"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Καλύτερα να μην μιλάμε για αγάπη, έτσι εύκολα...

Να καλλιεργούμε την ταπείνωση* και την απλότητα, διότι πολλές φορές μιλάμε για μία αγάπη που το μόνο που ξέρει είναι να θέλει, να ποθεί τα εξεζητημένα, να μην ειρηνεύει στα απλά, να επιζητεί την αυτοδικαίωση, την επίδειξη, την αυτοπροβολή, τα δικαιώματά της.
Καλύτερα να καλλιεργούμε την ταπείνωση και την απλότητα και ίσως τότε με την Χάρη του Θεού καταφέρουμε κάτι...
Έτσι θα μπορούμε τουλάχιστον να συνεργαζόμαστε και να συνομιλούμε με όλους τους ανθρώπους χωρίς πονηρία, εμπάθεια, αλαζονεία και έπαρση.
Ο απλός άνθρωπος είναι ο ταπεινός και ο ταπεινός άνθρωπος είναι απλός. Και αυτός είναι ο άνθρωπος του Θεού.
Όπου δεις "αγάπη" που δεν έχει απλότητα και ταπείνωση να ξέρεις ότι αργά η γρήγορα αυτή η "αγάπη" θα δημιουργήσει ρήξη, έχθρα και μίσος μιας και τα "σ'αγαπώ" ήταν χωρίς συναίσθηση, γεμάτα "εγώ".
Για να αγαπήσουμε χρειάζεται πρώτα να ταπεινωθούμε και να απλοποιηθούμε. Η πραγματική αγάπη ξεκινά εκεί που τελειώνει ο εγωισμός.
Όπου υπάρχει εγωισμός, θα υπάρχει ιδιοτροπία και σκληρότητα, γκρίνια και παράπονα, οξυθυμία και αδιαλλαξία.
Όπου υπάρχει όμως ταπείνωση και απλότητα εκεί ανθίζει η συγκατάβαση και η συγχώρεση, η πραότητα και η κατανόηση, η ειρήνη και η ομόνοια.
*Λέγει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος για την ταπείνωση:
Όποιος την ενυμφεύθη είναι ήπιος, προσηνής, ευκατάνυκτος, ευσπλαγχνικός περισσότερο από κάθε άλλον. Είναι ακόμη γαλήνιος, χαρωπός, ευκολοκυβέρνητος, άλυπος, άγρυπνος, άοκνος, και -γιατί να λέγω πολλά;- απαθής∙ αφού «έν τη ταπεινώσει ημών εμνήσθη ημών ο Κύριος και ελυτρώσατο ημάς έκ των εχθρών ημών» (Ψαλμ. ρλε΄ 23-24) και έκ των παθών και μολυσμών.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Την Κυριακή 28 Μαρτίου 2021 και ώρα 19:00, αμέσως μετά τον Κατανυκτικό Εσπερινό, θα ομιλήσει ζωντανά στο κανάλι "ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΟΣΜΟΣΩΤΕΙΡΑ ΥΟUTUBE" o π. Ευάγγελος Παπανικολάου με θέμα: "Άνδρες ήρωες του 1821".

Βρίσκει η θλίψη κάθε δίκαιο και ευσεβή εξ αιτίας των προβλημάτων της ζωής. Γιατί εκείνος που αποφεύγει την πλατιά και ευρύχωρη οδό και βαδίζει τη στενή και γεμάτη δυσκολίες, περνάει συχνά δοκιμασίες.
Ας μην λιποψυχούμε για τις θλίψεις κι ας μην γίνουμε πονηροί δούλοι, που δοξολογούν τον Κύριό τους, όταν τους ευεργετεί, αλλά δεν Τον πλησιάζουν, όταν τους τιμωρεί, μολονότι πολλές φορές ο πόνος είναι καλύτερος απ’ την υγεία, η υπομονή στις θλίψεις απ’ την έλλειψη των θλίψεων.
Η θλίψη η δική μου είναι φάρμακο σωτηρίας. Όσο περισσότερο υποφέρω, τόσο περισσότερο πλησιάζω τον Θεό. Η συμφορά με δένει περισσότερο με τον Θεό.
Υπόμεινε τις θλίψεις, γιατί μέσα σ’ αυτές φυτρώνουν οι αρετές.

Όσιος Νείλος ο Ασκητής

Τα δάκρυα ευγνωμοσύνης των φτωχών που έχυσαν για τις βοήθειές σου σε αυτούς, θα είναι για σένα αστραφτερά μαργαριτάρια στην πέραν του τάφου ζωή σου. Όσα δάκρυα θα χύσει ο φτωχός εξ αιτίας της ψυχρότητας και αδιαφορίας σου, θα πέσουν στην ψυχή σου σαν μία φλόγα φωτιάς μπροστά στον Θρόνο του Θεού.

Όσιος Αρσένιος Μπόκα.

Ο Θεός σου ζητά να ελεήσεις τον φτωχό, για να δώσει και σε σένα το Έλεός Του, διότι εσύ έχεις απείρως μεγαλύτερη ανάγκη από το Έλεος του Θεού, παρά ο φτωχός από την ελεημοσύνη σου.

Όσιος Αρσένιος Μπόκα.

Η προσευχή είναι το ανοικτό χέρι για την παραλαβή των δωρεών του Θεού, είναι το ανοικτό στόμα για την γεύση της Ουράνιας τροφής. Η προσευχή μοιάζει με το χρυσό κλειδί με το οποίο ανοίγονται όλοι οι θησαυροί των Ουρανίων αγαθών. Η προσευχή ανέρχεται και η Ευλογία του Θεού κατέρχεται στον άνθρωπο. Χωρίς προσευχή, η πνευματική μας ζωή πεινά, διψά και πεθαίνει.

Όσιος Αρσένιος Μπόκα.

Μ᾿ ἔκλεισαν στὴ φυλακή, μαζὶ μὲ κοινοὺς ἐγκληματίες. Μὲ ὑποδέχθηκαν βίαια: Ξέσκισαν τὰ ἱερατικά μου ἄμφια. Μὲ βρίζανε. Μὲ φτύνανε… Βαρέθηκαν καὶ σταμάτησαν.
Μοῦ ἔδωσαν λίγο χῶρο στὸ πέτρινο, βρώμικο δάπεδο— στὸ πιὸ σκοτεινὸ σημεῖο, δίπλα στὸ ἀποχωρητήριο.
Σβήσανε τὸ φῶς καὶ πέσανε γιὰ ὕπνο. Τότε ἐγὼ ἄρχισα νὰ προσεύχομαι...
Εἶχα μόλις σταματήσει τὴν προσευχή μου, ὅταν, μέσα στὸ σκοτάδι, μὲ πλησίασε κάποιος ἄγνωστος καὶ μοῦ ψιθύρισε:
— Ξάπλωσε στὸ στρατιωτικὸ κρεβάτι μου. Εἶναι πιὸ ζεστὰ ἐκεῖ... Ἐγὼ θὰ μείνω στὴ θέση σου!..
Ἀνακουφίστηκα: Κι ἐδῶ ὁ Χριστός!...
Ἡ πρώτη μου νύχτα στὴ φυλακή... Πῶς νὰ κοιμηθῶ; Σκεφτόμουνα τὶς δοκιμασίες ποὺ μὲ περίμεναν, καί, δὲν τὸ κρύβω, κάπου-κάπου λιποψυχοῦσα.
Θυμόμουνα τί εἶχαν πάθει γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ κάποιοι ἄλλοι πρὶν ἀπὸ μένα: Στὸ Ἀστραχάν, τὸν ἀρχιεπίσκοπο Μητροφάνη καὶ τὸν ἐπίσκοπο Λεόντιο τοὺς ἔθαψαν στὴ γῆ ζωντανούς.
Στὸ Σβιάζσκυ, τὸν ἐπίσκοπο Ἀμβρόσιο τὸν ἔδεσαν στὴν οὐρὰ ἑνὸς ἀφηνιασμένου ἀλόγου.
Στὸ Μπελγκράντ-Κοῦρσκομ, τὸν ἐπίσκοπο Νικόδημο τὸν σκότωσαν μὲ σιδερόβεργες, κι ἔπειτα πέταξαν τὸ σῶμα του στὸ σκουπιδόλακκο.
Στὴν Πέρμ, βγάλανε τὰ μάτια καὶ κόψανε τὰ μάγουλα τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρονίκου, πρὶν τὸν πομπέψουνε στοὺς δρόμους καὶ τὸν θάψουνε ζωντανό...
Ἔσφιγγα στὸ χέρι μου τὸν ἐπιστήθιο βαφτιστικὸ σταυρό μου, καὶ παρακαλοῦσα νοερά, μὲ γεθσημανικὴ ἀγωνία:
— Κύριε! Δίδαξόν με τὰ διακαιώματά σου!...

