Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ο Χριστός μας στέλνει τους αναγκεμένους

Ιδιαίτερα αξιομνημόνευτη είναι η περίπτωση του Γιώργη, ενός σχεδόν ολοκληρωτικά τυφλού, όπως τη διηγούνται τα εγγόνια του παπά Γιάννη, τα οποία ζουν σήμερα. Ο άνθρωπος αυτός κάθε μήνα ξεκινά από το Σέλινο, όπου ζει, και παίρνει το δρόμο για το Γεράνι. Φτάνει στο σπίτι του παπά και χτυπά την πόρτα.

Πάντα τον περιμένει εκεί ζεστή φιλοξενία, η δυνατότητα να πλυθεί και να φορέσει καθαρά ρούχα καθώς και ένα πιάτο ζεστό φαγητό. Κι η παπαδιά «ανασκουμπώνεται» και πλύνει τα ρούχα του ταλαίπωρου επισκέπτη τους ώστε να είναι έτοιμα για την ώρα που θα θελήσει να φύγει.

Κατά κανόνα ο Γιώργης μένει εκεί το βράδυ και την επόμενη μέρα παίρνει το δρόμο της επιστροφής για το χωριό του «φορτωμένος» με τρόφιμα και εφόδια για να «περάσει», μέχρι την επόμενη επίσκεψή του στο σπίτι του ελεήμονα παπά Γιάννη.

«Παπά Γιάννη, πώς είναι δυνατόν ο άνθρωπος αυτός, όντας τυφλός, να βρίσκει το δρόμο και να έρχεται στο σπίτι μας από τόσο μακριά;» τον ρωτά η παπαδιά μετά την αναχώρηση του Γιώργη.

«Πώς βρίσκει το δρόμο και, κυρίως, πώς δεν παθαίνει κανένα ατύχημα στο δρόμο;»

«Ο Χριστός μας τον φέρνει, παπαδιά» της απαντά ο γέροντας. «Μπορεί τα φθαρτά υλικά μάτια του να μην βλέπουν παρά ελάχιστα. Επειδή όμως έχει αγαθή ψυχή και είναι βασανισμένος άνθρωπος, ο Θεός ενδυναμώνει τα μάτια της ψυχής του.

Ο Χριστός τον παίρνει από το χέρι και τον οδηγεί. Το σπίτι μας είναι σαν το φάρο μες στην τρικυμία της ταλαίπωρης ζωής του.

Τα μάτια της αγνής ψυχής του βλέπουν το φως του φάρου και τον κατευθύνουν προς αυτό. Κι ο Χριστός είναι ο φύλακας άγγελος που απομακρύνει από το Γιώργη κάθε κίνδυνο.

Είναι Θεόσταλτος ο Γιώργης. Γι αυτό πρέπει πάση θυσία να τον βοηθούμε περισσότερο, ίσως, από οποιονδήποτε άλλο που έρχεται στην πόρτα μας».

Εκτός από το Γιώργη, ο ιερέας του Θεού είναι σε καθημερινή επαφή με τους φτωχούς και κατατρεγμένους και καταβάλλει υπεράνθρωπες προσπάθειες για την ανακούφιση του πόνου τους. Εφαρμόζει χωρίς ιδιοτέλεια τη ρήση του Χριστού: «Μακάριοι οι ελεήμονες ότι αυτοί ελεηθήσονται».

«Σε παρακαλώ, παπαδιά, στο μεγάλο δωμάτιο να είναι πάντα το τραπέζι στρωμένο με ό,τι φαγητό διαθέτουμε» παραγγέλλει στην πρεσβυτέρα του «για να βρίσκει ο περαστικός κάτι να χορτάσει την πείνα του».

Πιστή στην εντολή και επιθυμία του και εξίσου ελεήμων, φιλάνθρωπος και Θεοσεβούμενη όσο και ο ίδιος, η πρεσβυτέρα φροντίζει να είναι πάντα στρωμένο το τραπέζι στο μεγάλο δωμάτιο.

Πάνω του υπάρχει πάντα ψωμί, ελιές, κουκιά, κρασί ακόμα και μπακαλιάρος – ολόκληρος, όχι κομμάτια, «δεμένος» από την ουρά στ’ αυτιά ενός μεγάλου τέντζερη, να «κολυμπά» μες στο νερό για να ξαρμυρίσει ώστε, ανά πάσα στιγμή να είναι έτοιμος για μαγείρεμα.

Το δωμάτιο αυτό, με το πάντα στρωμένο τραπέζι, είναι πραγματικό καταφύγιο για τους στερημένους. Απαραίτητο συμπλήρωμα του τραπεζιού είναι πάντα ο χαλβάς, τα λουκούμια και λίγες καραμέλες για να φιλέψει τα μικρά παιδιά…

https://romioitispolis.gr/

[toula]

Ὁ Χριστός Μας, ἔρχεται καί μᾶς ἀποκαλύπτεται ὅταν ταπεινωθοῦμε καί Τόν ἀγαπήσουμε

Ὁ Χριστός Μας, ἔρχεται καί μᾶς ἀποκαλύπτεται ὅταν ταπεινωθοῦμε καί Τόν ἀγαπήσουμε.
Μᾶς γνωρίζεται ὁ Χριστός, δίδασκε ὁ βιβλικότατος Γέροντας, ὅταν ταπεινωθοῦμε καί Τόν ἀγαπήσουμε ἀνιδιοτελῶς «ἐκ καθαρᾶς καρδίας». Τότε ἔρχεται ἡ Θεία Χάρη, τότε ἡ ψυχή θεραπεύεται, τότε ὅλα μεταμορφώνονται. Ἔλεγε χαρακτηριστικά: «Πολλοί λένε ὅτι ἡ χριστιανική ζωή εἶναι δυσάρεστη καί δύσκολη, ἐγώ λέω ὅτι εἶναι εὐχάριστη καί εὔκολη, ἀλλά ἀπαιτεῖ δυό προϋποθέσεις: ταπείνωση καί ἀγάπη...

Ἄν ἔρθει ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ, ὅλοι καί ὅλα ἀλλάζουν, ἔλα ὅμως πού γιά νά ἔρθει, χρειάζεται πρῶτα νά ταπεινωθοῦμε!»1. Τότε μόνος Του ἔρχεται ὁ Χριστός καί ἀγκαλιάζει τήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου, ἀφοῦ ὑπάρχουν αὐτά, πού Τόν εὐχαριστοῦν δηλ. καλή προαίρεση, ταπείνωση καί ἀγάπη.

Ἐπίσης γιά νά μπορέσει νά ταπεινωθεῖ ὁ ἄνθρωπος, θά πρέπει νά ζητᾶ συγγνώμη, ἄν ἔχει κάποιο κατάκριμα μέσα του. Θά πρέπει νά ρίχνει τό φταίξιμο στόν ἑαυτό του γιά κάθε τί, πού συμβαίνει καί νά προσεύχεται μέ ἀγάπη ἀκόμη καί γι’ αὐτούς, πού τόν βλάπτουν, τόν ἐχθρεύονται ἤ τόν συκοφαντοῦν.

Δέν πρέπει νά ἁμαρτάνουμε, διότι τότε ἡ ζωή μας γίνεται πολύ δύσκολη. Ἡ ἁμαρτία εἶναι σάν νά περπατᾶ κάποιος ἀνάποδα, μέ τά χέρια. Ἡ φυσιολογική ζωή εἶναι ὅταν περπατᾶμε κανονικά, μέ τά πόδια· δηλαδή ὅταν ζοῦμε χωρίς νά ἁμαρτάνουμε. «Πρέπει παιδί μου», συμβούλευε πνευματικό του παιδί, «νά μήν ἀκολουθοῦμε τή μέση ὁδό τοῦ Χριστιανοῦ, γιατί αὐτή εἶναι πολύ δύσκολη. Πρέπει νά ξεπεράσουμε τό στάδιο αὐτό καί ν’ ἀνέβουμε ψηλά. Τότε εἶναι ὅλα εὔκολα». Ὅταν δέν πέφτουμε σέ ἁμαρτίες, τότε ἔχουμε ξεπεράσει τήν «μέση ὁδό» καί εἴμεθα πραγματικοί Χριστιανοί.

Ἀπόσπασμα ἀπό τό Βιβλίο: Ἡ θεραπεία τῆς ψυχῆς κατά τόν Γέροντα Πορφύριο - Β΄ ΕΚΔΟΣΗ ΕΠΗΥΞΗΜΕΝΗ (Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτου).

1 http://www.phys.uoa.gr/~nektar/orthodox ... ayings.htm, ἀπό τό βιβλίο τοῦ Κ. Γιαννιτσιώτη: Κοντά στό γέροντα Πορφύριο.
http://hristospanagia3.blogspot.com/

[toula]

Xριστός Ανέστη! Ήθελα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μαζί σας σχετικά με το πώς ερμηνεύουμε τα πράγματα ως μέλη του Σώματος του Χριστού,σχετικά με το θέμα του εμβολίου.
Είχα και έχω μέσα μου κάποιες αμφιβολίες σχετικά με τα εμβόλια, όμως έκανα το εμβόλιο μετά από την υπόδειξη του γιατρού διότι έχω ένα πρόβλημα υγείας και ανήκω στις ευπαθείς ομάδες. Προσπάθησα να ταπεινώσω την γκλάβα μου και να απευθυνθώ στον ειδικό.

Ακούω τον προσωπικό μου γιατρό και τον πνευματικό μου στα ανάλογα θέματα. Ούτε ψάχνω και ακούω 500 γιατρούς ούτε 1000 πνευματικούς από videos. Τόσο απλά.
Πραγματικά απορώ πως κινείται ο λογισμός και η πνευματική κατάσταση μέσα μας. Το εμβόλιο δεν είναι θέμα σωτηριολογικό αλλά ιατρικό. Σχετικά αυτό αποφάνθηκε και η Εκκλησία μας ενημερώνοντας το ποίμνιο. Όποιος δεν δέχεται την Εκκλησία μπορεί να κάνει ό,τι θέλει , να φύγει για παράδειγμα από την Εκκλησία και την αγκαλιά της υπακοής και να κάνει υπακοή στη φιλαυτία του .
Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Όπως αν θέλω να φτιάξω μια ξύλινη πόρτα θα πάω σε ξυλουργό και όχι σε Ιερέα , όπως όταν θέλω να αλλάξω αντλία βενζίνης στο αυτοκίνητο θα πάω σε μηχανικό αυτοκινήτου και όχι στον μανάβη της γειτονιάς, έτσι συμβαίνει και με το εμβόλιο. Το να βγάζουμε απόφαση για ιατρικά θέματα βλέποντας επιστημονικά videos στο youtube χωρίς να έχουμε την ανάλογη κιόλας γνώση, θεωρώ ότι προσβάλει τον εαυτό μας. Μου στέλνουν 1.000.000 videos σε μηνύματα σχετικά με το θέμα και η απάντηση που παίρνουν οι περισσότεροι είναι το αυτονόητο : “Συγγνώμη αλλά δεν είμαι γιατρός για να σας απαντήσω για το dna κλπ”. Δεν ξέρω αν κάποιος αποφάσισε να βάλει βηματοδότη στη καρδιά βλέποντας videos στο youtube ή πήρε φάρμακα από το φαρμακείο σύμφωνα με το χρώμα του κουτιού που του άρεσε. Δεν ξέρω ακόμα αν κάποιος πήγε να κοινωνήσει το Πάσχα και πήρε ευχή από τον υδραυλικό της γειτονιάς.

Δυστυχώς μας ελκύει η είδηση σύμφωνα με την εικόνα που έχουμε μέσα μας για το τάδε ή το δείνα θέμα. Αν πχ είμαι φανατικός υπέρ των εμβολίων ανοίγω ανάλογα videοs, αν δεν θέλω να το κάνω πάω στην άλλη πλευρά, οπότε άκρη δεν βρίσκουμε. Ένας συνεχόμενος βασανισμός χωρίς αποτέλεσμα. Μήπως τελικά μας αρέσει να νιώθουμε κυνηγημένοι επειδή θεωρούμε ότι είμαστε τέλειοι και πάντα κάποιος άλλος φταίει εκτός από τον εαυτό μας ; Θα συμφωνήσω ότι όλη αυτή η τρέλα με το lockdown, μέτρα και πισωγυρίσματα ήταν κάτι το φοβερό αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Φανταστείτε κάποιος να πει : “Τελικά δεν θα κάνω εγχείρηση καρδιάς διότι είδα ένα videο που λέει να μην το κάνω κλπ κλπ”.
Πλέον προσωπικά έχω θέσει άλλα δεδομένα στη ζωή μου. Κουβεντιάζω, ακούω και συμπνευματίζομαι με ΦΥΣΙΚΑ ΠΡΟΣΩΠΑ και φυσικά για το ανάλογο θέμα που έχουν γνώση. Ούτε videos, ούτε ανθρώπους που δεν γνωρίζω και δεν ξέρω τι παίζει από πίσω. Ακόμα και να πεθάνω από το εμβόλιο θα είμαι αναπαυμένος διότι θα έχω κάνει υπακοή όπως μου είπε η Εκκλησία και μάλιστα σε έναν επιστήμονα που παρακολουθεί την υγεία μου και όχι στην γκλάβα μου που είναι γεμάτη πάθη και αγνωσία. Κάνω υπακοή στην Εκκλησία και εκεί πάντα βρίσκω ανάπαυση μέσα στην ψυχή μου.

Η γενικότερη καταστροφή μας και στο σώμα και στην ψυχή έχει να κάνει με το ότι κάνουμε υπακοή στη φιλαυτία μας. Κρίνουμε Συνόδους, πνευματικούς, γιατρούς σύμφωνα με αυτά που είναι δομημένα μέσα μας. Η Εκκλησία όμως μας λέει το άλλο , κάνεις υπακοή και η υπακοή είναι αυτή που θα αποδώσει καρπούς πνευματικής οικοδομής. Δεν ξέρω κανέναν που να έχασε κάνοντας υπακοή στην Εκκλησία, αντίθετα όσοι έκαναν υπακοή στον εαυτό τους δεν βρήκαν ανάπαυση.
Για να προλάβω μερικούς που θα βρίσουν ότι πως να κάνουμε υπακοή όταν κάνουμε Ανάσταση στις 21:00 , όταν κλείνουν Εκκλησίες κλπ. Η απάντηση είναι απλή. Υπακοή , ηρεμία , προσευχή και εσωτερική γαλήνη. “Άλλαξε τον κόσμο με την προσευχή σου και τη σιωπή σου και όχι με την κραυγή σου”.

Βλέπω ιδιαίτερα τους αδερφούς που αντιδρούν για τον εμβολιασμό και για άλλα θέματα ότι δεν έχουν ειρήνη μέσα τους. Βρίζουν και εξαπολύουν επιθέσεις ακόμα και σε συγγενικά πρόσωπα, Ιερείς, Συνόδους κλπ. Και τελικά ποιό είναι το αποτέλεσμα ; ΜΗΔΕΝ. Videos, άρθρα, βρισίδια και αποτέλεσμα πάλι ΜΗΔΕΝ.
Τα πράγματα είναι απλά. Πολλοί με ρωτούν για το εμβόλιο και η απάντηση είναι και πάλι πολύ απλή : “Ρωτήστε τον προσωπικό σας γιατρό”. Πολλοί όμως ρωτούν τη φιλαυτία τους αλλά όταν κάνουμε διάλογο με τη φιλαυτία μας είτε σε θέματα ιατρικά είστε σε πνευματικά τότε μάλλον στο γκρεμό θα πάμε παρά στον ουρανό.
Σεβόμαστε όποιον έχει κάνει, όποιον δεν έχει κάνει το εμβόλιο αλλά και όποιον περιμένει να κάνει το εμβόλιο. Αυτές οι αποφάσεις δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα κουβέντας του καφενείου.

Ελάχιστους ανθρώπους ακούω να λένε “Πάτερ μου ό,τι πει η μητέρα μας Εκκλησία να είναι ευλογημένο”. Αντίθετα ακούω ανθρώπους να λένε : “Πάτερ πήρα αυτή την απόφαση διότι μου στείλανε ένα video που λέει το τάδε”. Κανείς δεν θέλει να ταπεινώσει τον εαυτό του. Με τους περισσότερους που κουβεντιάζω, όλες οι προτάσεις αρχίζουν και τελειώνουν με το γνωστό: “Εγώ εκείνο, εγώ το άλλο, εγώ αποφάσισα αυτό γιατί νομίζω εκείνο, μου είπανε κάποιοι ότι το άλλο κλπ”. Πόσες φορές την ημέρα ρωτάμε τον εαυτό μας “Μήπως κάνω κάπου λάθος , μήπως η ροή των λογισμών μου δεν είναι σωστή;”
Για να κάνουμε και λίγο χιούμορ. Σε κάποιον που με ρώτησε αν πρέπει κάνει το εμβόλιο του απάντησα ως εξής : “Θα σου πω τι θα κάνεις αλλά και εσύ θα μου κάνεις μια χάρη , αν πάθεις έμφραγμα να μην πας στοn γιατρό να σε δει, αλλά στον Σάκη τον υδραυλικό”...Φυσικά γελάσαμε και οι δύο.

Τώρα που γράφω αυτό το κείμενο μου εμφανίζει κάποια προβλήματα ο υπολογιστής οπότε σκέφτομαι να τον πάω στον ψαρά της γειτονιάς να τον δει και να μου πει αν φταίει η μητρική ή ο επεξεργαστής.
Μιλάμε για Ορθόδοξη Εκκλησία αλλά τελικά ο καθένας έχει φτιάξει μια Εκκλησία μόνος του μέσα του και κάνει εκεί υπακοή. Σε σε τέτοιους όμως ανθρώπους δεν είδα ποτέ πνευματική πρόοδο. Μοιάζουν μετο χαμστεράκι που τρέχει στον τροχό. Αντίθετα διαβάζω για κάτι ανθρώπους σαν τον Άγιο γέροντα Εφραίμ τον Κατουνακιώτη που έκαναν υπακοή ακόμα και σε αυτά που θα έμοιαζαν σε εμάς παράλογα και το αποτέλεσμα ήταν ότι αγίασαν. Θα πει κάποιος και πως ξέρουμε πού και πως θα κάνουμε υπακοή; Η απάντηση είναι μα για αυτό έχουμε την μητέρα εκκλησία, για να μας δείχνει τον δρόμο.

Έγινε ένα εμβόλιο η αιτία να χαλάσουν σπίτια , φιλίες, παρέες κλπ. Γίναμε όλοι γιατροί , λοιμωξιολόγοι, πνευμονολόγοι κλπ. Kρατάμε ένα κινητό, μπαίνουμε σε ένα FB, GOOGLE, YOUTUBE και νομίζουμε ότι τελειώσαμε την Οξφόρδη. Είναι τρομερό που σε συνεντεύξεις γιατρών που είτε είναι υπερ είτε κατά των εμβολίων, από κάτω άνθρωποι χωρίς γνώσεις ιατρικής να ρίχνουν γηπεδικά βρισίδια σε κουβέντα που αφορά το DNA, τα κύτταρα του οργανισμού κλπ.
Να βάλουμε αγάπη αδερφοί μου , είμαστε μέλη του Σώματος του Χριστού. Ας απευθυνόμαστε στους ειδικούς ανάλογα με το θέμα που έχουμε και να μην χωριζόμαστε άλλο. Κάθε θέμα στον ειδικό του , τόσο απλά.

ΥΓ (1). Ξέρω ότι κάποιοι θα βρίσουν από κάτω ότι ο Παπάς έκανε το εμβόλιο είναι αντίχριστoς κλπ κλπ… Δεν πρόκειται να απαντήσω σε κανένα σχόλιο...Σας ευχαριστώ και συγγνώμη. Χριστός Ανέστη , την ευχή του Κυρίου μας…
ΥΓ (2). Και κάτι άλλο…. Από αύριο μην βάζετε καύσιμο στο αυτοκίνητο σας αλλά χυμό πορτοκαλιού! Το είδα σε video στο youtube.

π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh.gr – Ιερά Μητρόπολη Λήμνου

[toula]

ΕΝΑ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΓΙΑ ΝΕΟΥΣ, ΓΙΑ ΓΟΝΕΙΣ, ΓΙΑ ΚΑΤΗΧΗΤΕΣ, ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΕΟΛΑΙΑ
Το Συνέδριο είναι διαδικτυακό και η συμμετοχή ελεύθερη. Για λεπτομέρειες
https://neotita.gr/diakonia-tis-neotita ... ikogeneias.../

Η ποιμαντική διακονία της νεότητας και της οικογένειας μετά την πανδημία - Ίδρυμα Νεότητας και Οικογένειας Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών

[toula]

Αγαπά την ησυχία εκείνος που δεν επηρεάζεται από τα κοσμικά. Και αγαπά όλους τους ανθρώπους εκείνος που δεν αγαπά κάτι ανθρώπινο. Κι έχει γνώση του Θεού και των θείων εκείνος που δεν σκανδαλίζεται από άλλον, είτε για αμαρτίες είτε για συμπερασμούς από υποψίες.

Ο κόσμος έχει πολλούς φτωχούς στο πνεύμα, αλλά όχι όπως πρέπει. Και έχει πολλούς που πενθούν, αλλά από χρηματική ζημία ή θάνατο τέκνων. Έχει και πολλούς πράους, αλλά σε σχέση με τα ακάθαρτα πάθη. και πολλούς που πεινούν και διψούν αλλά για να αρπάζουν τα ξένα και να κερδίζουν με αδικία. Έχει και πολλούς ελεήμονες, αλλά προς το σώμα και σ’ εκείνα που αφορούν το σώμα, και πολλούς καθαρούς στην καρδιά, αλλά για χάρη της κενοδοξίας. Έχει επίσης ειρηνοποιούς, αλλά που υποτάσσουν την ψυχή στο σώμα, και πολλούς που διώκονται, αλλά ως άτακτοι. επίσης πολλούς που ονειδίζονται, αλλά για αισχρά αμαρτήματα. Μακάριοι όμως είναι εκείνοι που ενεργούν έτσι και πάσχουν μόνο για τον Χριστό. Και γιατί είναι μακάριοι; Γιατί σ’ αυτούς ανήκει η βασιλεία των Ουρανών και αυτοί είναι που θα δουν τον Θεό κλπ.(Ματθ. 5, 3-12). Ώστε δεν είναι μακάριοι επειδή ενεργούν έτσι και πάσχουν, γιατί και αυτοί που προαναφέραμε κάνουν το ίδιο, αλλά επειδή κάνουν και πάσχουν όλα αυτά για το Χριστό.

Σε ό,τι κάνομε, ζητείται από το Θεό ο σκοπός για τον οποίο το κάνομε, όπως πολλές φορές το είπαμε, αν δηλαδή το κάνομε γι’ Αυτόν, ή για κάτι άλλο. Όταν λοιπόν θέλομε να κάνομε το αγαθό, να μην έχομε σκοπό την ανθρωπαρέσκεια, αλλά το Θεό, ώστε αποβλέποντας σ’ Αυτόν, να τα κάνομε όλα γι’ Αυτόν, για να μην υποφέρομε και τον κόπο, και χάνομε και την ανταμοιβή.

Άγιος Μάξιμος Ομολογητής
Φιλοκαλία

[toula]

Με ρώτησε ο γέροντας Πορφύριος: «Για πες μου, παιδί μου, τί λέει ο γέροντας Αιμιλιανός (Σιμωνοπετρίτης) για το 666 και τον αντίχριστο;»
Του λέω: «Γέροντα, μας είπε σε μια σύναξη να μην ανησυχούμε. Εμείς να ενδιαφερόμαστε να έχουμε μια ζωντανή σχέση με τον Χριστό και του αντιχρίστου να μην του δίνουμε πολύ σημασία, γιατί εκείνος θα γίνει το κέντρο της ζωής μας και όχι ο Χριστός».
Αμέσως χτύπησε τα χεράκια του στο κρεβάτι και είπε: « Τί λες παιδί μου, τί λες παιδί μου, δόξα σοι ο Θεός που βρήκα κι ένα πνευματικό να συμφωνεί μαζί μου. Ρε παιδί μου, αυτοί οι πνευματικοί, εδώ στον κόσμο, τί έχουν κάνει! Έχουν αναστατώσει τις ψυχές, δημιούργησαν ένα σωρό προβλήματα, οικογενειακά και ψυχολογικά με το 666 και τα σχετικά. Δεν μπορεί ο κόσμος να κοιμηθεί και άρχισαν να παίρνουν ψυχοφάρμακα και υπνωτικά χαπάκια για να μπορούν να κοιμηθούν. Τί είναι αυτό το πράγμα; Δεν τα θέλει αυτά τα πράγματα ο Χριστός!

Για μας τους χριστιανούς, για μας όταν βιώνουμε το Χριστό δεν υπάρχει αντίχριστος.
Όταν έχουμε μέσα μας το Χριστό μας, μπορεί να έρθει και να μας φοβίσει ο αντίχριστος; Μπορεί να μπει καμία άλλη αντίθετη ύπαρξη μέσα στην ψυχή μας και να μας ταράξει; Όχι. Όμως γι’ αυτό σήμερα παιδί μου γίνεται αυτό. Δεν έχουμε το Χριστό μέσα μας και γι’ αυτό ανησυχούμε για τον αντίχριστο.
Όταν βάλουμε το Χριστό μέσα μας, τα πάντα γίνονται Παράδεισος. Ο Χριστός είναι το παν κι έτσι πάντοτε παιδί μου να λες στους ανθρώπους, και τον αντίθετο δεν το φοβόμαστε.
Εάν ερχόταν τώρα ο ίδιος ο αντίχριστος με μία συσκευή με ακτίνες laser, και με σφράγιζε με το 666 με το ζόρι, εγώ δεν θα στεναχωριόμουνα. Θα μου πεις, μας δεν είναι το σημείο του αντιχρίστου; Ναι αλλά και χίλια 666 να μου έγραφε πάνω μου με τις ακτίνες laser, ανεξίτηλα, εγώ δεν θα στενοχωριόμουνα. Γιατί; Γιατί παιδί μου τους πρώτους μάρτυρες του είχαν βάλει στα θηρία και έκαναν τον σταυρό τους και τα θηρία γινόντουσαν αρνάκια, τους είχαν στην θάλασσα έκαναν τον σταυρό τους και η θάλασσα γινόταν γη και περπατούσαν, τους είχαν μέσα στην φωτιά, έκαναν το σταυρό τους και η φωτιά γινόταν δροσιά.
Ευλογημένο μου παιδί, τι είμαστε σήμερα εμείς; Πιστεύουμε στον Χριστό; Το σταυρό μας τον κάνουμε; Μα γιατί κατέβηκε ο Χριστός; Δεν κατέβηκε για να δυναμώσει την ασθένειά μας; Έτσι παιδί μου να πεις στους ανθρώπους, να μην φοβούνται τον αντίχριστο. Είμαστε παιδιά του Χριστού, είμαι παιδιά της Εκκλησίας».

Αυτά τα λόγια μου έκαναν πολύ εντύπωση. Και μου πρόσθεσε: « Ο Πατριάρχης Δημήτριος, πως ήρθε στην Αθήνα; Με αεροπλάνο…και χρησιμοποίηση το διαβατήριό του. Τί διαβατήριο έχει; Τουρκικό, το οποίο έχει πάνω του την ημισέληνο. Και ξέρεις πως ονομάζεται η ημισέληνος από τους Πατέρες της Εκκλησίας μας, μετά που εμφανίστηκε ο Μωάμεθ; Η ημισέληνος είναι σημείο του αντιχρίστου! Εάν είναι σημείο του αντιχρίστου η ημισέληνος και ο Πατριάρχης μας έχει στο διαβατήριό του -το σημείο του αντιχρίστου-, πάει να πει ότι ο Πατριάρχης μας είναι αντίχριστος; Όχι ρε παιδί μου, όχι ρε παιδί μου! Μην περιορίζουμε τόσο πολύ το Ευαγγελικό μήνυμα! Δεν είναι ο Χριστός τόσο στενόμυαλος όσο είμαστε εμείς οι άνθρωποι που θέλουμε να υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα.
Έτσι να λες στους ανθρώπους: Να μην ασχολούνται με τον αντίχριστο! Ούτε να φοβούνται τον αντίχριστο και το 666.
Μην σας βασανίζουν τα έσχατα, ούτε τον αντίχριστο, ούτε τα σημάδια του. Γιατί να ξέρετε, αν εμείς έχουμε μέσα μας το Χριστό, δεν μπορεί σε τίποτα να μας πειράξει ο αντίχριστος, ούτε στο παραμικρό.

Ξέρω ότι θα έρθει ο αντίχριστος, ότι θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, αλλά το πότε, δεν το ξέρω. Αύριο; Μετά χίλια χρόνια; Δεν ξέρω. όμως δεν ανησυχώ γι’αυτό. Διότι ξέρω, ότι η ώρα του θανάτου είναι για τον καθένα μας η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου. Και η ώρα αυτή είναι πολύ κοντά».

από το βιβλίο: Ανθολόγιο Σύμβουλών του Γέροντος Πορφυρίου
Ιερό Ησυχαστήριον Μεταμόρφωσις του Σωτήρος μετόχιον εν Μηλεσίω

[toula]

Σε καθέναν που εργάζεται με υπομονή τις εντολές εξωτερικά και εσωτερικά, αποβλέποντας μόνο στη δόξα του Θεού, δίνεται τιμή ουράνιας γνώσεως, ειρήνη ψυχής και αφθαρσία, επειδή είναι τηρητής και όχι απλός ακροατής του νόμου(Ρωμ. 2, 13) της χάρης. Αυτού τη γνώση, που μαρτυρείται από τα έργα, δεν την περιφρονεί ο Θεός, αλλά τη δοξάζει μαζί με τους λόγους της γνώσεως εκείνων που έλαμψαν με τη θεία σοφία στην Εκκλησία των πιστών γιατί στο Θεό δεν υπάρχει προσωποληψία(Ρωμ. 2, 11). Σ' εκείνον όμως που αγωνίζεται από εγωισμό και απειθεί στα λόγια αυτών που καθοδηγούνται από το Πνεύμα, ενώ πείθεται στη δική του σύνεση και στα απατηλά λόγια αυτών που έχουν εξωτερικό μόνο σχήμα ευσέβειας και ενεργούν από φιλοδοξία και φιληδονία, δίνεται θλίψη και στενοχώρια. Και ο φθόνος, ο θυμός και η οργή(Ρωμ. 2, 8-9) θα είναι για το παρόν η αμοιβή της πλάνης του, ενώ για το μέλλον θα είναι προς κατηγορία των λογισμών του, όταν θα αλληλοκατηγορούνται ή και θα απολογούνται, κατά την ημέρα που ο Θεός θα κρίνει τα κρυφά των ανθρώπων(Ρωμ. 2, 15-16) και θα αποδώσει στον καθένα ανάλογα με τα έργα του(Ρωμ. 2, 6).
Δεν είναι Ιουδαίος, όπως λέει ο Απόστολος, αυτός που έχει τα εξωτερικά γνωρίσματα, ούτε η περιτομή ταυτίζεται μ' ένα σωματικό σημάδι· Ιουδαίος αληθινός είναι αυτός που έχει τα εσωτερικά γνωρίσματα, που έχει περτμηθεί στην καρδιά από το Πνεύμα, και όχι σύμφωνα με το γράμμα του Νόμου(Ρωμ. 2, 28-29). Έτσι, δεν είναι τέλειος στη γνώση και στη σοφία αυτός που είναι λαμπρός στον φανερό και εξεζητημένο λόγο, ούτε είναι άκρος αγωνιστής όποιος επιδίδεται στην εξωτερική σωματική άσκηση των κόπων αλλά αγωνιστής είναι αυτός που επιδίδεται στην εσωτερική νοερή εργασία, και τέλειος στη σοφία και στη γνώση είναι αυτός που τα λόγια του βγαίνουν από καθαρή και αγαθή καρδιά με το φωτισμό του Πνεύματος του Θεού, και όχι από βιβλία. Αυτός έχει τον έπαινο όχι από τους ανθρώπους, αλλά από το Θεό(Ρωμ. 2, 29)· γιατί οι άνθρωποι τον αγνοούν ή και τον φθονούν, και μόνον ο Θεός και αυτοί που κινούνται από το ίδιο Πνεύμα τον αγαπούν και τον γνωρίζουν.

Όσιος Νικήτας Στηθάτος
Φιλοκαλία

[toula]

Κύριε καταστρέφουμε το δώρο της ζωής. Την τιμή που μας έκανες να μας φέρεις από μηδέν στην ύπαρξη, από το σκοτάδι στο φως,
την ατιμάζουμε καθημερινά, με πολλούς και διαφόρους τρόπους. Ο χειρότερος από όλους, η άρνηση να αφεθούμε στο σχέδιο σου, στην πρόνοια και σοφία σου.Αντιστεκόμαστε, παλεύουμε και στο τέλος πνιγόμαστε.
Εάν όμως Χριστέ μου, αφηνόμασταν, εάν χαλαρώναμε και σε εμπιστευόμαστε θα είμασταν ήρεμοι και ευτυχισμένοι. Αλλά θέλουμε όλα να τα λύσουμε εμείς, με την δική μας λογική, τους δικούς μας προγραμματισμούς. Δεν είναι κακό να σχεδιάζεις, αλλά είναι τραγικό να μην γνωρίζεις ότι στην ζωή δεν τα ελέγχεις όλα.

Στην πραγματικότητα το να ζητάς να τα ελέγχεις όλα είναι μίσος προς την ζωή. Διότι η ζωή είναι μυστήριο. Και τα μυστήρια δεν τα αναλύεις αλλά τα ζεις. Αφήνεσαι στην ομορφιά της αγνωσίας τους, στο μυστήριο του αύριο που δεν γνωρίζεις.
Κύριε όσο μεγαλώνω θέλω λιγότερο να καταλαβαίνω και περισσότερο να νιώθω. Θέλω να σου αντιστέκομαι κάθε μέρα και πιο λίγο, χώρο να κάνω να διαβείς με τα απαλά βήματα σου, σε κάθε μέρος του βίου μου. Φώτισε κάθε γωνιά της ύπαρξης μου, περπάτησε στην Γη του κορμιού μου, απλώσου στον ουρανό της ψυχής μου, όλος να γίνει φως.

Δεν θέλω άλλο Χριστέ μου να ερμηνεύω αλλά να ζω. Να ζω την Παρουσία σου μέσα σε κάθε μορφή και είδος ζωής. Να σε κοιτώ σε κάθε τι που με κοιτά, να σε ακούω σε ότι μου μιλά, να σ΄αγγίζω στο κάθε άγγιγμα της ζωής, να σε γεύομαι κάθε που τρώω και πίνω από τα δώρα Σου.
Είσαι παντού Κύριε και το γνωρίζω μα δεν φτάνει μόνο αυτό, πρέπει και να το δω, να το αισθανθώ, να το βιώσω. Γι’ αυτό χρειάζομαι την βοήθεια Σου, από το νου να κατέβω στην καρδιά, από τα λόγια στα έργα, από το φόβο στην χαρά. Δεν φτάνουν μόνο οι δικές μου προσπάθειες, δεν φτάνει μόνο να το θέλω, χρειάζομαι τα δικά σου χέρια να αγκαλιάσω τα συντρίμμια μέσα μου. Χρειάζομαι το δικό σου λόγο να φτιάξω νέα γλώσσα να μιλούν τα όνειρα μου. Σε χρειάζομαι γιατί η σκάλα από την γή στον ουρανό, από την νου στην καρδιά, έχει πολλά σκαλιά, και θέλω Εσύ να με κρατάς Χριστέ μου, όταν θα πέφτω να ξέρω ότι θα είναι στην δική σου Αγκαλιά....

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Το στράβωμα της ζωής, έχει μέσα του κάτι αυθεντικό, αρκεί να μπορείς να το δεις. Θυμήσου τον άσωτο υιό που μέσα στην τραγωδία του είναι αυθεντικός, ενώ ο μεγάλος αδελφός του, μέσα στην τακτοποιημένη ζωή του είναι ψεύτικος. Εκεί στα λάθη μας, στις αστοχίες μας, χάνουμε και βρίσκουμε αλήθειες ζωής, εκεί πεθαίνουμε και μπορούμε να αναστηθούμε. Ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τον Χριστό τον συναντήσαμε μετά από μεγάλες αμαρτίες και αποτυχίες, και όχι μετά απ σπουδαίες "αρετές" και επιτυχίες. Εκεί στην συντριβή και την ταπείνωση ανοίγει το σκληρό τείχος της καρδιάς μας και ο Χριστός την γεμίζει Φως, Πνεύμα και Χάρις. Οι πιο γλυκιές μου στιγμές ήταν μετά από φρικτά λάθη και αμαρτίες, που ένιωσα τον Χριστό να με παίρνει αγκαλιά. "Χριστέ μου απ' όσες αγκαλιές κοιμήθηκα μονάχα η δικιά σου μοσχοβολούσε" !!!

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Πώς άνθρωπε σηκώθηκες μετά από 38 χρόνια;
Πώς κατάφερες να σταθείς στα ατροφικά πόδια σου;
Πώς σηκώθηκες και είχες και την δύναμη να σηκώσεις και το κρεβάτι σου και να περπατήσεις;
Μετά από ένα μόλις μήνα καθηλωμένος και αδυνατούσα να σταθώ όρθιος μόνος μου.
Εσύ όμως σηκώθηκες, περπάτησες, πήρες στα χέρια σου το κρεβάτι σου. Πώς;
Μα, στο είπε ο Χριστός.
Θαύμα.
Το αδύνατο γίνεται δυνατό.
Η λογική υπερβαίνεται.
Δεν είναι αυταπάτη.
Είναι ο Θεός που σπλαχνίζεται το πλάσμα Του.
Ο Χριστός έρχεται και σήμερα και μας καλεί να περπατήσουμε. Να βγούμε από την πνευματική παραλυσία μας και να Τον συναντήσουμε.
Και αυτό είναι το μεγαλύτερο θαύμα.
Το θαύμα της επανασύνδεσής μας μαζί Του.
Το θαύμα μετανοίας και της Θείας Κοινωνίας...
Σήκω άνθρωπε.
Σήκω...έχεις όχι απλά άνθρωπο δίπλα σου, αλλά τον Θεάνθρωπο Χριστό.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος