"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Μου είπες «η αγάπη που δέχεσαι, θα σε κάνει να ανθίσεις και πάλι πάτερ».
Και όντως είχες δίκαιο.
Από την δίκη σου αγάπη, αλλά κι άλλων ανθρώπων, τρέφεται η καρδιά μου, δυναμώνει η ψυχή, γιατρεύεται το σώμα μου.
Δειλά δειλά, νωχελικά, αλλά σταθερά.
Μέρα με τη μέρα, η αγάπη σου έρχεται και ανθίζει την ελπίδα, την ζωή.
Στοργικά με καρτερείς ν’ανθίσω και πάλι, σαν ένα μικρό άσημο λουλουδάκι που αγαπάς όμως πολύ. Μα κι αυτό, όποια ομορφιά μπορεί να σου προσφέρει την δίνει απλόχερα και είναι έτοιμο να σπαταλήσει την πρόσκαιρη ζωή του στην προσπάθεια έστω και για λίγο να ομορφαίνει και την δίκη σου ζωή...

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Όλα βιώνονται διαφορετικά, τότε που η ζωή συναντά τον θάνατο.
Ο άνθρωπος πλέον καταλαβαίνει ακόμα κι εκείνα που του ήτανε ακατανόητα, βλέπει και ακούει πέρα από την φθορά, αντιλαμβάνεται το χάδι της αιωνιότητας.
Είναι τότε που τα μάτια της καρδιάς δακρύζουν.
Κάνεις την πιο γνήσια προσευχή σου.
Αφήνεσαι σε αυτό που σε ξεπερνά.
Μετεωρίζεσαι σε μνήμες και σε αυτό που έρχεται.
Κι αν μείνεις πλέον αναρωτιέσαι, «γιατί». Μια γλυκόπικρη αίσθηση αποκτά η ζωή σου.
«Είναι άραγε καλύτερα που έζησα;»
Δοξολογείς για το δώρο της ζωής, για την ευκαιρία που σου δόθηκε και πάλι, αλλά ο νους σου ανοίγεται και σε αυτό που ίσως έχασες, έστω για λίγα χρόνια, για το αιώνιο και ουράνιο.
Θυμάσαι τι πέρασες και κλαις.
Ο πόνος, η αγωνία, η εξάντληση, η μοναξιά του τέλους, το θαύμα...
Κλαις και είναι τα δάκρυά σου μνημόσυνο της δοκιμασίας σου.
Κλαις! Μην ντρέπεσαι γι’αυτό κι ας σε κοιτούν τώρα οι άλλοι περίεργα. Μονο εσύ ξέρεις τι πέρασες, τι είδες, τι άκουσες, τι βίωσες. Δεν θα σε καταλάβουν, μην στεναχωριέσαι.
Ο δρόμος του Γολγοθά είναι πάντα μοναχικός...
Τώρα όμως, σε παρακαλώ, άσε τα δακρυσμένα μάτια σου να δούνε την ομορφιά της ζωής. Είμαι σίγουρος ότι αυτά τα μάτια σου μπορούν να δούνε καλύτερα από κάθε έναν τις χαρές αυτής της ζωής, γιατί καθαρίστηκαν από τα δάκρυα της δοκιμασίας.
Μην διστάζεις να χαρείς.
Στο τέλος πάντα η ζωή θάβει τον θάνατο και το φως εξαφανίζει το σκοτάδι.
Ο Θεός σε αγαπά. Να το θυμάσαι καθώς δακρύζεις, είτε από πόνο, είτε από χαρά, είτε φεύγοντας, είτε μένοντας...
Ο Θεός σε αγαπά και τίποτα δεν είναι πιο σπουδαίο και μεγάλο από αυτό...

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

«Η Παναγιά μαζί σου». Αυτό να λες…

Σε άνθρωπο που πονά, μην του λες… … «κάνε υπομονή».
Δεν είναι αυτό που έχει ανάγκη να ακούσει.

Σε άνθρωπο που σου εκφράζει παράπονο, μην του λες «μην γκρινιάζεις».
Ανοίγουμε το στόμα μας και κάνουμε κακό παρά καλό.