ΠΗΓΗ: Βασίλειος Νικηφόρωφ-Βόλγιν - Τὸ ὁδοιπορικὸ ῥαβδί

«Η παραμονή του Ευαγγελισμού στο Κάθισμα της Πάτμου είχε προετοιμασίες στην εκκλησία για την αγρυπνία και στην κουζίνα για την επίσημη τράπεζα με ψάρια και σκορδαλιά.
Εκείνη τη χρονιά δεν γινόταν καμμιά προετοιμασία για το φαγητό.
Η θάλασσα μέρες πολλές έβραζε απ’ τα έγκατά της, κτυπούσε μανιακά τα κύματα στα βράχια.
Ούτε βάρκα φάνηκε στο γιαλό ούτε οι μοναχοί μπόρεσαν να πλησιάσουν στη θάλασσα για ψάρεμα. Ο μοναχός Θεόκτιστος μπαινόβαινε σκασμένος και μονολογούσε:
– Ευαγγελισμού χωρίς ψάρι πρώτη φορά θα κάνω.
Ο Γέροντας του έλεγε:
– Έχει ο Θεός.
– Γέροντά μου, ο Θεός έχει στη θάλασσα ψάρια, αλλά όχι στο πιάτο μας.
Άρχισαν την αγρυπνία. Ο Γέροντας έκανε τον εφημέριο και ο Απολλώ με το Θεόκτιστο έψαλλαν. Ο Θεόκτιστος όλη νύκτα δεν έβαλε γλώσσα μέσα, μοιρολογώντας :
“Τι γιορτή θα κάνουμε χωρίς ψάρι;”.
Στο “Ευαγγελίζου, γη, χαράν μεγάλην” της Λειτουργίας ο γάτος επίμονα κτυπούσε το παράθυρο του αναλογίου. Ο ανυπόμονος Θεόκτιστος άφησε την ψαλμωδία στη μέση και βγήκε να δη το γάτο.
Είχε ένα μεγάλο ψάρι στο στόμα του· δεν το άφηνε, όμως, στο Θεόκτιστο. Όταν μοίραζε το αντίδωρο ο Γέροντας, του λέει:
– Ο γάτος μας έφερε ψάρι.
Έξω απ’ τη θύρα της εκκλησίας φώναξε το γάτο:
– Έλα, δώσ’ το μου· για μας δεν το έφερες;
Και το άφησε στα χέρια του Γέροντα!» (ΓΔ, 232).

Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ

Στόλισε τον εαυτό σου όχι με μαργαριτάρια και διαμάντια, όχι με χρυσάφι και ασήμι, αλλά με την σωφροσύνη και την ταπεινοφροσύνη, την πραότητα, την πνευματική σύνεση, με τα δάκρυα της Μετανοίας και την παιδική ή μάλλον την Αγγελική ακακία! Να ο ακριβός στολισμός σου! Έτσι βλέποντας στολισμένη την ψυχή σου ο Βασιλιάς των βασιλιάδων, ρίχνει σε αυτήν το Σπλαγχνικό Του Βλέμμα.

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ.

Όλα τα αγαθά της επίγειας ζωής μας αφαιρούνται με τον θάνατο. Δεν αξίζει λοιπόν, να ονομάζονται αγαθά αυτά που χάνονται τόσο σύντομα! Απάτη είναι, ή μάλλον δίχτυα. Όσοι πλέκονται σ’ αυτά, στερούνται τα αληθινά, τα Αιώνια, τα Ουράνια, τα πνευματικά αγαθά, που μπορούν να τα αποκτήσουν αν πιστέψουν τον Χριστό και Τον ακολουθήσουν.

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ.