Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Καλό μήνα!
Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου όλοι να έχουμε ένα όμορφο καλοκαίρι με υγεία και ειρήνη, μαζί με τους αγαπημένους μας.
Ο Θεός να δώσει υγεία στους ασθενείς,
παρηγοριά στους πενθούντες,
ελπίδα στους απελπισμένους,
τόλμη στους αναποφάσιστους,
φώτιση στους μπερδεμένους,
μετάνοια σε όλους μας.
Αυτό το καλοκαίρι ας είναι μια περίοδος γεμάτο χαρές και ομορφιές, με καρδιές αρχοντικές και μεγαλόψυχες.
Ας δούμε την ζωή με απλότητα μακρυά από υπεραναλύσεις που κουράζουν και μαυρίζουν την ζωή μας.
Ας χαρούμε γι’αυτά που έχουμε και μην εστιάζουμε σ’ αυτά που δεν έχουμε.
Εύκολα να συγχωρούμε, γνήσια ν’ αγαπούμε. Τότε ολάκερη η ζωή μας θα είναι καλή γιατί η καλοσύνη θα κυριαρχεί.
Ναι το ξέρω, δυσκολίες πάντα θα υπάρχουν, μα ας έχουμε πάντα καλό λογισμό, θετική διάθεση και πίστη στον Θεό. Τότε όλα αντιμετωπίζονται διαφορετικά και φαίνονται λίγο πιο φωτεινά.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Όλα τα κάνουμε, μα δεν προσευχόμαστε.
Χρειάζεται να βάλουμε στην ζωή μας την προσευχή.
Όχι έναν βιαστικό σταυρό και ένα «μασημένο» Πάτερ ημών...
Αυτό δεν είναι προσευχή.
Αυτό δείχνει ότι δεν έχουμε διάθεση να συναντηθούμε με τον Θεό, να Του μιλήσουμε, να μας μιλήσει.
Διαθέτουμε τον χρόνο μας σε πολλές περιττές ασχολίες και δεν προσευχόμαστε.
Πνευματική προκοπή χωρίς προσευχή δεν μπορεί να υπάρξει, διότι χωρίς προσευχή δεν μπορεί να αναπτυχθεί σχέση με τον Θεό. Όπως δηλαδή σε μια σχέση χρειάζεται η τακτική συνάντηση των δυο προσώπων ώστε να κρατιέται η θέρμη της αγάπης τους, έτσι και στην σχέση μας με τον Θεό χρειάζεται η καθημερινή συνάντηση μαζί Του.
Σε όλα τα ζητήματα της ζωής μας, σε όλες τις πτυχές της ζωής μας, ας βάζουμε πρώτα την προσευχή.
Προσευχή πριν αποφασίσουμε κάτι.
Προσευχή στην επιτυχία μας (ο Θεός να μας φωτίσει να την διαχειριστούμε σωστά).
Προσευχή στην αποτυχία μας (ο Θεός να μας δώσει κουράγιο, ελπίδα και δύναμη για να συνεχίσουμε).
Προσευχή στην δοκιμασία (ο Θεός να μας παρηγορεί και να μας ενδυναμώνει).
Προσευχή για να δοξάσουμε τον Θεό για όλα τα καλάπου έχουμε και τους πειρασμούς που επιτρέπει στην ζωή μας για ν’ ανακαλύψουμε τα κρυμμένα πάθη μας.
Προσευχή για να ζητήσουμε έλεος εν μετανοία.
Προσευχή για να μάθουμε να προσευχόμαστε...

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Απόψε 8:00 μ.μ
Στο παρακάτω link μπορείτε απόψε να παρακολουθήσετε την Β΄Ημέρα του σημαντικού συνεδρίου της Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Θα έχει και σήμερα όπως και όλες τις άλλες ημέρες αξιόλογους ομιλητές και θέματα. Μέσα σε αυτούς χωρίς να είμαι αξιόλογος, θα μιλήσω κι εγώ.

https://www.youtube.com/watch?v=oC3svYjvV04

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Γιατί σήμερα πολλοί λένε: "Να προστατεύσουμε την Εκκλησία". Μα, αδελφοί μου, ο Χριστός δεν έφτιαξε την Εκκλησία για να την προστατεύσουμε. Προσέξτε, δεν έφτιαξε την Εκκλησία για να την προστατεύσουμε. Την έφτιαξε για να μας προστατεύσει, την έφτιαξε για να μας βοηθήσει, να μας σώσει.
Κι όταν τον πήγαιναν στο σταυρό το Χριστό μας, κι έκλαιγαν οι γυναίκες, τι τους είπε; "Μην κλαίτε για μένα, αλλά να κλαίτε για τον εαυτό σας και για τα τέκνα σας". Έτσι είναι. Εμείς θα προστατεύσουμε την Εκκλησία; Όχι, αδελφοί μου. Η Εκκλησία μας προστατεύει, η Εκκλησία μας καθαρίζει: "... ελθέ και σκήνωσον εν ημίν και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος".

π. Ανανίας Κουστένης (†)
Απόσπασμα από το βιβλίο:
Λόγοι γʼ (σελ, 82)
Εκδόσεις Αρμός

[toula]

Η ζωή μέσα στο ψέμα με μόνη συντροφιά τον εγωισμό

Όταν διαπιστώνεις τα λάθη σου και βρίσκεις τις αιτίες, τότε υπάρχει ελπίδα μετανοίας! Το να επισημαίνεις τα λάθη, χωρίς την ύπαρξη της αγάπης, δεν ωφελεί αλλά γίνεται μεγαλύτερο το πρόβλημα.
Η αγάπη θα καλύψει το λάθος και θα δώσει την δύναμη να σηκωθείς από την πτώση.
Με αγαθή προαίρεση, λοιπόν, κινούμενοι, διαπιστώνουμε την τραγικότητα της ζωής μας, αναζητώντας τρόπο επιστροφής.
Ζούμε σε έναν κόσμο γεμάτο υποκρισία και ψέμα· μόνη συντροφιά μας ο εγωισμός.
Μιλάς σε κάποιον περί αγάπης, περί φιλανθρωπίας, περί θυσίας, γενικά..., σε θαυμάζει γι' αυτά που λές και συμφωνεί απόλυτα!
Μιλάς πάλι στον ίδιο, αναφερόμενος για κάποιον άλλο άνθρωπο, ότι πρέπει να προσπαθήσει να αγαπήσει τους συνανθρώπους του, να έχει θυσιαστικό πνεύμα, να αγωνίζεται γενικώς..., πάλι συμφωνεί μαζί σου και θαυμάζει τον τρόπο που σκέφτεσαι!
Μιλάς πάλι στον ίδιο άνθρωπο και αναφέρεσαι αυτήν την φορά στον ίδιο, του λές τα ίδια πράγματα, να αγωνίζεται, να προσπαθεί συνεχώς, να εξασκεί την αγάπη προς τον πλησίον, να κάνει θυσίες..., ξαφνικά χαλάει η διάθεσή του, συννεφιάζει το πρόσωπό του, δεν εκφράζει θαυμασμό για τα λεγόμενά σου, βρίσκει συνεχώς δικαιολογίες για να αποδείξει την δυσκολία της εφαρμογής των όσων λές...
Η υποκρισία και το ψέμα στο μεγαλείο της!
Όλα είναι άξια θαυμασμού και απαραίτητα στην ζωή των ανθρώπων, γενικά και αόριστα. Όταν όμως το γενικό ειδικεύεται στον εαυτό μας, τότε ξαφνικά αλλάζουν όλα!
Τι εγωισμός μας έχει κυριεύσει;
Δεν μας αφήνει να κατανοήσουμε την κατάστασή μας.
Δεν θέλουμε να προσπαθήσουμε, να κουραστούμε ούτε καν για τον εαυτό μας.
Μή τυχόν και ταράξουμε την «ησυχία» μας και ξυπνήσουμε από τον λήθαργο που βρισκόμαστε, αυτά είναι για τους άλλους όχι για μένα!
Η αλήθεια μπορεί να «πονάει», γιατρεύει όμως από το ψέμα!
Η πίστη και η εμπιστοσύνη στον Θεό θα μας δώσει την δύναμη να ξεφύγουμε από την ψεύτικη κατάσταση που βρισκόμαστε.
Όπου υπάρχει αλήθεια δεν χωρά το ψέμα!
Όπου υπάρχει ο Θεός υπάρχει η αλήθεια και το φως!
Με τον Θεό η ζωή μας αποκτά νόημα, γίνεται αληθινή, φωτίζεται η ύπαρξή μας και κατ' επέκταση όλος ο κόσμος μας!

+Αρχιμ. Βαρθολομαίος
Καθηγούμενος Ι.Μ. Εσφιγμένου Αγίου Όρους

[toula]

Πῶς νὰ ἀντιδροῦμε στὶς ἀμφιβολίες γιὰ τὴν πίστη

Ἅγιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος

Ἀμφιβολίες γύρω ἀπό τό Θεό καί τήν πίστη ἔχουν κάποτε-κάποτε σχεδόν ὅλοι. Μποροῦν, ὡστόσο, νά τίς διώξουν εὔκολα μέ σκέψεις ἀντιρρητικές, πού ἐπιβεβαιώνουν τήν ἀλήθεια τῆς θείας ἀποκαλύψεως γιά τόν κόσμο καί τόν ἄνθρωπο: ἡ τάξη καί ἁρμονία τοῦ σύμπαντος, τό θαῦμα τῆς ζωῆς, ὅλα τά ἄλλα ὑπερφυσικά καί ἐξαίσια θαύματα τοῦ Κυρίου καί τῶν ἁγίων Του, πάνω ἀπ’ ὅλα ὅμως ἡ μαρτυρία τῆς συνειδήσεως τῶν καλοπροαίρετων καί ἁγνῶν ψυχῶν.

Τά ἔργα τοῦ Θεοῦ, πού μαρτυροῦν γιά τήν ὕπαρξη καί τήν πρόνοιά Του, ἔχουν πολλές πλευρές. Μία πλευρά εἶναι κατάφωτη καί γι’ αὐτό καταφανῆς. Μία ἄλλη εἶναι ἁπλά φωτεινή καί διακριτή. Ἄλλη εἶναι ἀμυδρόφωτη καί δυσδιάκριτη. Ἄλλη πάλι εἶναι σκοτεινή καί γι’ αὐτό ἀόρατη. Τήν τελευταία τούτη πλευρά ἀφοροῦν οἱ ἀμφιβολίες. Ἔτσι, ὅμως, οἰκονόμησε τά πράγματα ὁ Κύριος, γιά νά δοκιμάζεται ἡ εἰλικρίνεια τῆς ἀναζητήσεώς Του ἀπό τίς ψυχές μας, καθώς καί ἡ ταπείνωσή μας. Βλέπετε, ὁ Θεός καί τά ἔργα Του προσεγγίζονται καί γνωρίζονται μόνο μέ τήν ταπείνωση.
Πιστεύετε πώς ὅπου εἶναι ὁ Θεός καί ἡ ἀλήθειά Του, δηλαδή παντοῦ, ὅλα θά πρέπει νά πλημμυρίζουν μέ φῶς, νά γίνονται ἀντιληπτά μέ τίς αἰσθήσεις, νά ἐμπνέουν δυνατά τίς ψυχές, νά κραυγάζουν γιά τή θειότητά τους! Δέν ἀντιλαμβάνεστε ὅτι, μέ τό νά σκέπτεστε ἔτσι, θέλετε νά καθορίζετε ἐσεῖς τό πῶς πρέπει νά ἐνεργεῖ ὁ Θεός; Καί τοῦτο, ὅπως ἀναμφίβολα θά συμφωνήσετε, εἶναι ἀδιανόητο, γιατί, ἄν συνέβαινε, θά διασάλευε τή φυσική τάξη τῶν πραγμάτων.

Τά ἔργα τοῦ Θεοῦ αὐτά καθαυτά εἶναι ἀκριβῶς θεῖα, ἡ θειότητά τους ὅμως εἶναι καλυμμένη μ’ ἕνα ἀόρατο παραπέτασμα. Γιατί; Ἔτσι θέλησε ὁ Θεός -τοῦτο μόνο ἔχω νά πῶ. Οἱ βουλές τῆς θείας Σοφίας καί Ἀγάπης εἶναι ἀνεξιχνίαστες. Δέν ὑπάρχει ἀμφιβολία, πάντως, πώς ἀνέκφραστη ὀμορφιά καί ἄπλετο φῶς κρύβονται πίσω ἀπό τό παραπέτασμα, πού δέν ἀφήνει τούς ἄπιστους ἀνθρώπους νά δοῦν τήν ἀλήθεια. Λέει ὁ ἀπόστολος• « μολονότι εἶναι ἀόρατες καί ἡ αἰώνια δύναμη τοῦ Θεοῦ καί ἡ θεϊκή Του ἰδιότητα, οἱ ἄνθρωποι μποροῦν νά τίς δοῦν καί νά τίς ἐννοήσουν, ἀπό τότε πού ἔγινε ὁ κόσμος, μέσω τῶν δημιουργημάτων Του» (Ρωμ.1,20). Ποιοί ἄνθρωποι, ὅμως; Μόνο οἱ πιστοί καί καλοπροαίρετοι. Καί ὄχι, βέβαια, οἱ τυπικά πιστοί, ἀλλά ἐκεῖνοι πού ζοῦν θεάρεστα.

Πρέπει νά σπάσεις τό καρύδι, γιά νά βρεῖς καί νά γευθεῖς τή ψίχα του, τή νόστιμη καί θρεπτική. Ὁ Κύριος δέν ἀποκαλύπτει τά μυστήριά Του σέ ὅλους καί δέν πετάει τά μαργαριτάρια στούς χοίρους. Γι’ αὐτό καί στό λαό μιλοῦσε γιά τή βασιλεία Του μέ παραβολές. Ὅσοι εἶχαν τίς πνευματικές προϋποθέσεις, τίς κατανοοῦσαν καί φωτίζονταν ἀπό τήν ἀλήθεια.
Οἱ σπόροι, πού πέφτουν στή γόνιμη γῆ, θαρρεῖς πώς σαπίζουν καί χάνονται. Ὅμως, μέ τή δύναμη πού ἔχει βάλει μέσα τούς ὁ Θεός, βλαστάνουν καί αὐξάνονται καί δίνουν καρπό πολύ. Ἔτσι γίνεται καί μέ τούς σπόρους τοῦ θείου λόγου. Σπέρνονται σ’ ὅλων τῶν ἀνθρώπων τίς καρδιές, βλαστάνουν ὅμως μόνο στίς γόνιμες.

Ἡ πίστη δέν μειώνεται σέ τίποτε ἀπό τό γεγονός ὅτι δέν πιστεύουν ὅλοι. Μή κοιτᾶτε τούς ἀπίστους. Κοιτάξτε τούς ἀληθινά πιστούς καί διαπιστῶστε τί ἀπολαμβάνουν μέσω τῆς πίστεως. Ἡ χριστιανική πίστη δέν εἶναι ἕνα φιλοσοφικό σύστημα, ἀλλά τρόπος ἀνορθώσεως τοῦ πεσμένου ἀνθρώπου ἀπό τόν Θεάνθρωπο Χριστό μέ τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Παρατηρῆστε, λοιπόν, ὁποιονδήποτε ἀκολουθεῖ τ’ ἀχνάρια τοῦ Κυρίου. Καί θά δεῖτε πῶς αὐξάνεται σιγά-σιγά, πῶς ὡριμάζει πνευματικά καί γίνεται μέγας, ὅσο κι ἄν εἶναι ἀσήμαντος γιά τόν κόσμο.
Νά, λ.χ., ὁ στάρετς Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ ἦταν ἄνθρωπος ἁπλοϊκός, ἀγράμματος. Καί ποῦ ἔφτασε; Μ’ ἕνα του λόγο ἔκλεινε τό στόμα τῶν πολυδιαβασμένων ἀπίστων. «ὅσους ὁ κόσμος θεωρεῖ μωρούς, ἐκείνους διάλεξε ὁ Θεός γιά νά ντροπιάσει τελικά τοὺς κατά κόσμον ἰσχυρούς• καί ὅσους ὁ κόσμος θεωρεῖ παρακατιανούς καί περιφρονημένους, ἐκείνους διάλεξε ὁ Θεός, τά μηδενικά, γιά νά καταργήσει ὅσους θαρροῦν πώς εἶναι κάτι.» (Α’ Κορ. 1:27-28). Ἔτσι μεταμορφώνει ἡ θεία χάρη ὅλους ὅσοι τῆς παραδίνονται.

Ὁ Κύριος, λοιπόν, σᾶς καλεῖ στή πίστη. Θέλει τή σωτηρία σας. Καί θά σωθεῖτε, ἄν ἀκούσετε τή φωνή Του καί Τόν ἀκολουθήσετε σταθερά, ἀταλάντευτα. Γιά χάρη Ἐκείνου, πού τόσο σᾶς ἀγαπᾶ, ποδοπατῆστε κάθε ἀμφιβολία. Ἔτσι θά Τοῦ προσφέρετε τή μεγαλύτερη θυσία, γιά τήν ὁποία θά σᾶς ἀνταποδώσει πολλά. Οἱ ἀμφιβολίες εἶναι ζιζάνια, πού σπέρνει ὁ ἐχθρός στό χωράφι τῆς ψυχῆς σας, ἀνάμεσα στά στάχυα τοῦ σιταριοῦ. Γιατί τόν ἀφήνετε νά ἀπεργάζεται τήν καταστροφή σας; Διῶξτε τον καί πλησιάστε τό Σωτήρα μας, πού σᾶς ἁπλώνει φιλόστοργα τό χέρι Του. Νά ταπεινωθεῖτε, γιατί, ὅπως σᾶς εἶπα, μόνο στούς ταπεινούς ἀποκαλύπτεται ὁ Θεός. Νά προσεύχεστε, γιατί ἡ προσευχή σᾶς περιτειχίζει καί σᾶς προφυλάσσει ἀπό τίς ἐπιθέσεις τοῦ πονηροῦ. Καί νά πάρετε στερεή ἀπόφαση: Ποτέ νά μή δέχεστε λογισμό ἀμφιβολίας. Μέ τήν πρώτη ἐμφάνισή του, νά τόν πετᾶτε ἔξω ἀπό τή διάνοιά σας δίχως συζήτηση, ὅσο εὔλογος κι ἄν φαίνεται. Ἔτσι θά βάλετε τέρμα σέ ὅλες τίς πλεκτάνες τοῦ ἐχθροῦ.

[toula]

Οχτώ λόγοι που ανάβουμε το καντήλι μπροστά στην εικόνα

Πρώτα επειδή η πίστη μας είναι φως. Είπε ο Χριστός: «Εγώ ειμί το φως του κόσμου». Το φως του καντηλιού μας προειδοποιεί για το φως με το οποίο ο Χριστός φωτίζει τις ψυχές μας.
Δεύτερον, για να μας θυμίσει το φως του χαρακτήρα εκείνου του Αγίου, μπροστά στον οποίο ανάβουμε το καντήλι. Αφού οι Άγιοι έχουν ονομαστεί «υιοί φωτός».
Τρίτον, για να μας χρησιμεύει ως μομφή για τα σκοτεινά μας έργα, και τις κακές σκέψεις και τις θελήσεις, και για να μας καλέσει στην οδό του ευαγγελικού φωτός. Για να κοπιάσουμε έτσι με ζήλο να πραγματώσουμε την εντολή του Σωτήρα: «Ούτω λαμψάτω το φως υμών έμπροσθεν των ανθρώπων, όπως ίδωσιν υμών τα καλά έργα».
Τέταρτον, για να είναι μια μικρή θυσία μας προς τον Θεό, ο οποίος θυσιάστηκε για μας. Ένα μικρούτσικο σημάδι της μεγάλης ευγνωμοσύνης και της λαμπρής αγάπης μας προς Εκείνον.
Πέμπτον, για να είναι σκιάχτρο στις κακές δυνάμεις, οι οποίες καμιά φορά μας επιτίθενται και κατά την προσευχή και αποσπούν τις σκέψεις μας στην άλλη πλευρά από τον Δημιουργό μας.
Έκτον, για να μας παροτρύνει στην αυτοπροσπάθεια. Όπως το λάδι και το φυτίλι καίγονται στο καντήλι, υποταγμένα στη βούλησή μας, έτσι ας καίγονται και οι ψυχές μας με τη φλόγα της αγάπης.
Έβδομον, για να μας μάθει, πώς όπως το καντήλι δεν μπορεί να ανάψει χωρίς το χέρι μας έτσι ούτε και η καρδιά μας, αυτό το εσωτερικό καντήλι μας, δεν μπορεί να ανάψει χωρίς την Άγια φλόγα της Χάρης του Θεού. Από τον Θεό είναι η φλόγα που τις ανάβει.
Όγδοον, για να μας θυμίζει ότι ο Δημιουργός του κόσμου πριν απ’ όλα δημιούργησε το φως, και κατόπιν όλα τα άλλα. Έτσι πρέπει και στην αρχή της πνευματικής μας ζωής πρώτα να λάμψει μέσα μας το φως της αλήθειας του Χριστού.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

[toula]

Γιατί δεν αφήνουμε τις αμαρτίες μας;

Άκουσε τότε ο π. Αρσένιος τον Εωσφόρο να λέγη στους δαίμονες... Αφ' ότου χειροτονήθηκε ιερεύς και έλαβε και την ευλογία να εξομολογεί συχνά στην εξομολόγηση έλεγε στους ανθρώπους που ήρχοντο τα ανεξομολόγητα αμαρ­τήματά τους (τα οποία αυτοί τα έκρυβαν ή τα ξεχνού­σαν) και μόνο σε μερικούς έδινε την ευλογία να κοινωνήσουν των Αχράντων Μυστηρίων. Είχε το χάρισμα α­πό τον Θεό ο π. Αρσένιος και έβλεπε την εσωτερική κατάσταση των ανθρώπων κι αυτά που είχαν κάνει στην ζωή τους και αυτά που θα τους συμβούν.
Βλέποντας όμως ο Πατήρ ότι πολλοί απ' αυτούς, που εξωμολογούντο, δεν άλλαζαν τον τρόπο της ζωής τους, αλλά συνέχιζαν με τις κακές επιθυμίες τους και τα αμαρτήματά τους και γνωρίζοντας ότι θα είναι εγγυητής για την σωτη­ρία των ψυχών τους στην Μέλλουσα Κρίση, παρεκάλεσε τον Θεό να του αποκάλυψη για ποια αιτία οι άνθρωποι δεν αφήνουν τις αμαρτίες τους.

Και μία ημέρα, καθήμενος σ' ένα κάθισμα στον κήπο του μοναστηριού και κυτάζοντας προς το βουνό, βλέπει ό­τι εμφανίσθηκε στην κορυφή του βουνού ένα μεγάλο σύννε­φο, μαύρο και σκοτεινό και μέσα σ' αυτό ακουγόταν φασα­ρία και πολύς θόρυβος. Αντικρύζοντας με περισσότερη προσοχή, παρετήρησε ότι ξαφνικά το σύννεφο χωρίσθηκε σε δύο μέρη και στο μέσον του σύννεφου, φάνηκε η κορυ­φή του βουνού, όπου υπήρχε βασιλικός θρόνος περικυκλω­μένος από φωτιά και ο σατανάς να κάθεται εκεί έχοντας γύ­ρω του πολλούς δαίμονες. Άκουσε τότε ο π. Αρσένιος τον Εωσφόρο να λέγη στους δαίμονες:

-Ποιος από εσάς είναι επιτήδειος να εύρη ένα πονηρό λογισμό, τον οποίον να ψιθυρίσουμε στον νου των ανθρώ­πων για να τους ελκύσουμε προς το μέρος μας κι έτσι να κερδίσουμε πολλές ψυχές, να κάνουμε μία βασιλεία μεγα­λύτερη από εκείνη του Θεού, διότι ολίγος καιρός ακόμη μας έμεινε.
Τότε εμφανίζεται ένας διάβολος. Προσκύνησε τον αρ­χηγό του μέχρι του εδάφους και του είπε:
-Έξοχε του σκότους αρχηγέ, ευρήκα κατάλληλο να ψιθυρίσω στους ανθρώπους τον λογισμό ότι δεν υπάρχει Θεός.
Τότε ο αρχισατανάς του είπε: Δεν είναι πολύ καλή αυ­τή η πονηριά σου, διότι ημπορούμε να κερδίσουμε περισ­σότερους με άλλο τρόπο. Ας έλθει κάποιος άλλος.

Ήλθε ο δεύτερος και του είπε:
-Έξοχε του σκότους αρχηγέ, εγώ προτείνω, να τους α­φήσουμε να πιστεύουν στον Θεό, αλλά να τους ψιθυρίσου­με ότι δεν υπάρχει, ούτε παράδεισος ούτε κόλασις και ότι η ζωή αυτή υπάρχει μόνο μέχρι του τάφου.
Ο αρχισατανάς, μετά από αρκετή περίσκεψη του είπε:
Ούτε μ' αυτή την πονηρή σκέψι θα ημπορέσουμε να κερδίσουμε πάρα πολλούς, διότι ο Χριστός, όταν ανυψώθη­κε στους ουρανούς, είπε στους μαθητές Του: «Εν τη οικία του Πατρός μου μοναί πολλαί εισι... και εάν πορευθώ και ε­τοιμάσω υμίν τόπον, πάλιν έρχομαι και παραλήψομαι υμάς προς εμαυτόν...» (Ιωάν. 14, 2-3). Ακόμη είναι αρκετά φυτευμένη αυτή η πίστις στο νου των ανθρώπων ότι υπάρχει Θεός και Αυτός θα τους ανταμείψει κατά τα έργα τους. Λοι­πόν, ας έλθη άλλος.

Έρχεται ο τρίτος και λέγει, αφού πρώτα τον προσκύ­νησε μέχρι του εδάφους:
-Έξοχε του σκότους αρχηγέ, εγώ προτείνω καλλίτε­ρα να επαινούμε τους ανθρώπους για την πίστη τους στον Θεό, στην ύπαρξη του παραδείσου και της κολάσεως, στην τελική Κρίση, αλλά ταυτόχρονα, χωρίς διακοπές να τους ψιθυρίζουμε: «Μη βιάζεσθε να μετανοήσετε. Άφετε αυτό τό έργο στά γεράματά σας, διότι ο θάνατος θ' αργήσει. Τώρα να χαίρεσθε τις απολαύσεις της ζωής, να ικανοποιήτε όλες τις σαρκικές σας επιθυμίες, διότι έχετε αρ­κετό χρόνο μπροστά σας»! Και κάνοντας εμείς τα δελεα­στικά μαγικά μας έργα, δεν θα καταλαβαίνουν αυτοί πότε περνάει ο καιρός και έρχεται το τέλος τους. Ο θάνατος θα έρχεται ξαφνικά και θα τους ευρίσκει απροετοίμα­στους και τότε αυτοί θα είναι για πάντα ιδικοί μας.
Τότε ο αρχισατανάς εκούνησε το κεφάλι του ικανοποι­ητικά. Εγρύλισε από μία διαβολική χαρά και με μία βια­στική λαχτάρα τους είπε:
-Πηγαίνετε και κάνετε, όπως ακούσατε από τον συνά­δελφο σας!

Έτσι, μόνο τυπικά και για τα μάτια του κόσμου εκπλη­ρώνουν οι άνθρωποι τα χριστιανικά τους καθήκοντα, εφ' ό­σον σε κάθε στιγμή οι πονηροί δαίμονες τους ψιθυρίζουν δελεαστικά για τις απολαύσεις αυτού του κόσμου και οι άν­θρωποι υπακούουν. Δεν αλλάζουν την τακτική τους και συ­νεχίζουν να ικανοποιούν τις επιθυμίες τους και τις αμαρ­τίες τους, περιφρονώντας τις πατρικές συμβουλές και την αληθινή μετάνοια, έστω και στα γεράματά τους....

Οσίου Γέροντος Αρσενίου Μπόκα
Ρουμάνου Πνευματικού, 1910-1989

[toula]

Πως πρέπει να μετανοούμε ;

Νὰ μὴν ἀναβάλλουμε τὴ μετάνοια γιὰ τὸ μέλλον. Μετὰ τὸ θάνατο δὲν ὑπάρχει διόρθωση.

Τοῦ ἀββᾶ Μάρκου

Ἂν κάποιος πέσει σὲ μία ἁμαρτία καὶ δὲν λυπηθεῖ ἀνάλογα μὲ τὸ σφάλμα του, εὔκολα θὰ ξαναπιαστεῖ στὸ ἴδιο δίχτυ.
Ὅταν ἀποφεύγεις τὴν κακοπάθεια καὶ τοὺς ἐξευτελισμούς, μὴν ἰσχυρίζεσαι πὼς θὰ μετανοήσεις μὲ ἄλλες ἀρετές, γιατὶ ἡ κενοδοξία καὶ ἡ ἀποφυγὴ τῆς κακοπάθειας ἀπὸ τὴ φύση τους ὑποδουλώνουν στὴν ἁμαρτία ἀκόμα καὶ μὲ εὔλογες προφάσεις.

Τοῦ ἁγίου Ἐφραὶμ

Ἀδελφοί, ὁ τωρινὸς καιρὸς εἶναι καιρὸς γιὰ μετάνοια. Μακάριος λοιπὸν εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ δὲν ἔπεσε καθόλου στὰ δίχτυα τοῦ ἐχθροῦ. Μακάριος εἶναι γιὰ μένα κι ἐκεῖνος ποὺ ἔπεσε στὰ δίχτυα του, ἀλλὰ κατόρθωσε νὰ τὰ σκίσει καὶ νὰ τοῦ ξεφύγει ὅσο βρίσκεται στὴν παροῦσα ζωή.
Αὐτός, ζώντας ἀκόμα σωματικά, μπόρεσε νὰ ξεφύγει ἀπὸ τὸν πόλεμο καὶ νὰ σωθεῖ, ὅπως ξεγλιστράει τὸ ψάρι ἀπὸ τὸ δίχτυ. Γιατὶ τὸ ψάρι, καὶ νὰ πιαστεῖ, ἂν σκίσει τὸ δίχτυ καὶ ὁρμήσει πρὸς τὸ βυθό, ὅσο βέβαια εἶναι ἀκόμα στὸ νερό, σῴζεται.
Ἂν ὅμως τὸ τραβήξουν στὴ στεριά, τότε πιὰ δὲν μπορεῖ νὰ βοηθήσει τὸν ἑαυτό του. Ἔτσι κι ἐμεῖς.
Ὅσο εἴμαστε σ᾿ αὐτὴ τὴ ζωή, ἔχουμε πάρει τὴ δύναμη καὶ τὴν ἐξουσία ἀπὸ τὸ Θεὸ νὰ σπάσουμε μόνοι μας τὶς ἁλυσίδες τῶν θελημάτων τοῦ ἐχθροῦ, νὰ πετάξουμε τὸ φορτίο τῶν ἁμαρτιῶν μας μὲ τὴ μετάνοια καὶ νὰ σωθοῦμε, κερδίζοντας τὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.
Ἂν ὅμως μᾶς προφτάσει τὸ φοβερὸ ἐκεῖνο πρόσταγμα, ἂν ἡ ψυχὴ χωριστεῖ ἀπὸ τὸ σῶμα καὶ τὸ σῶμα μπεῖ στὸν τάφο, τότε δὲν μποροῦμε πιὰ νὰ βοηθήσουμε τὸν ἑαυτό μας – ὅπως ἀκριβῶς συμβαίνει καὶ μὲ τὸ ψάρι, ποὺ τὸ τράβηξαν ἀπ᾿ τὸ νερὸ καὶ τὸ ἔκλεισαν μέσα σὲ δοχεῖο.
Ἀδελφέ, μὴν πεῖς, «Σήμερα ἁμαρτάνω καὶ αὔριο μετανοῶ», γιατὶ δὲν ἔχεις σιγουριά. Στὸν Κύριο ἀνήκει ἡ φροντίδα γιὰ τὸ αὔριο.

Τοῦ ἀββᾶ Ἰσαὰκ

Σ᾿ αὐτὰ ποὺ ἔχασες τὴν ἀρετή, σ᾿ αὐτὰ νὰ τὴν ἀποκτήσεις καὶ πάλι. Χρωστᾷς χρυσάφι στὸ Θεό; Δὲν δέχεται νὰ τοῦ δώσεις μαργαριτάρι. Ἔχασες, γιὰ παράδειγμα, τὴν ἁγνεία σου;
Ὁ Θεὸς δὲν δέχεται ἀπὸ σένα ἐλεημοσύνη, ὅσο ἐπιμένεις στὴν πορνεία. Σοῦ ζητάει τὸν ἐξαγνισμὸ τοῦ σώματος, ἐπειδὴ αὐτὴ τὴν ἐντολὴ ἀθέτησες, νικημένος ἀπὸ τὸ φθόνο τοῦ διαβόλου. Τί κι ἂν πολεμᾷς τὸν ὕπνο ἀγρυπνώντας; Τί κι ἂν καταγίνεσαι μὲ τὴ νηστεία;
Καθόλου δὲν θὰ σὲ ὠφελήσουν αὐτὰ ἐνάντια σ᾿ ἐκεῖνο τὸ πάθος. Γιατὶ κάθε ἀρρώστια, εἴτε ψυχικὴ εἴτε σωματική, μὲ τὰ δικά της καὶ κατάλληλα φάρμακα θεραπεύεται.
Ὅποιος πέφτει στὴν ἁμαρτία γιὰ δεύτερη φορά, μὲ τὴν ἐλπίδα τῆς κατοπινῆς μετάνοιας, αὐτὸς πορεύεται μὲ πανουργία ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Τὸν ἄνθρωπο αὐτὸν τὸν βρίσκει ἀπροσδόκητα ὁ θάνατος.
Κι ἔτσι δὲν φτάνει στὸν καιρὸ πού, σύμφωνα μὲ τὴν ἐλπίδα του, θὰ μετανοοῦσε.

[toula]

Η μόνη διέξοδος είναι να ακολουθήσουμε τον Χριστό
Μην έχετε υπερβολική εμπιστοσύνη στην ανώτερη μόρφωση που αποκτήσατε στον κόσμο. Ο πολιτισμός στον οποίο ζούμε είναι κουλτούρα της πτώσεως.

Η ζωή του κόσμου οργανώνεται γύρω από μερικά ανθρώπινα πάθη και η πνευματική ζωή βρίσκεται στο περιθώριο. Οφείλουμε να αντιστρέψουμε την κατάσταση αυτή των πραγμάτων, να τοποθετήσουμε την πνευματική ζωή στην καρδιά της ζωής μας.
Η σοφία του κόσμου αυτού δεν μπορεί να σώσει τον κόσμο. Τα κοινοβούλια, οι κυβερνήσεις, οι πολυσύνθετοι οργανισμοί των πιο αναπτυγμένων συγχρόνων κρατών της γης είναι ανίσχυροι. Η ανθρωπότητα πάσχει χωρίς τέλος. Η μόνη διέξοδος είναι να βρούμε μέσα μας τη σοφία, την λύση να μη ζούμε σύμφωνα με τις ιδέες αυτού του κόσμου, αλλά να ακολουθήσουμε τον Χριστό.
Μόνο όταν δεχόμαστε τον Χριστό ως τέλειο Θεό και τέλειο άνθρωπο η πλήρης πνευματική πείρα, όπως περιγράφηκε από τους Αποστόλους και τους πατέρες γίνεται κατορθωτή.

Τον παλιό καιρό, όταν η ζωή για τους πολλούς κυλούσε με προσήλωση στην σταθερή Παράδοση, ο λόγος του Χριστού εμφανιζόταν αδιατάρακτός.
Αλλά τώρα όταν όλη η γη είναι γεμάτη απάτη, όταν οι άνθρωποι βρίσκονται σε απελπισία, όταν οι συνειδήσεις διαμαρτύρονται υβριστικά, όταν η βία φοβερίζει να εξαφανίσει κάθε ζωή, πρέπει να προσπαθήσουμε να ακουστεί η φωνή μας.
Στον παρόντα κίνδυνο, ευγενικές λέξεις που δεν οδηγούν πουθενά δεν φθάνουν. Είναι ζωτική ανάγκη όλοι σήμερα να στερεώσουμε την πίστη στην αιώνια νίκη του Χριστού, ώστε και εμείς οι ίδιοι να μπορέσουμε να γίνουμε πνευματικά ανίκητοι. Αισθανόμαστε την ασθένειά μας, τη θανατηφόρα δύναμη της αμαρτίας, να ενεργεί μέσα μας και αναζητούμε γιατρό. Αυτός θεραπεύει τις ψυχές μας από κάθε ασθένεια δίνοντας νέα δραστηριότητα και φωτίζοντάς τες με ανέσπερο φως.

Από τα αρχαία χρόνια η πείρα της ζωής της Εκκλησίας έχει αποδείξει χωρίς αμφιβολία ότι για την προσευχή -δηλαδή για τον Θεό- καμιά ασθένεια του πνεύματος δεν είναι αθεράπευτη.
Είναι σημαντικό για τις μέρες μας να μπορούμε να μην επηρεαζόμαστε από εκείνους με τους οποίους σχετιζόμαστε, γιατί διαφορετικά κινδυνεύουμε να χάσουμε και πίστη και προσευχή. Η πραγματική προσευχή βέβαια δεν έρχεται αμέσως.
Δεν είναι εύκολη υπόθεση να διατηρούμε την έμπνευση ενώ είμαστε περικυκλωμένοι από τα παγωμένα νερά του κόσμου ο οποίος δεν προσεύχεται.
Ο Θεός έριξε τη θεία φλόγα στη γη και προσευχόμαστε σ΄Αυτόν να φλογίσει τις ψυχές μας να μην υπερνικηθούμε από το κοσμικό ψύχος και να μην επισκιάσει κανένα μαύρο σύννεφο αυτήν τη λαμπρή φλόγα.

Όσιος Σωφρόνιος του Έσσεξ