Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Καθὼς ἕνας ἄρχοντας ἔχει δέκα δούλους καὶ σφάλλει ἕνας ἐξ αὐτῶν τὸν διώκει καὶ βάνει ἄλλον, οὕτω καὶ ὁ Κύριος, ὡσάν ἐξέπεσε τὸ πρῶτον τάγμα τῶν ἀγγέλων, ἐπρόσταξεν ὁ Θεὸς καὶ ἔγινεν οὗτος ὁ κόσμος, καὶ ἔκαμεν ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους, νὰ μᾶς βάλη εἰς τὸν τόπον τῶν ἀγγέλων. Ἡμεῖς, χριστιανοὶ μου, δὲν ἔχομεν ἐδῶ πατρίδα. Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Θεὸς μας ἔκαμε μὲ τὸ κεφάλι ὀρθούς, καὶ μᾶς ἔβαλε τὸν νοῦν εἰς τὸ ἐπάνω μέρος, διὰ νὰ στοχαζώμεθα πάντοτε τὴν οὐράνιον βασιλείαν, τὴν ἀληθινὴν πατρίδα μας. Ὅθεν, ἀδελφοί μου, νὰ σᾶς διδάσκω καὶ συμβουλεύω, πλὴν τολμῶ πάλιν καὶ παρακαλῶ τὸν γλυκύτατον Ἰησοῦν Χριστὸν νὰ στείλη οὐρανόθεν τὴν χάριν Του καὶ τὴν εὐλογίαν Του εἰς αὐτὴν τὴν χώραν, καὶ ὅλους τοὺς χριστιανούς, ἄνδρας καὶ γυναίκας, νέους καὶ γέροντας, καὶ τὰ ἔργα τῶν χειρῶν σας.

Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς

[toula]

Τις περισσότερες φορές η ζωή μας είναι εκτός ελέγχου, γιατί πεισματικά αρνούμαστε να δώσουμε τον έλεγχο της στα χέρια του Θεού...

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Η ΚΥΡΊΑ ΜΑΡΘΑ....

Ό,τι είχε τελειώσει το κήρυγμα του ο παπα Πέτρος και αφού έκανε προσευχή για να ευχαριστήσει των Άγιο Τριαδικό Θεό,που η αγάπη του παραχώρησε για άλλη μία φορά να ακουστεί ο Θείος του Λόγος, παρατήρησε με την άκρη του ματιού του την κυρά Μάρθα,η οποία τον άκουγε καθ'όλη την διάρκεια της ομιλίας του, κρυμμένη πίσω από την εικόνα του αγίου Μηνά,να φεύγει σκυμμένη προσπαθώντας να καλυφθεί συγχρόνως πίσω από της άλλες γυναίκες.
Ο παπα Πέτρος γύρισε και της φώναξε, κυρα Μάρθα μη φεύγεις θέλω να μιλήσουμε.
Εκείνη τότε,σταμάτησε και αφού γύρισε με σκυμμένο το κεφάλι άρχισε να βαδίζει αργά προς το μέρος του.
Κάθισε σε μία καρέκλα και περίμενε να φύγει ο κόσμος.
Σε λίγο ο παπα Πέτρος ήρθε και καθησε δίπλα της.
Τί έγινε κυρα Μάρθα, που χάθηκες τόσο καιρό ;ξέρεις πόσους έχω ρωτήσει για σένα ;Γιατί δεν έρχεσαι τόσο καιρό στις ομιλίες, εσύ ποτέ δεν έλειπες, τι συμβαίνει,έπαθες κάτι ;
Η κυρα Μάρθα, αφού πήρε μία βαθιά ανάσα, και με το κεφάλι σκυμμένο του είπε:
Ντρέπομαι πάτερ, εγώ μεγάλωσα μέσα στην φτώχεια και σε δύσκολη εποχή. Ήμουν το πρώτο από τα 10 παιδιά της οικογένειας.
Επειδή βοηθούσα την μάνα μου και χρειαζόμουν στο σπίτι, δεν πήγα ούτε μία μέρα σχολείο,κι έτσι δεν έμαθα μήτε να διαβάζω μήτε να γράφω.
Ερχόμουν και σε άκουγα γιατί μιλάς τον λόγο του Θεού.
Και ξέρω ότι μιλάς τον λόγο του Θεού επειδή η καρδιά μου μου το λέει.
Πριν λίγο καιρό όμως έτυχε να καθίσω δίπλα σε μία γυναίκα, δε θα σου πώ ποιά,και άρχισε να μου λέει για την αγία γραφή, που γράφει αυτό που γράφει εκείνο....
Εγώ της είπα,κορίτσι μου γράμματα δε γνωρίζω,αγαπώ τον Θεό και έρχομαι εδώ να ακούσω τον λόγο του.
Αυτή τότε μου είπε πως μόνο με την ακοή δε γίνεται τίποτα, και άλλα πολλά.
Ντράπηκα τότε πάρα πολύ,γιατι αλήθεια παπά μου,το μυαλό μου δεν συγκρατεί ότι ακούει, και μέχρι να τελειώσεις το κύρηγμα μου φάνηκε χρόνος.
Απο τότε σήμερα ξαναήρθα, γιατί η καρδιά μου δέ μπορεί χωρίς Θεό. Γι αυτό καθόμουν πίσω στην γωνία, ντρέπομαι να την αντικρίσω...
Τα μάτια του παπα Πέτρου δάκρυσαν με την ιστορία της γιαγιάς.
Δεν απάντησε όμως τίποτα.
Σηκώθηκε, βγήκε έξω από την εκκλησία, και σε λίγο επέστρεψε κρατώντας ένα ψάθινο καλάθι,που στο εσωτερικό του υπήρχαν κουτσουλιές από τα περιστέρια που κατοικούσαν στα κεραμίδια του ναού.
Αφού της το έδωσε, της ζήτησε να πάει και να το ρίξει μία φορά μέσα στο πηγάδι που υπήρχε έξω από τον ναό,και να του το φέρει πίσω γεμάτο.
Η κυρα Μάρθα χωρίς αντίρρηση, και χωρίς ερωτήσεις -μιας και το καλάθι ήταν ψάθινο- σηκώθηκε και πήγε.
Όταν το έφερε πίσω την ρώτησε ο παπάς, που είναι τι νερό ;
Εκείνη του απάντησε.
Μάζεψε στην αρχή νερό αλλά μετά χάθηκε.
Ξανά πήγαινε τότε, ξαναπήγε...
Αυτό συνεχίστηκε για καμιά δεκαριά φορές.
Την τελευταία φορά που γύρισε της λέει:
- για κοιταξε το καλάθι έχει νερό;
- όχι. Το μόνο που βλέπω είναι ότι καθάρισε από της τόσες φορές που το έριξα στο πηγάδι!
Έτσι είναι και ο λόγος του Θεού κυρα Μάρθα!
Μπορεί να μην τον συγκρατούμε στο μυαλό μας όταν τον ακούμε, αλλά ακούγοντάς τον συχνά καθαρίζει η ψυχή μας από τα πάθη και της αμαρτίες!!

[toula]

Πόση η στοργή κι η φροντίδα της Υπεραγίας Θεοτόκου για τους αμαρτωλούς που μετανοούν!
Όσιος Νήφων Κωνσταντιανής

Μίαν μέρα… Με το ξημέρωμα, έτρεξε στην εκκλησία. Στάθηκε σε μια μισοσκότεινη γωνιά και βυθίστηκε στην προσευχή και την ικεσία. Σε μια στιγμή σήκωσε ψηλά τα μάτια και είδε πάνω από το κεφάλι του την εικόνα της Παναγίας μας. Στέναξε βαθιά και ψέλισσε:
-Ελέησόν με, η ευωδία των χριστιανών, η Κεχαριτωμένη, η Πανάχραντη, και βοήθησέ με, δοξασμένη, πλουσιόφωτη, η ελπίδα των μετανοούντων, «διά το μέγα σου έλεος».
Μ’ αυτά τα λόγια, η Θεοτόκος –παράδοξο!- τον κοίταξε και χαμογέλασε! Ο Νήφων έμεινε σαν εκστακτικός, ενώ η καρδιά του πλημμύρισε ευφροσύνη κι άρχισε να σκιρτάει γλυκά.
‟Τι φιλάνθρωπος που είναι ο Θεός!’’, σκέφτηκε. ‟Πόσο μεγάλο το έλεός Του! Πόση η αγάπη και η ευσπλαχνία Του! Και πόση η στοργή κι η φροντίδα της Υπεραγίας Θεοτόκου για τους αμαρτωλούς που μετανοούν!’’.
Ήθελε να καταφιλήσει αυτή την αγία εικόνα, να τη σφίξει μέσα στην αγκαλιά του και να μην την αποχωριστεί. Τόσος ήταν ο ιερός πόθος, που είχε ανάψει γι’ αυτήν μέσα στην καρδιά του!
Ώρα πολλή προσευχήθηκε κι έκλαψε κι απόλαυσε της Θεοτόκου την αισθητή παρουσία. Ύστερα βγήκε και κίνησε για το σπίτι του.
Κάθησε στο κρεβάτι του και μονολογούσε: ‟Είδες, άθλια ψυχή μου, πόσο μας αγαπά ο Θεός; Κι εμείς Τον εγκαταλείψαμε!…. Και η Θεοτόκος; Πως μας βοήθησε αμέσως κι εκείνη, η προστασία όλων των χριστιανών και η παρηγορία των μετανοούντων;’’.
Μίαν άλλη μέρα, καθώς ερχόταν πάλι στην εκκλησία, βλέπει στο δρόμο κάποιον άνθρωπο ν’ αμαρτάνει. Ευθύς τον κατέκρινε μέσα του γι’ αυτό. Όταν όμως φτάνοντας στο ναό, πλησίασε την εικόνα της Παναγίας, είδε την Πανάχραντη να τον παρατηρεί πρώτα βλοσυρά, κι έπειτα να στρέψει το βλέμμα της μακριά του.
Ο Νήφων συγκλονίστηκε. Τα πόδια του κόπηκαν. Γονάτισε και είπε με το νού του:
‟Αλίμονό μου! Τι κακό έκανα;….. Φαίνεται πως η αμαρτία τόσο πολύ με κυρίεψε, που δεν έχω συναίσθηση των παραπτωμάτων μου. Σε τι έφταιξα, και μ’ αποστρέφεται η Μητέρα του Κυρίου μου;….’’.
Έστιβε το μυαλό του για να θυμηθεί σε τι αμάρτησε. Ώσπου το θυμήθηκε. Είχε κατακρίνει με το λογισμό του εκείνον τον διαβάτη.
Στέναξε βαθιά.
-Θεέ μου, ικέτεψε με δάκρυα, ομολογώντας την αμαρτία του. Συγχώρεσέ με, με τις πρεσβείες της Παναγίας Μητέρας σου. Σού άρπαξα, Κύριε, τη δόξα και την αξία, κατακρίνοντας τον πλησίον για την μικρή του αμαρτία. «Ελέησόν με, ο Θεός, ελέησόν με, ότι επί σοι πέποιθεν η ψυχή μου!» Ψαλμ. 56:1.
Μετά από πολλή προσευχή και δάκρυα και συντριβή, παρατηρεί πάλι την εικόνα, και τη βλέπει χαμογελαστή όπως πρώτα. Έτσι παρηγορημένος και ανακουφισμένος, ευχαρίστησε θερμά τη Θεοτόκο και βγήκε από το ναό.
Από τότε πολλές φορές, όποτε έπεφτε σε κάποιο ακούσιο σφάλμα, ελεγχόταν από τη Θεοτόκο με τον ίδιο τρόπο. Και μετανοούσε, έπαιρνε συγχώρηση κι αγωνιζόταν να διορθωθεί.

Ένας Ασκητής Επίσκοπος, Όσιος Νήφων Επίσκοπος Κωνσταντιανής, Η μετάνοια, (σελ.26-31), Ιερά Μονή Παρακλήτου Ωρωπος Αττικής 2004.

[toula]

Ο Στέφανος Νεμάνια ήταν Σέρβος αυτοκράτορας μεταξύ 1166 - 1196 και είχε ένα γιό. Ο γιός του όμως αντί να παραμείνει στα βασιλικά ανάκτορα, καθότι φυσικός διάδοχος του θρόνου, προτίμησε να γίνει μοναχός στη μονή Χιλανδαρίου με το όνομα Σάββας.
Μάλιστα αργότερα έγινε ηγούμενος της Μονής. Μετά από μερικά χρόνια έγινε μοναχός και ο Στέφανος Νεμάνια με το όνομα Συμεών και από αυτοκράτορσς έγινε υποτακτικός του υιού του!!
Ένας αυτοκράτορας να γίνεται απλός μοναχός και μάλιστα υποτακτικός του υιού του. Μεγάλη ταπείνωση!
Μια μέρα οι μοναχοί πήγαν να μαζέψουν ελιές στο περιβόλι της μονής. Πήγε να μαζέψει και ο 80χρονος Συμεών, ο πρώην αυτοκράτορας.
Το μεσημέρι έκατσαν οι μοναχοί όπως ήταν κουρασμένοι να φάνε. Ο παππούς ο Συμεών έστρωσε ένα χαλάκι από κάτω και πάνω έβγαλε μια ωραία πετσέτα καλής ποιότητας για μοναχό και έβαλε λίγο ψωμί, ελιές και κρεμμύδι, ένα λιτό γεύμα...
Εκείνη τη στιγμή περνούσε από εκεί ο ηγούμενος της μονής ο π. Σάββας ο γιός του. Πηγαίνει στον πατέρα του και του λέει:
- Ε, πάτερ Συμεών που νομίζεις πως βρίσκεσαι, στα βασιλικά ανάκτορα;
Και παίρνει την πετσέτα με τις ελιές και τις πέταξε κάτω...
- Μάζεψέ τες τώρα...
- Να είναι ευλογημένο γέροντα! Να είναι ευλογημένο γέροντα!
Οι υπόλοιποι μοναχοί που είδαν το σκηνικό αυτό ντράπηκαν, γιατί ο π. Σάββας ούτε την ηλικία του π. Συμεών δεν σεβάστηκε.
Το βράδυ μάζεψε ο ηγούμενος τους μοναχούς και τους είπε:
- Είδατε την ταπείνωση του πατέρα μου; Επειδή είναι αγιότατος ήθελα να του δώσω περισσότερες ευκαιρίες αγιότητας. Μπροστά σε αυτά τα μαθήματα και εγώ παίρνω Χάρη. Βασιλικός είναι ο Συμεών εγώ είμαι γλάστρα! Γι' αυτό και ο πατέρας μου θα αγιάσει!
Και πραγματικά όταν ο μπαμπάς του κοιμήθηκε έμεινε άφθαρτος και μυροβλύτης! Και αγίασε. Η μνήμη του τιμάται κάθε χρόνο στις 13 Φεβρουαρίου.
Ενώπιον των ανθρώπων, ανώτερος είναι εκείνος, που έχει το υψηλότερο αξίωμα ή τα περισσότερα χρήματα, ενώπιος όμως του Κυρίου, ανώτερος είναι εκείνος, που είναι ο πιο ταπεινός. Διότι ο ίδιος ο Κύριος είναι ταπεινός.

Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα

[toula]

"Από την πλατεία Εξαρχείων στην πλατεία του Ουρανού…"

Δεν είναι εύκολο να γράψεις για τον π. Ανανία Κουστένη, διότι δεν ήταν μια εύκολη περίπτωση. Ήταν «σημείον αντιλεγόμενον…» όπως άλλωστε και ο Χριστός μας, τον οποίο ο Γέροντας Ανανίας αγάπησε και αφιέρωσε την ζωή του. Ο Χριστός και πάντες οι άγιοι υπήρξαν στην εποχή τους σημεία αντιλεγόμενα, ώστε να φανερώνεται η άλλη διαφορετική ματιά του Θεού από εκείνη του κόσμου. Ο Θεός είναι τελείως άλλο από τις αντιλήψεις και πεποιθήσεις του κόσμου, δρα ελεύθερα και αγαπητικά, και κυρίως δίδει την Χάρι Του, σε εκείνους που ο κόσμος απορρίπτει, δεν υπολογίζει, αδικεί και περιφρονεί, σταυρώνει και τρελαίνει. Ο Θεός πάντα θα εκπλήσσει τον ορθολογισμό μας και θα ακυρώνει τον νομικισμό μας, τον δε ηθικισμό μας θα περιγελά, διαλέγοντας ως παιδιά Του πόρνες, τελώνες και ληστές.

Γι’ αυτό και στο πρόσωπο του Γέροντα Ανανία διχάστηκαν πάντες, γιατί ήταν ένα τέτοιο αγαπημένο παιδί του Χριστού. Οι ηθικιστές δεν μπορούσαν να χωνέψουν τις πτώσεις και αδυναμίες του, οι νομικιστές δεν άντεχαν την ελευθερία του, καρπό του Αγίου Πνεύματος, και οι προοδευτικοί τις εθνικές και πατριωτικές αναφορές του. Όμως ο Γέροντας ήταν κάτι πέρα και πάνω από όλα αυτά. Ήταν άνθρωπος του Θεού, φίλος του Χριστού, δοχείο του Αγίου Πνεύματος. Δεν ήταν ανάγκη να τον ερμηνεύσεις ή εξηγήσεις, αλλά τον ζήσεις.
Με κουράζουν απίστευτα οι άνθρωποι της θρησκείας που θέλουν για όλα απαντήσεις και δεν μπορούν τίποτα να ερωτευθούν, σε τίποτε να αφεθούν. Τον Θεό όμως ποτέ δεν θα καταφέρουν να τον ελέγξουν. Γιατί ο Θεός δεν χωράει στην μεζούρα τους. Το ίδιο και οι άγιοι του. Τον παπά Ανανία δε μπορούσες να τον ελέγξεις, να τον ορίσει και κατατάξεις. Εκεί που νόμιζες ότι τον έχεις καταλάβει μια σαλότητα του έφερνε την ανατροπή. Εκεί που έλεγες είναι άγιος ως άλλος καυσοκαλιβίτης έκαιγε την φήμη του, ως γνήσιος Εξαρχειώτης έσπαγε την βιτρίνα του και έφευγε. Εκεί που έλεγες είναι σαλός τα μάτια και η μορφή του, η πλουσία Χάρις πάνω του, σε πληροφορούσαν εδώ κάτι άλλο συμβαίνει. Άντε να βγάλεις άκρη. Μα αυτό ήθελε και εκείνος, να μην βγάζουν άκρη μαζί του, για να πέσουν όλοι στην αγκαλιά του Χριστού.

Θυμάμαι η πρώτη φορά που τον συνάντησα ήταν γύρω στο 1996 στην Αθήνα. Εγώ πνιγμένος μέσα στις θρησκευτικές ενοχές και φοβίες, που είχαν φροντίσει εντέχνως να καλλιεργήσουν στην ψυχή μου όλοι εκείνοι που ο όπως αναφέραμε αισθάνονται ότι κατέχουν και δεν μετέχουν του Θεού. Μου άνοιξε ο ίδιος την πόρτα του μικρού διαμερίσματος του. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το φως του προσώπου του. Με τύφλωσε στην κυριολεξία. Έπαθα σοκ, εκεί στην πόρτα, είχα παραλύσει μπροστά στην Χάρη που είχε πάνω του. Φως παντού, φως γεμάτος φως. Το ίδιο φως συνάντησα δυο φορές ακόμη στην ζωή μου, στο πρόσωπο του Οσίου Γέροντος Ευμενίου Σαριδάκη, την ημέρα της κηδεία του, και σε ένα ησυχαστή γέροντα, ανώνυμο και άγνωστο στο Άγιον Όρος. Περάσαμε στο μικρό δωματιάκι του. Παντού βιβλία πεταμένα, εικόνες ασύμμετρα βαλμένες στο τοίχο, άγιοι και αμαρτωλοί, ήρωες του '21, κλεφτουριά και ποιητές, κεριά και λιβάνια, όλοι και όλα μαζί, σε ένα πάζλ αναστάσιμης αντίστασης και ρήξης με τον θάνατο. Ακαταστασία μέγιστη, ώστε να θυμίζει ότι οφείλουμε διαρκώς να φροντίζουμε την εσωτερική μας τακτοποίηση.

Τότε όπως ανέφερα ήταν η εποχή που ο θρησκευτικός χώρος με είχε πνίξει στις ενοχές και μεταφυσικές απειλές. Φοβόμουν και την σκιά μου. Παντού έβλεπα την κόλαση, διαβόλους και αμαρτίες. Δεν μπορούσα να χαρώ τίποτα. Μου είχαν μεταφέρει μια βαθιά ενοχή για τα πάντα, που ήμουν άνθρωπος, νέος, που ζούσα και αγαπούσα την ζωή. Όχι έπρεπε να την μισήσω χάριν κάποιας άλλης. Πέρασα και έπαθα πολλά για να καταλάβω με την βοήθεια του Αγίου Πορφυρίου, ότι την ζωή την χαιρόμαστε, δεν την καταστρέφουμε αλλά την μεταμορφώνουμε εν Χριστώ σε χαρά και δοξολογία, σε πρόγευση της αιώνια ουράνιας λιακάδας.
Ο παπά Ανανίας μου έδωσε πίσω την ζωή. Με πήρε από το χέρι και μου έδειξε έναν άλλον Θεό, μια άλλη εκκλησία, ένα Χριστό φίλο κι αδελφό, ζωή, χαρά και φως. Ποτέ δεν θα ξεχάσω τα λόγια του, που με σημάδεψαν και με λύτρωσαν όσο τίποτε άλλο στην ζωή μου, « το ύφασμα σου ήταν από μετάξι, στο τράβηξαν και σκίστηκε, εγώ θα στα ξαναράψω αλλά θα φαίνεται πάντα η ουλή». Όχι δεν θέλησε να γίνει γέροντας ή πνευματικός μου. Τίποτε από αυτά. Απλά με άκουγε επι χρόνια στο τηλέφωνο. Εγώ Κρήτη αυτός Αθήνα. Αλλά ερχόταν τόσο κοντά στην ψυχή μου. Όταν πάτησα κάπως στα πόδια μου ως ελεύθερος άνθρωπος που ήταν, τραβήχτηκε. Χάθηκα κι εγώ, μα πάντα τον κουβαλούσα μέσα μου. Τον είδα ξανά πριν τέσσερα χρόνια και πάλι στο κελί του. Είχα πάει αυτή την φορά να τον ρωτήσω εάν θα πρέπει να συνεχίσω να μιλάω και να γράφω ή να κάτσω σε μια άκρη.

Ο Ανανίας με ελευθέρωσε. Μου έδωσε το δικαίωμα να είμαι ο εαυτός μου. Ξερίζωσε τις ενοχές και τους φόβους μου, μου είπε ΖΗΣΕ, ελευθέρωσε την συνείδηση μου εν Χριστώ. Σε μια δύσκολη στιγμή της ζωής μου ήταν εκεί με αγάπη και αποδοχή, γι αυτό και εγω τώρα είμαι εδώ και γράφω αυτές τις γραμμές, ως ελάχιστο αντίδωρο στην μεγάλη αγκαλιά του. Γιατί αυτό ήταν ο παπά Ανανίας μια μεγάλη αγκαλιά για όλους και όλα.
« Όλοι μια αγκαλιά θέλουμε....!
Ο αιώνας αυτός που διανύουμε είναι αιώνας του Θεού.
Ο αιώνας της Εκκλησίας.
Ο αιώνας της μετανοίας!
Ο αιώνας της προκλητικής αγάπης του Θεού.
Ο αιώνας της επιστροφής των ασώτων και παραστρατημένων στον μεγάλο μας Πατέρα. Στην Αγία μας Εκκλησία που είναι η αγκαλιά του Χριστού. Όλοι μια αγκαλιά θέλουμε. Όλοι μια αγκαλιά γυρεύουμε. Ε, αυτή είναι του Χριστού η αγκαλιά, Ο Οποίος τη στήνει στα τρίστρατα της ζωής μας.»

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Σήμερα, 29 Μαΐου, εορταζει το σπίτι μας.
Εορτάζει την Μετακομιδή του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Λουκά του ιατρού από την Συμφερούπολη στην Ιερά Μονή μας.
Το Ιερό Λείψανο του Αγίου Λουκά του ιατρού Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως φυλάσσεται από το 2005 μόνιμα στην Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά στην Βέροια.
Είναι το μεγαλύτερο τεμάχιο λείψανου του Αγίου Λουκά το οποίο υπάρχει εκτός της Συμφερουπόλεως από τον Ναό της Αγίας Τριάδας όπου βρίσκεται το σκήνωμα του Αγίου.
Ο Άγιος Λουκάς έλαμψε μέσα στο σκοτάδι της αθεΐας, σε καιρούς απαξίωσης της Εκκλησίας και των ιερών παραδόσεων. Ο Άγιος δεν δίστασε να ομολογεί παντού και πάντοτε την Ορθόδοξη πίστη του και την αγάπη του για τον Σωτήρα μας Ιησού Χριστό. Βασανιστήρια, συκοφαντίες, εξορίες, φυλακίσεις είναι μερικά από τα μαργαριτάρια που κοσμούν τώρα και πάντοτε το μαρτυρικό ουράνιο στεφάνι του.
Αγκάλιασε τον σταυρό της αδικίας και της απαξίωσης, μα συνάμα συσταυρώθηκε και με τον κάθε πονεμένο και ταλαιπωρημένο. Έδωσε έλεος και έλαβε περίσσια την Χάρη. Έδωσε αγάπη και γεμίσε με φως και ειρήνη.
Όπως είπε και ο ίδιος: «Αγάπησα το μαρτύριο, το οποίο τόσο παράξενα καθαρίζει την ψυχή».
Οι πρεσβείες του ας σκέπουν τις οικογένειές σας και όλους τους ανθρώπους, ιδιαιτέρως τους ασθενείς.
«Άγιε Λουκά ιατρέ και θεραπευτά, πρέσβευε υπέρ ημών».

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Ο Θεός θέλει να σωθούν όλοι οι άνθρωποι...

Ο Θεός θέλει πάντων τη σωτηρία. Ο Θεός θέλει να σωθούν όλοι οι άνθρωποι. Δεν θέλει, λέει, τον θάνατο του αμαρτωλού, θέλει πάντας εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν. Δεν θέλει ο Θεός να χαθεί κανένας άνθρωπος. Ο Θεός του δίνει ευκαιρίες να σωθεί. Και να μην θέλει ο άνθρωπος να σωθεί, ο Θεός τον βοηθά με κάθε τρόπο. Και διά μέσου των ανθρώπων και διά μέσου των αγίων, και διά μέσου των αγγέλων. Τον βοηθά μέχρι την τελευταία του αναπνοή. Δηλαδή βοηθά ο Θεός τον κάθε άνθρωπο να σωθεί μέχρι της τελευταίας του αναπνοής. Καί αν δεν θελήσει ο άνθρωπος, ο Θεός πάντοτε τον βοηθά. Του δίνει όλες τις ευκαιρίες, του δίνει όλα τα μέσα.

Ερώτηση: Όταν κάποιος απολεσθεί, ο Θεός πως αισθάνεται για την απώλεια ενός πλάσματος;
Απάντηση: Ο Θεός τι θα χάσει; Αφού δεν ήθελε ο άνθρωπος να σωθεί, τι έχει να χάσει ο Θεός; «Πολλή χαρά όμως γίνεται εν τώ ουρανώ, επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι». Όλος ο ουρανός χαίρεται. Κι ο Θεός χαίρεται, και οι Άγγελοι χαίρονται, και όλοι οι Άγιοι. Πολλή χαρά γίνεται εν τώ ουρανώ, επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι. Αλλά όταν ο άνθρωπος δεν θέλει, θα λυπηθεί ο Θεός; Ο Θεός είναι χαρά, είναι αγάπη. Δεν έχει λύπη ο Θεός. Δεν υπάρχει στον Θεό λύπη. Δεν μπορούμε να το πούμε ανθρώπινα ότι ο Θεός λυπάται…

Λυπάται ο Θεός, όταν οι άνθρωποι δεν Τον αγαπούν, όταν αποστατούν και φεύγουν από το θέλημά Του, αλλά όχι ότι αισθάνεται λύπη, όπως εμείς οι άνθρωποι… Χαίρεται, όταν οι άνθρωποι Τον αγαπούν. Γιατί λέει εγώ σας έπλασα, εγώ σας δημιούργησα, εγώ σας δίνω τα πάντα. Έτσι λέει σε εμάς τους ανθρώπους.

Η ταπείνωση μας βοηθά. Είναι η πύλη του ουρανού. Χωρίς ταπείνωση δεν μπορούν να μας δοθούν χαρίσματα. Και να έχουμε κάποιο χάρισμα, όταν δεν έχουμε ταπείνωση, φεύγει. Η ταπείνωση μας βοήθα να κερδίσουμε τα πάντα. «Ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται». Η ταπείνωση είναι η πύλη του ουρανού. Με την ταπείνωση μπορεί να μας σώσει ο Θεός εύκολα. Η ταπείνωση είναι μεγάλο πράγμα, απέραντο. Η ταπείνωση πηγάζει από την αγάπη. Χωρίς αγάπη δεν μπορούμε να έχουμε ταπείνωση. Όλα οδηγούνται από την αγάπη. Και η ταπείνωση και όλα γενικά. Από την αγάπη του Θεού.

https://iconandlight.wordpress.com/

[toula]

Η Ουράνια δόξα του αγίου Ιακώβου της Ευβοίας και του οσίου Γέροντος Ευμενίου (Μητροπολίτη Μόρφου Νεοφύτου)

Ο Άγιος Γέροντας Ευμένιος Σαριδάκης, ιερέας στο Νοσοκομείο των Λοιμωδών Νόσων στο Αιγάλεω, εκοιμήθη στις 23 Μαΐου 1999, την Κυριακή των Αγίων Θεοφόρων Πατέρων, της Α’ εν Νικαία Οικουμενικής Συνόδου, στις 4:10 μ.μ.

Στίχοι.
Λεπρών και νοσούντων λοιμικώς ακέστωρ
πιστών, Ευμένιε, ποδηγέτα, ώφθης.

Ο Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης έλεγε για τον Γέροντα Ευμένιο: «Να πηγαίνετε να παίρνετε την ευχή του Γέροντα Ευμένιου, γιατί είναι ο κρυμμένος Άγιος των ημερών μας. Σαν τον Γέροντα Ευμένιο βρίσκει κανείς κάθε διακόσια χρόνια.»

Να αποφεύγουμε την δόξα, να αποφεύγουμε την φήμη, να αποφεύγουμε τον έπαινο του δήμου και των σοφιστών, όχι του Δήμου του ψάλτη, όταν λέμε δήμος εννοούμε του πολύ λαού, και με αυτόν τον τρόπο θα είμεθα μέσα στις εντολές του Χριστού. Όλοι οι άγιοι που γνωρίσαμε τους άρεσε να κρύβονται και μερικοί μάλιστα για να μην αποκτήσουν φήμη έκαμαν και μερικές τρελίτσες. Σαν τον γέρο-Ευμένιο που εγνώρισα.

Θυμάμαι που επέμενε ο ίδιος να δίνει τους καφέδες όταν είχαμε επίσημους αρχιμανδρίτες, δεσποτάδες, λοιπόν, αρχινοσοκομους εκεί στο Λοιμωδών Νόσων, του έλεγα, γέροντα κάτσε να κάνουμε τους καφέδες εμείς, ήμασταν φοιτητές τότε, και να τους σερβίρουμε. Εντάξει, εντάξει μου έλεγε, φτιάξε τους καφέδες αλλά θα τους σερβίρω εγώ. Πήγαινε έβανε τα φλιτζανάκια άδεια πάνω στο τραπέζι μπροστά από τους επισκέπτες κι όταν εγέμιζε ο καφές τον έπιανε από τα χέρια μας, όπως ήταν η καφετιέρα να πούμε, και έχυνε τον καφέ και έχυνε και έχυνε, ξεχείλιζε το ποτήρι, ξεχείλιζε, εεεε…. Εεεε… δεν πειράζει, δεν πειράζει έκαμνε έτσι, δεν πειράζει και ελέρωνε και τον επισκέπτη. Κι όλοι έλεγαν καλός παπάς αλλά αγενής, δεν θα ξαναρθούμε, διότι δεν ήθελε να ακούγεται ότι ήταν άγιος. Τώρα εγέμισε τον τόπο θαύματα. Εμφανίστηκε σε έναν πνευματικό μας αδελφό και του είπε ο αδελφός μας αυτός:
– Α, Γέροντα του λέει, σου έδωσε πολύ δόξα ο Θεός.

Του λέει:
– Ναι, είμαι ισοστάσιος με τον άγιο Παΐσιο. /> Σκεφτείτε δηλαδή. Αλλά έχει έναν που είναι πιο ψηλά από όλους μας, από τους τελευταίους.

Λέει ποιός είναι;

– Είναι ο πάτερ Ιάκωβος της Εύβοιας, αυτός είναι πιο ψηλά από όλους. Κατεβαίνει όποτε θέλει να μας δει αλλά εμείς δεν μπορούμε να πάμε τόσο ψηλά.

Και λέω κι εγώ, τι είναι τα κρίματα του Θεού! Αυτοί που εκρύβονται τώρα τους δοξάζει περισσότερο και θυμάμαι που έλεγε επίσης ένας άλλος άγιος άνθρωπος, ο Εφραίμ ο Κατουνακιώτης στο Άγιο Όρος, αλλοίμονο του αγίου που φτάσει η φήμη του στην Αθήνα. Έτσι λοιπόν να ‘χουμε έγνοια αν αποκτήσουμε φήμη να την καταστρέψουμε. Δεν μας συμφέρει για την αιώνιά μας ζωή. Κι αν οι άνθρωποι ξεγελιούνται από ορισμένους καλούς μας λόγους, από ορισμένες συμπεριφορές μας να βρούμε τρόπους να ταπεινωνόμαστε. Πρώτα με τον νου μας και ύστερα να συμβουλευόμαστε κανέναν πνευματικόν και με αυτόν τον τρόπον θα είμαστε μαθητές του αγίου Αρτέμωνος.

Απόσπασμα ομιλίας στη Θεία Λειτουργία της εορτής του αγίου ιερομάρτυρος Αρτέμωνος
https://iconandlight.wordpress.com/

[toula]

Πολὺ ὠφελοῦν οἱ προσευχές τῶν ἄλλων, ἀλλὰ ὅταν καὶ ἐμεῖς… (Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου)

Εἶναι καλὸ νὰ ἀπολαμβάνουμε τὴν προσευχὴ τῶν Χριστιανῶν, ἀλλὰ ὅταν καὶ ἐμεῖς εἴμασθε ἐνεργητικοί. Καὶ τί μοῦ χρειάζεται, λέγει, ἡ προσευχὴ τοῦ ἄλλου, ὅταν εἶμαι ἐνεργητικός; Καὶ βέβαια, νὰ μὴ καταστήσεις τὸν ἑαυτό σου σὲ ἀνάγκη, γιατὶ οὔτε ἐγὼ τὸ θέλω, ἀλλὰ πάντοτε εἴμασθε σὲ ἀνάγκη, ἐὰν σκεπτώμασθε ὀρθά. Ὁ Παῦλος δὲν εἶπε, «τί μοῦ χρειάζεται ἡ προσευχή;» (ἂν καὶ βέβαια οἱ προσευχόμενοι δὲν ἦταν ἰσάξιοι αὐτοῦ, ἢ καλύτερα οὔτε ἴσοι). Καὶ σὺ λέγεις, τί μοῦ χρειάζεται ἡ προσευχή τους; Ὁ Πέτρος δὲν εἶπε, τί μοῦ χρειάζεται ἡ προσευχή τους; Διότι, λέγει, «Προσευχὴ γινόταν μακριὰ ἀπὸ τὴν ἐκκλησία πρὸς τὸν Θεὸ γιὰ τὴν διάσωση αὐτοῦ», καὶ σὺ λέγεις, τί μοῦ χρειάζεται ἡ προσευχή τους; Γι᾿ αὐτὸ σοῦ χρειάζεται, ἐπειδὴ νομίζεις ὅτι δὲν ἔχει καμμία ἀνάγκη. Καὶ ἂν ἀκόμη γίνεις ὅπως ὁ Παῦλος, ἔχεις ἀνάγκη ἀπὸ τὴν προσευχὴ τῶν ἄλλων. Μὴν ὑψώνεσαι, γιὰ νὰ μὴ ταπεινωθεῖς. Ἀλλὰ ὅπως εἶπα, ἂν εἴμασθε καὶ ἐμεῖς ἐνεργητικοί, ὠφελοῦν καὶ οἱ προσευχὲς ποὺ γίνονται γιὰ μᾶς.

Ἂν, ὅμως, μένουμε ἀδρανεῖς, κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς ὠφελήσει. Τί ὠφέλησε ὁ Ἱερεμίας τοὺς Ἰουδαίους; Δὲν προσῆλθε τρεῖς φορὲς στὸν Θεό, καὶ τὴν τρίτη ἄκουσε, «Μὴ προσεύχεσαι, οὔτε νὰ ζητᾶς γιὰ τὸν λαὸ αὐτόν, γιατὶ δὲν θὰ σὲ ἀκούσω»; Τί ὠφέλησε ὁ Σαμουὴλ τὸν Σαούλ; Δὲν στενοχωριόταν γι᾿ αὐτὸν μέχρι τὴν τελευταία ἡμέρα, δὲν προσευχόταν ἁπλῶς μόνο; Τί ὠφέλησε τοὺς Ἰσραηλίτες; Δὲν καταστράφηκαν ὅλοι;

Τίποτε, λοιπόν, δὲν ὠφελοῦν οἱ προσευχές; Ὠφελοῦν καὶ μάλιστα πολύ, ἀλλὰ ὅταν καὶ ἐμεῖς κάνουμε κάτι. Γιατὶ οἱ προσευχὲς συμπράττουν καὶ βοηθοῦν· συμπράττει, ὅμως, κανεὶς μὲ αὐτὸν ποὺ ἐνεργεῖ καὶ βοηθᾶ αὐτὸν ποὺ καὶ ὁ ἴδιος ἐργάζεται· ἂν ὅμως, μένεις ἀργός, δὲν θὰ ὠφεληθεῖς σὲ τίποτε σπουδαῖο. Γιατὶ ἐὰν εἶχαν τὴν δύναμη οἱ προσευχὲς νὰ μᾶς ὁδηγήσουν στὴν βασιλεία τῶν οὐρανῶν, ἐνῶ δὲν ἐργαζόμασθε ἐμεῖς, γιατὶ δὲν γίνονται ὅλοι οἱ ἐθνικοὶ Χριστιανοί; Δὲν προσευχόμασθε γιὰ ὅλο τὸν κόσμο; Δὲν ἔκαμε ὁ Παῦλος αὐτό; Δὲν ἔχουμε τὴν ἀπαίτηση νὰ ἐπανέλθουν ὅλοι στὸν Θεό; Γιατὶ οἱ κακοὶ δὲν γίνονται ἀγαθοί, ἐὰν δὲν προσφέρουν τίποτε ἀπὸ τὸν ἑαυτό τους; Πολύ, λοιπόν, ὠφελοῦν οἱ προσευχές, ὅταν καὶ ἐμεῖς προσφέρουμε αὐτὸ ποὺ ἐξαρτᾶται ἀπὸ ἐμᾶς.

Καὶ τί μοῦ χρειάζεται, λέγει, ἡ προσευχὴ τοῦ ἄλλου, ὅταν ἐγὼ εἶμαι εὐάρεστος στὸν Θεό; Ποτὲ νὰ μὴ τὸ πεῖς αὐτό, ἄνθρωπε. Ὑπάρχει ἀνάγκη, καὶ μάλιστα ἀνάγκη ἀπὸ πολλὴ προσευχή. Γιατὶ ἄκουε τὸν Θεὸ ποὺ λέει γιὰ τοὺς φίλους τοῦ Ἰώβ· «Καὶ θὰ προσευχηθεῖ», λέγει, «γιὰ σᾶς, καὶ θὰ συγχωρηθεῖ ἡ ἁμαρτία σας», ἐπειδὴ ἔκαμαν ἁμαρτία, ὄχι ὅμως μεγάλη. Ὅμως, αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ δίκαιος, ὁ ὁποῖος ἔσωσε τότε τοὺς φίλους του διὰ τῆς προσευχῆς, κατὰ τὴν κρίση τοῦ ἰουδαϊκοῦ λαοῦ, δὲν μποροῦσε νὰ σώσει τοὺς Ἰουδαίους ἀπὸ τὴν καταστροφή.

Γνωρίζοντας, λοιπόν, αὐτά, οὔτε νὰ περιφρονοῦμε τὶς προσευχὲς τῶν ἄλλων, οὔτε νὰ ἀποδίδουμε σὲ αὐτὲς τὰ πάντα· πρῶτα, γιὰ νὰ μὴν ἀδιαφοροῦμε καὶ ἐξαπατώμασθε χωρὶς λόγο, καὶ ὕστερα, γιὰ νὰ μὴν ἐκπέσουμε ἀπὸ τὴν μεγάλη ὠφέλεια. Ἀντίθετα, ἂς παρακαλοῦμε νὰ προσεύχονται γιὰ μᾶς καὶ νὰ μᾶς προσφέρουν βοήθεια καὶ ἐμεῖς ἂς ἐπιδιώκουμε τὴν ἀρετή, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἐπιτύχουμε τὰ ἀγαθὰ ποὺ ἔχει ὑποσχεθεῖ ὁ Θεὸς γιὰ ἐκείνους ποὺ τὸν ἀγαποῦν.

*Πρὸς Θεσσαλονικεῖς ὁμιλία Α΄, ΕΠΕ τ. 22.
https://pneumatikes-selides.blogspot.com/