"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Πώς πρέπει να βγαίνει στο πεδίο της μάχης ο στρατιώτης του Χριστού

Αφού ξυπνήσεις το πρωί, και αφού προσευχηθείς κάμποση ώρα, λέγοντας, Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού ελέησόν με, το πρώτο πράγμα, που έχεις να στοχασθείς είναι αυτό, το να σου φανεί πως βλέπεις τον εαυτό σου περικλεισμένο μέσα σ’ έναν τόπο, και στάδιο, το οποίο δεν είναι άλλο, παρά η ίδια σου η καρδιά, και όλος ο εσωτερικός άνθρωπος· μ’ αυτό τον νόμο, ότι, όποιος εκεί δεν πολεμήσει, να μένει πάντοτε πεθαμένος· και μέσα σ’ αυτό λογάριασε πως βλέπεις εμπρός σου εκείνο τον εχθρό, και εκείνη την κακή σου όρεξη, την οποία αποφάσισες για να πολεμήσεις, και είσαι έτοιμος να πληγωθείς και να πεθάνεις, αρκεί μόνο να την νικήσεις. Και από μεν το δεξί μέρος του σταδίου, νόμισε πως βλέπεις το νικηφόρο σου Αρχιστράτηγο, τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, με την Παναγία του Μητέρα, και με πολλά Τάγματα Αγγέλων και Αγίων και μάλιστα με τον Αρχάγγελο Μιχαήλ.

Από δε το αριστερό, πως βλέπεις τον καταχθόνιο διάβολο, με τους δικούς του δαίμονες, για να σηκώσουν το πάθος εκείνο, και την κακή όρεξη καταπάνω σου, και να σε παρακινήσουν να αφήσεις τον πόλεμο, και να υποταχθείς σ’ αυτό· φαντάσου και πως ακούς μια φωνή, σαν από το φύλακά σου Άγγελο, να σου λέει έτσι · «Εσύ σήμερα πρέπει να πολεμήσεις εναντίον αυτού ακριβώς του πάθους, και των άλλων εχθρών· και μη δειλιάσει καθόλου η καρδιά σου, και φύγεις από τον πόλεμο λόγω φόβου, ή άλλης συστολής, με κανένα τρόπο· γιατί ο Κύριός μας και Αρχιστράτηγός σου Ιησούς, στέκεται εδώ συντροφιασμένος μαζί με όλους τους χιλιάρχους και εκατόνταρχούς του, δηλαδή με όλα του τα ένδοξα τάγματα, για να πολεμήσει όλους τους εχθρούς σου, και να μη τους αφήσει να σε δυναστεύουν ή να σε νικήσουν·

«Κύριος λέει, πολεμήσει περί υμών» (Εξοδ. Ιδ΄ 14). Γι’ αυτό, στάσου στέρεος, βίασε τον εαυτό σου, υπόφερε το βάσανο που θα αισθανθείς καμιά φορά · φώναζε πολλές φορές από τα σπλάχνα της καρδιάς σου· «μη παραδώς με εις ψυχάς θλιβόντων με» (Ψαλμ. Κστ΄ 18). Φώναζε τον Κύριό σου, και την Παρθένο, και όλους τους Αγίους, και Αγίες· και σίγουρα θα νικήσεις· γιατί λέει «Γράφω υμίν, νεανίσκοι, ότι νενικήκατε τον πονηρόν» (Ιωάν. Α΄ β΄ 13). Και αν εσύ είσαι αδύνατος, και συνηθισμένος στα κακά, ενώ οι εχθροί σου είναι δυνατοί, και πολλοί, αλλά, πολύ περισσότερες είναι οι βοήθειες εκείνου, που σε έπλασε και σε λύτρωσε, και από σένα ασυγκρίτως δυνατότερος είναι ο Θεός στον πόλεμο αυτό· όπως έχει γραφεί · «Κύριος κραταιός και δυνατός εν πολέμω» (Ψαλμ. Κγ΄ . Και περισσότερο πόθο έχει αυτός να σε σώσει, από ότι έχει ο εχθρός να σε καταστρέψει. Γι’ αυτό πολέμα, και μη βαρεθείς ποτέ σου τον κόπο. Γιατί από τον κόπο, και από τη βία, και το βάσανο, που αισθάνεσαι για τη συνήθεια, την οποία απέκτησες από το κακό, γεννιέται η νίκη, και ο μεγάλος θησαυρός, με τον οποίο αγοράζεται η βασιλεία των ουρανών, και ενώνεται η ψυχή διαπαντός με το Θεό.

Λοιπόν, άρχισε στο όνομα του Θεού να πολεμάς με τα άρματα της απιστίας του εαυτού σου, και της ελπίδας και θάρρους στο Θεό σου, με την προσευχή, και με τη γύμναση· και περισσότερο με το άρμα της καρδιακής, και νοεράς Προσευχής· το οποίο είναι το, Κύριε Ιησού Χριστέ, όνομα τόσο φοβερό, που σαν μαχαίρι δίστομο στρεφόμενο μέσα στην καρδιά, μαστίζει, και κατακόπτει τους δαίμονες, και τα πάθη. Γι’ αυτό και περί τούτου είπε ο Ιωάννης της Κλίμακος «Ιησού ονόματι, μάστιζε πολεμίους». Με αυτά, λέω, πολέμα εκείνο τον εχθρό, και εκείνο το πάθος, και την κακή όρεξη, που σε πολεμάει · δηλαδή να την πληγώνεις θανάσιμα, πότε με την αντίσταση, πότε με το μίσος, πότε με τις πράξεις της ενάντιας αρετής · και έτσι, να κάνεις πράγμα αρεστό στο Θεό σου · ο οποίος, με όλη τη θριαμβεύουσα εν ουρανοίς εκκλησία, στέκει αόρατα, και βλέπει τον πόλεμό σου· για τον οποίο πόλεμο, δεν πρέπει να λυπάσαι συλλογιζόμενος, αφενός το χρέος που έχουμε όλοι μας να δουλεύουμε, και να αρέσουμε στο Θεό, και αφετέρου, την ανάγκη που έχουμε να πολεμούμε, καθώς σου προείπα. Γιατί, αν απ’ αυτό τον πόλεμο φύγουμε, σίγουρα μέλλουμε να θανατωθούμε.

Έπειτα, και αν φύγεις προς ώραν από τον κατά Θεόν αυτό πόλεμο σαν αποστάτης, και δοθείς στον κόσμο, και σ’ όλες τις τρυφές, και αναπαύσεις της σαρκός· αλλά ύστερα, και παρά τη θέλησή σου πάλι πρέπει να πολεμήσεις· και με τόσες δυσκολίες, που πολλές φορές να ιδρώνει το πρόσωπό σου, και να καταπληγώνεται η καρδιά σου με θανατηφόρες λιποθυμίες. Πότε; Στον καιρό των γηρατειών και του θανάτου σου. Όταν οι δαίμονες, και όλα τα πάθη σου, πρόκειται να σε περικυκλώσουν δυνατά. Και τόσο να σε κατατροπώσουν, που εσύ αδύναμος, ποιον πρώτα να αντιπολεμήσεις, πρόκειται να παραδοθείς σε αιώνιο θάνατο. Γι’ αυτό, μη γίνεις τόσο μωρός, αγαπητέ, ώστε να θέλεις να πολεμάς τότε σε ένα καιρό ανώφελο · αλλά σαν φρόνιμος, υπόμεινε τώρα τον κόπο του πολέμου, για να νικήσεις, να στεφανωθείς και να ενωθείς με το Θεό, και εδώ, και εκεί στη βασιλεία του την ουράνια, «μνήσθητι του Κτίσαντός σε εν ημέραις νεότητος σου, έως ότου μη έλθωσιν αι ημέραι της κακίας σου· και φθάσωσι τα έτη, εν οις ερείς· ουκ έστι μοι εν αυτοίς θέλημα» (Εκκλ. Ιβ΄ 1).

*”Αόρατος Πόλεμος” Αγίου Νικόδημου του Αγιορείτου, Παντοκράτωρ
https://romioitispolis.gr/

"Τέλος, ἡ ἀγάπη εἶναι ἡ ὁλοκλήρωση ὅλων τῶν ἀρετῶν. Ὅποιος ἔχει σωφροσύνη, ἔχει καὶ ταπείνωση καὶ ὑπομονὴ καὶ ἀγάπη. Ὅπου ὑπάρχει ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη, ὑπάρχει ὁ ἴδιος ὁ Θεός".

(Ἀρχιμανδρίτης Θεόκλητος Λεγᾶτος)

Γνωρίζω ένα ίερέα είς τάς Άθήνας!

Γνωρίζω ένα ιερέα εις τας Αθήνας. Είναι ο ταπεινότερος των ιερέων και ο απλοϊκώτερος των ανθρώπων. Διά πάσαν ιεροπραξίαν αν τού δώσης μίαν δραχμήν, ή πενήντα λεπτά, ή μίαν δεκάραν, τα παίρνει. Αν δεν τού δώσης τίποτε, δεν ζητεί. Διά τρεις δραχμάς εκτελεί παννύχιον Ακολουθίαν, Λειτουργίαν, Απόδειπνον, Εσπερινόν, Όρθρον, Ώρας, το όλον διαρκεί εννέα ώρας. Αν τού δώσης μόνο δύο δραχμάς, δεν παραπονείται.

Κάθε ψυχοχάρτι, φέρον τα μνημονευτέα ονόματα των τεθνεώτων, αφού άπαξ τού το δώσης, το κρατεί διά πάντοτε. Επί δύο, τρία έτη εξακολουθεί να μνημονεύη τα ονόματα. Εις κάθε προσκομιδήν μνημονεύει δύο ή τρεις χιλιάδας ονόματα. Δεν βαρύνεται ποτέ. Η προσκομιδή παρ' αυτώ διαρκεί δύο ώρας. Η Λειτουργία αλλάς δύο. Εις την απόλυσιν της Λειτουργίας, όσα κομμάτια έχει εντός τού ιερού, από πρόσφορα ή αρτοκλασίαν, τα μοιράζει όλα εις όσους τύχουν. Δεν κρατεί σχεδόν τίποτε.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
(άπό τό βιβλίο: "Ό παπα Νικόλας Πλανάς", έκδ. «ΑΣΤΗΡ», Άθήνα 1979)

Άγιος Ιωάννης Κροστάνδης: «Η κακία είναι μεταδοτική…»

Η κακία είναι μεταδοτική. Πριν την εκφράσουμε με λόγια ή με έργα, κατοπτρίζεται στο πρόσωπό μας, στα μάτια μας και μεταδίδεται στην ψυχή του ανθρώπου, εναντίον του οποίου την τρέφουμε.
Αν ξερριζώσης μέσα σου το πάθος που έχεις εναντίον του αδελφού σου, ξερριζώνεις το ίδιο πάθος και μέσα του.
Αν ειρηνεύσεις, θα ειρηνεύση και εκείνος.
Πόσο στενή είναι η συνάφεια μεταξύ των ψυχών!
Είχε δίκιο ο Απόστολος να λέγη: «ἐσμὲν ἀλλήλων μέλη» (Εφεσ. δ’ 25).
«εις άρτος έν σώμα οί πολλοί έσμεν» (Α’ Κορ. ι’ 17).
«ἐποίησέ ἐξ ἑνὸς αἵματος πᾶν ἔθνος ἀνθρώπων» (Πράξ. ιζ’ 26).
Έτσι ο Κύριος εντέλλεται: «Αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν» (Ματθ. κβ’ 39). Γι’ αυτόν τον λόγο, η συνάφεια και η αλληλοκατανόησις των ψυχών είναι η βάσις της επιτυχίας ή της αποτυχίας του κηρύγματος.
Αν ο διάκονος του άμβωνος δεν μιλά μες από την καρδιά, αλλά υποκριτικά, οι ακροαταί, σαν από ένστικτο, καταλαβαίνουν την ασυμφωνία ανάμεσα στα λόγια του και στην καρδιά του, στη ζωή του.
Και δεν τα δέχονται, όπως θα τα δέχονταν αν εκείνος εφήρμοζε όσα διδάσκει. Αληθινά, τι στενή επικοινωνία υφίσταται ανάμεσα στις ψυχές!
Αυτός είναι ο λόγος που η αγαθή, καλοπροαίρετος και χριστιανική διάθεσις, ιδίως δε τα καλά έργα, έχουν αντίκτυπο στις ψυχές των άλλων.

Αγίου Ιωάννου της Κροστάνδης
https://simeiakairwn.wordpress.com/

Υπάρχουν σήμερα πραγματικοί χριστιανοί; (Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς)

Υπάρχουν υπάρχουν πολλοί. Eάν δεν υπήρχαν ο λαμπερός ήλιος θα έσβηνε. Αλλιώτικα προς τί θα φώτιζε τόσο πολύτιμο καντήλι σ' ένα θηριοτροφείο; θα χρειαζόμουν πολύ χαρτί για να γράψω τα θαυμάσια παραδείγματα των πραγματικών χριστιανών που συνάντησα στη ζωή μου. Και σ' εσένα πολύς χρόνος να τα διαβάσεις και να γλυκαίνεις την ψυχή σου. Προς το παρόν κοίταξε τον εαυτό σου σε αυτό το ένα παράδειγμα:
Είχαμε πάει το προηγούμενο καλοκαίρι στη Μάτσβα. Σε ένα μικρό σταθμό περιμέναμε το τρένο. Παρατήρησα μία γριά χωριάτισσα δίπλα στις ράγες. Μαραμένο γέρικο πρόσωπο όμως φωτισμένο με εκείνο το παράξενο μυστηριώδες φως που συχνά παρατηρείται στα πρόσωπα πνευματικών ανθρώπων. Τη ρώτησα:
Ποιον περιμένεις αδελφή;

Εεεε! όποιον μου στείλει ο Κύριος είπε εκείνη.

Από τη συζήτηση που ακολούθησε μάθαμε ότι κάθε μέρα ερχόταν στο σταθμό για να δει εάν θα υπάρξει κάποιος φτωχός ταξιδιώτης που να χρειάζεται ψωμί και κλίνη. Και όταν τύχει κάποιος τέτοιος τον δεχόταν με χαρά σαν από τον Κύριο σταλμένο. Και τον πήγαινε στο σπίτι της που βρίσκεται ένα χιλιόμετρο πιο μακριά.

Ακόμα καταλάβαμε από τη συζήτηση ότι εκείνη διάβαζε την Αγία Γραφή, πήγαινε στην εκκλησία στις λειτουργίες, νήστευε και κρατούσε όλο το νόμο του Θεού. Οι γείτονές της ύστερα μας είπαν ότι αυτή η γυναίκα ήταν πραγματική Αγία. Στο τέλος εγώ προσπάθησα να παινέψω την ευαγγελική της φιλοξενία. Όμως πριν τελειώσω εκείνη αναστέναξε και είπε:
Μα δεν είμαστε εμείς οι φιλοξενούμενοί του κάθε μέρα σε ολόκληρη τη ζωή; Και δάκρυα έλαμψαν στα μάτια της.

Ω ελεήμων και γλυκιά λαϊκή ψυχή! Νεαρέ μου φίλε εάν ονομάζεσαι δάσκαλος του λαού μπορείς συχνά και να ντραπείς, όμως εάν ονομάζεσαι μαθητής του λαού δεν θα ντραπείς ποτέ.

Το Άγιο έλεος του Θεού να σε φωτίσει.

Στο νέο δάσκαλο που ρωτά αν υπάρχουν σήμερα πραγματικοί χριστιανοί...

Από το βιβλίο "Δρόμος χωρίς Θεό δεν αντέχεται"
http://agiosgeorgiosavras.blogspot.com/

Περί ἐλεημοσύνης...!

Ἀτένισε τόν ἀδελφόν σου μέ ἀγάπη καί οἰκτιρμούς καί βοήθησέ τον πρόθυμα. Εἶναι μέλος τοῦ Χριστοῦ καί δικό σου ‒«ἀλλήλων μέλη ἐσμέν» (Ἐφ. 4, 25)‒, εἶναι ναός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὁ Θεός τόν ἀγαπᾶ καί τόν ὑπολήπτεται ὅπως καί σένα.

Δέν δίνεις τίποτε τό ἀληθινά δικό σου. Δίνεις ὅ,τι ἀνήκει στόν Θεόν, στά πενόμενα παιδιά τοῦ Θεοῦ!
Δέν εἶσαι τίποτε ἄλλο παρά οἰκονόμος καί διαχειριστής τῆς Θείας περιουσίας. Νά θεωρῆς τόν ἑαυτό σου ταπεινό ὑπηρέτη τῶν «ἐλαχίστων» ἀδελφῶν τοῦ Κυρίου!

Νά μή δίδης στούς ἄλλους ἀνάλογα μέ τήν ἀξία τους, ἀλλά ἀνάλογα μέ τίς ἀνάγκες τους.

Ἡ ἐλεημοσύνη κάνει καλό, πρίν ἀπ᾽ ὅλα, στόν ἴδιο τόν ἐλεήμονα!

Ἀληθινά ἐλεήμων εἶναι ὅποιος ὅλα τά ἐναγκαλίζεται καί δέν ἀφήνει κανέναν ἄνθρωπον ἔξω ἀπό τήν καρδιά του!

Πῶς εἶναι δυνατόν ἀξίως, «μετά πίστεως καί ἀγάπης», νά δεχθῆς μέσα σου τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ὅταν περιφρονῆς καί δέν ἀγαπᾶς τά μέλη Του;

Ὅλοι οἱ Χριστιανοί εἶναι μέλη τοῦ Χριστοῦ, ἀνάμεσά τους καί ὁ πτωχός. Ἀγάπα τά μέλη Του, ἔχε συμπάθεια γι᾽ αὐτά καί ὁ Κύριος θά σέ ἀξιώση τό πλούσιο ἔλεός Του...!

Κάνε τό καλό ἀκόμη καί στούς ἀχαρίστους καί τούς κακούς, ὥστε νά εἶσαι γνήσιο παιδί τοῦ Ὑψίστου…

Τί εἶναι ψευδής εὐγνωμοσύνη στόν Θεό;
Τό νά εὐχαριστῆ κανείς τόν Θεό μονάχα μέ τά χείλη γιά τά ἀγαθά πού ἔλαβε καί νά χρησιμοποιῆ αὐτά τά ἀγαθά μονάχα γιά τόν ἑαυτό του, χωρίς νά νοιάζεται γιά τόν πλησίον του…
Τί νά τίς κάνη ὁ Θεός τίς εὐχαριστίες μας, ὅταν δείχνουμε ἀχαριστία στήν πράξι; Ὅταν δέν δίνουμε στούς ἄλλους ἀπό ἐκεῖνα πού μᾶς δίνει;

Θεία σοφία, τέλος, εἶναι νά μή σωρεύουμε πλούτη γιά τόν ἑαυτό μας, ἀλλά νά δίνουμε στόν φτωχό, ὥστε νά θησαυρίζουμε θησαυρούς ἀσυλήτους καί ἀφθάρτους στόν οὐρανό, ὅπως λέγει τό Εὐαγγέλιο. (Λουκ. 12, 33)

Κύριε, δίδαξέ με νά ἐκτελῶ τά ἔργα τῆς ἀγάπης πρός τόν πλησίον μέ προθυμία καί χαρά καί νά πιστεύω ὅτι προσφέροντας στούς ἄλλους δέν χάνω, ἀλλά κερδίζω… Κύριε, δέξου τίς προσφορές μου στό πρόσωπο τῶν πτωχῶν…

Νά εἶσαι ζηλωτής τῆς ἀγάπης! Ὅλα θά παρέλθουν, ἡ ἀγάπη ὅμως θά μείνη, στόν αἰῶνα, ὅπως καί ὁ Θεός, πού εἶναι Ἀγάπη!

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης

Όσιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης: «Η αγάπη για τον άλλον θα μας σώσει»

Διηγείται ο Όσιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης ότι, μιά μέρα ήταν σε κατάσταση Χάριτος. Και σε αυτήν την κατάσταση που ευρισκόταν, ήλθε ο γέροντας Προκόπιος και του χτύπησε την πόρτα του κελιού του, λέγοντας του:
«Έλα παπά-Εφραίμ να μαγειρέψουμε. Ήλθε η ώρα του φαγητού…».
«Και σκέφθηκα», λέει ο παπά-Εφραίμ, «να αφήσω τα πνευματικά μου καθήκοντα για τα σωματικά; Θα αφήσω τα Ουράνια για τα γήινα;».
Με το που το σκέφθηκα, έφυγε η Χάρις του Θεού!
Μήνες και κλάματα χρειάσθηκαν γιά να επιστρέψει και πάλι.
Αυτό συνέβη για να συνειδητοποιήσω ότι, δεν μπορούμε ούτε Χάρι να έχωμε ούτε να σωθούμε αγνοώντας τον συνάνθρωπό μας...

https://simeiakairwn.wordpress.com/

"Δίχως τον άλλον, δεν φτάνεις στο παράδεισο….."

Η αλήθεια είναι ότι θα ήταν ιδιαιτέρως βολικό για όλους μας, εάν ο Θεός έβαζε ως κριτήριο της σωτηρίας μας, την νηστεία, την προσευχή, τον πνευματικό κανόνα, τις ακολουθίες που μετείχαμε ή τις ομιλίες που ακούσαμε, τα θρησκευτικά βιβλία που διαβάσαμε ή τα μοναστήρια και τους Γεροντάδες που επισκεφτήκαμε. Άλλωστε όλα τα παραπάνω μπορούν παραμορφωμένα από το αρχικό τους νόημα, να αποτελέσουν πράξεις αλαζονείας και έπαρσης που ισχυροποιούν το "εγώ" με πνευματικά επιτεύγματα και κατορθώματα. Δηλαδή γυαλίζουν την βιτρίνα της αυταρέσκειας και αυτοικανοποίησης.

Ο Χριστός όμως στο Ευαγγέλιο της Κρίσεως κάθε άλλο πάρα αυτά ζητάει. Εκείνο που γίνεται κριτήριο της εισόδου μας στην Βασιλεία του Θεού, είναι η αγάπη. Και όχι μια αφηρημένη αγάπη, αλλά η αγάπη στον αδύναμο, ευάλωτο και ξένο της ιστορίας. Σε όλους εκείνους που οι περιστάσεις της ζωής τους έφεραν στην θέση του ανυπεράσπιστου. Ασθενείς, φυλακισμένοι, ξενιτεμένοι και φτωχοί, καταπιεσμένοι, περιθωριακοί και αδικημένοι, πρόσωπα θρυμματισμένα και τραγικά, διψασμένα για αγάπη, δικαιοσύνη και ελευθερία. Όλοι οι κολασμένοι της γης και της ιστορίας, σαρκωμένοι πάνω στο πρόσωπο του Χριστού ζητούν την αγάπη, αποδοχή και αλληλεγγύη μας.

Ο Χριστός ταυτίζεται με όλους τους σταυρωμένους της ιστορίας (Κατά Ματθαίον ΚΕ' 31-46) και ζητάει από εμάς να γίνουμε η «ανάσταση» τους. Ο Χριστιανός δε μπορεί να αδιαφορεί στο άδικο, ούτε να γυρίζει το βλέμμα του απέναντι στην οποιοιδήποτε μορφής βίας. Καλείται από το Θεό να φανερώσει την Βασιλεία των εσχάτων μέσα στην ιστορία. Ακόμη κι εάν η γη αυτή ανθρωπίνως δε μπορεί να γίνει παράδεισος, έχουμε υποχρέωση ως χριστιανοί να μην την αφήσουμε να γίνει κόλαση.
Η εσχατολογική δόξα του Θεού, η Βασιλεία της αγάπης, ενότητας και δικαιοσύνης, πρέπει να σαρκώνεται στην καθημερινότητα των σχέσεων μας, ως αποδοχή, ανεκτικότητα, κατανόηση και συμπερίληψη. Ως αλληλεγγύη και αγωνιστικότητα απέναντι στο κακό και το άδικο αυτού του κόσμου. Δεν μπορώ να μιλάω για τον Θεό εάν δεν μετέχω στην ζωή του άλλου. Εάν δε μοιράζομαι και μερίζομαι τα βάσανα και τους καημούς του, κατά το πρότυπο της κένωσης του Χριστού, που αφήνει τον ουρανό για να λυτρώσει την τραγωδία της γης.

Ο Χριστός κατά τις προτροπές των μαθητών του θα μπορούσε να μην εισέλθει στα Ιεροσόλυμα και να διαφύγει της συλλήψεως και του Σταυρού. Δεν το κάνει όμως. Διότι είναι Εκείνος που μας αποκαλύπτει ότι δεν υπάρχει αληθινή αγάπη δίχως θυσία. Ότι δεν υπάρχει καμία ανάσταση δίχως σταυρό. Κανείς δεν μπορεί να αγαπήσει πραγματικά πάρα μονάχα ως σταυρωμένος. Όλοι οι αναστημένοι υπήρξαν σταυρωμένοι για μια αγάπη.

Η αγάπη όμως προς τον αδελφό, τον ξένο και διαφορετικό, δεν είναι μια απλή υπόθεση. Χρειάζεται άσκηση και προσευχή. Επιλέγω να αγαπήσω και ασκούμε καθημερινά στην διακονία του αδελφού, παλεύω με τα πάθη και τις αδυναμίες μου προσπαθώντας να μεταμορφώσω το σκοτάδι σε φως. Διότι τίποτε το ανθρώπινο δε μπορεί να ελευθερωθεί από την φιλαυτία και τον εγωισμό, εάν δεν το αγγίξει ο Θεός.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

"Άνθρωπος του Χριστού και της αγάπης αυτου"

Όπως κάτω από το ένδυμα ενός προβάτου μπορεί να κρύβεται ένα λύκος έτσι πολλές φορές και κάτω από την ταμπέλα “άνθρωπος της Εκκλησίας” μπορεί να κρύβεται ένας λύκος που με το θρησκευτικό ένδυμα θέλει είτε να καλύψει την κακία του είτε ακόμα να τη βαπτίσει αρετή.

Η φράση ο άνθρωπος της εκκλησίας που τον επικαλούνται κάποιοι σαν θρησκευτικό βιογραφικό , τη χρησιμοποιούν για να δείξουν κάποιο κοινωνικό και θρησκευτικό κύρος, ότι ανήκουν κάπου.
Πολλοί ιερείς έχουμε συναντήσει πολλές οχιές πίσω από πολλά “Ευλογείτε, την ευχή σας” και πολλή αγάπη από ανθρώπους που μπορεί να λένε ότι δεν πιστεύουν ή δεν πάνε τόσο συχνά στην Εκκλησία αλλά η ζωή τους μυρίζει λιβάνι. Είναι άνθρωποι του Χριστού και δεν το έχουν πάρει χαμπάρι που λέμε λαϊκά.

Υπάρχουν και οι άνθρωποι που μπαίνουν στον Ναό και τους νοιάζει το πρόσωπο του Χριστού και του αδερφού, όχι όμως με περιέργεια και τη διάθεση σχολιασμού της ένδυσής του αν είναι κατάλληλη για τον Ναό, αλλά με το ενδιαφέρον να μάθουν τι πληγές έχει, ώστε να μπορέσουν να τον βοηθήσουν να τις θεραπεύσει. Υπάρχουν και αυτοί που κάθονται σε μια ακρούλα, ρουφάνε τον κάθε ψαλμό και την κάθε λέξη του κηρύγματος και όταν βγουν έξω από τον Ναό όλα αυτά θέλουν να τα κάνουν ζωή!
Ας γίνουμε καλύτερα άνθρωποι της αγάπης του Χριστού διότι έτσι και αλλιώς μέλη της Εκκλησίας είμαστε ήδη με το βάπτισμα.
Ας καλλιεργήσουμε λοιπόν την αγάπη του Κυρίου και δεν χρειάζονται πολλά λόγια αλλά έργα....

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου

Γιατί το τραύμα δεν το πολεμάς, απλά το αγαπάς και συμφιλιώνεσαι μαζί του. Του κουβεντιάζεις στις πιο μεγάλες νύχτες της ζωής σου. Το κοιτάς κατάματα κι ας έχει τόσο πυκνό σκοτάδι γύρω σου. Του φιλάς τα χείλη κι ας ματώσουν οι σάρκες σας από τη μάχη. Βηματίζεις μαζί του ως νήπιο που αναζητά την ενηλικίωση του.

Το τραύμα που κουβαλάς σαν ουλή στα στήθη σου, χαράχθηκε την ως βαθιά Απουσία, αποχωρισμό, πένθος και κραυγή απώλειας.
Δεν φταις εσύ που υπάρχει. Μη τα βάζεις με τον εαυτό σου, μην τυραννάς τον ψυχικό ουρανό σου με μαύρες ενοχές. Ούτε είναι εύκολο να μην υπάρχει. Μην αυτομαστιγώνεσαι γιατί δεν τα κατάφερες ή δεν τα καταφέρνεις πάντα με την ίδια επιτυχία. Μη απογοητεύεσαι που πολλές φορές, γυρνάς πάλι από την αρχή. Δεν είναι το μηδέν που σου γελάει, αλλά η δίψα του να γίνει η οδύνη απαρχή για μια νέα μέρα. Ποτέ δεν γυρνάς από την αρχή κι ας είναι κάποιες στιγμές που νιώθεις ότι δεν ξεκίνησες ποτέ. Κι όμως, περπατάς και πορεύεσαι κι μην το καταλαβαίνεις.

Το τραύμα θα στέκει πάντα εκεί. Δεν φεύγει αυτή η παρθενική και πρώιμη βαθιά λαβωματιά. Εσύ μονάχα μπορείς να αλλάξεις την ματιά σου και να το δεις ως ευκαιρία και ευλογία για κάτι άλλο στην ζωή. Εσύ μονάχα με την Χάρι του Θεού, μπορείς να δεις «αλλιώς» τα καρφιά σου. Το θάνατο να τον κάνεις σχέση και το μηδέν αρχή. «Αν μου έλεγε κανείς ότι θα μπορούσα να ζήσω τη ζωή μου, από τα 26 μου μέχρι σήμερα χωρίς να έχω αρρωστήσει, θα το σκεφτόμουν πολύ σοβαρά. Γιατί, ενώ υπέφερα πολύ, έγινα καλύτερος άνθρωπος. Νιώθω ευγνωμοσύνη γι’ αυτό το ”ταξίδι”». (Μανιοκαταθλιπτική ασθενής).

*Από το βιβλίο μου, "Όλα είναι δρόμος" εκδόσεις Αρμός.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος