"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Μια ευχή…

«Δώστε μου, πάτερ, μια ευχή να κοινωνήσω!». «Μάλιστα, παιδί μου, έλα να εξομολογηθείς». «Μα…»
Μα εγώ ντρέπομαι.
Μα εγώ τα έχω ήδη πει.
Μα εγώ δεν έχω τι (νέο) να πω. Δε σκότωσα, δεν έκλεψα…..
Μα εγώ είμαι της εκκλησίας!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:
Περπατάς σε ένα δρόμο με λακκούβες. Δεν προσέχεις και πέφτεις μέσα. Τι θα πεις;
Ντρέπομαι για το λάθος!
Έχω ήδη σηκωθεί από λακκούβες.
Ευτυχώς δεν έπεσα σε χειρότερες!
Μα εγώ βαδίζω χρόνια αυτό το δρόμο!
Και θα μείνεις στη λακκούβα;

Γελάς; Μα αυτό δεν κάνεις; Στο δρόμο της ζωής υπάρχουν πολλές λακκούβες. Πολλές παγίδες του εχθρού. Κι αν ακόμα δεν είναι φανερές είναι κρυφές όπως η κενοδοξία. Αν πέσεις σε παγίδα, σε λακκούβα, τι θα πεις; Κι αν Κάποιος έρθει και σου δώσει το Χέρι Του για να σε βγάλει έξω, δε θα ανταποκριθείς; Δε θα δώσεις το χέρι σου; Κι όσο πιο μαύρη, πιο οδυνηρή η παγίδα, τόσο πιο πολύ δε θα ανταποκριθείς στη βοήθεια που σου προσφέρεται; Κι αν σε έχει ήδη σηκώσει από παγίδες, δε θα έπρεπε να ανταποκρίνεσαι με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη; Με περισσότερη πίστη; Κι αν δεν έπεσες σε χειρότερες παγίδες, αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να γεράσεις στη μικρότερη;

Κι αν βαδίζεις χρόνια αυτό το δρόμο, δε θα έπρεπε να προσέχεις περισσότερο; Δε θα έπρεπε να είσαι συνηθισμένος, ασκημένος, στην ταπείνωση να δέχεσαι με ευγνωμοσύνη την έξωθεν βοήθεια;

Ας θυμηθούμε τον Μ. Αντώνιο, που είδε τη γη σαν έναν τόπο γεμάτο παγίδες. Ρώτησε το Χριστό: «Ποιος θα σωθεί από αυτό;». Και Εκείνος απάντησε: «Ο έχων ταπεινοφροσύνη».

Πώς λες πως έχεις ταπεινοφροσύνη σαν βγάζεις τη μετάνοια και την εξομολόγηση από τη ζωή σου; Αλλά παγίδα είναι και αυτό. Μια παγίδα του εχθρού με στόχο την απελπισία και την οριστική απομάκρυνση από το Χριστό.

Και ο Χριστός; Ω, Αυτός μας αγαπά παρά τις αμαρτίες, τις αστοχίες, τα λάθη μας. Μας αγαπά παρά τις αμέτρητες λακκούβες στις οποίες πέφτουμε και λερώνουμε τη στολή της ψυχής μας. Και απλώνει το Άγιο Χέρι Του σε εμάς. Και στέλνει τον πνευματικό μας για να μας βγάλει με τη Χάρη Του από την παγίδα, να μας θεραπεύσει τα τραύματα και να μας ξαναφέρει την ολάνοιχτη Αγκαλιά Του.

www.orthmad.gr

Διδακτική ιστορία: Αν πραγματικά πιστεύεις, όλα διορθώνονται!

~ Πρίν ἀπό μερικές δεκαετίες ὁ μετέπειτα διάσημος γαλλορουμάνος θεατρικός συγγραφέας Εὐγένιος Ἰονέσκο ἐπισκέφθηκε γιά πρώτη φορά τό Ἅγιον Ὄρος. Ἐκεῖ συνέβη τό ἑξῆς περιστατικό, ὅπως ὁ ἴδιος τό διηγήθηκε σέ συνέντευξή του στό περιοδικό Paris match πρίν ἀπό ἀρκετά χρόνια:
«Εἶχα γεννηθεῖ σέ ὀρθόδοξη οἰκογένεια καί ζοῦσα στό Παρίσι. Εἴκοσι πέντε χρονῶν, γνήσιος νέος τῆς κοσμικῆς ἐποχῆς τοῦ τότε Παρισιοῦ. Μοῦ ἦρθε ἡ ἰδέα νά ἐπισκεφθῶ τό Ἅγιον Ὄρος λόγω τῆς θέσης πού εἶχε -καί ἔχει βέβαια- ὡς τόπος ἀσκήσεως στήν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Καί ἐκεῖ, μοῦ ἦρθε ἀκόμη μία σκέψη στό μυαλό: νά ἐξομολογηθῶ. Ἐπῆγα, λοιπόν, καί βρῆκα ἕνα ἱερομόναχο-πνευματικό. Τί τοῦ εἶπα; Τά συνηθισμένα ἁμαρτήματα ἑνός κοσμικοῦ νέου πού ζεῖ χωρίς γνώση Θεοῦ. Ὁ Ἱερομόναχος, ἀφοῦ μέ ἄκουσε, μοῦ εἶπε:
-Στόν Χριστό πιστεύεις, παιδί μου;
-Ναί, ναί, λέει ὁ Ἰονέσκο. Πιστεύω, πάτερ. Ἄλλωστε εἶμαι βαπτισμένος χριστιανός ὀρθόδοξος.
-Βρέ παιδάκι μου, τοῦ λέει ἐκεῖνος ὁ διακριτικός πνευματικός, πιστεύεις, τό ἀποδέχεσαι πλήρως, ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ Θεός καί δημιουργός τοῦ κόσμου καί δικός μας;

Τά ἔχασα, λέει ὁ συγγραφέας. Γιατί πρώτη φορά μέ ἔβαζε ἕνας ἄνθρωπος μπροστά σ’ αὐτό τό ἐρώτημα, στό ὁποῖο ἔπρεπε νά ἀπαντήσω μέ εἰλικρίνεια καί νά πάρω θέση. Ὄχι ἁπλῶς ἄν πιστεύω ὅτι κάποιος ἔφτιαξε τόν κόσμο. Ἀλλά ὅτι αὐτός ὁ Θεός, ὁ δημιουργός τοῦ κόσμου, ἔχει νά κάνει μέ μένα. Καί ἐγώ ἔχω προσωπική σχέση μαζί του! Τοῦ ἀπάντησα:
-Πιστεύω, πάτερ, ἀλλά βοηθῆστε με νά τό καταλάβω καλά αὐτό τό γεγονός.
-Ἄν πραγματικά πιστεύεις, τότε ὅλα διορθώνονται».

Τό περιστατικό αὐτό ὑπῆρξε ἡ αἰτία τῆς μεταστροφῆς τοῦ Ἰονέσκο, ὁ ὁποῖος μέχρι τά βαθειά του γεράματα, ὄντας διάσημος καί περιβόητος, ἔζησε ὡς εὐλαβής καί βαθειά πιστός ὀρθόδοξος χριστιανός.

Τά λόγια τοῦ ἁγιορείτη γέροντα «ἄν πραγματικά πιστεύεις, τότε ὅλα διορθώνονται» σημαίνουν ὅτι: ἡ πίστη στό Χριστό δέν εἶναι μία ἀφηρημένη θεωρία οὔτε «λόγια τοῦ ἀέρα», ἀλλά κυρίως εἶναι ἔργα συνειδητῆς μετανοίας καί συνεχοῦς ἐπιστροφῆς στό θέλημα τοῦ Χριστοῦ καί στήν ἀγκαλιά τοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι ἡ Ἐκκλησία Του.

Ἀρχιμ. Νίκωνα Κουτσίδης

Πηγή: Ησυχαστήριο Αγίας Τριάδος
https://simeiakairwn.wordpress.com
https://romioitispolis.gr/

"Εάν θες να φύγει το σκοτάδι, γίνε φως......"

Αυτές τις ημέρες έχουμε όσο ποτέ άλλοτε την ανάγκη της προσευχής.
Να ενωθούμε με τον Χριστό, να γευθούμε την χαρά και την χάρη της Παρουσίας Του.
Να γλυκαθεί η πίκρα των φόβων μας.

Να ηρεμήσει ο ταραγμένος νους μας από τις τόσες αρνητικές γεμάτες πανικό πληροφορίες.
Γι αυτό εάν δεν έχουμε ακόμη διαμορφώσει ένα γαλήνιο καταφύγιο μέσα στο σπίτι μας, ας το πράξουμε τώρα. Αυτό χρειαζόμαστε. Ένα χώρο μέσα στο σπίτι μας, που να μπορούμε να ησυχάζουμε. Να σωπαίνουμε, να ανανεώνουμε την κουρασμένη μας ψυχή.
Εικόνες πολλές ή ελάχιστες δεν έχει σημασία. Ένα καντηλάκι, λίγο όμορφο θυμίαμα και ένα κερί να μας θυμίζει το φως που έχουμε μέσα μας και όλο το ξεχνάμε. Γιατί όλοι ανεξάρτητα τα λάθη και τις αμαρτίες μας, μέσα μας έχουμε το φως του Θεού.
Εκεί στο καταφύγιο μας, μπορούμε να προσευχηθούμε, όπως ο καθένας αναπαύεται. Του αρέσει και πάει στο χαρακτήρα του.
Με προσευχητάριο, λέγοντας το απόδειπνο, τους χαιρετισμούς ή την παράκληση της Παναγία μας. Ενός αγίου που νιώθουμε πολύ κοντά μας. Μπορούμε με το κοσμποχοίνι προφέροντας αργά και ήρεμα την ευχή του Ιησού. Να κατεβαίνουν οι λέξεις με έρωτα βαθιά στην ψυχή. Να χτυπάνε με πάθος μέσα μας. "Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησον με...".

Αλλά και μένοντας τελείως σιωπηλοί. Απλά παριστάμενοι ενώπιων Του. Να το κοιτάτε και να σας κοιτάει. Αυτό είναι το Παν. Η σιωπή του έρωτα.
Μπορείς όμως να διαβάσεις και κάτι που θα σου δώσει δύναμη, ηρεμία και θετικότητα. Όχι βαριά κείμενα αυτές τις μέρες. Δεν είναι ώρα τώρα για προβληματισμούς. Το νευρικό μας σύστημα θέλει τροφή για να αντέξει. Κι αυτή είναι η ησυχία και ηρεμία του νου.
Και μουσική μπορεί να ακούσεις, αρκεί να σε χαλαρώνει. Να ξέρεις ότι όλα μπορούν να γίνουν προσευχή, αρκεί να σε πηγαίνουν σε Εκείνον.
Να προσέξεις το λογισμό. Μπορεί να σου πει ότι «εδώ ο κόσμος χάνεται και εγώ ηρεμώ και προσεύχομαι…».
Μη τον ακούς. Σου λέει ψέματα. Τώρα είναι που πρέπει να προσεύχεσαι. Το έχεις ανάγκη, το έχουν ανάγκη οι συνάνθρωποι μας που δοκιμάζονται.
Και μην ξεχνάς πως εάν είσαι εσύ καλά θα είναι και άλλοι γύρω σου. Πως εάν έχεις εσύ φως θα το προσφέρεις και στους άλλους. Εάν βρεις εσύ την ειρήνη στο λόγο, στους τρόπους και την μορφή σου, τότε και οι γύρω σου θα γαληνέψουν την ταραχή του νου τους.
Εάν θες να φύγει το σκοτάδι, γίνε φως......

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

Ο Ακάθιστος Ύμνος (Χαιρετισμοί) είναι ένα μεγάλο και σπουδαίο ποίημα, γραμμένο τον 6ο αιώνα μ.Χ., που μιλάει στην Παναγία και της απευθύνει επαίνους, ευχαριστίες και προσευχές.
Μέσα υπάρχουν σε ποιητική μορφή, με πανέμορφα λόγια, όλες οι βασικές διδασκαλίες της Ορθοδοξίας για το Χριστό, την ενανθρώπισή του, το ρόλο της Παναγίας για τη σωτηρία του ανθρώπου, την αγνότητα και την αγιότητά Της κ.λ.π., αλλά και για τον αγώνα του ανθρώπου για ένωση με το Θεό και τη βοήθεια που ζητάει από το Χριστό και την Παναγία γι' αυτό τον αγώνα.
Ποιητής των Χαιρετισμών είναι μάλλον ο άγιος Ρωμανός ο Μελωδός, ένας από τους μεγαλύτερους ελληνόγλωσσους ποιητές όλων των εποχών. Το ποίημα έχει 24 στροφές («οίκους»), που αρχίζουν, με τη σειρά, από τα 24 γράμματα της αλφαβήτου.
Πολύ όμορφοι Χαιρετισμοί έχουν γραφτεί και για πολλούς άλλους αγίους, αλλά οι Χαιρετισμοί της Παναγίας είναι η βασική έμπνευση για όλους τους άλλους που έχουν γραφτεί μετά.

Τον 7ο αιώνα, όταν ο λαός της Κωνσταντινούπολης σώθηκε από την επίθεση των Αβάρων μετά από παρέμβαση της Παναγίας, όλοι έψαλλαν στην Αγία Σοφία τον Ακάθιστο Ύμνο όρθιοι (από εκεί και το όνομά του) και τότε μάλλον γράφτηκε το πασίγνωστο αρχικό τροπάριο «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ».
Η Ορθόδοξη Εκκλησία ψάλλει τους Χαιρετισμούς κάθε Παρασκευή βράδυ, τις πρώτες 5 εβδομάδες της Μεγάλης Σαρακοστής. Για την ακρίβεια, κόβουμε τους Χαιρετισμούς σε 4 κομμάτια (λέγονται «4 στάσεις» και λέμε από ένα κάθε Παρασκευή (από 6 γράμματα), ενώ την 5η Παρασκευή λέγεται ολόκληρο το έργο (και τα 24 γράμματα).
Τους Χαιρετισμούς τους απαγγέλλει ο ιερέας.

Πολλοί ορθόδοξοι χριστιανοί μέσα στους αιώνες (και σήμερα) συνηθίζουν να διαβάζουν τους Χαιρετισμούς κάθε βράδυ, πριν κοιμηθούν, αντί για άλλη προσευχή. Από τις πολλές φορές, συχνά τους μαθαίνουν απ' έξω. Η συνήθεια αυτή είναι πολύ ωραία και σωστή, αφού οι ορθόδοξοι προτιμούμε να προσευχόμαστε με τις προσευχές της Εκκλησίας, παρά με προσευχές που δημιουργούμε εκείνη τη στιγμή (αν και λέμε στο Θεό και τέτοιες, αυτοσχέδιες, προσευχές). Ένας λόγος είναι ότι έτσι ο νους μας ξεκουράζεται και μπορεί να γίνει η προσευχή κυρίως με την καρδιά, δηλ. να στραφούμε ψυχικά προς το Θεό, χωρίς να απασχολούμαστε με το να φτιάξουμε εκείνη την ώρα τα λόγια που θα του πούμε. Και φυσικά, όταν διαβάζουμε μια προσευχή από βιβλίο (π.χ. τους Χαιρετισμούς ή ένα παρακλητικό κανόνα), ξέρουμε τι ακριβώς θέλουμε να πούμε στην Παναγία, στο Θεό ή σε έναν άγιο - κι εκείνος επίσης το ξέρει (ακόμα κι αν εμείς δεν ξέρουμε τι θέλουμε να του πούμε, εκείνος ξέρει τι υπάρχει στην καρδιά μας και, καθώς στρεφόμαστε προς αυτόν πνευματικά μέσω της προσευχής που διαβάζουμε, είναι σα να του το λέμε).

Ο ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ

Ἄγγελος πρωτοστάτης,
οὐρανόθεν ἐπέμφθη,
εἰπεῖν τῇ Θεοτόκω τὸ Χαῖρε·
καὶ σὺν τῇ ἀσωμάτῳ φωνῇ,
σωματούμενόν σε θεωρῶν, Κύριε,
ἐξίστατο καὶ ἵστατο,
κραυγάζων πρὸς Αὐτὴν τοιαῦτα·
Χαῖρε, δ' ἧς ἡ χαρὰ ἐκλάμψει,
χαῖρε, δι' ἧς ἡ ἀρὰ ἐκλείψει.
Χαῖρε, τοῦ πεσόντος Ἀδάμ ἡ ἀνάκλησις,
χαῖρε, τῶν δακρύων τῆς Εὔας ἡ λύτρωσις.
Χαῖρε, ὕψος δυσανάβατον ἀθρωπίνοις λογισμοῖς,
χαῖρε, βάθος δυσθεώρητον καὶ ἀγγέλων ὀφθαλμοῖς.
Χαῖρε, ὅτι ὑπάρχεις Βασιλέως καθέδρα,
χαῖρε, ὅτι βαστάζεις τὸν βαστάζοντα πάντα.
Χαῖρε, ἀστὴρ ἐμφαίνων τὸν ἥλιον,
χαῖρε, γαστὴρ ἐνθέου σαρκώσεως.
Χαῖρε, δι' ἧς νεουργεῖται ἡ κτίσις,
χαῖρε, δι' ἧς βρεφουργεῖται ὁ Κτίστης.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.
Βλέπουσα ἡ Ἁγία,
ἑαυτήν ἐν ἁγνείᾳ,
φησὶ τῷ Γαβριὴλ θαρσαλέως·
τὸ παράδοξόν σου τῆς φωνῆς,
δυσπαράδεκτόν μου τῇ ψυχῇ φαίνεται·
ἀσπόρου γὰρ συλλήψεως,
τὴν κύησιν πὼς λέγεις κράζων·
Ἀλληλούια.
Γνῶσιν ἄγνωστον γνῶναι,
ἡ Παρθένος ζητοῦσα,
ἐβόησε πρὸς τὸν λειτουργοῦντα·
ἐκ λαγόνων ἁγνῶν,
υἷον πῶς ἔσται τεχθῆναι δυνατόν;
λέξον μοι.
Πρὸς ἥν ἐκεῖνος ἔφησεν ἐν φόβῳ,
πλὴν κραυγάζων οὕτω·
Χαῖρε, βουλῆς ἀπορρήτου μύστις,
χαῖρε, σιγῆς δεομένων πίστις.
Χαῖρε, τῶν θαυμάτων Χριστοῦ τὸ προοίμιον,
χαῖρε, τῶν δογμάτων αὐτοῦ τὸ κεφάλαιον.
Χαῖρε, κλῖμαξ ἐπουράνιε, δι' ἧς κατέβη ὁ Θεός,
χαῖρε, γέφυρα μετάγουσα ἀπὸ γῆς πρὸς οὐρανόν.
Χαῖρε, τὸ τῶν Ἀγγέλων πολυθρύλητον θαῦμα,
χαῖρε, τὸ τῶν δαιμόνων πολυθρήνητον τραῦμα.
Χαῖρε, τὸ φῶς ἀρρήτως γεννήσασα,
χαῖρε, τὸ πῶς μηδένα διδάξασα.
Χαῖρε, σοφῶν ὑπερβαίνουσα γνῶσιν,
Χαῖρε, πιστῶν καταυγάζουσα φρένας.
Χαῖρε, Νύμφη Ἀνύμφευτε.
Δύναμις τοῦ Ὑψίστου,
ἐπεσκίασε τότε,
πρὸς σύλληψιν τῇ Ἀπειρογάμω·
καὶ τὴν εὔκαρπον ταύτης νηδύν,
ὡς ἀγρὸν ὑπέδειξεν ἡδὺν ἅπασι,
τοῖς θέλουσι θερίζειν σωτηρίαν,
ἐν τῷ ψάλλειν οὕτως·
Ἀλληλούια.
Ἔχουσα θεοδόχον,
ἡ Παρθένος τὴν μήτραν,
ἀνέδραμε πρὸς τὴν Ἐλισάβετ.
Τὸ δὲ βρέφος ἐκείνης εὐθὺς ἐπιγνόν,
τὸν ταύτης ἀσπασμὸν ἔχαιρε,
καὶ ἅλμασιν ὡς ἄσμασιν,
ἐβόα πρὸς τὴν Θεοτόκον·
Χαῖρε, βλαστοῦ ἀμάραντου κλῆμα,
χαῖρε, καρποῦ ἀκήρατου κτῆμα.
Χαῖρε, γεωργὸν γεωργοῦσα φιλάνθρωπον,
χαῖρε, φυτουργὸν τῆς ζωῆς ἠμῶν φύουσα,
Χαῖρε, ἄρουρα βλαστάνουσα εὐφορίαν οἰκτιρμῶν,
χαῖρε, τράπεζα βαστάζουσα εὐθηνίαν ἱλασμῶν.
Χαῖρε, ὅτι λειμῶνα τῆς τρυφῆς ἀναθάλλεις,
χαῖρε, ὅτι λιμένα τῶν ψυχῶν ἑτοιμάζεις.
Χαῖρε, δεκτὸν πρεσβείας θυμίαμα,
χαῖρε, παντός τοῦ κόσμου ἐξίλασμα.
Χαῖρε, Θεοῦ πρὸς θνητοὺς εὐδοκία,
χαῖρε, θνητῶν πρὸς Θεὸν παρρησία.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.
Ζάλην ἔνδοθεν ἔχων,
λογισμῶν ἀμφιβόλων,
ὁ σώφρων Ἰωσὴφ ἐταράχθη·
πρὸς τὴν ἄγαμόν σὲ θεωρῶν,
καὶ κλεψίγαμον ὑπονοῶν Ἄμεμπτε·
μαθὼν δέ σου τὴν σύλληψιν,
ἐκ Πνεύματος Ἁγίου,
ἔφη·
Ἀλληλούια.
Ἤκουσαν oἱ ποιμένες,
τῶν Ἀγγέλων ὑμνούντων,
τὴν ἔνσαρκον Χριστοῦ παρουσίαν·
καὶ δραμόντες ὡς πρὸς ποιμένα,
θεωροῦσι τοῦτον ὡς ἀμνὸν ἄμωμον,
ἐν γαστρὶ τῆς Μαρίας βοσκηθέντα,
ἥν ὑμνοῦντες εἶπον·
Χαῖρε, Ἀμνοῦ καὶ Ποιμένος Μῆτερ,
χαῖρε, αὐλὴ λογικῶν προβάτων.
Χαῖρε, ἀοράτων ἐχθρῶν ἀμυντήριον,
χαῖρε, Παραδείσου θυρῶν ἀνοικτήριον.
Χαῖρε, ὅτι τὰ οὐράνια συναγάλλεται τῇ γῇ,
χαῖρε, ὅτι τὰ ἐπίγεια συγχορεύει οὐρανοῖς.
Χαῖρε, τῶν Ἀποστόλων τὸ ἀσίγητον στόμα,
χαῖρε, τῶν Ἀθλοφόρων τὸ ἀνίκητον θάρσος.
Χαῖρε, στερρὸν τῆς πίστεως ἔρεισμα,
χαῖρε, λαμπρὸν τῆς Χάριτος γνώρισμα.
Χαῖρε, δι' ἧς ἐγυμνώθη ὁ Ἅδης,
χαῖρε, δι' ἧς ἐνεδύθημεν δόξαν.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.
Θεοδρόμον ἀστέρα,
θεωρήσαντες Μάγοι,
τῇ τούτου ἠκολούθησαν αἴγλῃ·
καὶ ὡς λύχνον κρατοῦντες αὐτόν,
δι' αὐτοῦ ἠρεύνων κραταιὸν Ἄνακτα,
καὶ φθάσαντες τὸν ἄφθαστον,
ἐχάρησαν αὐτῷ βοῶντες·
Ἀλληλούια.
Ἴδον παῖδες Χαλδαίων,
ἐν χερσὶ τῆς Παρθένου,
τὸν πλάσαντα χειρὶ τοὺς ἀνθρώπους·
καὶ Δεσπότην νοοῦντες αὐτόν,
εἰ καὶ δούλου μορφὴν ἔλαβεν,
ἔσπευσαν τοῖς δώροις θεραπεῦσαι,
καὶ βοῆσαι τῇ Εὐλογημένῃ·
Χαῖρε, ἀστέρος ἀδύτου Μήτηρ,
χαῖρε, αὐγὴ μυστικῆς ἡμέρας.
Χαῖρε, τῆς ἀπάτης τὴν κάμινον σβέσασα,
χαῖρε, τῆς Τριάδος τοὺς μύστας φωτίζουσα.
Χαῖρε, τύραννον ἀπάνθρωπον ἐκβαλοῦσα τῆς ἀρχῆς,
χαῖρε, Κύριον φιλάνθρωπον ἐπιδείξασα Χριστόν.
Χαῖρε, ἡ τῆς βαρβάρου λυτρουμένη θρησκείας,
χαῖρε, ἢ τοῦ βορβόρου ρυομένη τῶν ἔργων.
Χαῖρε πυρὸς προσκύνησιν παύσασα,
χαῖρε, φλογὸς παθῶν ἀπαλλάττουσα.
Χαῖρε, πιστῶν ὁδηγὲ σωφροσύνης,
χαῖρε, πασῶν γενεῶν εὐφροσύνη.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.
Κήρυκες θεοφόροι,
γεγονότες οἱ Μάγοι,
ὑπέστρεψαν εἰς τὴν Βαβυλῶνα,
ἐκτελέσαντές σου τὸν χρησμόν,
καὶ κηρύξαντές σε τὸν Χριστὸν ἅπασιν,
ἀφέντες τὸν Ἡρώδην ὡς ληρώδη,
μὴ εἰδότα ψάλλειν·
Ἀλληλούια.
Λάμψας ἐν τῇ Αἰγύπτῳ,
φωτισμὸν ἀληθείας ἐδίωξας,
τοῦ ψεύδους τὸ σκότος·
τὰ γὰρ εἴδωλα ταύτης Σωτήρ,
μὴ ἐνέγκαντά σου τὴν ἰσχὺν πέπτωκεν,
οἱ τούτων δὲ ρυσθέντες,
ἐβόων πρὸς τὴν Θεοτόκον·
Χαῖρε, ἀνόρθωσις τῶν ἀνθρώπων,
χαῖρε, κατάπτωσις τῶν δαιμόνων.
Χαῖρε, τὴν ἀπάτης τὴν πλάνην πατήσασα,
χαῖρε, τῶν εἰδώλων τὴν δόξαν ἐλεγξασα.
Χαῖρε, θάλασσα ποντίσασα Φαραὼ τὸν νοητόν,
χαῖρε, πέτρα ἡ ποτίσασα τοὺς διψῶντας τὴν ζωὴν.
Χαῖρε, πύρινε στῦλε ὁδηγῶν τοὺς ἐν σκότει,
χαῖρε, σκέπη τοῦ κόσμου πλατυτέρα νεφέλης.
Χαῖρε, τροφὴ τοῦ μάνα διάδοχε,
χαῖρε, τρυφῆς ἁγίας διάκονε.
Χαῖρε, ἡ γῆ τῆς ἐπαγγελίας,
χαῖρε, ἐξ ἧς ρέει μέλι καὶ γάλα.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.
Μέλλοντος Συμεῶνος,
τοῦ παρόντος αἰῶνος,
μεθίστασθαι τοῦ ἀπατεῶνος,
ἐπεδόθης ὡς βρέφος αὐτῷ,
ἀλλ' ἐγνώσθης τούτω καὶ Θεὸς τέλειος·
διόπερ ἐξεπλάγη σου τὴν ἄρρητον σοφίαν,
κράζων·
Ἀλληλούια.
Νέαν ἔδειξε κτίσιν,
ἐμφανίσας ὁ Κτίστης,
ἡμῖν τοῖς ὑπ' αὐτοῦ γενομένοις·
ἐξ ἀσπόρου βλαστήσας γαστρός,
καὶ φυλάξας ταύτην,
ὥσπερ ἦν ἄφθορον,
ἵνα τὸ θαῦμα βλέποντες,
ὑμνήσωμεν αὐτὴν βοῶντες·
Χαῖρε, τὸ ἄνθος τῆς ἀφθαρσίας,
χαῖρε, τὸ στέφος τῆς ἐγκρατείας.
Χαῖρε, ἀναστάσεως τύπον ἐκλάμπουσα,
χαῖρε, τῶν Ἀγγέλων τὸν βίον ἐμφαίνουσα.
Χαῖρε, δένδρον ἀγλαόκαρπον, ἐξ οὗ τρέφονται πιστοί,
χαῖρε, ξύλον εὐσκιόφυλλον, ὑφ' οὗ σκέπονται πολλοί.
Χαῖρε, κυοφοροῦσα ὁδηγὸν πλανωμένοις,
χαῖρε, ἀπογεννῶσα λυτρωτὴν αἰχμαλώτοις.
Χαῖρε, Κριτοῦ δικαίου δυσώπησις,
χαῖρε, πολλῶν πταιόντων συγχώρησις.
Χαῖρε, στολὴ τῶν γυμνῶν παρρησίας,
χαῖρε, στοργὴ πάντα πόθον νικῶσα.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.
Ξένον τόκον ἰδόντες,
ξενωθῶμεν τοῦ κόσμου, τὸν νοῦν εἰς οὐρανὸν μεταθέντες·
διὰ τοῦτο γὰρ ὁ ὑψηλὸς Θεός,
ἐπὶ γῆς ἐφάνη ταπεινὸς ἄνθρωπος·
βουλόμενος ἑλκύσαι πρὸς τὸ ὕψος,
τοὺς αὐτῷ βοώντας·
Ἀλληλούια.
Ὅλως ἦν ἐν τοῖς κάτω,
καὶ τῶν ἄνω οὐδόλως ἀπῆν,
ὁ ἀπερίγραπτος Λόγος·
συγκατάβασις γὰρ θεϊκή,
οὐ μετάβασις τοπικὴ γέγονε,
καὶ τόκος ἐκ Παρθένου θεολήπτου,
ἀκουούσης ταῦτα·
Χαῖρε, Θεοῦ ἀχωρήτου χώρα,
χαῖρε, σεπτοῦ μυστηρίου θύρα.
Χαῖρε, τῶν ἀπίστων ἀμφίβολον ἄκουσμα,
χαῖρε, τῶν πιστῶν ἀναμφίβολον καύχημα.
Χαῖρε, ὄχημα πανάγιον τοῦ ἐπὶ τῶν Χερουβείμ,
χαῖρε, οἴκημα πανάριστον τοῦ ἐπὶ τῶν Σεραφείμ.
Χαῖρε, ἡ τἀναντία εἰς ταὐτὸ ἀγαγοῦσα,
χαῖρε, ἡ παρθενίαν καὶ λοχείαν ζευγνῦσα.
Χαῖρε, δι' ἧς ἐλύθη παράβασις,
χαῖρε, δι' ἧς ἠνοίχθη παράδεισος.
Χαῖρε, ἡ κλεὶς τῆς Χριστοῦ βασιλείας,
χαῖρε, ἐλπὶς ἀγαθῶν αἰωνίων.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.
Πᾶσα φύσις Ἀγγέλων,
κατεπλάγη τὸ μέγα,
τῆς σῆς ἐνανθρωπήσεως ἔργον·
τὸν ἀπρόσιτον γὰρ ὡς Θεόν,
ἐθεώρει πᾶσι προσιτὸν ἄνθρωπον,
ἡμῖν μὲν συνδιάγοντα,
ἀκούοντα δὲ παρὰ πάντων οὕτως·
Ἀλληλούια.
Ρήτορας πολυφθόγγους,
ὡς ἰχθύας ἀφώνους,
ὁρῶμεν ἐπὶ σοὶ Θεοτόκε·
ἀποροῦσι γὰρ λέγειν,
τὸ πῶς καὶ Παρθένος μένεις,
καὶ τεκεῖν ἴσχυσας·
ἡμεῖς δὲ τὸ μυστήριο ν θαυμάζοντες,
πιστῶς βοῶμεν·
Χαῖρε, σοφίας Θεοῦ δοχεῖον,
χαῖρε, προνοίας αὐτοῦ ταμεῖον.
Χαῖρε, φιλοσόφους ἀσόφους δεικνύουσα,
χαῖρε, τεχνολόγους ἀλόγους ἐλέγχουσα.
Χαῖρε, ὅτὶ ἐμωράνθησαν οἱ δεινοὶ συζητηταί,
χαῖρε, ὅτι ἐμαράνθησαν οἱ τῶν μύθων ποιηταί.
Χαῖρε, τῶν Ἀθηναίων τὰς πλοκὰς διασπῶσα,
χαῖρε, τῶν ἁλιέων τὰς σαγήνας πληροῦσα.
Χαῖρε, βυθοῦ ἀγνοίας ἐξέλκουσα,
χαῖρε, πολλοὺς ἐν γνώσει φωτίζουσα.
Χαῖρε, ὁλκὰς τῶν θελόντων σωθῆναι,
χαῖρε, λιμὴν τῶν τοῦ βίου πλωτήρων.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.
Σῶσαι θέλων τὸν κόσμον,
ὁ τῶν ὅλων κοσμήτωρ,
πρὸς τοῦτον αὐτεπάγγελτος ἦλθε·
καὶ ποιμὴν ὑπάρχων ὡς Θεός,
δι' ἡμᾶς ἐφάνη καθ' ἡμᾶς ἄνθρωπος·
ὁμοίῳ γὰρ τὸ ὅμοιον καλέσας,
ὡς Θεὸς ἀκούει·
Ἀλληλούια.
Τεῖχος εἶ τῶν παρθένων,
Θεοτόκε Παρθένε,
καὶ πάντων τῶν εἰς σὲ προστρεχόντων.
Ὁ γὰρ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς,
κατεσκεύασέ σε ποιητής, Ἄχραντε,
οἰκήσας ἐν τῇ μήτρα σου,
καὶ πάντας σοι προσφωνεῖν διδάξας·
Χαῖρε, ἡ στήλη τῆς παρθενίας,
χαῖρε, ἡ πύλη τῆς σωτήριας.
Χαῖρε, ἀρχηγὲ νοητῆς ἀναπλάσεως,
χαῖρε, χορηγὲ θεϊκῆς ἀγαθότητος.
Χαῖρε, σὺ γὰρ ἀνεγέννησας τοὺς συλληφθέντας αἰσχρῶς,
χαῖρε, σὺ γὰρ ἐνουθέτησας τοὺς συληθέντας τὸν νοῦν.
Χαῖρε, ἡ τὸν φθορέα τῶν φρενῶν καταργοῦσα,
χαῖρε, ἡ τὸν σπορέα τῆς ἁγνείας τεκοῦσα.
Χαῖρε, παστάς ἀσπόρου νυμφεύσεως,
χαῖρε, πιστοὺς Κυρίῳ ἁρμόζουσα.
Χαῖρε, καλὴ κουροτρόφε παρθένων,
χαῖρε, ψυχῶν νυμφοστόλε ἁγίων.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.
Ὕμνος ἅπας ἡττᾶται,
συνεκτείνεσθαι σπεύδων,
τῷ πλήθει τῶν πολλῶν οἰκτιρμῶν σου·
ἰσαρίθμους γὰρ τῇ ψάμμῳ ὠδάς,
ἂν προσφέρωμέν σοι, Βασιλεῦ ἅγιε,
οὐδὲν τελοῦμεν ἄξιον,
ὧν δέδωκας ἡμῖν τοῖς σοὶ βοῶσιν·
Ἀλληλούια.
Φωτοδόχον λαμπάδα,
τοῖς ἐν σκότει φανεῖσαν,
ὁρῶμεν τὴν ἁγίαν Παρθένον·
τὸ γὰρ ἄυλον ἅπτουσα φῶς,
ὁδηγεῖ πρὸς γνῶσιν θεϊκὴν ἅπαντας,
αὐγῇ τὸν νοῦν φωτίζουσα,
κραυγῇ δὲ τιμωμένη ταῦτα·
Χαῖρε, ἀκτὶς νοητοῦ ἡλίου,
χαῖρε, βολὶς τοῦ ἀδύτου φέγγους.
Χαῖρε, ἀστραπὴ τὰς ψυχὰς καταλάμπουσα,
χαῖρε, ὡς βροντὴ τοὺς ἐχθροὺς καταπλήττουσα.
Χαῖρε, ὅτι τὸν πολύφωτον ἀνατέλλεις φωτισμόν,
Χαῖρε, ὅτι τὸν πολύρρυτον ἀναβλύζεις ποταμόν.
Χαῖρε, τῆς κολυμβήθρας ζωγραφοῦσα τὸν τύπον,
χαῖρε, τῆς ἁμαρτίας ἀναιροῦσα τὸν ρύπον.
Χαῖρε, λουτὴρ ἔκπλυνων συνείδησιν,
χαῖρε, κρατὴρ κιρνῶν ἀγαλλίασιν.
Χαῖρε, ὀσμὴ τῆς Χριστοῦ εὐωδίας,
χαῖρε, ζωὴ μυστικῆς εὐωχίας.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.
Χάριν δοῦναι θελήσας,
ὀφλημάτων ἀρχαίων,
ὁ πάντων χρεωλύτης ἀνθρώπων,
ἐπεδήμησε δι’ἑαυτοῦ,
πρὸς τοὺς ἀποδήμους τῆς αὐτοῦ Χάριτος·
καὶ σχίσας τὸ χειρόγραφον,
ἀκούει παρὰ πάντων οὕτως·
Ἀλληλούια.
Ψάλλοντές σου τὸν τόκον,
ἀνυμνοῦμέν σε πάντες,
ὡς ἔμψυχον ναόν, Θεοτόκε.
Ἐν τῇ σῇ γὰρ οὶκήσας γαστρί,
ὁ συνέχων πάντα τῇ χειρὶ Κύριος,
ἡγίασεν, ἐδόξασεν, ἐδίδαξε βοᾶν σοὶ πάντας·
Χαῖρε, σκηνὴ τοῦ Θεοῦ καὶ Λόγου,
χαῖρε, Ἁγία ἁγίων μείζων.
Χαῖρε, κιβωτὲ χρυσωθεῖσα τῷ Πνεύματι,
χαῖρε, θησαυρὲ τῆς ζωῆς ἀδαπάνητε.
Χαῖρε, τίμιον διάδημα βασιλέων εὐσεβῶν,
χαῖρε, καύχημα σεβάσμιον ἱερέων εὐλαβῶν.
Χαῖρε, τῆς Ἐκκλησίας ὁ ἀσάλευτος πύργος,
χαῖρε, τῆς Βασιλείας τὸ ἀπόρθητον τεῖχος.
Χαῖρε, δι' ἧς ἐγείρονται τρόπαια,
χαῖρε, δι' ἧς ἐχθροὶ καταπίπτουσι.
Χαῖρε, χρωτὸς τοῦ ἐμοῦ θεραπεία,
χαῖρε, ψυχῆς τῆς ἐμῆς σωτηρία.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.
Ὦ πανύμνητε Μῆτερ,
ἡ τεκοῦσα τὸν πάντων ἁγίων,
ἁγιώτατον Λόγον·
δεξαμένη γὰρ τὴν νῦν προσφοράν,
ἀπὸ πάσης ρῦσαι συμφορᾶς ἅπαντας,
καὶ τῆς μελλούσης λύτρωσαι κολάσεως,
τοὺς σοὶ βοῶντας·
Ἀλληλούια.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. δ’. Αὐτόμελον.
Τὸ προσταχθὲν μυστικῶς λαβὼν ἐν γνώσει, ἐν τῇ σκηνῇ τοῦ Ἰωσὴφ σπουδῇ ἐπέστη, ὁ Ἀσώματος λέγων τῇ Ἀπειρογάμῳ· Ὁ κλίνας τῇ καταβάσει τοὺς οὐρανούς, χωρεῖται ἀναλλοιώτως ὅλος ἐν σοί· ὃν καὶ βλέπων ἐν μήτρᾳ σου, λαβόντα δούλου μορφήν, ἐξίσταμαι κραυγάζειν σοι· Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ’. Αὐτόμελον.
Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τὰ νικητήρια
Ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν εὐχαριστήρια
Ἀναγράφω σοι ἡ πόλις σου Θεοτόκε.
Ἀλλ’ ὡς ἔχουσα τὸ κράτος ἀπροσμάχητον
Ἐκ παντοίων με κινδύνων ἐλευθέρωσον,
Ἴνα κράζω σοι· Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

"Εάν θες να φύγει το σκοτάδι, γίνε φως......"

Αυτές τις ημέρες έχουμε όσο ποτέ άλλοτε την ανάγκη της προσευχής.
Να ενωθούμε με τον Χριστό, να γευθούμε την χαρά και την χάρη της Παρουσίας Του.
Να γλυκαθεί η πίκρα των φόβων μας.
Να ηρεμήσει ο ταραγμένος νους μας από τις τόσες αρνητικές γεμάτες πανικό πληροφορίες.
Γι αυτό εάν δεν έχουμε ακόμη διαμορφώσει ένα γαλήνιο καταφύγιο μέσα στο σπίτι μας, ας το πράξουμε τώρα. Αυτό χρειαζόμαστε. Ένα χώρο μέσα στο σπίτι μας, που να μπορούμε να ησυχάζουμε. Να σωπαίνουμε, να ανανεώνουμε την κουρασμένη μας ψυχή.
Εικόνες πολλές ή ελάχιστες δεν έχει σημασία. Ένα καντηλάκι, λίγο όμορφο θυμίαμα και ένα κερί να μας θυμίζει το φως που έχουμε μέσα μας και όλο το ξεχνάμε. Γιατί όλοι ανεξάρτητα τα λάθη και τις αμαρτίες μας, μέσα μας έχουμε το φως του Θεού.
Εκεί στο καταφύγιο μας, μπορούμε να προσευχηθούμε, όπως ο καθένας αναπαύεται. Του αρέσει και πάει στο χαρακτήρα του.
Με προσευχητάριο, λέγοντας το απόδειπνο, τους χαιρετισμούς ή την παράκληση της Παναγία μας. Ενός αγίου που νιώθουμε πολύ κοντά μας. Μπορούμε με το κοσμποχοίνι προφέροντας αργά και ήρεμα την ευχή του Ιησού. Να κατεβαίνουν οι λέξεις με έρωτα βαθιά στην ψυχή. Να χτυπάνε με πάθος μέσα μας. "Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησον με...".

Αλλά και μένοντας τελείως σιωπηλοί. Απλά παριστάμενοι ενώπιων Του. Να το κοιτάτε και να σας κοιτάει. Αυτό είναι το Παν. Η σιωπή του έρωτα.
Μπορείς όμως να διαβάσεις και κάτι που θα σου δώσει δύναμη, ηρεμία και θετικότητα. Όχι βαριά κείμενα αυτές τις μέρες. Δεν είναι ώρα τώρα για προβληματισμούς. Το νευρικό μας σύστημα θέλει τροφή για να αντέξει. Κι αυτή είναι η ησυχία και ηρεμία του νου.
Και μουσική μπορεί να ακούσεις, αρκεί να σε χαλαρώνει. Να ξέρεις ότι όλα μπορούν να γίνουν προσευχή, αρκεί να σε πηγαίνουν σε Εκείνον.
Να προσέξεις το λογισμό. Μπορεί να σου πει ότι «εδώ ο κόσμος χάνεται και εγώ ηρεμώ και προσεύχομαι…».
Μη τον ακούς. Σου λέει ψέματα. Τώρα είναι που πρέπει να προσεύχεσαι. Το έχεις ανάγκη, το έχουν ανάγκη οι συνάνθρωποι μας που δοκιμάζονται.
Και μην ξεχνάς πως εάν είσαι εσύ καλά θα είναι και άλλοι γύρω σου. Πως εάν έχεις εσύ φως θα το προσφέρεις και στους άλλους. Εάν βρεις εσύ την ειρήνη στο λόγο, στους τρόπους και την μορφή σου, τότε και οι γύρω σου θα γαληνέψουν την ταραχή του νου τους.
Εάν θες να φύγει το σκοτάδι, γίνε φως......

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

«Τι θα κάνω με το άγχος μου;» α΄μέρος

Μια συχνή ερώτηση που έρχεται στο messenger μου, είναι: «πάτερ έχω άγχος και θλίψη, δώστε μου μια συμβουλή». Κατά αρχάς μακάρι να ήταν τόσο απλά τα πράγματα και μέσα από μια συμβουλή να άλλαζαν παγιωμένες και χρόνιες καταστάσεις ζωής. Γιατί μην πιστέψεις ότι το άγχος ή η θλίψη ήρθε έτσι ξαφνικά στην ζωή σου; Όχι βέβαια. Οι ρίζες και αιτίες της, είναι αρκετά πίσω. Μόνο που έκανες τα πάντα για να ξεχάσεις τι σε τραυμάτισε. Και έτσι έπρεπε. Μα τώρα πλέον μεγάλωσες και μπορείς να βγάλεις τις σκιές από το ψυχικό σου υπόγειο δίχως να τις φοβάσαι.

Πως διαλύεται ένα τραύμα; Μιλώντας γι΄ αυτό. Δίνοντας του συνείδηση. Τα πάντα στο φως. Κάνε το τραύμα σου σχέση με τον Χριστό. Μίλα Του γι’ αυτό, ζήτησε την Χάρι και ενίσχυση Του, να φωτίσει, να ενισχύσει και να ενώσει τον θρυμματισμένο εαυτό σου. Είσαι πιο δυνατός από την πληγή σου.
Οπότε το ζητούμενο δεν είναι να σου δώσω ακόμη μια συμβουλή. Δεν χρειάζεσαι ακόμη μια σκέψη, ένα επιπλέον λογισμό μέσα στο μυαλό σου. Τις απαντήσεις τις ξέρεις και εσύ, π.χ. γνωρίζεις ότι δεν πρέπει να αγχώνεσαι, αλλά το κάνεις. Διότι αυτό αντέχεις σήμερα στην φάση που είσαι. Δεν σου λείπει η γνώση, ψυχικές αντοχές δεν έχεις και άλλο τρόπο να ζήσεις. Έμαθες να ζεις μέσα από το άγχος, έγινε η άμυνα και ο ρόλος της ζωής σου.

Οπότε αυτό που χρειάζεται είναι η απόφαση να αλλάξουμε τρόπο ζωής. Θα μου πεις και πως θα γίνει αυτό; Η εμπειρία μου με δίδαξε ότι δυο πράγματα χρειάζονται, η δική μας ψυχική ετοιμότητα, να έρθει δηλαδή το πλήρωμα του χρόνου μέσα μας, το timing που λένε, και επίσης να σε αγγίξει η Χάρις του Θεού. Γίνεται; Ναι. Συχνά; Πάρα πολύ συχνά. "7 Αιτείτε, και δοθήσεται υμίν· ζητείτε, και ευρήσετε· κρούετε, και ανοιγήσεται υμίν. 8 πάς γάρ ο αιτών λαμβάνει και ο ζητών ευρίσκει και τώ κρούοντι ανοιγήσεται." (Ματθ. 7, 7-8 )

Ο άγιος Παϊσιος συνήθιζε να λέει: Αν δεν ζητάμε βοήθεια από τον Θεό , θα σπάζουμε τα μούτρα μας. Ενώ, όταν ζητάμε την θεία βοήθεια , ο Χριστός μας δένει με ένα σχοινάκι και μας συγκρατεί. Φυσάει ο αέρας από εδώ-εκεί ,αλλά, επειδή είμαστε δεμένοι, δεν κινδυνεύουμε. Όταν όμως ο άνθρωπος δεν καταλαβαίνει ότι ο Χριστός είναι που τον κρατάει, λύνεται πλέον από το σχοινάκι και τον χτυπούν οι άνεμοι από δω κι από κει και ταλαιπωρείται.

***Σε επόμενο κείμενο, θα σου πω τι με βοήθησε εμένα στο αγώνα απέναντι στο άγχος μου. --

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

Το διορατικό χάρισμα του Οσίου Πορφυρίου

Κάποια ημέρα επισκέφθηκε ένας Αμερικανός τον Όσιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη και του εδήλωσε ότι, είχε καταλήξει στο συμπέρασμα, πως δεν υπάρχει Θεός…

Ο Όσιος Πορφύριος δεν αντέδρασε επιθετικά, απλά θεόπνευστα του είπε:
«Πρόσφατα, αγόρασες ένα κτήμα στην Καλιφόρνια. Τώρα που θα επιστρέψεις στην Πατρίδα σου, πήγαινε στην ανατολική πλευρά του κτήματος, εκεί που είναι η βρύση, σκάψε σε βάθος 1-1,5 μέτρο και θα βρεις τόσα ισπανικά χρυσά νομίσματα της τάδε εποχής και έναν αμφορέα! Πήγαινε, κάνε αυτό που σου είπα και έλα μετά να συζητήσουμε, για το εάν υπάρχει Θεός…».

Ο Αμερικανός, παρ’ ότι δεν επίστεψε στα λόγια του Γέροντα, ωστόσο όταν επέστρεψε στην Πατρίδα του και επήγε στο κτήμα του, σκέφθηκε να σκάψει από περιέργεια.
Πράγματι, έσκαψε στο μέρος εκείνο και ευρήκε ακριβώς και τον αριθμό των νομισμάτων και την χρονολογία των νομισμάτων και τον αμφορέα, όπως του τα είχε πει ο Όσιος Γέροντας!

Ο Αμερικανός συγκλονίσθηκε!
Το επόμενο Καλοκαίρι επήγε πάλι στον Όσιο Πορφύριο και του είπε τα καθέκαστα.

Ο Γέροντας τον άκουσε με προσοχή και στο τέλος του είπε:
«Παιδί μου, όταν δεν ξέρεις ούτε καν μέσα στο κτήμα σου τί υπάρχει, πώς μπορείς να ισχυρίζεσαι ότι ξέρεις τί υπάρχει στον Ουρανό;»!...

https://www.dromokirix.gr/

"Στο πρόσωπο του Χριστού κέρδισε η ζωή τον θάνατο..."

Αύριο είναι η πρώτη Κυριακή των Νηστειών, Κυριακή της Ορθοδοξίας. Και πολλοί είναι εκείνοι που θεωρούν αυτή την ημέρα, ως ημέρα θριάμβου για την Εκκλησία. Δεν νομίζω ότι αμφιβάλλει κανείς γι αυτό. Όμως αυτός ο θρίαμβος της εκκλησίας, επί των εικονοκλαστών δεν πρέπει να θεωρηθεί ως μια επίδειξη δυνάμεως και ισχύς απέναντι σε μια αντίπαλη ομάδα ή ιδέα. Για την εκκλησία η αλήθεια δεν είναι απλά μια ιδέα αλλά ένα πρόσωπο και η σχέση με αυτό. Στο πρόσωπο του Χριστού νικάει η ζωή τον θάνατο, και ο άνθρωπος γίνεται αθάνατος.

Εάν η εκκλησία έχει μια ορθή δόξα, μια σωστική και υγιή αλήθεια, αυτή πρέπει να αποτυπώνεται όχι σε χαρτιά και διακηρύξεις, αλλά στην εμπειρία και το βίωμα της ζωής των μελών της. Εάν έχουμε την αλήθεια πρέπει να είμαστε αληθινοί, εάν έχουμε το φως να είμαστε φωτεινοί κι εάν ο Χριστός είναι ο υιός του Θεού που αναστήθηκε εκ νεκρών δεν μπορεί πάρα να ζούμε δοξολογικά και χαρούμενα.

Η ορθοδοξία δεν είναι μια ιδεολογία που χρειάζεται να υποστηρίξουμε αλλά μια αλήθεια που καλούμαστε να ζήσουμε. Διότι συχνά μέσα στην εκκλησία άλλα λέμε και αλλιώς ζούμε. Ο τρόπος που ζούμε φανερώνει την αλήθεια αυτών που πιστεύουμε. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος με τον οποίο οι Χριστιανοί δίνουν μαρτυρία και ομολογία Χριστού, παρά μονάχα αυτή η ίδια η ζωή τους. Δεν μπορείς να λες ότι πιστεύεις στην πρόνοια του Θεού και συγχρόνως να έχεις υψηλές καταθέσεις σε τραπεζικούς λογαριασμούς. Ούτε ότι είσαι μέλος του σώματος της εκκλησίας, χωρίς να γνωρίζεις καν τα ονόματα των ανθρώπων με τους οποίους εκκλησιάζεσαι την Κυριακή στον ίδιο ναό.

Κάποτε στην παραλία μιας μικρής πόλης, βρέθηκε πνιγμένο το πτώμα ενός νεαρού ανδρός . Στο παλτό που φορούσε υπήρχε ένα φυλλάδιο από το Κυριακάτικο κήρυγμα. Πριν πάει να αυτοκτονήσει είχε περάσει από το ναό, αλλά κανείς δεν γνώριζε το δράμα και την μοναξιά του, ούτε καν το κήρυγμα που διάβασε δεν μπόρεσε να ανάψει μέσα του την σπίθα για να κρατηθεί στην ζωή.
«Συχνά με νοήματα και λόγια αναφερόμαστε στον πραγματικό Χριστό, αλλά τα βιώματα μας αναφέρονται σε έναν άλλο Χριστό. Μπορεί να περιγράφουμε με λόγια το Θεό ως φιλόστοργο πατέρα που «εκένωσε ευατόν» και έγινε άνθρωπος για μας τα παιδιά Του, αλλά ταυτόχρονα να βασανιζόμαστε από συναισθήματα ενοχής για τις αμαρτίες μας και από φόβο της τιμωρίας που θα μας επιβάλει σκληρά και ανελέητα. Μπορεί να μιλάμε με τα λόγια ότι μόνο η χάρη του Θεού μας σώζει και ταυτόχρονα συναισθηματικά να βασιζόμαστε αυτοδκαιωτικά στα καλά μας έργα…»

Οπότε δεν φτάνει μονάχα να πιστεύουμε ορθά αλλά το κυριότερο να ζούμε χριστιανικά και αληθινά. Με τα λάθη και τις αστοχίες μας, τις αμαρτίες και τα πάθη μας, αλλά πάντα μέσα στην προσπάθεια και τον αγώνα, τον έρωτα και τον πόθο να συναντήσουμε τον ζωντανό Αναστημένο Χριστό. Τον Χριστό που δεν είναι ιδέα αλλά η ίδια η ζωή στην πληρότητα της.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

"Είναι σκάνδαλο να υπάρχουν τσέπες γεμάτες λεφτά και να είναι ραμμένες..." (Άγιος Παΐσιος)

Κάποτε ήλθε εδώ ένας πολύ γνωστός γιατρός για να μιλήσουμε. Ήταν και η γυναίκα του γιατρός, θρησκευόμενοι άνθρωποι και οι δύο. Παραπονιόταν ότι τα παιδιά τους ζούσαν κοσμική ζωή και όχι μόνο δεν τηρούσαν τις εκκλησιαστικές παραδόσεις της οικογένειας τους, αλλά και τις ειρωνεύονταν. Χαρακτήριζαν τους χριστιανούς καθυστερημένους, βολεμένους, ανειλικρινείς, υποκριτές και θεομπαίχτες, επειδή η ζωή τους -έλεγαν- δεν συμβαδίζει με τα λόγια τους και τα έργα τους δεν είναι χριστιανικά.

Ακόμη και στο ευχέλαιο, που οι γονείς κάνουν μία φορά το χρόνο στο σπίτι τους και τα παιδιά, όσο ήταν μικρά συμμετείχαν, τώρα αντιδρούν και δεν παρευρίσκονται.

Ο γιατρός έδειχνε πολύ κουρασμένος και απελπισμένος για την πνευματική αδράνεια των παιδιών του. Και νόμιζε ότι όλες οι προσπάθειες, οι δικές του και της γυναίκας του πήγαν χαμένες, δεν έπιασαν τόπο, δεν άγγιξαν τα παιδιά.

Σε κάποια στιγμή ο γιατρός, βάζοντας το κεφάλι μέσα στις δυο του παλάμες, σαν να ήθελε να καλύψει το πρόσωπό του από ντροπή, μου είπε: Φοβάμαι πως το πολύ χρήμα μας έχει κάνει ζημιά.

Τον ρώτησα να μου πει, τί εννοούσε και εκείνος με απόλυτη ειλικρίνεια παραδέχτηκε ότι είχαν ξεφύγει από το μέτρο κι είχαν αποκτήσει περιουσιακά στοιχεία απολύτως μη αναγκαία.

Έχουμε τρία μεγάλα σπίτια, μου είπε. Ένα για μας και από ένα για το κάθε παιδί. Επίσης, δύο εξοχικά, τέσσερα ακριβά αυτοκίνητα, ένα σκάφος, καταθέσεις, πολλά υλικά. Και συνέχισε: τα παιδιά κακόμαθαν και τώρα μας κατηγορούν ότι προκαλούμε. Επίσης, μας λένε ότι έχουμε παντρέψει πολύ όμορφα τον πλούτο και τον Χριστιανισμό.

Και με παρακάλεσε να του πω τί πρέπει να κάνει για να βρουν πάλι την ειρήνη και την ενότητα στην οικογένεια τους.

Του είπα να τα δώσουν όλα στους φτωχούς και να κρατήσουν μόνο ένα σπίτι, ένα εξοχικό και τους μισθούς τους.

Τρόμαξε, άλλαξε χρώμα, φοβήθηκε, απογοητεύθηκε από την απάντηση που του έδωσα. Έφυγε και δεν ξαναήλθε. Είχε δεθεί με τα εδώ, όχι τα Άνω. Γι’ αυτό και τα παιδιά του αναζήτησαν άλλο τρόπο ζωής, διαφορετικό από αυτόν που οι γονείς τους είχαν προτείνει.

Όταν ακούω ότι υπάρχει μεγάλη φτώχεια, ανέχεια, πονάω πολύ και δεν μπορώ να προσευχηθώ.

Δεν λέω, όταν έχεις δύο χιτώνες να δώσεις τον ένα. Αυτό είναι ασυνήθιστο και δύσκολο για τους πολλούς.

Αλλά, αν θέλεις να λέγεσαι χριστιανός και κατέχεις όλα τα αγαθά του Θεού, γιατί ιδρώνεις και αγωνιάς για το παραπάνω και δεν κάνεις ελεημοσύνες και καλά έργα; Να ξέρεις, ότι θεμελιώνει στην άμμο, όποιος έχει πολλά χρήματα και τα διαχειρίζεται εγωιστικά, αδιαφορώντας για τη φτώχεια και τη δυστυχία των συνανθρώπων του. Είδες ποτέ σάβανο με τσέπες; Όλα εδώ μένουν. Μόνο οι αγαθοεργίες πηγαίνουν στον ουρανό.

Ξέρεις γιατί γίνονται οι πόλεμοι; Για το χρήμα...

Γιατί οι πλούσιοι δεν μπορούν να βάλουν χαλινάρι στη λαιμαργία τους και οι φτωχοί δεν εύχονται να αποκτήσουν τα αναγκαία, αλλά ζηλεύουν τα πλούτη και τη δόξα των πλουσίων.

Οι τσέπες σας πρέπει να είναι ανοιχτές, ώστε να φεύγουν τα χρήματα για φιλανθρωπίες. Είναι σκάνδαλο να υπάρχουν τσέπες γεμάτες λεφτά και να είναι ραμμένες.

ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ

Άγιος Πορφύριος: “Όταν βρεις τον Χριστό, σου αρκεί, δεν θέλεις τίποτε άλλο, ησυχάζεις. Γίνεσαι άλλος άνθρωπος. Ζεις παντού, όπου υπάρχει ο Χριστός.

Ζεις στα άστρα, στο άπειρο, στον ουρανό με τους αγγέλους, με τους αγίους, στη γη με τους ανθρώπους, με τα φυτά, με τα ζώα, με όλους, με όλα.
Όπου υπάρχει η αγάπη στον Χριστό, εξαφανίζεται η μοναξιά. Είσαι ειρηνικός, χαρούμενος, γεμάτος. Ούτε μελαγχολία, ούτε αρρώστια, ούτε πίεση, ούτε άγχος, ούτε κατήφεια, ούτε κόλαση.
Ο Χριστός είναι σ΄ όλες σου τις σκέψεις, σ΄ όλα σου τα έργα. Έχεις την χάρι και μπορείς όλα να τα υποφέρεις για τον Χριστό. Ακόμη μπορεί να πάσχεις και αδίκως. Να υποφέρεις αδικίες για τον Χριστό και μάλιστα με χαρά.
Όπως έπαθε Εκείνος, το ίδιο κι εσύ μπορείς να πάσχεις αδίκως. Διάλεξες τον Χριστό για να μην πάθεις; Τι λέει ο Απόστολος Παύλος; “Χαίρω εν τοις παθήμασί μου”.
Αυτή είναι η θρησκεία μας. Να ξυπνήσει η ψυχή και ν΄ αγαπήσει τον Χριστό, να γίνει αγία. Να επιδοθεί μόνο στον θείο έρωτα. Έτσι θα την αγαπήσει κι Εκείνος.
Όταν έλθει ο Χριστός στην καρδιά, η ζωή αλλάζει. Ο Χριστός είναι το πάν. Όποιος ζει μέσα του τον Χριστό, ζει πράγματα που δεν λέγονται, άγια και ιερά. Ζει εν αγαλλιάσει.
Αυτά είναι αλήθεια. Τα έχουνε ζήσει άνθρωποι, ασκητές στο Άγιον Όρος. Συνεχώς με λαχτάρα ψιθυρίζουν την ευχή: “Κύριε Ιησού Χριστέ…”.
Όταν μπει ο Χριστός στην καρδιά, τα πάθη εξαφανίζονται. Δεν μπορείς ούτε να βρίσεις, ούτε να μισήσεις, ούτε να εκδικηθείς, ούτε, ούτε, ούτε…
Πού να βρεθούν τα μίση, οι αντιπάθειες, οι κατακρίσεις, οι εγωισμοί, τα άγχη, οι καταθλίψεις. Κυριαρχεί ο Χριστός. Και η λαχτάρα του ανεσπέρου φωτός.
Αυτή η λαχτάρα σε κάνει να αισθάνεσαι ότι ο θάνατος είναι η γέφυρα, που θα την περάσεις σε μια στιγμή, για να συνεχίσεις τη ζωή του Χριστού

Aπό το βιβλίο: «ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΙ» γ. ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΟΥ