Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Οι άνθρωποι δεν θέλουν την Ανάσταση...

Ἀκούγεται σκληρή καί κινεῖ ἴσως τήν δυσπιστία τοῦ ἀνυποψίαστου ἀναγνώστη ἡ διαπίστωση ὅτι δέν θέλουμε τήν Ἀνάσταση. Ποιός τυφλός δέν θέλει τά μάτια του, ποιός ἄρρωστος δέν ἀποζητᾶ τήν γιατρειά του; Κι εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μάτια στό σκοτάδι τῆς κακῆς μας τύφλας, ὑγεία στήν βασανιστική ἀρρώστια τῆς θνητότητός μας, ἡ σωτήρια διέξοδος ἀπό τό ἀδιέξοδο τοῦ παρόντος κόσμου στόν ἄπειρο καί ἅγιο κόσμο τῆς αἰωνιότητος, τό πέρασμά μας ἀπό τήν φθορά στήν ἀφθαρσία.

Εἶναι γεγονός ἀτράνταχτο ἡ Ἀνάσταση. Δέν στηρίζεται στήν πίστη μας, ἀλλά αὐτή θεμελιώνει καί στηρίζει τήν πίστη. Πρίν δύο χιλιάδες χρόνια τό θεανδρικό πρόσωπο τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ συγκρούσθηκε μέ τόν θάνατο καί φάνηκε νά ὑποτάσσεται στήν μοῖρα τοῦ θνητοῦ Ἀδάμ• «ἀπέθανε καί ἐτάφη». Ἐπειδή ὅμως δέν ἦταν ἕνας κοινός ἄνθρωπος ὁ Ἰησοῦς Χριστός, δέν παρέμεινε στό μνῆμα, ἀλλά «ἀνέστη καί ὤφθη». Νίκησε τόν θάνατο καί ἀναστήθηκε, στάθηκε πάλι ὄρθιος καί ζωντανός -τόν εἶδαν καί τόν ἀναγνώρισαν πολλοί- λυτρώνοντας τό ἀνθρώπινο γένος ἀπό τήν κυριαρχία καί τόν φόβο τοῦ θανάτου.

Ὡστόσο, οἱ ἄνθρωποι δέν θέλουν τήν Ἀνάσταση! Δέν χρειάζεται μεγάλη ἔρευνα οὔτε ἀπαιτεῖται ἰδιαίτερη μελέτη γιά νά καταλάβει κανείς ὅτι ἡ σημερινή κοινωνία, ἀκόμη καί ἡ λεγόμενη «χριστιανική», δέν εἶναι καθόλου δεκτική τῆς ἀναστάσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ρίξτε μιά ματιά γύρω σας καί θά διαπιστώσετε ὅτι πολλοί εἶναι οἱ θιασῶτες τοῦ ἐπικουρείου ὑλισμοῦ, πού δόγμα του ἔχει τό «φάγωμεν, πίωμεν, αὔριον γάρ ἀποθνήσκομεν». Τίποτε δέν μποροῦν νά δοῦν πέρα ἀπό τήν ταφόπλακα, διότι ἔχουν αὐτοεγκλωβισθεῖ στά ἐνδογήινα. Γι᾽ αὐτό μικροί καί μεγάλοι πανικοβλήθηκαν ἐν ὄψει τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως. Ἡ ἀπώλεια ἤ ἔστω ὁ περιορισμός τῆς ἀνέσεως καί εὐμάρειας πού ἀπολάμβαναν, τούς φαίνονται ἀνυπόφορα, ἀβάσταχτη ἡ μή ἱκανοποίηση τῶν αἰσθήσεων καί τῶν ἐπιθυμιῶν, ἡ στέρηση τῶν ἀπολαύσεων.

Οὕτως ἤ ἄλλως ἡ Ἀνάσταση, γεγονός ἔξω ἀπό τά ἀνθρώπινα δεδομένα, ἐξ ἀρχῆς δέχθηκε τήν πολεμική τῶν ἀνθρώπων. Κι εἶναι, πράγματι, ἀσύλληπτο καί προκλητικό γιά τήν σκέψη μας τό γεγονός ὅτι οἱ πρῶτοι καί σφοδρότεροι ἀμφισβητίες τῆς Ἀναστάσεως ὑπῆρξαν ἀκριβῶς ἐκεῖνοι πού θά περιμέναμε νά τήν ἐνστερνισθοῦν ἄνευ ὅρων, οἱ ἴδιοι οἱ μαθητές τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ! Ὅσα εἶδαν καί ἔζησαν κοντά στόν Ἰησοῦ τούς εἶχαν πείσει ὅτι αὐτός εἶναι ὁ Μεσσίας, τόν ὁποῖο ὅμως περιόρισαν στήν ἐνδοκοσμική ὀπτική τους. Δέν ἤθελαν τόν Μεσσία γιά τόν ὁποῖο μίλησαν οἱ προφῆτες, δέν ἐννοοῦσαν νά τόν δεχθοῦν ἔτσι ὅπως ὁ ἴδιος παρουσιάθηκε ταπεινός καί πρᾶος. Στήν δική τους νοοτροπία ὁ Μεσσίας θά ἔπρεπε νά εἶναι ὁ κυρίαρχος κατακτητής, ὁ παντοδύναμος βασιλιάς, ὁ ἀήττητος κοσμοκράτορας. Τόν καμάρωσαν καί τόν ἐπευφήμησαν ὅταν χόρτασε τά πλήθη, ὅταν ἀνέστησε τόν νεκρό Λάζαρο. Ποῦ νά δεχθοῦν ὅτι θά πεθάνει, θά μπεῖ στό μνῆμα ὁ Μεσσίας! Ὅταν, λοιπόν, τόν εἶδαν καρφωμένο στόν σταυρό κι ἔπειτα νεκρό στό μνῆμα, διασκορπίσθηκαν ἀπογοητευμένοι. Μόνο οἱ ἐχθροί τοῦ Ἰησοῦ ἄρχισαν νά ἀνησυχοῦν μήπως καί ἀνα- στηθεῖ, ὅπως τό προεῖπε, καί σπεύδουν νά ἀσφαλίσουν τόν τάφο καί βάζουν φρουρούς νά τόν φυλάγουν• ἀπό ποιούς; ἀπό τούς τρομαγμένους καί ἀπελπισμένους μαθητές πού ἀπερίφραστα ὁμολογοῦν ὅτι «ἠλπίζομεν ὅτι αὐτός ἐστιν ὁ μέλλων λυτροῦσθαι τόν Ἰσραήλ» (Λκ 24,21). «Ἠλπίζομεν» κάποτε. Τώρα ὅμως οἱ ἐλπίδες διαψεύσθηκαν, ἔσβησαν.

Κι ὅμως, ὁ Ἰησοῦς ἔσπασε «τά κλεῖθρα τοῦ ᾅδου» καί ἀναστήθηκε. Αὐτός πού δίδαξε τήν ἀλήθεια ἡ ὁποία ἁγιάζει καί ἐλευθερώνει, πού μέ τά σημεῖα, τίς θεραπεῖες καί νεκραναστάσεις πού ἔκανε ἀποκάλυψε τήν θεϊκή του αὐθεντία, τήν ἐπικυρώνει τώρα μέ τό σημεῖο τῶν σημείων, τήν Ἀνάστασή του. Βεβαιωμένοι γι᾽ αὐτήν ἀπό τίς ἀλλεπάλληλες ἐμφανίσεις του οἱ μέχρι τότε δειλοί μαθητές, γίνονται ἀπόστολοι καί «ὡς λέοντες πῦρ πνέοντες» καταθέτουν στόν κόσμο τήν ἀξιόπιστη μαρτυρία τους ὅτι «Χριστός ἀνέστη». Ἔτσι, ἀπό τό κενό μνῆμα τοῦ ἀναστημένου Ἰησοῦ χύνεται τό φῶς τῆς ἐλπίδας. Ἀνοίγει ὁ νέος δρόμος τῆς ζωῆς καί τῆς αἰώνιας εὐτυχίας μας, στόν ὁποῖο βαδίζουμε μέ τήν μετάνοια καί τήν πίστη.
Ἐδῶ ἀκριβῶς βρίσκεται τό πρόβλημα τοῦ σημερινοῦ ἀνθρώπου. Δέν ἀπορρίπτει τόν Ἰησοῦ Χριστό. Θαυμάζει τήν καλωσύνη καί τήν ἀγάπη του, τίς τόσες εὐεργεσίες πού σκόρπισε στήν γῆ. Ἡ Ἀνάσταση εἶναι πού τόν ἐνοχλεῖ! Ἄν ἔμενε νεκρός στό μνῆμα ὁ Ἰησοῦς, θά εἶχε τήν συμπάθεια τῶν πολλῶν. Εἶναι ἀνεπιθύμητος καί πολεμεῖται σήμερα ἐπειδή ἀκριβῶς εἶναι ἀναστημένος καί τό ἄγγελμα τῆς ἀναστάσεώς του ἔχει ὡς ἄμεση συνέπεια τό παράγγελμα τῆς δικῆς μας μετανοίας, τήν ἀπάρνηση τῶν παθῶν.

Ἕνας Χριστός πού δέν ἀναστήθηκε μπορεῖ κάλλιστα νά ταυτισθεῖ μέ τούς ἄπειρους θεούς καί θεές τῆς εἰδωλολατρίας, πού ὄχι μόνο δέν ἀπαγορεύουν, ἀλλά καί ἐπιδοτοῦν τά πάθη. Τί γίνεται ὅμως μέ τόν ἀναστημένο Χριστό πού διαβεβαιώνει ὅτι «ἐγενόμην νεκρός, καί ἰδού ζῶν εἰμι εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων» (Ἀπ 1,18); Πῶς νά τόν ἀνεχθεῖς νά ἐλέγχει τίς παρεκτροπές σου, νά περιορίζει τίς κακίες σου, νά ρυθμίζει τήν ζωή σου; Νά γιατί οἱ πολλοί δέν θέλουν τήν Ἀνάσταση!

Σάκκος Στέργιος
Ὁμότιμος καθηγητὴς τοῦ ΑΠΘ

[toula]

Ο άνθρωπος…
Όσον ο άνθρωπος απλοποιείται, Θεοποιείται.
Γίνεται άκακος, ταπεινός, πράος, ελεύθερος.

Γέροντας Αμφιλόχιος Μακρής

[toula]

Απο την διδασκαλία του Αγίου Παϊσίου.
Γέροντα, αυτοί που έχουν πεθάνει πρόσφατα έχουν μεγαλύτερη ανάγκη από προσευχή;

- Εμ ,όταν μπαίνει κάποιος στη φυλακή, στην αρχή δεν δυσκολεύεται πιο πολύ; Να κάνουμε προσευχή για τους κεκοιμημένους που δεν ευαρέστησαν στον Θεό, για να κάνει κάτι και γι’ αυτούς ο Θεός.
Ιδίως, όταν ξέρουμε ότι κάποιος ήταν σκληρός, γιατί μπορεί να ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΣΚΛΗΡΟΣ, αλλά στη πραγματικότητα να μην ήταν - και είχε αμαρτωλή ζωή, τότε να κάνουμε
ΠΟΛΛΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ,
Θείες Λειτουργίες,
Σαρανταλείτουργα για τη ψυχή του και
να δίνουμε ελεημοσύνη σε φτωχούς για τη σωτηρία της ψυχής του, για να ευχηθούν οι φτωχοί “να αγιάσουν τα κόκκαλά του”, ώστε να καμθεί ο Θεός και να τον ελεήσει.
Έτσι ότι δεν έκανε εκείνος, το κάνουμε εμείς γι’ αυτόν.
Ενώ ένας άνθρωπος που είχε καλοσύνη, ακόμα και αν η ζωή του δεν ήταν καλή, επειδή είχε καλή διάθεση, με λίγη προσευχή πολύ βοηθιέται.
Έχω υπόψιν μου γεγονότα που μαρτυρούν πόσο οι κεκοιμημένοι βοηθιούνται με την προσευχή πνευματικών ανθρώπων.
Κάποιος ήρθε στο Καλύβι και μου είπε με κλάματα: Γέροντα, δεν έκανα προσευχή για κάποιο γνωστό μου κεκοιμημένο και μου παρουσιάστηκε στον ύπνο μου. Είκοσι μέρες, μου είπε, έχεις να με βοηθήσεις, με ξέχασες και υποφέρω! Πράγματι, μου λέει (ο προσκηνυτής) εδώ και 20 μέρες είχα ξεχαστεί με διάφορες μέριμνες και ούτε για τον εαυτό μου δεν προσευχόμουν.
- Όταν, Γέροντα, πεθάνει κάποιος και μας ζητήσουν να προσευχηθούμε γι’ αυτόν, είναι καλό να κάνουμε κάθε μέρα ένα κομποσχοίνι μέχρι τα σαράντα;
- Άμα κάνεις κομποσχοίνι γι’αυτόν,βάλε και άλλους κεκοιμημένους. Γιατί να πάει η αμαξοστοιχία στον προορισμό της με έναν μόνο επιβάτη, ενώ χωράει και άλλους; Πόσοι κεκοιμημένοι έχουν ανάγκη οι καημένοι και ζητούν βοήθεια και ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΝΑΝ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΕΙ ΓΙ’ ΑΥΤΟΥΣ! Μερικοί, κάθε τόσο, κάνουν μνημόσυνο μόνο για κάποιον δικό τους. Με αυτό το τρόπο δεν βοηθιέται ούτε ο δικός τους, γιατί η προσευχή τους δεν είναι τόσο ευάρεστη στο Θεό. Αφού τόσα μνημόσυνα έκαναν γι’ αυτόν, ας κάνουν συγχρόνως και για τους ξένους.

- Γέροντα, οι νεκροί που δεν έχουν ανθρώπους να προσεύχονται γι' αυτούς βοηθιούνται από τις προσευχές εκείνων που προσεύχονται γενικά για τους κεκοιμημένους;
- Και βέβαια βοηθιούνται. Εγώ, όταν προσεύχομαι για όλους τους κεκοιμημένους, βλέπω στον ύπνο μου τους γονείς μου, γιατί αναπαύονται από την προσευχή που κάνω. Κάθε φορά που έχω Θεία Λειτουργία, κάνω γενικό μνημόσυνο για όλους τους κεκοιμημένους… Αν καμιά φορά δεν κάνω ευχή για τους κεκοιμημένους, παρουσιάζονται γνωστοί κεκοιμημένοι μπροστά μου.
Έναν συγγενή μου, που είχε σκοτωθεί στο πόλεμο, τον είδα μπροστά μου μετά τη Θεία Λειτουργία, την ώρα του μνημοσύνου, γιατί αυτόν δεν τον είχα γραμμένο με τα ονόματα των κεκοιμημένων, επειδή μνημονεύονταν στη Προσκομιδή με τους ηρωικώς πεσόντες. Κι εσείς στην Αγία Πρόθεση να μη δίνετε να μνημονευθούν μόνο ονόματα ασθενών, αλλά και ονόματα κεκοιμημένων, γιατί μεγαλύτερη ανάγκη έχουν οι κεκοιμημένοι.
–Όταν, Γέροντα, παρακαλούμε τον Θεό να βοηθήσει κάποιον κεκοιμημένο που δεν έχει ανάγκη, πάει χαμένη αυτή η προσευχή;
–Πώς να πάει χαμένη; Όταν λέμε «ανάπαυσον τον τάδε» και αυτός είναι σε καλή θέση στην άλλη ζωή, δεν παρεξηγείται· ίσα-ίσα συγκινείται. «Για δές, λέει, εγώ είμαι σε καλή θέση και εκείνοι αγωνιούν», οπότε φιλοτιμιέται και μας βοηθάει πιο πολύ, πρεσβεύοντας στον Θεό για μας. Αλλά που να ξέρεις σε τι κατάσταση βρίσκεται ο άλλος; Φυσιολογικά κάνεις ευχή πρώτα γι' αυτούς που γνωρίζεις ότι με την ζωή τους λύπησαν τον Θεό και εύχεσαι και για άλλες ανάλογες περιπτώσεις και ύστερα εύχεσαι και για όλους τους κεκοιμημένους.

- Ποιο είναι το καλύτερο μνημόσυνο για τους κεκοιμημένους;

- Το καλύτερο απ' όλα τα μνημόσυνα που μπορούμε να κάνουμε για τους κεκοιμημένους είναι η προσεκτική ζωή μας, ο αγώνας που θα κάνουμε, για να κόψουμε τα ελαττώματά μας και να λαμπικάρουμε την ψυχή μας. Γιατί η δική μας ελευθερία από τα υλικά πράγματα και από τα ψυχικά πάθη, εκτός από την δική μας ανακούφιση, έχει ως αποτέλεσμα και την ανακούφιση των κεκοιμημένων προπάππων όλης της γενιάς μας. Οι κεκοιμημένοι νιώθουν χαρά, όταν ένας απόγονός τους είναι κοντά στον Θεό.
Αν εμείς δεν είμαστε σε καλή πνευματική κατάσταση, τότε υποφέρουν οι κεκοιμημένοι γονείς μας, ο παππούς μας, ο προπάππος μας, όλες οι γενεές. «Δες τι απογόνους κάναμε!», λένε και στενοχωριούνται. Αν όμως είμαστε σε καλή πνευματική κατάσταση, ευφραίνονται, γιατί και αυτοί έγιναν συνεργοί να γεννηθούμε και ο Θεός κατά κάποιον τρόπο υποχρεώνεται να τους βοηθήσει.
Αυτό δηλαδή που θα δώσει χαρά στους κεκοιμημένους είναι να αγωνισθούμε να ευαρεστήσουμε στον Θεό με την ζωή μας, ώστε να τους συναντήσουμε στον Παράδεισο και να ζήσουμε όλοι μαζί στην αιώνια ζωή.
Επομένως, αξίζει τον κόπο να χτυπήσουμε τον παλαιό μας άνθρωπο, για να γίνει καινός και να μη βλάπτει πια ούτε τον εαυτό του ούτε άλλους ανθρώπους, αλλά να βοηθάει και τον εαυτό του και τους άλλους, είτε ζώντες είναι είτε κεκοιμημένοι.

(Αποσπάσματα από τον Δ’ τόμο, Οικογενειακή Ζωή, Λόγοι του π. Παισίου, Εκδόσεις Ησυχαστήριο Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος, Σουρωτή, Θεσσαλονίκη).

[toula]

Επιστολή Αγίου Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστή: “Λέγε διαρκώς την ευχή – Να μη σταματά καθόλου το στόμα”.
Έτσι θα την συνηθίσεις μέσα σου και κατόπιν θα την παραλάβει ο νούς.

Μη ξεθαρρεύεις στους λογισμούς, διότι γίνεσαι μαλθακός και μολύνεσαι. «Ευχή, βία φύσεως διηνεκής», και θα δείς πόση Χάρη θα λάβεις.
Η ζωή του ανθρώπου, παιδί μου, είναι θλίψη, διότι είναι στην εξορία. Μη ζητείς τελεία ανάπαυση. Ο Χριστός μας σήκωσε το Σταυρό, και μείς θα σηκώσουμε. Όλες τις θλίψεις εάν τις απομένουμε, βρίσκομε Χάρη παρά Κυρίου. Γι’ αυτό μας αφήνει ο Κύριος να πειραζόμαστε, για να δοκιμάζει το ζήλο και την αγάπη που έχουμε προς αυτόν.
Γι’ αυτό χρειάζεται υπομονή. Χωρίς υπομονή δεν γίνεται ο άνθρωπος πρακτικός, δεν μαθαίνει τα πνευματικά, δεν φθάνει σε… μέτρα αρετής και τελειώσεως.
Αγάπα τον Ιησού και λέγε αδιάλειπτα την ευχή και αυτή θα σε φωτίζει στο δρόμο του.

Πρόσεχε να μην κατακρίνεις. Διότι από αυτό παραχωρεί ο Θεός και φεύγει η Χάρη και σε αφήνει ο Κύριος να πέφτεις, να ταπεινώνεσαι, να βλέπεις τα δικά σου σφάλματα. Αλλ’ όταν υποχωρεί η Χάρη για να δοκιμαστεί ο άνθρωπος, τότε γίνονται όλα σαρκικά και πέφτει η ψυχή. Συ όμως τότε μη χάνεις την προθυμία σου, άλλα φώναζε διαρκώς την ευχή με βία, με το ζόρι, με πόνο πολύ. «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με».
Και πάλι και πολλές φορές, το ίδιο συνεχώς. Και σαν να ατενίζεις νοερά τον Χριστό να του λέγεις, «… Δόξα σοι, δόξα σοι, ο Θεός μου». Και υπομένοντας, πάλι θα έλθει η Χάρη, πάλι η χαρά. Όμως και πάλι ο πειρασμός και η λύπη, η ταραχή και τα νεύρα. Αλλά και πάλιν αγώνας, νίκη, ευχαριστία. Και αυτό γίνεται μέχρις ότου σιγά-σιγά καθαρίζεσαι από τα πάθη και γίνεσαι πνευματικός…
Η άσκηση, παιδί μου, θέλει στερήσεις. Θέλει αγώνα και κόπο πολύ. Θέλει να φωνάζεις μέρα και νύκτα στον Χριστό. Θέλει υπομονή σε όλους τους πειρασμούς και τις θλίψεις. Θέλει να πνίξεις θυμό και επιθυμία.

Θα κουρασθείς πολύ, μέχρι να καταλάβεις ότι προσευχή χωρίς προσοχή και νήψη είναι χάσιμο χρόνου· κόπος χωρίς πληρωμή.
Πρέπει σε όλες τις αισθήσεις μέσα έξω να βάλεις άγρυπνο φύλακα την προσοχή διότι χωρίς αυτήν ο νούς και οι δυνάμεις της ψυχής διαχέονται στα μάταια και συνήθη, σαν το άχρηστο νερό που τρέχει στους δρόμους.
Ποτέ κανένας δεν βρήκε προσευχή χωρίς προσοχή και νήψη. Κανένας ποτέ δεν αξιώθηκε να ανεβεί προς τα άνω χωρίς πρώτα να καταφρονήσει τα κάτω» (4)”.
«Κύριε, Ιησού, Χριστέ, ελέησον με».

Πηγή: Βήμα Ορθοδοξίας

[toula]

"Νουν τηρώ και νουν φυλάττω"

Ρώτησαν κάποτε τον Άγιο Αντώνιο:

"Τι κάνετε εσεις εδώ στην έρημο και απάντησε: "Νουν τηρούμεν". Φυλάγουμε τον νου μας. Προσέχουμε να μην ξεφύγει σε λογισμούς ακαθάρτους.
Προσπαθούμε να τον έχουμε φυλακισμένο μέσα στην καρδιά μας, όπου είναι και η φυσική του θέση πριν από την πτώση των Πρωτοπλάστων.
Εκεί στο ευλογημένο εργαστήρι της καρδιάς, με σιωπή και νήψη (προσοχή), η γλυκύτατη προσευχή του Ιησού μεταλλάσσει τις ακαθαρσίες των αμαρτιών μας σε ευλογία Κυρίου και αρετές με καταλύτη πάντοτε τη Θεία Χάρη.
Έτσι μόνο η καρδιακή προσευχή φτάνει ψηλά στον ουρανό στον θρόνο του Κυρίου μας με θέρμη και προσοχή. Κι Εκείνος δεν μπορεί να αντισταθεί σε μια καρδιά που φλέγεται από θείο έρωτα. Ανταποκρίνεται πολλαπλάσια και ο ταπεινός ικέτης λαμβάνει εκατονταπλασίονα.
Γι΄αυτό ο ασφαλέστερος δρόμος για να εξασφαλίσει ο πιστός τη Χάρη είναι η τήρηση του νου. Όπως η χελιδόνα φυλάει τους νεοσσούς της στοργικά κάτω απ΄τις φτερούγες της και τινάζεται με ευαισθησία ακόμη και στην παραμικρή υποψία κινδύνου έτσι να φυλάμε τον νου μας από επικίνδυνα ολισθήματα.
Όταν ενώνεται προσευχητικά ο νους με την καρδιά απολαμβάνει ο πιστός τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος, και γεμίζει, θεία προστασία, αγάπη, χαρά, ειρήνη, πίστη, πραότητα, καλοσύνη, αγάπη.
Γεύεται όλα αυτά τα άγια χαρίσματα, τα οποία πρέπει να συνοδεύονται πάντα και με την απαραίτητη εγκράτεια στο φαγητό, στις ηδονές του βίου τούτου, στη μόδα του κόσμου, στη φαντασία, στις κουβέντες και τα μύρια όσα κελεύσματα του πονηρού.

Πηγή:Γεροντικό

[toula]

Όταν μέσα στο σπιτικό μας βάλουμε τον Θεό της αγάπης, της συγχώρεσης, της κατανόησης, της συγκατάβασης, τότε το σπιτικό μας θα γεμίσει με ελπίδα και αγάπη, με αλληλοπεριχώρηση και συγχωρετικότητα, με κατανόηση και τρυφερότητα, με ειρήνη και ομόνοια.
Ας βάλουμε τον Αληθινό Θεό μέσα στο σπιτικό μας κι ας εξορίζουμε τον ψεύτικο, τον ηθικιστή, τον αυστηρό, τον οργίλο, τον τιμωρό, τον μίζερο, τον κομπλεξικό, τον εκδικητικό, που πολλές φορές οι άνθρωποι φτιάχνουν σύμφωνα με τα δικά τους πάθη.
Ο Αληθινός Θεός μας αποκαλύφθηκε δια Ιησού Χριστού, εν Πνεύματι Αγίω.
Σε αυτόν να πιστεύουμε και να ελπίζουμε.
Αυτόν να λατρεύουμε και να προσκυνούμε.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Ποιες ήταν οι κύριες συμβουλές του Γέροντα Ευμένιου Σαριδάκη στα πνευματικοπαίδια του και στον κόσμο.
Τι συμβούλευε τον κόσμο ο Γέροντας Ευμένιος Σαριδάκης

«Να αγαπούμε τον άνθρωπο,μα πιο πολύ το Θεό»
«Να βλέπουμε τις αρετές των άλλων και τα δικά μας ελαττώματα.Έτσι θέλει ο Θεός.Έτσι είν’ ωραία»
«Εάν νομίζεις πως έχεις αρετές δεν έχεις τίποτα.Όποιος πει πως είναι άγιος δεν είναι.Οι Άγιοι ποτέ δεν είπαν ότι ήσαν Άγιοι »
«Εμείς έχομε ανάγκη τον Θεόν.Εκείνος δεν έχει την ανάγκη μας,για μας θα είναι η ωφέλεια»
«Όταν προσευχόμαστε και ο Θεός δεν μας ακούει υπάρχει λόγος,εμείς είμαστε οι αίτιοι, εμείς τον εμποδίζομε,να μας ακούσει»
«Η προσευχή είναι πολύ μεγάλη υπόθεση,ανεβάζει τον άνθρωπο ψηλά αν προσεύχεται με ταπείνωση και συντριβή καρδίας»
«Οι θλίψεις και ο πόνος μας φέρνουν πιο κοντά στον Θεό.Όλα τα ξεπερνά κανείς με την πίστη στο Θεό»
«Δεν μπορούμε να καταλάβομε το θέλημα του Θεού γιατί δεν μας αφήνει το θέλημα μας και γιατί βλάπουμε τα λάθη των άλλων και όχι τα δικά μας»
«Αν συγχωρείς τους εχθρούς σου και υπομένεις τις θλίψεις είσαι στο δρόμο του Θεού»
«Ο Θεός τα θέλει όλα και όχι ό,τι περισσεύει»
«Αν είμαστε υπερήφανοι κι εγωιστές ο Θεός θα μας ταπεινώσει,γιατί»υπερηφάνοις αντιτάσσεται,ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν»
«Ο διάβολος φοβάται τον ταπεινό,ενώ τον υπερήφανο τον αγαπά γιατί είναι δικός του»
«Αν κανείς έχει κάποιο χάρισμα να μην υπερηφανευτεί,γιατί θα του το πάρει ο Θεός για να ταπεινωθεί»
«Όταν είμαστε ταπεινοί και πράοι ο Θεός θα μας δώσει χαρίσματα.Γι’ αυτό να πιστεύομε και να λέμε πως είμαστε «αχρείοι δούλοι»,όσα καλά κι αν έχομε»
«Ο Θεός μας σώζει δωρεάν και όχι γιατί το αξίζομε»
«Οποιοι είναι υπερήφανοι θα επιτρέψει ο Θεός να πεσουν σε πολλές αμαρτίες για να ταπεινωθούν»
«Να αγαπούμε τον Θεό τόσο πολύ,που να μην χορταίνομε να τον αγαπούμε και να μην φοβόμαστε τίποτα»
«Όσες αρετές κι αν έχομε να μην φουσκώνει ο νους μας,μόνο να θεωρούμε τον ευατό μας»αχρείο δούλο»,που δεν έπραξε ούτε αυτά που όφειλε να πράξει»
«Μόνο καλό να σκέφτεσαι και μόνο καλό να κάνεις»
«Να δίνεις χωρίς να έχεις απαίτηση να πάρεις»
«Να μην βάνεις ποτέ κακούς λογισμούς στο νου σου»
«Η ταπείνωση φυλάσσει το θυσαυρό και η υπερηφάνεια τον σκορπά»
«Χωρίς ταπείνωση δεν στεριώνει καμιά αρετή,γιατί δεν βρίσκει τόπο να πατήσει»
«Οι άνθρωποι ενεργούν περισσότερο με τη λογική και λιγότερο με την πίστη.Γι’ αυτό και πελαγώνουν πολλές φορές»
«Από τη μια μεριά η χαρά και από την άλλη η λύπη.Και λέει ο άνθρωπος:Τι συμβαίνει?
Και γιατί? Με την πίστη στον Θεό όλα ξεπερνιούνται,γιατί τα αφήνεις όλα σ’ Εκείνον και αναπαύεσαι»
«Μετά την καταιγίδα έρχεται η γαλήνη.Μετά τη λύπη η χαρά και πρέπει να λέμε:»Ει ο Θεός μεθ’ ημών τις καθ’ ημών»
«Να θεωρούμε τον εαυτό μας κατώτερο από όλους τους ανθρώπους,γιατί έτσι θέλει ( ευχαριστείται ) ο Θεός»

Πηγή: simeiakairwn.wordpress.com

[toula]

Τοῦ ἀββᾶ Ἡσαΐα (Μικρὸς Εὐεργετινός)
_Ἀδελφέ, ἂν συναντήσεις κάποια δυσκολία εἴτε στὰ ἔργα σου εἴτε στὰ λόγια σου εἴτε (ἀκόμα καί) στὶς σκέψεις σου, νὰ μὴ ζητᾷς καθόλου τὸ θέλημά σου οὔτε τὴν εὐκολία σου, ἀλλὰ φρόντιζε ν᾿ ἀνακαλύπτεις (ποιὸ εἶναι) ἀκριβῶς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, καὶ αὐτὸ νὰ κάνεις στὴν ἐντέλεια, ἔστω κι ἂν φαίνεται πὼς θέλει κόπο , πιστεύοντας μὲ ὅλη σου τὴν καρδιά, ὅτι αὐτὸ σὲ συμφέρει περισσότερο ἀπὸ κάθε ἀνθρώπινη σύνεση. Γιατὶ ἡ (κάθε) ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ εἶναι (δοσμένη γιὰ νὰ μᾶς ἐξασφαλίσει τὴν) αἰώνια ζωή, καὶ ὅσοι τὴν ἐπιζητοῦν δὲν θὰ στερηθοῦν κανένα ἀγαθό._

[toula]

ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΒΙΩΜΑ ΤΟΥ ΑΧΡΟΝΟΥ

Ο Αϊνστάϊν έλεγε πως αν γνώριζε την φύση του χρόνου όταν ήταν μικρός, θα γινόταν ρολογάς, γιατί έτσι όπως μας έχει προσφερθεί ο χρόνος, είναι μόνο για τα ραντεβού μας και καμμία σχέση δεν έχει με την πραγματικότητα της διάστασης του χρόνου.
Ο χρόνος διαστέλλεται, συστέλλεται και μηδενίζεται. ΑΝ μας ενδιαφέρει η νίκη του χρόνου και η μετάβασή μας στο άχρονο και το βίωμα του Αχρόνου, από τώρα, υπερσκελίζουμε τις διαστολές και συστολές και ασχολούμαστε σοβαρά με τον μηδενισμό… Ο χρόνος μηδενίζεται με την αυτοσυγκέντρωσή μας.

Όταν όμως ο χρόνος μηδενιστεί, στο τετραδιάστατο του χωροχρόνου, ''αναλαμβάνει δράση'' ο χώρος μέσα στον οποίο έγινε ο μηδενισμός. Έτσι, με την ενασχόλησή μας, την αυτοσυγκέντρωσή μας σε χώρο φθοράς (χρήματα, δόξες, οτιδήποτε γήινο, ακόμη και φιλοσοφία...) το αποτέλεσμα των επιλογών μας θα είναι δυστυχώς ο πικρός καρπός: της αιώνιας φθοράς.
Ενώ εάν ο χώρος είναι άφθαρτος, πρώτον την βασιλείαν επιζητείτε και μετά όλα τα άλλα προστεθήσονται.... ο καλός Θεός, σε ανταπόκριση της αυτοσυγκέντρωσης, δλδ της θυσίας ''του χρόνου'' προσωπικού, κοσμικού... για χάριν του Υπέρχρονου Θεού, σαν από κλεψύδρα μας μεταγγίζει την αιώνια αφθαρσία και μας κάνει κοινωνούς της υπεράνω χρόνου ζωής Του, που ως Σώμα ''Αναστημένο'', σηματοδοτεί και την συμμετοχή μας στην Εκκλησία.

Πριν λοιπόν προλάβουν οι επιστήμονες και όλοι οι άνθρωποι, να σκεφτούν αν είναι σωστή η παραπάνω θεωρία για τον χρόνο, περί διαστολών συστολών και μηδενισμού, κοιτάζοντας με απορία το ρολόι…. πως περνάει ο χρόνος (ενώ κάποιοι φιλόσοφοι μας βεβαιώνουν, πως ο χρόνος μένει…. εμείς περνάμε), οι άγιοί μας, με τα ευωδιαστά (πάμπολλα ΑΦΘΑΡΤΑ) λείψανα απέδειξαν όχι μόνο την ορθότητα της θεωρίας αλλά και έδειξαν τον πρακτικό τρόπο μηδενισμού του χρόνου, κατακράτους νίκης του (άρα της φθοράς και του θανάτου).
Πως; κατά τάξη και ετοιμότητα και πρόοδο ΚΑΙ στα τρία επίπεδα, συγχρόνως. Σωματικό, συναισθηματικό, νοητικό. Με το νου να ‘’αυτοσυγκεντρώνεται’’ (άρα να μηδενίζει τον χρόνο και να αφθαρτοποιείται), όσο ‘’θυμάται’’ το Θεό, με την στροφή όλων των σκέψεων στον καλό Θεό (ως μετάνοια). Με το συναίσθημα να εμμένει, παρά τις αντιξοότητες, στην ελπίδα και στον φόβο (σεβασμό) Θεού υποβοηθούμενο από τις κύριές του δυνάμεις, της (σώζουσας) πίστης, της αγάπης Θεού και συνανθρώπων… και τέλος δια του σώματος, με την προσήλωση αυτού στην τήρηση των ζωηφόρων εντολών, κατά τάξη, ετοιμότητα και εργαζόμενοι φιλοπόνως, το δοθέν μας τάλαντο. Κύριε ελέησον.

(Κείμενο του μακαριστού Γέροντος και κτίτορος της Μονής του Τιμίου Προδρόμου Essex Σωφρονίου Σαχάρωφ από το βιβλίο "ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ")

[toula]

Στὸ πέλαγος τῆς ζωῆς βρισκόμαστε, πότε θὰ ἔχουμε φουρτούνα καὶ πότε γαλήνη. Ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ δέ μας ἀφήνει. Διαφορετικὰ θὰ εἴχαμε καταποντιστεῖ ἐὰν δὲν μᾶς συγκρατοῦσε.

Όσιος Αμφιλόχιος Μακρής