Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Οι νέοι και το μαρτύριο

Σκέψου, νέε μου, πόσα νέα παιδιά για την αγάπη και την πίστη στον Κύριο Ιησού Χριστό θυσίασαν ευχαρίστως τη ζωή τους, υποβλήθηκαν σε μία σειρά οδυνηρών βασανιστηρίων, υπέμειναν καρτεροψύχως εξευτελισμούς και ταπεινώσεις και τέλος πέθαναν με φρικτούς πόνους. Ποιος δεν θαυμάζει τους Τεσσαράκοντα Μάρτυρες, που μαρτύρησαν στη Σεβάστεια της Μικράς Ασίας επί αυτοκράτορος Λικινίου (320 μ.Χ.);

Οι τύραννοι επινόησαν ένα νέο είδος οδυνηρού θανάτου. Κοντά στη Σεβάστεια υπήρχε λίμνη που τον χειμώνα ήταν παγωμένη. Τι έκαμαν οι τύραννοι; Τους απογύμνωσαν και σε καιρό βαρύτατου χειμώνα, που η λίμνη ήταν παγωμένη και το ψύχος δριμύ, τους έβαλαν στην παγωμένη λίμνη για να πεθάνουν ολίγον κατ’ ολίγον από το ψύχος.

Από το ψύχος τα μέλη τους σιγά-σιγά νεκρώνονταν. Το αίμα συγκεντρωνόταν στην καρδιά, και τα πόδια και τα χέρια παγωμένα ήταν σχεδόν νεκρά. Ένας σουβλερός πόνος διαπερνούσε την καρδιά τους, που σιγά-σιγά εξασθενούσε, και ένας-ένας οι καλλίνικοι μάρτυρες έπεφταν νεκροί. Όμως δεν υποχωρούσαν στην οδύνη του ψύχους, αλλά έμεναν σταθεροί στην πίστη αναμένοντας υπομονετικά τον θάνατο, ο οποίος θα τους μετέφερε στην πραγματική ζωή. Μέχρις ότου ανατείλει ο ήλιος όλοι σχεδόν είχαν μαρτυρήσει και είχαν λάβει παρά του δικαιοκρίτου Θεού τη λιτή δάφνη του μάρτυρος, πλην ενός, του Μελίτωνος, ο οποίος εύρωστος όντας είχε επιζήσει του οδυνηρού αυτού θανάτου.

Σκέψου και τους Δέκα Μάρτυρες που μαρτύρησαν στην Κρήτη επί αυτοκράτορος Δεκίου (250 μ.Χ.). Αφού υπέφεραν ραβδισμούς και γρονθοκοπήματα και εμπτυσμούς, τους έσπασαν τα δόντια, τέλος δε αποφάσισαν να τους αποκεφαλίσουν. Την τελευταία νύχτα συμφώνησαν οι καρτερόψυχοι και ανδρείοι αυτοί μάρτυρες να την διέλθουν γονατιστοί προσευχόμενοι. Δεν έδωσαν ύπνο στα βλέφαρά τους, αλλά προσκαρτερούντες στην προσευχή ανέμεναν τον θάνατο που θα τους ένωνε με τον Κύριο Ιησού Χριστό, τον οποίο τόσο είχαν αγαπήσει και στον οποίο βιάζονταν να πορευθούν.

Ένας από τους Δέκα Μάρτυρες, ο Πομπήιος, ήταν νέος μόλις 16 χρόνων. Αλλ’ όμως ο πιο θερμός στην πίστη. Γενναίος όντας ενθάρρυνε και εμψύχωνε και τους υπολοίπους. Όταν δε το πρωί τους παρέλαβαν οι στρατιώτες για να τους εκτελέσουν, είδαν με θαυμασμό ότι το χώμα στο οποίο ήταν γονατιστός ο Πομπήιος είχε σχηματίσει δυο μικρά κοιλώματα από τη δύναμη της προσευχής.

Να θυμάσαι και τον Τιμόθεο, τον μαθητή του Παύλου. Είκοσι χρόνων προχειρίζεται επίσκοπος Εφέσου και στεφανώνει την ιερατική του διακονία με το στεφάνι του μάρτυρος.

Έχοντας όλους αυτούς τους πιστούς νέους κατά νου, τους σθεναρούς και ενδόξους μάρτυρες, που θεώρησαν τα «πάντα σκύβαλα ίνα Χριστόν κερδήσωσι», αγωνίζου και συ ως πιστός στρατιώτης Χριστού να τηρήσεις τις εντολές του Θεού και να προοδεύσεις στην θεοσέβεια και την κατά Χριστόν ζωή. Μην επηρεάζεσαι από τα συνθήματα και το πνεύμα του αιώνος τούτου.

Μη μιμείσαι τους συνομηλίκους σου που ζουν μακριά από τον Θεό και επιχειρούν να σε παρασύρουν σε μια ζωή χωρίς νόημα και ελπίδα. Αγάπησε τη θυσία και τον Σταυρό και φεύγε τις απολαύσεις και την άνετη ζωή. Έχε συχνή την αναφορά σου στον Θεό, ο οποίος είναι ο πλάστης σου, ο στοργικός πατέρας και το σταθερό θεμέλιο στο οποίο μπορείς να οικοδομήσεις τον πύργο της ζωής σου, το κάστρο των ονείρων σου.

Οι συμπληγάδες του κακού από παντού σε περισφίγγουν και οι προκλήσεις της αμαρτίας δελεαστικές και ελκυστικές σου δείχνουν δρόμους ξένους προς τις αρχές σου και τις επιταγές της συνειδήσεώς σου.

Μιμήσου τον Ιωσήφ, ο οποίος δούλος όντας στον Αιγύπτιο Πετεφρή προτίμησε να φύγει γυμνός αφήνοντας τα ρούχα του στα χέρια της αφέντισσάς του παρά να αμαρτήσει λέγοντας: «Πώς ποιήσω το ρήμα τούτο κατενώπιον του Θεού μου;»

Έτσι ζώντας και πολιτευόμενος, η ζωή σου θα είναι μια κατάκαρπη ελιά που θα γέρνει από τους καρπούς των ευλογιών και των δωρεών του Θεού, μια πηγή δροσιάς και ευλογίας για την οικογένειά σου, τους φίλους σου και όλο τον κόσμο.

Είθε ο Κύριος, το αμετακίνητο της ιστορίας κέντρο, ο εξουσιαστής των αιώνων, από τα πύρινα δάχτυλα του οποίου κινούνται τα νήματα των γεγονότων, να σε ενισχύει, φωτίζει, κατευθύνει σε κάθε έργο αγαθό και να σε διαφυλάττει κάτω από την άτρωτη ομπρέλα της χάρης του όλες τις ημέρες της ζωής σου.

Από το βιβλίο: † Αρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλου, ΛΟΓΟΙ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣ Α’. Έκδοση Φιλ. Σωματείου «Ιωάννης ο Χρυσόστομος», Λάρισα 2015.

[toula]

…παρέδωσε το πνεύμα του μπροστά στην εικόνα της Παναγίας Παρθένου…

Ο π. Σίλβεστρος της μονής του Ντουράου, καταγόταν από την επαρχία Νεάμτσς της Ρουμανίας. Ήταν τόσο ταπεινός και υπάκουος, ώστε όλους τους ωφελούσε με την πραότητα και τη μοναχική διαγωγή του. Γράμματα δεν γνώριζε. Προσευχόταν διαρκώς και εργαζόταν στον κήπο. Είχε μεγάλη ευλάβεια στην Υπεραγία Θεοτόκο. Στην εικόνα της προσευχόταν κάθε μέρα λέγοντας:
– Μητέρα του Κυρίου, βοήθησε με τον αμαρτωλό! Κυρία Θεοτόκε, δος μου καλό τέλος!
Κατόπιν ασπαζόταν την εικόνα της και πήγαινε στο διακόνημα του.

Όταν έγινε ενενήντα ετών έχασε την ακοή του. Αλλά από την εκκλησία ποτέ δεν απουσίαζε. Μια μέρα τον ρώτησαν οι πατέρες:
– Πώς σηκώνεσαι τη νύχτα στον όρθρο, π. Σίλβεστρε, αφού δεν ακούς την καμπάνα;
– Έχει για μένα τον αμαρτωλό πρόνοια η Υπεραγία Θεοτόκος. Όταν κατακλιθώ λέω: Κυρία Θεοτόκε, σήκωσε με για την αγία προσευχή! Και τα μεσάνυχτα, όταν χτυπάη το σήμαντρο για τον όρθρο, κάποιος με αγγίζει λίγο και αμέσως σηκώνομαι!

Μερικές φορές έλεγε στους πατέρες:
– Άραγε γιατί δεν έρχεται πια σε μένα ο θάνατος; Φαίνεται ότι, σαν αμαρτωλός που είμαι, δεν με έχει συγχωρήσει ακόμη ο Θεός! Πατέρες, προσευχηθήτε για μένα.
Και λέγοντας αυτά έκλαιγε.

Αγωνίσθηκε στο μοναστήρι του Ντουράου περισσότερο από είκοσι χρόνια. Τον αγαπούσαν όλοι, γιατί ήταν ενάρετος και άκακος. Και όπως αγία ήταν η ζωή του, το ίδιο ήταν και το τέλος του.

Το φθινόπωρο του 1919, όταν ήσαν όλοι στον όρθρο και έψαλλαν «Την τιμιωτέραν των Χερουβείμ…», ο π. Σίλβεστρος έκανε μετάνοιες, όπως συνήθιζε, στην εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Κατόπιν γονάτισε με το πρόσωπο στο έδαφος. Οι πατέρες νόμισαν ότι τον πήρε ο ύπνος. Στο τέλος της ακολουθίας τον πλησίασαν και του είπαν:
– Σήκω, π. Σίλβεστρε, τελείωσε ο όρθρος!
Αλλά ο π. Σίλβεστρος είχε παραδώσει το πνεύμα του μπροστά στην εικόνα της Παναγίας Παρθένου!
Τότε οι πατέρες τον τύλιξαν με τον μανδύα, τον έβαλαν στο μέσο της εκκλησίας και την τρίτη μέρα τον κατευόδωσαν για την αιώνια πατρίδα.

Ρουμανικό Γεροντικό

“Χαρίσματα και Χαρισματούχοι”, Ι. Μονή Παρακλήτου, τόμος Β΄, σ. 235-236
https://romioitispolis.gr/

[toula]

π. Στεφανος Αναγνωστόπουλος: «Ιστορίες για κηρύγματα που δεν ελέχθησαν»

π. Στεφανος Αναγνωστόπουλος:

Τελείωσε το κήρυγμα, τελείωσε και η Θεία Λειτουργία και μοιράστηκε το αντίδωρο.
Κάποια κυρία, τη στιγμή που έπαιρνε το αντίδωρο από το χέρι μου, είπε: "Πάτερ θέλω να σας δω στο τέλος, θα σας περιμένω".
Πράγματι στο τέλος την συνήντησα.

Σας τα λέγω αυτά, διότι προχτές το βράδυ, ψάχνοντας το αρχείο μου, βρήκα ένα φάκελο που έγραφε: «Ιστορίες για κηρύγματα που δεν ελέχθησαν». Έτσι βρήκα και την ιστορία που σας άρχισα και που είναι αληθινή.
Η κυρία λοιπόν αυτή ήλθε να επιβεβαιώσει εμπράκτως όσα ελέχθησαν από την αθλιότητά μου σε κείνο το κήρυγμα.
Είχε πολύτεκνη οικογένεια. Ο σύζυγός της, αυτή και έξι παιδιά. Σύνολον οκτώ.
Ο μικρότερός της γιός, ο Γιωργάκης, που ήτο τότε ετών δώδεκα, προσεβλήθηκε από καλπάζουσα λευχαιμία.
Ξέχασα να σας πω ότι κατήγοντο από μια κωμόπολη που ευρίσκετο στα σύνορα μεταξύ Αρκαδίας και Μεσσηνίας.
Μόλις αρρώστησε το παιδί οι γιατροί από την Καλαμάτα, συνέστησαν αμέσως να έλθει στο αντικαρκινικό νοσοκομείο του Μεταξά.
Ήταν τότε το έτος 1970.
Έτσι το έφεραν στο νοσοκομείο.
Ύστερα από λίγες μέρες είπαν οι γιατροί στους γονείς ότι το παιδί σε δυο τρείς μέρες θα πεθάνει. Είχε ήδη πέσει σε κώμα.
Αμέσως εκείνη η ευλογημένη μάνα, σε συνεννόηση με τον άντρα της και τα δυό της τα παιδιά τα πιο μεγάλα, που ήταν εικοσιτριών και εικοσιπέντε ετών, πήραν την απόφαση να πάρουν το παιδί τους. Υπέγραψαν, πήραν εξιτήριο,.. και με πολλή προσευχή μετέφεραν το παιδί τους που εξακολουθούσε να ήταν σε κώμα, στο χωριό τους.
Έκαναν μια σύσκεψη όλοι μαζί, και πήραν μια καταπληκτική απόφαση που φανέρωνε και την μεγάλη τους πίστη.

Σ' ένα μικρό βουνό, απέναντι από την κωμόπολη, στην κορφή του ήταν κτισμένο ένα ερημοκκλήσι της Θείας Μεταμορφώσεως.
Εκεί λοιπόν μετέφεραν το παιδί τους.
Το ξάπλωσαν μπροστά στο τέμπλο και κάτω από τις εικόνες της Μεταμορφώσεως και της Παναγίας.
Η εικόνα πάντοτε του Αγίου που γιορτάζει ένας ναός, ή είναι αφιερωμένο σε μια εορτή Θεομητορική ή Δεσποτική, είναι πάντοτε όπως βλέπω εγώ, όπως είμαι εγώ δεξιά μου, και όπως βλέπετε εσείς αριστερά, δίπλα στην Παναγία δηλαδή, ήταν η εικόνα της Μεταμορφώσεως και εδώ μπροστά που βρίσκονται τα παιδιά, ξάπλωσαν το δικό τους το παιδάκι.
Έβαλαν λοιπόν ένα στρωματάκι και το σκέπασαν με δυο τρείς κουβέρτες.
Και άρχισαν και οι οκτώ νηστεία, αγρυπνία και προσευχή με πίστη.
Νηστεία με τελεία ασιτία.
Χωρίς ψωμί,
χωρίς φαΐ,
χωρίς νερό.

Υπήρχε στο Αναλόγιο ένα παλιό Ωρολόγιο... μου φέρνετε παρακαλώ ένα Ωρολόγιο...και το Μηναίο του Αυγούστου, διότι μόνον αυτό χρειάζετο, αφού και το παρεκκλήσι ήταν αφιερωμένο στην εορτή τη μεγάλη, τη Δεσποτική, της Θείας Μεταμορφώσεως του Κυρίου.

Προσευχή λοιπόν όλο το εικοσιτετράωρο, την ημέρα όλοι μαζί και το βράδυ με βάρδιες, δύο δύο ή ένας ένας.

Διάβαζαν τα γράμματα της έκτης Αυγούστου, δηλαδή της εορτής της Μεταμορφώσεως, του Εσπερινού και του Όρθρου, και το Ωρολόγιον ολόκληρο από την αρχή μέχρι το τέλος, αυτό το βιβλίο δηλαδή, το χοντρό που βλέπετε.
Το άρχιζαν απ’ την αρχή και το τελείωναν.
Και όταν το τελείωναν πάλι από την αρχή.
Μέχρι το τέλος και πάλι από την αρχή μέχρι το τέλος και ούτω κάθε εξής.

Τις πρώτες μέρες άντεξαν τα τρία τους παιδιά, ετών δεκατεσσάρων, δεκαεπτά και δεκαεννιά, και από την τετάρτη ημέρα άρχισαν να πίνουν μόνο νερό από μια παρακείμενη πηγή.
Οι γονείς και τα δυό μεγάλα αδέλφια κράτησαν την τελεία αποχή.
Στο τέλος κάθε προσευχής ζητούσαν από τον φιλάνθρωπο Κύριο και από τα μητρικά σπλάχνα της Υπεραγίας Θεοτόκου να κάμουν το θαύμα τους.
Η νηστεία, η προσευχή, η αγρυπνία, τα δάκρυα της μετανοίας, ...προσέξτε τι μου είπε, δάκρυα μετανοίας έριχναν... ομολογούσαν εις τον Θεόν και εις την Παναγία ότι ήσαν αμαρτωλοί και ότι εξαιτίας της αμαρτίας των αρρώστησε το παιδί τους, και η ζωντανή πίστις, ήσαν συνεχείς και ακλόνητες καταστάσεις μέσα στην καρδιά τους.

Την εβδόμη νύχτα, την ώρα που διάβαζαν τον Όρθρο, της έκτης Αυγούστου, της εορτής δηλαδή της Μεταμορφώσεως, και ήσαν όλοι ξυπνητοί εκτός από το δωδεκάχρονο αγόρι, που εξακολουθούσε να ευρίσκετο σε κώμα, ξαφνικά φωτίστηκε όλο το εκκλησάκι με ένα φως υπερκόσμιο. Πιο φωτεινό και πιο λαμπερό και από αυτόν τον ήλιο!!!

Βουβάθηκαν όλοι τους από την έκπληξη και τον θαυμασμό, ενώ συγχρόνως τα μάτια τους ήσαν στραμμένα στην εικόνα της Θείας Μεταμορφώσεως.
Και τότε εντελώς απροσδόκητα, βγήκε μια ολόλαμπρη ακτίνα, μια φοβερή αστραπή, η οποία έπεσε πάνω στο ξαπλωμένο παιδί!

Αυτό το γεγονός, ζήτημα μου είπε η ευλογημένη αυτή μητέρα αν κράτησε δέκα δευτερόλεπτα. Ξανάγινε σκοτάδι με μοναδικό φως το φως απ’ τα καντήλια, και τα κεριά που κρατούσαν για το διάβασμα.
Και τότε ακούστηκε η φωνή του αρρώστου παιδιού να φωνάζει:
Μαμά, μπαμπά, που είστε;»!!!

Έτρεξαν αμέσως κοντά του και κλαίγοντας το αγκάλιασαν.
"Διψώ», ψιθύρισε, «διψώ». «Πεινάω».

Το παιδί συνήλθε.
Έγινε τελείως καλά!!!
Ο Θεός έκαμε το θαύμα του!

Ευλογημένοι τέτοιοι γονείς που παίρνουν τέτοιες αποφάσεις ηρωικές.
Ευλογημένα και τέτοια αδέλφια που συνακολουθούν τέτοιους γονείς.
Ευλογημένη οικογένεια.
Ήπιαν όλοι τους λίγο νερό, λίγο ψωμάκι πολύ λίγο, ένα τέταρτο της φετούλας για να συνέλθουν λίγο.

Το πρωί κατέβηκαν στο χωριό δοξάζοντας το Θεό, φροντίζοντας πλέον για την πλήρη αποκατάσταση της υγείας του παιδιού.
Την άλλη μέρα όμως οι γονείς, είπαν στα παιδιά τους το εξής: "Φροντίστε σεις το Γιωργάκη, και μείς θα επιστρέψουμε στο εκκλησάκι της Μεταμορφώσεως, για να ευχαριστήσουμε το Θεό, για ένα ακόμα τριήμερο με τελεία και πάλι ασιτία".
Και έτσι έγινε.

Θυμάστε τους δέκα λεπρούς;
Ο ένας επέστρεψε από τους θεραπευμένους για να ευχαριστήσει τον Κύριο. Ο ένας.
Στα δύο χρόνια που είχαν περάσει από τότε, το παιδί τους ήταν, έγινε τελείως καλά, υγιέστατο, χωρίς ίχνος της φοβερής εκείνης αρρώστιας του καρκίνου του αίματος, που λέγεται λευχαιμία.

Κήρυγμα π.Στεφανου Αναγνωστόπουλου

[toula]

Θα ακούσουμε αυτές τις μέρες πολλά, τρελά, παράλογα και απίστευτα. Το κόψε –ράψε είναι η νέα μέθοδος άρνησης της ασκήσεως και της θεραπείας στον Ορθόδοξο δρόμο.
Φράσεις του στυλ : «Δεν έχουν σημασία οι νηστείες αλλά η καρδιά μας», «Τα εξερχόμενα βλάπτουν όχι τα εισερχόμενα», «Εγώ θα νηστέψω έτσι για αποτοξίνωση» κλπ θα έχουν τις πρώτες θέσεις σε πηγαδάκια και κουβέντες μετά τον χαιρετισμό: «Καλή και ευλογημένη Σαρακοστή».

Διαβάζουμε πολλά άρθρα ακόμα και πνευματικών ανθρώπων που λένε: “Δεν πειράζει να μην κάνεις νηστεία αρκεί να μην κατακρίνεις”. Αυτό δεν γίνεται. Γαστριμαργία και αρετή δεν μπορούνε να πάνε μαζί. Όπως κουτσομπολιό, κατάκριση και νηστεία δεν πάνε μαζί , διότι σημαίνει ότι η νηστεία δεν γίνεται σωστά, από κάπου μπάζει. Από την άλλη, αυτοί που περιορίζουν τη νηστεία μόνο στο φαγητό μάλλον δεν έχουν μελετήσει την ορθόδοξη θεραπευτική και τα λόγια των Αγίων Πατέρων.
Στην πίστη μας τα πράγματα είναι απλά, καθαρά , ξάστερα και αληθινά. Η άσκηση είναι μητέρα του αγιασμού. Νηστεία σημαίνει πείνα για τον Θεό όπως έλεγε και ο μακαριστός π. Αλέξανδρος Σμέμαν. Η νηστεία αφορά όλες τις αισθήσεις, δεν είναι κοιλιακό το θέμα. Ο αγώνας της νηστείας πάει μαζί με την εγκράτεια και αυτά είναι τα δύο χαλινάρια για να χαλιναγωγήσουμε τον << Βουκεφάλα >> των παθών που έχουμε μέσα μας. Νηστεία σημαίνει ότι θα πονέσουμε γι’ Αυτόν που αγαπάμε και θυσιάστηκε για εμάς, όχι μόνο στο πλαίσιο της τιμής για Εκείνον αλλά για να θεραπευτούμε και να Του μοιάσουμε. «ἅγιοι γίνεσθε, ὅτι ἐγὼ ἅγιός εἰμι» (Λευϊτ. 20,7,26 & Α΄ Πέτρ. 1,16)

Θα πονέσει το σώμα, η ψυχή, θα λιώσουμε στην προσευχή, θα γονατίσουμε στις μετάνοιες, θα μελετήσουμε Αγία Γραφή και Πατέρες, θα κάνουμε στην άκρη αυτά που μας αρέσουν και θα χτυπήσουμε ευθέως τη << λερναία ύδρα >> των παθών κατακέφαλα. Να κλείσουμε ραντεβού με τους πνευματικούς για να πάρουμε τον χάρτη και τις σωστές κατευθύνσεις ώστε να φτάσουμε νικητές την ημέρα της Αναστάσεως. Θα περπατήσουμε αυτά τα σαράντα σκαλοπάτια της Σαρακοστής δίνοντας αίμα για να λάβουμε πνεύμα.
Δεν επιβάλλει η Εκκλησία τη νηστεία, αντίθετα προτείνει ελεύθερα έναν τρόπο για να ζήσω με τον Θεό θεραπεύοντας τον εαυτό μου. Μπορώ αλλά δεν θέλω να φάω όχι γιατί είναι κακό το φαγητό αλλά γιατί δεν μπορώ να ασχολούμαι με τα επίγεια και υλικά αλλά με τα επουράνια και τα αιώνια.

Νηστεία στον ορθόδοξο δρόμο σημαίνει να πονέσω, να διαλυθώ, να συντριβώ, να κλάψω, να κοντραριστώ στα ίσα με τον εαυτό μου και τα πάθη μου. Οποιαδήποτε άλλη θεώρηση είναι ειδωλολατρία, δηλαδή αθεΐα.
Και για να κλείσουμε με λίγο πνευματικό χιούμορ. Νηστεία με γαλατάκι αμυγδάλου στον καφέ, τυράκι νηστίσιμο, αστακό , χαβιάρι δεν γίνεται. Δηλαδή με << ασκητικό φρόνημα ανέσεως >> κοροϊδευόμαστε. Όπως επίσης άλαδο από τη μια και κατάκριση από την άλλη δεν οδηγούν πουθενά. Σαν να πηγαίνεις γυμναστήριο για να κατέβεις σε ολυμπιάδα και μετά την προπόνηση να πηγαίνεις και τρως το καταπέτασμα και να σε βρίσκουν λιπόθυμο από το μεθύσι στη μέση του δρόμου. Με το να πάμε απλά στους Χαιρετισμούς, να στολίσουμε Επιταφίους και να πάμε να κοινωνήσουμε Μ. Πέμπτη ή Μεγάλο Σάββατο ανεξομολόγητοι δεν γίνεται τίποτα. Κοροϊδεύουμε τον Χριστό, τον εαυτό μας και δεν γίνεται κάτι. Ή όλα ή τίποτα….ή θα μπούμε ερωτικά στον αγώνα της μετανοίας ή καλύτερα να κάτσουμε σπίτι μας. Με εξωτερικές εκφράσεις του φαίνεσθαι αλλά με απουσία καρδιάς Χριστό δεν μπορούμε να γνωρίσουμε.

Η μόνη ασυγχώρητη αμαρτία είναι η βλασφημία του Αγίου Πνεύματος δηλαδή η αμετανοησία. Αν δεν θέλω να αλλάξω, οι 40 αυτές μέρες είναι απλά ένας αριθμός στο ημερολόγιο και τίποτα περισσότερο. Αν θέλω να αλλάξω, οι μέρες αυτές γίνονται 40 σκαλοπάτια για τον ουρανό.
Ας αγωνιστούμε αυτές τις μέρες, ας προσπαθήσουμε να περιπλανηθούμε στον βυθό των ουσιαστικών νοημάτων της υμνολογίας της περιόδου αυτής και όταν με την άσκηση έχουμε κάνει τον κατάλληλο χώρο υποδοχής μέσα μας τότε θα συναντήσουμε τον Χριστό.
Οι καρποί της ασκήσεως την περίοδο αυτή θα φανούν την λαμπροβδομάδα δηλαδή την εβδομάδα της διακαινησίμου πόσο καινούργιοι γίναμε τελικά .

Να νηστέψουμε αγαπητοί μου από την φθορά του κόσμου ώστε να “φάμε” και να απολαύσουμε την αιωνιότητα.
Σαρακοστή : 40 μέρες αγκαλιά με τον Σταυρό όχι από βάσανο αλλά από έρωτα.
Καλό αγώνα, καλή και ευλογημένη Σαρακοστή σε όλους !

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου
Με άσκηση του «Κολωνακίου», ή με σταυρικό έρωτα ; - ΕΥΧΗ.gr

[toula]

Η ζωή είναι μια συγνώμη...

Ξεκινάει η μεγάλη σαρακοστή και μια ημέρα πριν μπούμε στο αγώνα της νηστείας και προσευχής, η εκκλησία μας ζητάει να συγχωρεθούμε μεταξύ μας. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται σπουδαία σκέψη, ώστε να συνειδητοποίηση κανείς, για ποιο λόγο το κάνει αυτό η εκκλησία; Πως θα μπεις στην νηστεία και την προσευχή εάν δεν έχεις μάθει να συγχωρείς; Τι νόημα έχει να ψάχνεις τον Θεό εάν δεν μπορείς να αποδεχθείς τις αδυναμίες του άλλου ή όπως ωραία μας λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, « πως ζητάς να αγαπήσεις τον Θεό που δεν βλέπεις ενώ δεν αγαπάς τον συνάνθρωπο σου που βλέπεις; Είσαι ψεύτης..»
Πώς θα προχωρήσεις πνευματικά με κακία και εκδίκηση στην καρδιά σου; Ο άλλος δεν είναι εχθρός σου αλλά ο συνάνθρωπος σου. Ναι ξέρω πολλές φορές σε φέρει στα όρια σου, αλλά προσπάθησε να πλατύνεις αυτά τα όρια της καρδιά σου ώστε να συγχωρεί, να ξεχνά το κακό, να μην ζητά εκδίκηση. Δεν μπορούμε με όλους να είμαστε φίλοι, δεν είναι ρεαλιστικό, αλλά δεν είναι ανάγκη να γίνουμε και εχθροί.

Ούτε ο άλλος είναι ο Θεός σου, μην μπερδεύεσαι είναι ο σύντροφος σου. Εσύ είχες την ανάγκη να τον δεις τέλειο, άγγελο και Θεό. Τις δικές σου ανάγκες εξυπηρετούσες όταν από έρωτα τον φώναζες «Άγγελο και Θεό..». Αυτός δεν σου παρουσιάστηκε ποτέ ως τέτοιος ; Οπότε κατάλαβε ότι είμαστε όλοι άνθρωποι, με αδυναμίες και πάθη. Έχουμε όμως και φως, χαρά και χαρίσματα. Κράτα τα καλά και άφησε το κακό να φύγει. Κι εάν δεν μπορείς να το διώξεις τουλάχιστον μάθε να το διαχειρίζεσαι. Γιατί η ζωή είναι μια βαθιά κατανόηση, μια μεγάλη συγνώμη, μια τεράστια αγκαλιά προς όλους και όλα.

Το μυστικό για να συγχωρέσεις τον άλλον, είναι να αποδεχτείς τον εαυτό σου. Να αγαπήσεις και να δεις τον εαυτό σου όπως σε βλέπει ο Θεός. Αυτό είναι η θεραπεία. Και τα μάτια του Θεού δεν κοιτάνε το παρελθόν ή μόνο το παρόν σου, που ίσως να είναι και χάλια, αλλά σε βλέπουν στον μέλλον, σε αυτό που δεν έγινες ακόμη αλλά που θα γίνεις. Τι ωραίο να σε αγαπάει κάποιος όχι μόνο για αυτό που ήσουν ή είσαι, αλλά κι γι’ αυτό που μπορείς να γίνεις. Τότε σε πιστεύει, σε ενισχύει και δυναμώνει. Αυτή είναι η αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο. Ο Θεός μας πιστεύει ακόμη κι όταν εμείς δεν πιστεύομε σε Εκείνον.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Πολλοί άνθρωποι έχουνε ζήσει "έντονες" ζωές.

Μα η αλήθεια είναι ότι η πιο έντονη ζωή είναι αυτή που βιώνει κάποιος που έχει πραγματική σχέση με τον Θεό.
Είναι οι στιγμές που μέσα στην προσευχή βρίσκει τον Δημιουργό του, πλαταίνει η καρδιά του, φωτίζεται ο νους του, ανοίγουν τα μάτια του.
Είναι οι στιγμές που έρχεται αντιμέτωπος με τους προσωπικούς του δαίμονες. Παλεύει, πληγώνεται μα δεν τα παρατά. Αγωνίζεται όχι μόνο για τον εαυτό του αλλά και τους γύρω του, ζει όχι για το συμφέρον του αλλά για το κοινό καλό, τοποθετεί τον εαυτό του κάτω από όλους στο ύψος του σταυρού και εκεί ειρηνεύει χωρίς γογγυσμούς.
Βλέπει την ζωή στο βάθος της, πίσω από τους τοίχους των ψεύτικων σχέσεων, των ανούσιων χαρών, των ειδωλοποιημένων παθών.
Ναι, είναι έντονη η ζωή αυτή, διότι οι συγκινήσεις που βιώνεις δεν είναι του κόσμου τούτου αλλά καταστάσεις που αγγίζουν το υπέρλογο.

Ναι, είναι έντονη η ζωή αυτή, μα είναι και όμορφη. Διότι δεν συμβαίνει πάντα μια έντονη ζωή να είναι και όμορφη. Αυτή όμως η ζωή, μαζί με τον Χριστό, για τον Χριστό είναι γεμάτη κάλλος.
Το κάλλος της Χάριτος που δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα πάνω σε αυτή την ολιγόχρονη ζωή μας.
Κι όταν ο άνθρωπος ζει μέσα στην Χάρη, τότε όλα βιώνονται έντονα μέσα σε μια απαλότητα, τότε όλα διακρίνονται και εκτιμούνται ορθά, τότε η ζωή παίρνει ζωή και η καθημερινότητα γίνεται μια μοναδική σταυροαναστάσιμη εμπειρία που βλέπει την αιωνιότητα και χαμογελά.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Καμία νηστεία δεν μπορεί να μας ωφελήσει εάν πρώτα δεν συγχωρεθούμε. Πρώτα χρειάζεται να τακτοποιήσουμε τις πνευματικές οφειλές μας προς τους άλλους και προς τον Θεό και μετά να ασκηθούμε.
Όπως η προσευχή μας δεν εισακούεται όταν μέσα στην καρδιά μας έχουμε μίσος και κακία, έτσι και καμία άσκηση δεν μπορεί να μας ωφελήσει όταν παραμένουμε ασυγχώρητοι, όταν παραμένουμε σκληροί, όταν παραμένουμε στον εγωισμό μας.
Εύχομαι αυτήν την Σαρακοστή να νηστεύσουμε από την κακία και την μιζέρια, από την γκρίνια και τα παράπονα, από την κατάκριση και την διαβολή, από τις αδικίες και την σκληρότητα, από την εμπάθεια και τα μίση, από την ισχυρογνωμοσύνη και την ειρωνεία, από την κακία και τον εγωισμό.

Ας νηστεύσουμε και από τροφές, κρυφά, σιωπηλά, χωρίς να το διαφημίζουμε, χωρίς να ελέγχουμε τους άλλους.
Ας βάλουμε στην ζωή μας την μελέτη του Θείου Λόγου, την προσευχή, την συμμετοχή μας στις ιερές ακολουθίες, την ελεημοσύνη.
Ας βαδίζουμε με πραότητα και ταπείνωση, με μετάνοια και κατάνυξη, με απλότητα και συγχωρετικότητα, με υπομονή και αγάπη.

"Νηστεύσωμεν νηστείαν δεκτήν, εὐάρεστον τῷ Κυρίῳ, ἀληθὴς νηστεία, ἡ τῶν κακῶν ἀλλοτρίωσις, ἐγκράτεια γλώσσης, θυμοῦ ἀποχή, ἐπιθυμιῶν χωρισμός, καταλαλιᾶς, ψεύδους, καὶ ἐπιορκίας· ἡ τούτων ἔνδεια, νηστεία ἐστίν, ἀληθὴς καὶ εὐπρόσδεκτος". (Δευτέρα Α’ Εβδομάδος. Αποστιχα)

Καλόν αγώνα.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Η μεγαλύτερη αποτυχία μας είναι ότι δεν αγαπούμε, ότι δεν έχει χώρο η καρδιά μας για τον άλλον.
Μην βιαστούμε να πούμε ότι αγαπούμε. Διότι εάν αγαπούσαμε δεν θα υπήρχαν διαζύγια, δεν θα υπήρχαν αδικίες, δεν θα υπήρχε γκρίνια, δεν θα υπήρχε εμπάθεια και μίση, δεν θα υπήρχε εμμονή στις επιθυμίες μας, δεν θα υπήρχε αδιαλλαξία και σκληρότητα. Αλλά θα κυριαρχούσε η ειρήνη και η ομόνοια, η συγχώρεση και η γλυκύτητα.
Η αποτυχία μας ως χριστιανοί δεν είναι η κατάλυση της νηστείας ή μια ηθική πτώση μας. Αποτυχία είναι ότι η καρδιά μας να ζητά δικαίωση και προβολή, ικανοποίηση και βόλεμα.

Όλες οι άλλες πτώσεις είναι τα αποτελέσματα αυτής της κατάστασης που υπάρχει μέσα στην καρδιά μας. Καλλιεργούμε αυτό το πνεύμα του εγωισμού κι ας μιλάμε για αλάδωτα και γονυκλισίες, για προσευχές και θυμιάματα.
Ανίκανοι να κρατήσουμε έναν άνθρωπο κοντά μας. Ανίκανοι να αγαπήσουμε τον άλλον όπως είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι. Ανίκανοι να ταπεινωθούμε ώστε να δεχτούμε την δοκιμασία. Ανίκανοι να μετανοήσουμε πραγματικά και σταθερά, δικαιολογώντας συνεχώς τις πτώσεις μας και τα πάθη μας.

Ανίκανοι να δούμε τους άλλους με καλή προαίρεση και αγαθότητα.
Έως πότε αδελφοί μου θα ζούμε ως ειδωλολάτρες του "εγώ" μας;
Έως πότε αδελφοί μου θα ζούμε μακρυά από την αγάπη, την ταπείνωση, την συμπόνοια, την αγαθότητα;
Σαρακοστή δεν είναι απλά μια αλλαγή στην διατροφή μας, αλλά μια ευκαιρία να γκρεμίσουμε το "εγώ" μας· η καρδιά μας να μαλακώσει, ο νους μας να ειρηνέψει, η ζωή μας να απλουστευθεί, η ψυχή μας να καθαρθεί.

"Ημάρτηκα, Κύριε, ημάρτηκα, καί τάς ανομίας μου εγώ γινώσκω, αλλ' αιτούμαι δεόμενος, Άνες μοι, Κύριε, άνες μοι, καί μή συναπολέσης με ταίς ανομίαις μου, μηδέ εις τόν αιώνα μηνίσας τηρήσης τά κακά μοι, μηδέ καταδικάσης με εν τοίς κατωτάτοις τής γής, διότι σύ ει Θεός, Θεός τών μετανοούντων, καί εν εμοί δείξεις πάσαν τήν αγαθωσύνην σου, ότι ανάξιον όντα, σώσεις με κατά τό πολύ έλεός σου, καί αινέσω σε διά παντός εν ταίς ημέραις τής ζωής μου, Ότι σέ υμνει πάσα η δύναμις τών ουρανών, καί σού εστιν η δόξα εις τούς αιώνας τών αιώνων, Αμήν." (Προσευχή Βασιλέως Μανασσή-Μέγα Απόδειπνο)

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Είμαι στα χέρια του Θεού…

Tόν καιρό που οι Λογγοβάρδοι λυμαίνονταν τις επαρχίες της Βορείου Ιταλίας, έπιασαν αιχμάλωτο ένα Διάκονο κι είχαν αποφασίσει να τον βασανίσουν.
Ο Σάγκτουλος, ένας Χριστιανός Λογγοβάρδος, που οι συμπατριώται του τον σέβονταν σαν άγιο, για την πολλή ευλάβεια και τη μεγάλη αρετή του, έκανε πολλά διαβήματα στους αρχηγούς, για να σώση τη ζωή του αιχμαλώτου. Μα δεν κατώρθωσε τίποτε άλλο, εκτός από τη χάρη να μείνη αυτός φρουρός κοντά στον μελλοθάνατο, την τελευταία νύκτα.
– Μείνε, τον προειδοποίησε ο Αρχηγός, αλλ᾽ αν ξεφύγη, να ξέρης πως θα βασανιστής εσύ στη θέσι του.

Ο Σάγκτουλος συμφώνησε κι έτσι κάθησε φρουρός. Τα μεσάνυχτα όμως, όταν όλο το στρατόπεδο ήταν βυθισμένο στον ύπνο, ξύπνησε τον Διάκονο και του είπε να σηκωθή να φύγη, όσο μπορούσε πιό γρήγορα. Του είχε έτοιμο κι ένα γοργό άλογο.
– Αδύνατον, αδελφέ μου, έλεγε ο μελλοθάνατος. Άν εγώ γλιτώσω, εσύ είναι αδύνατο να γλιτώσης από τα χέρια τους. Πως λοιπόν να γίνω αιτία να πεθάνης μ᾽ ένα τόσο σκληρό θάνατο;
– Μη σε μέλει για μένα, έλεγε από την άλλη μεριά ο Σάγκτουλος. Ο Θεός θα με σκεπάση. Έτσι τον έπεισε να φύγη. Τήν άλλη ημέρα, οι Λογγοβάρδοι ζήτησαν τον αιχμάλωτο.

– Έφυγε, τους είπε με απάθεια ο φρουρός του.
– Κι εσύ θα ξέρης βέβαια πολύ καλά τον τρόπο.
– Ναί, αποκρίθηκε θαρρετά ο Σάγκτουλος.
– Επειδή είσαι καλός άνθρωπος, δε θέλω να σε βασανίσω, είπε ο Αρχηγός, που θαύμαζε, χωρίς να το δείχνη, το θάρρος του. Διάλεξε μόνος σου τον τρόπο που προτιμάς να πεθάνης.
– Είμαι στα χέρια του Θεού, αποκρίθηκε ατάραχος ο Χριστιανός στρατιώτης. Τον θάνατο που θα παραχωρήση Εκείνος, θα τον δεχθώ με ευχαρίστησι.

Τελικά αποφάσισαν να του κόψουν με πέλεκυ την κεφαλή του κι ανέθεσαν τη δουλειά αυτή σ᾽ ένα μεγαλόσωμο και χειροδύναμο στρατιώτη. Ο Σάγκτουλος γονάτισε, είπε την προσευχή του κι έσκυψε καρτερικά το κεφάλι να δεχθή το χτύπημα. Η ψυχή του αγαλλίαζε στη σκέψι πως σε λίγο θα βρισκόταν κοντά στον Χριστό. Ο δήμιος σήκωσε ορμητικά τον φονικό πέλεκυ για να ξεμπερδέψη μιά και καλή μ᾽ αυτή τη δουλειά. Τα χέρια του όμως έμειναν ακίνητα στον αέρα, σαν να τα έσφιγγε μυστηριώδης δύναμις. Ένιωσε πόνους φοβερούς κι άρχισε να μουγκρίζη σαν πληγωμένο θηρίο. Οι άλλοι γύρω τρόμαξαν.

– Τι πάμε να κάνωμε; έλεγαν μεταξύ τους, να τα βάλωμε με τον άγιο αυτόν άνθρωπο, που έχει τον Θεό μαζί του;

Άρχισαν, λοιπόν, να παρακαλούν τον Σάγκτουλο, που έμενε ακόμη με το κεφάλι γερμένο, να γιατρέψη τον στρατιώτη, που εξακολουθούσε να φωνάζη με τα χέρια κρατημένα ψηλά.

– Δεν μπορώ να ζητήσω τέτοια χάρι γι᾽ αυτόν από τον Κύριό μου, αν δεν υποσχεθή πρώτα πως δε θα ξανασηκώση το χέρι του να κτυπήση Χριστιανό, είπε ο Σάγκτουλος.
– Υπόσχομαι, φώναξε ο στρατιώτης τρέμοντας από το φόβο του.
– Κατέβασε λοιπόν τα χέρια σου, πρόσταξε ο δούλος του Θεού. Μέ τον λόγο, τα χέρια παρευθύς κινήθηκαν για να πετάξουν πρώτα απ᾽ όλα μακριά το φονικό όργανο. Κατάπληκτοι οι Λογγοβάρδοι για όσα έγιναν εκείνο το πρωΐ μπροστά στα μάτια τους, χάρισαν τη ζωή στο Σάγκτουλο, που έγινε από τότε, Ιεραπόστολος ανάμεσά τους.

Από το ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ
https://romioitispolis.gr/

[toula]

Ο “αντιδραστικός” έφηβος και οι Σαράντα Μάρτυρες

Mε την ευκαιρία της ημέρας μνήμης των Αγίων Σαράντα Μαρτύρων (9 Μαρτίου) που μαρτύρησαν στην λίμνη Σεβάστεια, θα αναφερθούμε σε ένα χαριτωμένο περιστατικό που συνέβη κατά την παιδική ηλικία του αγίου Γρηγορίου Νύσσης. Την αταξία αυτή μας τη διηγείται ο ίδιος. Και τη διηγείται σε ομιλία του με αφορμή τη μνήμη των Τεσσαράκοντα Μαρτύρων, όχι μόνο επειδή η παιδική του αταξία συνδέεται με την επέτειο αυτή, αλλά και με τον σκοπό να τιμήσει τους Μάρτυρες και να οικοδομήσει το πολυάριθμο ακροατήριό του.

Η μητέρα του αγίου Γρηγορίου Νύσσης είχε την ευθύνη για τη διοργάνωση της γιορτής. Συγκεκριμένα η Εμμελία φρόντισε να συγκεντρώσει τα οστά των μαρτύρων σε ειδική θήκη (λάρνακα), να την τοποθετήσει σε έναν ναΐσκο (σηκό), και να εγκαινιάσει «την επί τοις λειψάνοις πανήγυριν την πρώτην». Με την ευκαιρία αυτή συνέστησε στον νεαρό Γρηγόριο να έρθει μαζί της, για να παρακολουθήσει όσα θα διαδραματιστούν. Φαίνεται ότι ο Γρηγόριος στεκόταν κάπως μακρυά από τέτοιες εκδηλώσεις, ακόμη κι αν επρόκειτο να μετάσχει ανεπίσημα, μαζί με τον κοινό λαό. Άπειρος από τέτοια πράγματα, του κακοφάνηκε η πρόταση της μητέρας του, πολύ δε περισσότερο επειδή έπρεπε να γίνουν όλα γρήγορα. Γκρίνιαξε μάλιστα στη μητέρα του, που όχι μόνο δεν ανέβαλε το πανηγύρι γι’ αργότερα αλλά, παρά τις τόσες φροντίδες για την οργάνωση, το μετέφερε πιό νωρίς.

Τελικά όμως, και παρά τη γκρίνια του, πήρε τον δρόμο για τον τόπο που θα γινόταν η τελετή. Όταν έφτασε στον προορισμό του, είχε ήδη αρχίσει η ολονυκτία, που γινόταν στον κήπο, δηλαδή εκεί που βρίσκονταν τα λείψανα των μαρτύρων. Ο νεαρός Γρηγόριος, αντί να παρακολουθήσει την ιερή ακολουθία, μπήκε στο παρακείμενο σπίτι, διάλεξε ένα δωμάτιο και έπεσε να κοιμηθεί. Γρήγορα τον πήρε ο ύπνος. Τότε είδε το έξης όνειρο: Ήθελε δήθεν να μπει στον κήπο, όπου τελείτο η ολονυκτία. Προχώρησε προς την είσοδο του κήπου, αλλά η είσοδος είχε καταλειφθεί από ένα πλήθος στρατιωτών. Στην προσπάθεια του να περάσει μέσα οι στρατιώτες σηκώθηκαν, πρόβαλαν απειλητικά τα ραβδιά τους και του εμπόδισαν την είσοδο. Κινδύνεψε μάλιστα να χτυπηθεί, αν δεν μεσολαβούσε κάποιος από τους στρατιώτες, που φαινόταν πιό φιλάνθρωπος.

Τη στιγμή εκείνη ξύπνησε. Ξαφνιασμένος από το όνειρο αναλογίστηκε αυθόρμητα τη συμπεριφορά που έδειξε στη μητέρα του. Ταυτόχρονα πήρε το μήνυμα που του έδωσαν οι στρατιώτες, οι οποίοι δεν ήσαν άλλοι παρά οι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες, και φοβήθηκε. Τότε ξέσπασε σε λυγμούς για την προηγούμενη συμπεριφορά του. Αμέσως κατέβηκε κάτω στον κήπο και έχυσε πικρά δάκρυα πάνω στη θήκη των λειψάνων, ενώ συγχρόνως παρακαλούσε τον Θεό να τον συγχωρήσει και ζητούσε από τους άγιους στρατιώτες να του δώσουν «αμνηστία».

Ηλία Βουλγαράκη, Στιγμιότυπα από την εποχή των Πατέρων, Εκδ. Αρμός, σ. 70.
https://antexoume.wordpress.com/