Όταν μπήκα λίγο στόν Χριστιανισμό είπα, μέσα μου - έξω μου...

"ώς εδώ μέ τό τσιγάρο, ώς εδώ μέ τήν αποφυγή τεκνογονίας, τώρα είμαι μέ τόν Χριστό, καί μασκαράς απέναντί Του δέν γίνομαι..."

Έλα όμως πού καί τά δύο πήγαιναν νά μέ τουμπάρουν συνεργούντος τού διαβόλου...

Ο Θεός μέ φώτισε λοιπόν κι΄ άρχισα ένα "παιχνίδι" θά έλεγα, μεταξύ τού γάτου (σατανάς ), μέ τό ποντίκι ( τού κακού εαυτού μου)

Κατ΄αρχάς λοιπόν άρχισα να βάζω ταξίματα - ποινές στόν εαυτό μου:

"παλιόμουτρο, κάπνισες 1 τσιγάρο; φάε τώρα γονατιστός 30 μετάνοιες καί "Κυριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με" ή "Υπεραγία Θεοτόκε σώσε με.."

Σέ 2ο τσιγάρο πού σήμαινε υποτροπή, είχα βάλει ποινή 50 μετάνοιες , σέ 3ο 100 ( σύν τά άλλα 1+2).

Άρχισα λοιπόν να τό σκέφτομαι σοβαρά τό θέμα...

Συνάμα αισθανόμουνα καί άσχημα νά βλέπω τόν εαυτό μου, άνθρωπος λογικός υποτίθεται(; ) νά ξεφυσάει καπνούς από τήν μύτη καί τό στόμα σάν Σατανάς μεταμορφωμένος, όπως τον περιγράφουν καί οί ασκητές πού τόν έχουν δεί...

Αυτό συνεχίστηκε κάπου 15 μέρες καί τρέμανε τά πόδια μου πιά, όταν έπρεπε να κάνω τόν κανόνα πού είχα τάξει...

Νά μή στά πολυλογώ τώρα, μέ τίς ποινές πού έβαζα ξεμπέρδευα κάθε μέρα μέ 300 μετάνοιες το λιγότερο, οπότε μιά μέρα λέω συζητώντας μέ τον εαυτό μου:

" βρέ παλιόμουτρο, τί θά κάνουμε τώρα; άλλο δέν πάει...έτσι πού πάς θά γίνεις ασκητής χωρίς να τό θέλεις..."

Πήρα λοιπόν καί την Παράκληση τής Παναγίας ( πράγμα πού έπρεπε να είχα κάνει νωρίτερα), καί "είπα ότι είπα, σχεδόν κλαίγοντας..."

Τήν άλλη μέρα πού ξύπνησα, ούτε καί μού έκανε εντύπωση νά καπνίσω !

Πέταξα καί τά πακέτα από τό παράθυρο, καί αυτό ήτανε!

Η Παναγία, βλέποντας τήν τυρανία τού εαυτού μου, είχε κάνει το θαύμα Της καί είχε αποπέμψει τόν "πειράζοντα δαίμονα"!

Σήμερα, καί μετά από όλα αυτά, πιστεύω ακράδαντα ότι τό κάπνισμα τού τσιγάρου υποβοηθείται από ειδικό δαιμόνιο ( όπως τής κλοπής, τής πορνείας, τής μοιχείας, τής ακηδίας, κλπ...) καί θέλει "άνωθεν επέμβαση" γιατί πολύ δύσκολα κόβεται οριστικά...

[eleimon]

Σμαρω την παρακληση της Παναγιας στην εχω γραψει,διαβαζε την με συντριβη και θα δεις αποτελεσμα,οποτε την εχω διαβασει κλαιγοντας μου εχει δωσει λυσεις.Μας ακουει η Παναγια μας.

[smarti]

Απο στολε σε ευχαριστω για ολα..και για την πολυ ελπιδοφορα απαντηση σου..να εισαι καλα και αγαπημενος με την γλυκια μας Μαιρη.
Παρατηρητη σε ευχαριστω παρα πολυ για την καταθεση της προσωπικης σου ιστοριας , που μου εδωσε μια ακομα ελπιδα..οτι αξιζει να παλεψεις για να αποκοπεις απο αυτο το ρημαδι..(Βρε τη μεγαλο αγωνα εχεις κανει)!!!!Εμεινα με το στομα ανοιχτο....Σε ευχαριστω πολυ!!
Ελπιδα μου σε ευχαριστω πολυ για την συμβουλη σου......να ξερεις ειμαι σε καλο δρομο , με τη βοηθειοα της Παναγιας...Ηταν του Αγιου Αθανασιου 11μ.μ οταν τσαλακωσα το πακετο....ακομα αντεχω.Θα την διαβασω την παρακληση της Παναγιας.Χωρις την Παναγια και τον Χριστο μας οτι και να αρχισουμε ...ολα ειναι ματαια.
Αποστολε, ξεχασα να σου πω, την πηρα την ευλογια του πνευματικου μου και του ζητησα αν ηθελε να κανει και μια προσευχουλα.....

[theodosis79]

Μπράβο Σμαρώ!!! Συγχαρητήρια και πάλι συγχαρητήρια!!! Δείξε θέληση και μην φοβάσαι τίποτα!

[ktistos]

Σμαρώ δεν ξέρεις την χαρά που μου έδωσες! Μπράβο και καλή αρχή!
Δεν το λέει άδικα ο στίχος: ΑΡΧΗ ΣΟΦΙΑΣ, ΦΟΒΟΣ ΚΥΡΙΟΥ!

Θυμήθηκα κι εγώ πριν τέσσερα χρόνια όταν για πρώτη φορά έπαιξα στοίχημα στην νίκη της Ελλάδας στο EURO στον τελικό και κέρδισα 264 Ευρώ!
Που να φανταζόμουνα ότι το ρημάδι το στοίχημα θα μου γινότανε ένα ανυπόφορο και βασανιστικό πάθος! Για 10 περίπου μήνες κόλλησα τόσο άσχημα που όταν ο μικρός μου γιός αρρώστησε ημέρα Σάββατο του Λαζάρου αρνήθηκα να τον πάω στο γιατρό γιατί ήμουν απασχολημένος με τα προγνωστικά του Σαββατοκύριακου! Είπα στην γυναίκα μου ότι δεν έχει τίποτα ένα κρυωματάκι είναι!

Όμως το παιδί χειροτέρεψε και το κατάλαβα μόλις την Δευτέρα το πρωί. Ήταν και Μεγάλη Δευτέρα! Το παιδί έπαθε άπνοια και είχε ασπρίσει! Ίσα που πρόλαβα να το πάω στο Νοσοκομείο! Εκεί αφού το διασωλήνωσαν μου είπε η γιατρός ότι το παιδί σας πεθαίνει! Θα κάνουμε ότι μπορούμε! Ετοιμάστηκε ασθενοφόρο για το Ιπποκράτειο στην Θεσ/νίκη ενώ ταυτόχρονα το κάναμε αεροβάπτισμα! (Ήταν μόλις 35 ημερών και μάλιστα πρόωρο).

Τότε από μέσα μου έταξα με πόνο και μετάνοια στον Θεό πως αν γλυτώσει το παιδί δεν θα ξαναπαίξω στοίχημα! Το παιδί μετά από νοσηλεία 6 ημερών στην εντατική και άλλες 7 στο νοσοκομείο το πήραμε στο σπίτι. Από τότε κάθε φορά που μου μπαίνει λογισμός για κανένα δελτίο θυμάμαι πάντα το παράδειγμα που ανέφερε ο π. Παΐσιος του πατέρα που υποτροπίασε η κόρη του όταν ξανάρχισε το κάπνισμα! Δόξα τω Θεώ δεν ήξερα τον τρόπο πως θα γλύτωνα από αυτό τον μπελά κι ο Θεός με λυπήθηκε!
Ο φόβος φυλάει τα έρμα! Ήταν το δεύτερο τάξιμο της ζωής μου!
Σμαρώ μην φοβάσαι καθόλου! Ο Θεός μας αγαπάει απέραντα! Φιλιά στα παιδιά!