Οι παλιοί μας φίλοι

[aposal]

του Lucio Battisti

[aposal]

Δεν είναι εκπληκτικό τραγούδι;
Ή μήπως αρχίζω και τρελαίνομαι;




κυκλοφόρησε τέλη του 1970

[panagiotisspy]

Επειδή οι υπόλοιποι βάζετε συνήθως Ελληνικά τραγούδια, εγώ θα βάλω ξένα, για να υπάρξει μια ισορροπία στην τέχνη (η οποία δεν μπορεί να περικλείεται από σύνορα).


[/b]

Όντως η μουσική δεν έχει σύνορα..
Όλα τα όμορφα και αληθινά πράγματα, δεν έχουν σύνορα, ούτε όρια, ούτε φραγμούς..
Όπως η Αγάπη....

Σύνορα η Αγάπη δεν γνωρίζει....

Στίχοι: Σώτια Τσώτου
Μουσική: Κώστας Χατζής
Πρώτη εκτέλεση: Μαρινέλλα


Άσε με να κάτσω πλάι σου
κι ό,τι θέλεις συλλογίσου,
δεν θα σου μιλήσω, δεν θα σου μιλήσω.
Μίλα με τους άλλους γύρω σου
για ν' ακούω τη φωνή σου,
σε παρακαλώ, σε παρακαλώ.

Σύνορα η Αγάπη δε γνωρίζει,
πόσο σ' αγαπώ, πόσο σ' αγαπώ.
Γέρνεις και ο ίσκιος σου μ' αγγίζει
κι εγώ ριγώ, κι εγώ ριγώ.

Άσε με απ' το ποτήρι σου
μια γουλιά να πιω ακόμα,
δίψασα πολύ, δίψασα πολύ.
Φεύγει η ζωή και χάνεται
και τ' αφίλητό μου στόμα
καίει για ένα φιλί, καίει για ένα φιλί.

Σύνορα η Αγάπη δε γνωρίζει,
πόσο σ' αγαπώ, πόσο σ' αγαπώ.
Γέρνεις και ο ίσκιος σου μ' αγγίζει
κι εγώ ριγώ, κι εγώ ριγώ....



http://www.youtube.com/watch?v=sfdc9OmTZ8M

[panagiotisspy]

[panagiotisspy]

Δεν είναι εκπληκτικό τραγούδι;
Ή μήπως αρχίζω και τρελαίνομαι;




κυκλοφόρησε τέλη του 1970

Είναι πολύ ωραίο..

Αλλά, μιάς και μιλάμε για την Άννα,
αυτό μου αρέσει πολύ περισσότερο....

Είδα την Άννα κάποτε....

Στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος
Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Διονύσης Σαββόπουλος


Την παιδική μου φίλη
την είδα ξαφνικά
να στέκει
και να με κοιτά.

Αγάλματα κομμάτια
στα μάτια της τα δυο
βομβαρδισμένες πόλεις
ναυάγια στο βυθό.

Ζεστό το μεσημέρι
το στόρι χαμηλό
κι η σκάλα
στο φωταγωγό.

Σβήνουν τα βήματα στη σκάλα
κανείς -θα πλανηθούμε μοναχοί
θάλασσες πόλεις έρημοι σταθμοί.
Αλλάζουν όλα εδώ κάτω με ορμή
τι να καταλάβουμε οι φτωχοί.

Για πες μου μήπως ξέρεις
γι' αυτήν που σου μιλώ
Άννα
τ' όνομά της το μικρό.

Τη βλέπω κατεβαίνει
στέκεται στο σκαλί
και χάνεται για πάντα
στου κόσμου τη βουή....

[vasilisalt]

Δεν είναι εκπληκτικό τραγούδι;
Ή μήπως αρχίζω και τρελαίνομαι;




κυκλοφόρησε τέλη του 1970

Καλά βρε πότε βγήκε αυτό και δε το πήραμε χαμπάρι;;;

Σ ευχαριστούμε Απόστολε!!!

Καλά το πας!
Σε λίγο προβλέπω το παρόν θέμα να να γίνεται το ΝΑ Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ της δεκαετίας του 80.
Στη θέση της Ροζίτας όμως θα είναι ο Απόστολος

http://www.youtube.com/watch?v=y2SQMttO ... re=related

[toula]

Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος
Μουσική: Γιώργος Ανδρέου
Πρώτη εκτέλεση: Παντελής Θεοχαρίδης

Άλλες ερμηνείες:
Γιώργος Νταλάρας & Χρήστος Θηβαίος ( Ντουέτο )
Χαρούλα Αλεξίου

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
τα χρόνια μου είχαν ρίζες ήταν δέντρα
που τα 'ντυσε με φύλλα η καρδιά
και τ' άφησε ν' ανθίζουν μες την πέτρα

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
οι άνθρωποι που αγάπησα ήταν δάση
οι φίλοι μου φεγγάρια ήταν νησιά
που δίψασε η καρδιά μου να τα ψάξει

Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ
η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας
μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή
η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει
σε όνειρα σ' αισθήματα υγρά
το μυστικό τον κόσμο ν' ανασάνει

Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ
η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας
μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή
η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας

[toula]

A Place In My Heart - Νάνα Μούσχουρη

I got your letter yesterday
From some small town I never knew
It told me you were on your way
But not where you were going to

You said you're following the sun
But do you really know for sure
For after all is said and done
Just what it is you' re looking for

There' s a place in my heart
I wish that your eyes could see
And there' s no one on earth
Who loves you as much as me

If you just travel on and on
Till I don't know where
There's a place in my heart
You may never find again

And so you travel with the wind
You' ll find some road to fly along
And though your letter says the word
Your heart may soon forget the song

Then you may someday write the poem
That tells your life in words of fire
But you will never have a home
Or find the love that you desire
( Repeat 3-4-)

And so heading for the sea
Now that the flowers are in bloom
Just when the wild mimosa tree
Is like the colour of our room
( Repeat 4 )

[aposal]

The sound of silence – Simon and Garfunkel 1965

Άλλο ένα αριστούργημα!
Κατά την άποψή μου το κορυφαίο ντουέτο όλων των εποχών. Ο Paul Simon και ο Art Garfunkel ήταν ένα folk ντουέτο. Ο Paul συνέθεσε το τραγούδι αυτό μέσα στο 1964, εμπνευσμένος από την δολοφονία του Κέννεντυ (1963). Το τραγούδησαν ως folk duo, με μόνη συνοδεία την ακουστική κιθάρα του Simon, ωστόσο στην τελική του μορφή (με προσθήκη ηλεκτρικού μπάσου, ηλεκτρικής κιθάρας και ντραμς), το τραγούδι ηχογραφήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1965 και έφθασε στο Νο 1 των πωλήσεων στις Η.Π.Α. στο τέλος του έτους με αρχές του 1966.




Hello darkness, my old friend,
I've come to talk with you again,
Because a vision softly creeping,
Left its seeds while I was sleeping,
And the vision that was planted in my brain
Still remains
Within the sound of silence.

In restless dreams I walked alone
Narrow streets of cobblestone,
'Neath the halo of a street lamp,
I turned my collar to the cold and damp
When my eyes were stabbed by the flash of a neon light
That split the night
And touched the sound of silence.

And in the naked light I saw
Ten thousand people, maybe more.
People talking without speaking,
People hearing without listening,
People writing songs that voices never share
And no one dare
Disturb the sound of silence.

'Fools' said I, 'You do not know
Silence like a cancer grows.
Hear my words that I might teach you,
Take my arms that I might reach you.'
But my words like silent raindrops fell,
And echoed
In the wells of silence

And the people bowed and prayed
To the neon god they made.
And the sign flashed out its warning,
In the words that it was forming.
And the sign said, 'The words of the prophets are written on the subway walls
And tenement halls.'
And whisper'd in the sounds of silence.

[toula]

Σ΄αγαπάω ακόμα - Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Πάλι γύρισα πίσω
για ένα ακόμα τσιγάρο
Δε θα σου εξηγήσω
Αγκαλιά θα σε πάρω

Ό,τι λένε οι λέξεις
Τη ζωή δεν την πιάνουν
Κι όσα λόγια αν ξοδέψεις
Για να ζήσεις δε φτάνουν

Από που θες να ζήσεις
Από ποιά κερδισμένα
Και σε ποιόν να γυρίσεις
Όταν χάσεις κι εσένα

Η αγάπη δεν είναι
μοναχά ένα βλέμμα
Ούτε μόνο ένα μείνε
Θέλει όλο το αίμα

Η αγάπη μου είναι
το πιο κόκκινο χρώμα
Κατακόκκινη γίνε
Σ' αγαπάω ακόμα

Να κοιτάς και να θέλεις
Μη φοβάσει να χάνεις
Στη χαρά ν'ανατέλεις
Ζωντανή μην πεθάνεις

Κι αν ο φόβος μας δένει
Να μη μείνουμε μόνοι
Πάλι ο φόβος μας στέλνει
Μακριά απ' ό,τι ενώνει.