"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Δεν πρέπει να σημειώνουμε τον Σταυρό απλά με τα δάκτυλά μας, αλλά προηγουμένως με μεγάλη πίστη να σημειώνουμε αυτόν στην σκέψη μας και την καρδιά μας, και κατόπιν να τον σημειώνουμε στο πρόσωπό μας.
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Η Ορθοδοξία δεν είναι βιβλιοθήκη, την οποία μπορείς να μελετήσεις, αλλά βίωμα το οποίο καλείσαι να ζήσεις. Είναι πρώτα βιοτή και ύστερα διδαχή και μάλιστα διδαχή ζωής, χάριτος, η οποία δεν έχει τίποτε από τη νέκρα του σχολαστικισμού και τον ορθολογισμό του προτεσταντισμού. Έχει τη δική της μεθοδολογία και παιδαγωγική, τους Βίους των Αγίων!

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Παραιτήσου από το δικό σου θέλημα, για να βρεις ειρήνη ψυχής. Γιατί το θέλημα του ανθρώπου, έχει γίνει χάλκινο τείχος και εμποδίζει το φωτισμό και την ειρήνη.
Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

''Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ φτάσει στὸν Θεό,
ἂν δὲν περάσει ἀπό τοὺς ἀνθρώπους....''
~ Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης
_____________________________

«Ένα από τα ερωτήματα που με απασχολούσαν ήταν το πώς είναι ποτέ δυνατόν να ζήσεις “αναμάρτητα” μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο. Γιατί όλες μας οι πράξεις είναι τόσο ασήμαντες, σε σχέση με όσα απαιτεί από εμάς το πνεύμα του Ευαγγελίου, το οποίο, στο τέλος φαίνεται να είναι απλώς αδύνατο και ουτοπικό.
»Και κατά τη διαμονή μου στον Άθωνα, όπως συνέβαινε και πριν να γίνω μοναχός, κάποιες φορές η προσευχή μου διακοπτόταν από “θεομάχους” λογισμούς.
»Θυμάμαι πόσο φοβερά βασανίστηκα κάποτε από αυτό το γεγονός, από το ότι δηλαδή δεν κατάφερα ούτε να μην κατακρίνω με τις σκέψεις ούτε να μην υπερηφανεύομαι ούτε να μην αισθάνομαι αντιπάθειες κλπ. Και, αφού όλα αυτά δεν τα κατάφερα, άρχισα με τον Θεό ένα είδος “διαμάχης” της τάξεως που θα λεχθεί παρακάτω.
»Έτσι, σε μια στιγμή από τη μαρτυρική μου παράσταση μπροστά στο κριτήριο του Λόγου του Θεού, παρά τις προσπάθειές μου, αισθάνθηκα την άκρα αδυναμία μου να παραμείνω στο πνεύμα των Εντολών Του. Και θυμάμαι που πρόφερα τότε αυτούς τους άφρονες λόγους:
—“Μιλάς, λοιπόν, Εσύ για την έσχατη και φοβερή Κρίση! Αλλά πώς άραγε θα κρίνεις Εσύ εμένα; Ποιό είναι το δικό Σου το Είναι; Ποιές είναι οι δικές Σου δυνατότητες και ποιές οι δικές μου; Εγώ είμαι άνθρωπος· Αν δεν κοιμηθώ, αν δεν φάω κλπ., θα πεθάνω! Κι αν κάποιος ή κάτι με χτυπήσει, πάλι μπορώ να πεθάνω! Και Εσύ, λοιπόν, θα κρίνεις εμένα;! Μα, Εσύ δεν έχεις καν το δικαίωμα να με κρίνεις! Για να είσαι δικός μου Κριτής, σύμφωνα με κάθε έννοια δικαιοσύνης, οφείλεις πρώτα Εσύ ο Ίδιος να βρεθείς σε όμοιες με μένα συνθήκες. Εσύ, όμως, είσαι Άπειρος με τη δύναμη του άναρχου Είναι Σου. Ενώ εγώ, μέσα στη φθαρτότητά μου, είμαι όμοιος με το σκουλήκι!...”.
»Η προσευχή μου απευθυνόταν “γενικά” προς τον Θεό. Και, αφού παρέμεινα αρκετά σε αυτή τη “διαμάχη”, ξαφνικά, μου έγιναν κατανοητά μέσα μου τα λόγια του Χριστού. Έλαβα μέσα στην καρδιά μου την εξής απάντηση:
—“Ο Πατέρας δεν κρίνει και δεν καταδικάζει κανέναν, αλλά όλη την εξουσία της Κρίσης την έχει δώσει στον Υιό Του, γιατί Αυτός έγινε και είναι Υιός Ανθρώπου” (βλ. Ιωάν. 5, 22 και 27).
»Και στη “διαμάχη” αυτή με τον Θεό, βγήκα τελικά νικημένος: Εμένα θα με κρίνει ο Άνθρωπος–Χριστός· Αυτός, που εκπλήρωσε τον Νόμο, Εκείνος που δημιούργησε όλα αυτά.
»Μέχρι εκείνη τη στιγμή πολλές φορές είχα διαβάσει αυτούς τους λόγους, αλλά ποτέ μου δεν τους κατανόησα με αυτή την έννοια.
»Ένιωσα ντροπή. Μεγάλη ήταν και η συστολή μου: Πάντοτε ζούσα σε συνθήκες που ήταν πολύ ευκολότερες από εκείνες που πέρασε όλη η επίγεια ζωή του Χριστού.
»Στ’ αλήθεια! Αυτός έχει το απόλυτο δικαίωμα να κρίνει όλον τον κόσμο. Κανένας δεν Τον ξεπέρασε ποτέ κατά τα παθήματά Του. Εξωτερικά, πολλοί μεν είναι εκείνοι που υπέμειναν και υπομένουν ακόμη και τώρα φρικτά βασανιστήρια μέσα στους θαλάμους των σύγχρονων φυλακών, αλλά ποιοτικά ο δικός Του άδης –ένας “άδης αγάπης”!– είναι (και θα είναι!) οδυνηρότερος όλων των άλλων ανθρώπων…».

~ Γέροντας Σωφρόνιος Σαχαρωφ

Είναι ανάγκη ο χριστιανός να μάθει να πολεμά, να αγωνίζεται εναντίον των εχθρών του. Εχθροί του χριστιανού δεν είναι οι άνθρωποι που είναι γύρω του. Εχθροί του χριστιανού είναι ο διάβολος, είναι ο κόσμος με το αμαρτωλό φρόνημά του. Εχθρός του χριστιανού είναι ο εαυτός του με τις αδυναμίες και τα πάθη του.

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης

«Εάν η γλώσσα αποτελούσε απλώς ένα μέσον επικοινωνίας, πρόβλημα δεν θα υπήρχε. Συμβαίνει όμως ν' αποτελεί και εργαλείο μαγείας και φορέα ηθικών αξιών. Προσκτάται η γλώσσα στο μάκρος των αιώνων ένα ορισμένο ήθος. Και το ήθος αυτό γεννά υποχρεώσεις.
Τη γλώσσα μου έδωσαν Ελληνική.
Το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου.»

Οδυσσέας Ελύτης

Επειδή ο Θεός είναι όλος Αγάπη και όσα έφτιαξε τα άνω και τα κάτω έγιναν από την πολλή Του Αγάπη, δεν ζήτησε τίποτε άλλο από τον άνθρωπο παρά την αγάπη.

Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής.

Λέγει ο αββάς Ισαάκ: "Εγώ δε λέγω, ότι οι εν τη γεέννη κολαζόμενοι τη μάστιγι της αγάπης μαστίζονται. Και τι πικρόν και σφοδρόν το της αγάπης κολαστήριον;"
Να ποια είναι η κόλαση των κολασμένων. Η αγάπη του Θεού!

Ο Θεός σε όλους στέλνει την αγάπη Του. Μα αυτοί που Τον αρνούνται, αυτοί που δεν Τον θέλουν, αυτοί που ζήσανε με εγωισμό και αυτόνομα μιμούμενοι τον διάβολο βιώνουν αυτήν την συγχώρεση του Θεού ως κόλαση, αυτήν την αγάπη Του ως έλεγχο, αυτό το φως Του ως φωτιά, αυτήν την αγκαλιά Του ως φυλακή.
Πρέπει λοιπόν να καταλάβουμε ότι κόλαση και παράδεισος, απώλεια και σωτηρία είναι εξ απόψεως δικής μας και όχι του Θεού. Ο Θεός είναι ο ίδιος και ο Αυτός εις τους αιώνας και σε όλους προσφέρεται, σε όλους δίδεται, με όλους συγχωρείται. Το θέμα λοιπόν είναι: πώς εμείς στα χρόνια αυτά που ζούμε εδώ στη γη διαμορφώνουμε την ύπαρξή μας ώστε να βιώσει μετα θάνατον τον Θεόν, τις ενέργειες του Θεού.

Ο Θεός λοιπόν είναι αγάπη. Είναι μεγάλη βλασφημία να προσπαθούμε να αποδείξουμε ότι ο Θεός είναι εμπαθής όπως εμείς, ότι έχει την δική μας κοσμική δικαιοσύνη, την δική μας εκδικητικότητα. Και τα λέμε όλα αυτά διότι πολλοί χριστιανοί κάνουν αυτό το παράδοξο… στο όνομα του Χριστού να αναθεματίζουν, στο όνομα του Χριστού να υβρίζουν και να είναι έτοιμοι να σταυρώσουν τους άλλους, στο όνομα της Αλήθειας ουσιαστικά να εξυπηρετούν το ψεύδος και στο όνομα της Αγάπης να πράττουν ανομήματα κακίας και μίσους.
Μας αρέσει βλέπεται ο νομικός τρόπος σκέψης και ύπαρξης. Μα αυτή η δικαιοσύνη ξέρετε, στέκει πάνω στον τάφο της αγάπης. Όταν οι άνθρωποι μιλούν για δικαιώματα και υποχρεώσεις, για καθήκον, για βραβεία και τιμωρίες δεν υπάρχει αγάπη, έχει πεθάνει. Όταν μιλούν οι σύζυγοι για δικαιώματα μεταξύ τους δεν υπάρχει αγάπη, το ίδιο και μεταξύ φίλων ή άλλων ανθρώπων.

Ο Κύριος σ’αυτήν την παραβολή (της Κρίσεως) κατα την οποία μας περιγράφει την Δευτέρα Παρουσία Του, έχει τον ρόλο του Ποιμένα. Χωρίζει τα πρόβατα από τα ερίφια μιας και όπως φαίνεται χαρακτηριστικά ούτε τα πρόβατα ξέρουν που να πάνε, ούτε τα ερίφια. Οι σεσωσμένοι απορούν για την σωτηρία τους και οι κολασμένοι για την απώλειά τους. Όλοι απορούν. Πώς σώθηκα; Πώς κολάστηκα; Διότι και οι δύο νομίζουν ότι ζήσανε χωρίς να κάνουν κάτι ιδιαίτερο. Ούτε ιδιαίτερο καλό κάναμε, ούτε ιδιαίτερο κακό κάναμε αντίστοιχα.
Γι’ αυτό και ο Κύριος περιγράφει αυτήν την "αναγκαστική" του παρέμβαση, ώστε να χωριστούν μεταξύ τους αυτές οι δύο κάστες ανθρώπων. Αυτοί που αγάπησαν και αυτοί που δεν αγάπησαν και μείνανε στην καλύτερη περίπτωση στην τήρηση του νόμου. Διότι ο τηρητής του νόμου όντως δεν υποχρεούται να πάει επίσκεψη σε μια φυλακή (σε υποχρεώνει ο νόμος;), ούτε να πάει να βοηθήσει έναν άρρωστο, ούτε να δώσει ένα πιάτο φαϊ σε κάποιον πεινασμένο, ούτε να παρηγορήσει τον πονεμένο, ούτε να αγκαλιάσει τον πληγωμένο. Αυτός όμως που έχει αγάπη το κάνει…και το κάνει ελεύθερα χωρίς κάποιος νόμος να του το λέγει. Μάλλον του το λέγει αυτός ο άγραφος νόμος της Αγάπης που καταργεί κάθε άλλον νόμο.

Άρα θα πει κάποιος ότι αρκεί να αγαπάμε και να μην κάνουμε τίποτα άλλο; Θα απαντήσουμε καταφατικά. Όμως τι σημαίνει αγαπώ; Θα αγαπώ αυτούς που με αγαπούν; Αυτό δεν λέγει κάτι.
Να αγαπώ τους πάντες και τα πάντα. Αυτό ξέρετε τι σημαίνει; Ότι κατ’αρχήν αγαπώ τον Θεό, άρα ζω όπως Αυτός θέλει. Άρα θέλω ότι ο Θεός θέλει. Δεν επιθυμώ πλέον να ζω αμαρτωλά, μάλλον δεν ζω αμαρτωλά αλλά ζω τηρώντας τον λόγο Του. Αγαπώ τον Θεό σημαίνει ότι δεν μπορώ να φανταστώ καμία πτυχή της ζωής μου χωρίς Αυτόν. Παντού και πάντα τον αναζητώ, αδιαλείπτως προσεύχομαι, επικοινωνώ μαζί Του. Τι λέω; Τον τρώω και Τον πίνω συχνά ως μια την πιο μεγάλη ερωτική ένωση που μπορεί να υπάρξει. Αναπνέω και υπάρχω μόνο και μόνο για να Τον δοξάζω. Αυτό σημαίνει αγαπώ τον Θεό.

Αγαπώ τον συνάνθρωπό μου τι σημαίνει; Γίνομαι η ανάπαυση του άλλου, η ειρήνη, το αποκούμπι του, όχι το εμπόδιο της ζωής του, όχι η γκρίνια και η κατήφεια, η στεναχώρια και ο πειρασμός του. Αγαπώ τον άλλον σημαίνει ότι πάντα τον συγχωρώ χωρίς κρατούμενα. Υπομένω τα πάντα έως τέλους, είμαι έτοιμος να σταυρωθώ για χάρη του, όχι για χάρη του παιδιού μου ή κάποιου αγαπημένου αλλά για χάρη του εχθρού μου, αυτού που με αδίκησε, για χάρη αυτού που με εξύβρισε και με κτύπησε.
Αυτήν την αγάπη είχε υπ’ όψιν του ένας αββάς που είπε: Αγάπα και κάνε ότι θέλεις. Διότι εάν αγαπάς μ’ αυτόν τον τρόπο ότι κάνεις θα είναι Χριστομίμητο, η ζωή σου θα μοσχοβολά Χριστό και ο θάνατός σου ανάσταση.

Η αποφυγή απλά του κακού δεν επαινείται από τον Κύριο. Η αδιαφορία είναι κατακριτέα. Το ζητούμενο είναι η πράξη του καλού, το έμπρακτο ενδιαφέρον για τον πλησίον, όποιος κι αν είναι αυτός.
Ο Χριστός θέλει να γίνουμε όλοι Ένα δι' Αυτού.
Αυτό θέλει και μας έδωσε όλα τα εργαλεία για να Τον βοηθήσουμε στον σκοπό Του. Διότι χωρίς την δική μας θέληση, ο Χριστό δεν μπορεί να μας κάνει δικούς Του.
Μακάρι να καταλάβουμε ότι η Σωτηρία μας, δεν είναι υπόθεση ατομική αλλά άνοιγμα καρδιάς προς τους άλλους. Όσο "ηθικός και ενάρετος" κι αν είσαι, εάν δεν μαλακώσει η καρδιά σου, εάν δεν πλατύνει η καρδιά σου για να τους χωρά όλους, τότε δεν θα μπορέσεις να βιώσεις την αγάπη Του, διότι η αγάπη Του τους χωρά όλους, κανείς δεν περισσεύει.
Καρδιά ζητά από εμάς ο Κύριος και μας το θυμίζει την Κυριακή της Κρίσεως η Αγία μας Εκκλησία, διότι ξεχνάμε ότι ως χριστιανοί καλούμαστε να ζήσουμε όπως ο Χριστός, δηλαδή με καρδιά...
Είπε ο Αββάς Παμβώ: “Ο έχων καρδίαν δύναται σωθήναι”.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

"Όχι, δεν θέλω ζηλωτές, ούτε ένθερμους πιστούς, ούτε καθαρούς και ηθικούς, νηστευτές και "ευσεβείς".
Όχι, δεν θέλω ορθόδοξους που δεν είναι χριστιανοί και χριστιανούς που δεν είναι συνάνθρωποι.
Διότι το να είσαι ορθόδοξος προϋποθέτει να είσαι χριστιανός και το να είσαι χριστιανός προϋποθέτει ότι είσαι συνάνθρωπος.
Αμαρτωλούς θέλω, βρώμικους και ανήθικους, που ξέρουν την αμαρτία τους και κλαίνε γνήσια όταν είναι μόνοι τους.
Αμαρτωλούς θέλω που ξέρουν ποιοι είναι και ποιοι δεν είναι.
Που κάνουνε τον φιλότιμο αγώνα τους βήμα βήμα ή και μπουσουλώντας χωρίς να βατολογούν στις προσευχές τους, χωρίς να το παίζουν αυθεντίες, χωρίς να ζούμε με την αλαζονεία των ατομικών τους κατορθωμάτων, χωρίς εγωκεντρικές απαιτήσεις.
Αμαρτωλούς θέλω που ξέρουν ποια είναι η θέση τους μέσα στην Εκκλησία.
Όχι, δεν θέλω "αγίους" που κατακρίνουν καθώς κάνουν αλάδωτο.
Όχι, δεν θέλω "γέροντες" που έχουν αντιεκκλησιαστικό πνεύμα, που πάντα φταίνε οι άλλοι και πάντα οι ίδιοι αυτοανακηρύσσονται σε μάρτυρες και ομολογητές.
Αμαρτωλούς θέλω όπως τον Ληστή, όπως την Μαρία από την Αίγυπτο, όπως την Πελαγία και την Φωτεινή, όπως εκείνη την μυροφόρα πόρνη, όπως τον Τελώνη...
Αμαρτωλούς θέλω που κατάλαβαν το βάθος της αμαρτίας τους και έτσι ζήσανε ως γνήσια παιδιά του Θεού με ταπείνωση, με αγάπη, με ελπίδα, με μετάνοια, με υπακοή, με απλότητα. Που κατάλαβαν στο πετσί τους πως είναι να ζεις χωρίς Θεό και πλέον μόνο αυτόν τον φόβο έχουνε, μην εκπέσουν από την σχέση τους με τον Χριστό.
Ανθρώπους θέλω που κάνανε την ζωή τους θυσιαστήριο αγάπης και αγαθότητας. Κι ας κάνανε και λάθη στην ζωή τους.
Ανθρώπους θέλω που θέλουν ειρήνη και όχι πόλεμο, που φέρνουν ομόνοια και όχι διχασμό, που ποθούν τον Χριστό και όχι κάτι από τον Χριστό, που ζούνε για τον Χριστό και δεν μιλούν για τον Χριστό".

Αρχ. Παύλος Παπαδόπουλος