Σε άνθρωπο που έχει κουραστεί, μην του λες, «σε καταλαβαίνω».
Εκτός αν έχεις μπει μες στα παπούτσια του.
Εκτός και αν έχεις περάσει και εσύ τα ίδια.

«Και τι να λέω;», θα μου πεις…
«Σ’ αγαπώ», να λες. «Είμαι εδώ» να λες.
Να σιωπάς και να προσεύχεσαι για αυτόν.
«Και η Παναγιά μαζί σου».
Μόνο αυτό…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Έμπιστεύθηκαν στὸν Χριστό...!

«Σήμερα λείπουν καὶ οἱ δυὸ παλληκαριές· οὔτε πνευματικὴ παλληκαριὰ ὑπάρχει, ἡ ὁποία γεννιέται ἀπὸ τὴν ἁγιότητα καὶ τὴν παρρησία στὸν Θεό, γιὰ νὰ ἀντιμετωπισθῆ μιὰ δυσκολία μὲ πνευματικὸ τρόπο, οὔτε φυσικὴ παλληκαριὰ ὑπάρχει, ὥστε νὰ μὴ δειλιάση κανεὶς σὲ ἕναν κίνδυνο!

Πρέπει νὰ ἔχη κανεὶς πολλὴ ἁγιότητα, γιὰ νὰ φρενάρη ἕνα μεγάλο κακό, ἀλλιῶς ποῦ νὰ στηριχθῆ; (...)

Οἱ Μυροφόρες δὲν ὑπολόγισαν τίποτε, γιατὶ εἶχαν πνευματικὴ κατάσταση καὶ ἐμπιστεύθηκαν στὸν Χριστό! Ἂν δὲν εἶχαν πνευματικὴ κατάσταση, ποῦ θὰ ἐμπιστεύονταν, γιὰ νὰ κάνουν αὐτὸ ποὺ ἔκαναν;

Στὴν πνευματικὴ ζωὴ καὶ ὁ πιὸ δειλὸς μπορεῖ νὰ ἀποκτήση πολὺ ἀνδρισμό, ἂν ἐμπιστευθῆ τὸν ἑαυτό του στὸν Χριστό, στὴν θεία βοήθεια! Μπορεῖ νὰ πάη στὴν πρώτη γραμμὴ νὰ πολεμήση καὶ νὰ νικήση!».

Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου, Λόγοι Β΄, «Πνευματικὴ ἀφύπνιση»

Όσο μπορείς νά προσεύχεσαι...!

"...Μα έλα εδώ κι ας σου είναι δύσκολο, για να με παρηγορήσεις ή για να με συμβουλεύσεις ή και για να είσαι κοντά, έτσι κι αλλιώς θα μου κάνει καλό και μόνο να σε δώ!

Και, το σημαντικότερο, να προσεύχεσαι, όσο μπορείς να προσεύχεσαι, για να μη βουλιάξουν και οι σκέψεις μου μέσα στην τρικυμία που με δέρνει.

Να διατηρήσω σε κάθε περίσταση τη διάθεση ευχαριστίας πρός τον Θεό! Να μη συναριθμηθώ με τους κακούς δούλους του Ευαγγελίου, που όταν ο Θεός τους φέρνει τα πράγματα καλά, Τον δοξολογούν κι όταν τους παιδαγωγεί με δυσκολίες δεν συμφωνούν.

Αντίθετα, να ωφεληθώ κι από τις ίδιες τις δυσκολίες, πιστεύοντας ακόμα περισσότερο σε Εκείνον, τώρα που Τον έχω μεγαλύτερη ανάγκη!..."

Άγίου Βασιλείου τού Μέγα, Άπό έπιστολή του σέ ένα φίλο του μοναχό.

Ψυχή και Χριστός σας χρειάζονται...

Πρέπει και εμείς να στοχασθούμε, τι είναι το σώμα και τι είναι η ψυχή.
Το σώμα είναι χώμα, λάσπη και αύριον θε ναν' το φάνε τα σκουλήκια και ανάγκη είναι η ψυχή να χαίρεται πάντοτε εις τον Παράδεισον ανισως και κάμη καλά ή να καιίεται πάντοτε εις την Κόλασιν ανισως και κάμη κακά.

Τούτο το σώμα οπού βλέπομεν, αδελφοί μου, είναι δεν είναι άνθρωπος, αλλά είναι ωσάν ένα φόρεμα της ψυχής.
Η ψυχή είναι άνθρωπος, η ψυχή είναι όπου βλέπει, ακούει, ομιλεί, πιάνει, περιπατεί, μανθάνει γράμματα, τέχνες, επιστήμες, η ψυχή είναι όπου δίνει ζωή εις το σώμα και δεν τ' αφήνει να βρομίσει και, καθώς έβγη η ψυχή, βλέπετε φανερά και ευθύς βρωμά και σκουληκιαζει το σώμα, διατί δεν είναι άνθρωπος.

Το κορμί και τα μάτια του, μα δεν βλέπει, έχει τα αυτιά του, μα δεν ακούει, έχει το στόμα του, μα δεν ομιλεί, έχει τα χέρια του, μα δεν πιάνει, έχει τα ποδάρια του, μα δεν περιπατεί. Ίσια είναι η πέτρα, ίσια και το σώμα χωρίς ψυχήν.

Τούτο σας λέγω και σας παραγγέλω, καν ο ουρανός να κατέβει κάτω, καν η γη να ανέβει επάνω, καν όλος ο κόσμος να χαλάσει, καθώς μέλλει να χαλάσει, σήμερον, αύριον, να μη σας μέλη τι έχει να κάμη ο Θεός. Το κορμί σας ας το καύσουν, άς το τηγανίσουν, τα πράγματά σας ας σας τα πάρουν, μη σας μέλει, δώσατε τα, δεν είναι ιδικά σας.

Ψυχή και Χριστός σας χρειάζονται. Αυτά τα δύο όλος ο κόσμος να πέσει, δεν ημπορεί να σας τα πάρει, εκτός και τα δώσετε με το θέλημα σας. Αυτά τα δύο να τα φυλάγετε, να μην τα χαλάσετε.

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός
https://agiosgeorgiosavras.blogspot.com/

Θεέ μου, δώσε στόν παπά μας υπομονή!

Άν είναι ενεργητικός, τόν θεωρούμε υπερβολικά κουρδισμένο.
Άν είναι ήρεμος, τόν θεωρούμε τεμπέλη.
Άν έχει γκρίζα μαλλιά, τόν θεωρούμε γέρο.
Άν είναι νέος, λέμε πώς δέν έχει εμπειρία.
Άν θέλει νά κάνει αλλαγές, τόν θεωρούμε επαναστάτη.
Άν δέν θέλει νά κάνει αλλαγές, λέμε πώς δέν παίρνει πρωτοβουλίες.
Άν κηρύττει κατά τής αμαρτίας, τόν θεωρούμε φανατικό.
Άν δέν τό κάνει, λέμε πώς είναι αδιάφορος καί κοσμικός.
Άν χρησιμοποιεί κινήσεις τών χεριών όταν εκφράζεται, τόν θεωρούμε ηθοποιό καί όχι ταπεινό.
Άν παραμένει ακίνητος, τόν λέμε ξύλινο.
Άν υψώνει τήν φωνή του, λέμε πώς φωνάζει πολύ.
Άν δέν υψώνει τήν φωνή του, τόν θεωρούμε μονότονο.
Άν είναι στό σπίτι του, λέμε πώς πρέπει νά είναι έξω, επισκεπτόμενος ενορίτες.
Άν θεαθεί στόν δρόμο, λέμε πώς θά πρέπει νά είναι κλεισμένος μέσα, ετοιμάζοντας τό κήρυγμά του.
Άν επισκέπτεται τούς πτωχούς, τόν θεωρούμε σοσιαλιστή, ή… φαρισαίο.
Άν επισκέπτεται πλούσιους, λέμε πώς κάνει δημόσιες σχέσεις γιά τόν εαυτό του, ενώ θά έπρεπε νά είναι μέ τούς φτωχούς.

Θεέ μου, δώσε στον παπά μας υπομονή!

Νά ξέρετε ότι ό ιερέας είναι σάν τό κάρβουνο, όταν είναι σβηστό μάς μουτζουρώνη, καί όταν είναι αναμμένο μάς καίει.
https://romioitispolis.gr/

Το Δισκοπότηρο δεν ξέρω πως είναι άδειο – Όταν ο Κύριος εξαφανίζεται από το Άγιο Δισκοπότηρο

Χριστός: Σ’ ένα μικρό χωριουδάκι τής Λέρου, πρίν από 30 περίπου χρόνια έγινε τό εξής θαυμαστό πού μάς διέσωσε αφηγηματικά ένας Άγιος συγχωρεμένος από τό 2010 ιερέας, ο παπά-Χρήστος. Διαβάστε διήγηση καί φρίξτε μέ τήν απέραντη αγάπη πού μάς έχει ο Χριστός μας:

Ήτανε πρωί Σαββάτου. Έκανα θεία λειτουργία καί ήμουνα έτοιμος νά καταλύσω τήν Θεία Κοινωνία από τό Άγιο Δισκοπότηρο.

Ξαφνικά μπήκε μέσα στό ιερό ένας νεαρός, γειτονόπουλο ο Κωστάκης, λαχανιασμένος, ιδρωμένος όλος αγωνία καί μού είπε: «Παπά-Χρήστο μου σώσε μας. Ο πατέρας μου νιώθει ότι πεθαίνει καί θέλει νά τόν εξομολογήσεις, νά τόν κοινωνήσεις».

Μέ έλουσε κρύος ιδρώτας. Ο πατέρας τού παλληκαριού ήταν ο πιό δύσκολος, στριφνός, παράξενος άνθρωπος στό χωριό. Μ΄ όλους μαλωμένος. Σ εκκλησιά δέν πάταγε, ούτε σέ κηδείες ή γάμους ή βαφτίσεις.

Έκανα τόν Σταυρό μου καί θεώρησα κλήση Θεού νά πάω αμέσως κοντά του μέ τήν Θεία Κοινωνία. Τό σπίτι τού ήτανε 40 μέτρα, δίπλα στήν εκκλησία σχεδόν.

Όταν μπήκαμε μέ τό παλληκάρι στό σπίτι τού ετοιμοθανάτου κυρ. Γιάννη τόν λέγανε- τοποθέτησα τό Άγιο Δισκοπότηρο, πού είχε κανά πόντο Θεία Κοινωνία πάνω στό κομοδίνο, δίπλα στό κλινάρι τού κύρ-Γιάννη.

Τού είπα αμέσως: Μπάρμπα-Γιάννη γιά νά σέ κοινωνήσω πρέπει πρώτα νά σέ εξομολογήσω καί νά σού διαβάσω συγχώριο (συγχωρητική ευχή). Θέλεις;
-Θέλω!

Βάζω πετραχήλι, μού πέ ό,τι τόν βάραινε, τού διάβασα συγχώριο καί ετοιμάστηκα νά τόν κοινωνήσω. Πάω νά πιάσω τό Άγιο Δισκοπότηρο, τί νά δώ; Παντελώς άδειο, σταγόνα Θεία Κοινωνία. Μού λύθηκαν τά γόνατα. Λέω στόν κύρ-Γιάννη: «πετάγομαι στό Ναό νά πάρω από τό Αρτοφόριο τής Αγίας Τράπεζας Θεία Κοινωνία γιατί τό Δισκοπότηρο δέν ξέρω πώς είναι άδειο».

Αρχίζει νά κλαίει μέ λυγμούς ο κύρ-Γιάννης καί νά λέει: Γιά μένα τό κάνει ο Χριστός παπά μου. Ό,τι σου ξομολογήθηκα πρίν ήσανε όλα ψέματα γιατί ντρεπόμουνα νά πώ τά αληθινά μου αμαρτήματα πού ναί πολύ βαρύτερα. Όμως, άν θέλεις, κάτσε νά σού κάνω πραγματική, ειλικρινή εξομολόγηση.

Έτσι κι έγινε. Τού διάβασα δεύτερη συγχωρητική ευχή καί τόν παρακάλεσα νά περιμένει νά πάω πίσω στό Ναό νά φέρω Θεία Κοινωνία. Πήγαινε, μού απαντά ο κύρ-Γιάννης, σέ προσμένω.

Πάω νά σηκώσω τό Άγιο Δισκοπότηρο καί, ακούστε θαύμα. Ένας πόντος Θεία Κοινωνία μέσα. Έκαμα τόν Σταυρό μου. Κοινώνησα αμέσως τόν ετοιμοθάνατο. Έλαμψε, γαλήνεψε τό προσωπάκι του, πέθανε εκεί μπροστά μου, ολοφάνερα μετανοημένος.

Δόξασα τόν Χριστό μας καί σκέφτηκα πόσο πάνσοφα, διακριτικά, αγαπητικά, συγχώρεσε καί οικονόμησε τή σωτηρία τού κύρ-Γιάννη.

Θεός συγχωρέσει τόν. Αιωνία του η μνήμη. Νά μήν απελπιζόμαστε γιά τήν σωτηρία μας κι άς είμαστε οι αμαρτωλότεροι άνθρωποι τού κόσμου. Καλή μετάνοια, καλό παράδεισο σέ όλους μας μέ ειλικρινή καί ταπεινή εξομολόγηση. ΑΜΗΝ!

https://www.ekklisiaonline.gr/

Μην ξεχνάς ότι η ζωή σου, ακολουθεί πάντα τις σκέψεις σου. Εμείς αποφασίζουμε τι θα φιλοξενήσουμε στο μυαλό και στην ψυχή μας. Αποκλείεται ενας ταραγμένος νους να έχει μία ευτυχισμένη ζωή. Ζήτα από τον Χριστό να φωτίσει τις σκέψεις σου ώστε να γεμίσει φως η καρδιά σου.....

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

Ξημερωθήκαμε και σήμερα, δόξα τω Θεώ.
Άλλη μια μέρα μας δόθηκε για να την αξιοποιήσουμε για όφελος της ψυχής μας.
Ας ζούμε αδελφοί μου κάθε ημέρα σα να είναι η τελευταία μας.
Ας πάψουμε να μένουμε σε μικρότητες.
Ας πάψουμε να δημιουργούμε «θέματα» εκεί που δεν υπάρχουν.
Ας πάψουμε την γκρίνια και τους εγωισμούς, τις συγκρούσεις και την μιζέρια, τις κατακρίσεις και τις περιττές αναλύσεις.
Ας γίνουμε άνθρωποι με αρχοντικές καρδιές γεμάτες καλοσύνη και σύνεση μακρυά από την κακία και την αδιακρισία.
Αχ, μας δίνονται πολλές ευκαιρίες στην ζωή να ευτυχήσουμε και να προοδεύσουμε εν Χριστώ. Μην τις αφήνουμε να περνούν ανεκμετάλλευτες.
Ας ομορφαίνουμε τις ζωές των γύρω μας σαν χαριτωμένα λουλούδια, με απλότητα και ταπείνωση.
Μην γινόμαστε εμπόδιο για την ειρήνη και την χαρά των δίπλα μας.
Μεγάλο πνευματικό κατόρθωμα είναι να αναπαύουμε τους γύρω μας με την παρουσία μας. Και αυτό θα γίνει, όταν αφήσουμε το κάλλος της καρδιάς μας να ανθίσει, όταν αφήσουμε το φως, που όλοι έχουμε μέσα μας, να λάμψει χωρίς τα εμπόδια της εμπάθειας και της σκληρότητας, των ιδιοτροπιών και της ιδιοτέλειας.
Ας έχουμε μια μέρα γεμάτη φως και ομορφιά, γεμάτη αγάπη και καλοσύνη, γεμάτη ουρανό και Χριστό.
Κι ας είναι έτσι κάθε ημέρα μας, ολάκερη η ζωή μας, σα ένα χάδι απαλό στις καρδιές των συνανθρώπων μας.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος