"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Έκρηξη ακτίνων έγινε
Και σχίστηκαν οι βράχοι,
Το μνήμα χαμογέλασε
Και χάρηκε η πλάση.

Οι φύλακες σαστίσανε,
Δεν ’ξέραν τι είχε γίνει,
Τον τάφο σαν κοιτάξανε
Άδειο να έχει μείνει.

Είδαν την πέτρα τηn βαριά
Παράμερα στην άκρη,
Και γέλαγαν οι υάκινθοι,
Οι κάμποι, και τα δάση.

Στον τάφο μέσα βρίσκονταν
Με σμύρνα κολλημένες,
Προσεχτικά σε μια γωνιά
Οι γάζες τυλιγμένες.

Ο τόπος μοσχοβόλαγε,
Πνιγόσουν απ’ τον μύρο,
Τρεις μέρες πριν ραντίσανε
Για την ταφή τον Κύριο.

Μέσα στην άγρια ερημιά
Κανείς δεν είχε φτάσει,
Αλλά το νέο έτρεξε
Σαν άτομο σε σχάση.

Άγγελοι ψέλνανε Ωσαννά,
Με σάλπιγγες υμνούσαν,
Του ενός Θεού την ύπαρξη
Και τον δοξολογούσαν,

Που νίκησε τον θάνατο,
Συνέτριψε το φίδι,
Τον δαίμονα που πονηρά
Κρυφή πληγή εγίνει.

Ως Ζωηφόρος Αρχηγός
Εξήλθε εκ του Άδη,
Και φώτισε για πάντοτε
Με μίας το σκοτάδι.

Πηγή της αναστάσεως
Τα σπάργανα του μνήματος,
Χριστέ μετά Πατρός και Πνεύματος
Πάντα πληρών ο Απερίγραπτος.

Εν τω τάφο κατήλθε o Αθάνατοs,
Να πληρωθεί το έργο των αιώνων,
Ότι υπάρχει Θεού Υιός
Του Σώζοντος το γένος των Ανθρώπων.

Τον θάνατο θανάτωσε,
Και εκ νεκρών ανέστη,
Και ανεγέρθη ωσάν Θεός
Απ’ όλα όσα υπέστη.

Και πρώτη ήρθε η Μαγδαληνή
Αυτή να προσκυνήσει,
Με προσευχή τον Κύριο
Κι ωδή να τον υμνήσει,

Και είδε τον αμπελουργό,
Αγάπη να τρυγάει,
‘Μη μου άπτου’ αναφώνησε
Και να την ευλογάει.

Στους μαθητές του έτρεξε
Έργο να ανακοινώσει,
Το χάρισμα του Πνεύματος
Του Αγίου να τους δώσει,

Συνεχιστές Του ήθελε
Στην Θέση Του να αφήσει,
Τους Δώδεκα Απόστολους
Και να τους Ευλογήσει.

Κάποιοι τον ψηλαφίσανε
Δειλά για να πειστούνε,
Θαύμα πως αντικρίζουνε
Ήθελαν για να δούνε,

Κι αφού τον προσκυνήσανε,
Κλαίγοντας, και υμνώντας,
Τον αποχαιρετήσανε
Όλοι δοξολογώντας,

Eφτανε η ώρα η τελική,
Η Ανάληψη να γίνει,
Από το έργο του Ιησού
Αυτό είχε απομείνει,

Οι ουρανοί ανοίξανε,
Τα αστέρια κατεβήκαν,
Ο ήλιος αναστέναξε,
Και τα βουνά γογγύξαν,

Σύννεφα σιγοκλαίγανε
Aπό χαρά μεγάλη,
Kαι του Χριστού την αρπαγή
Kανόνισαν με χάρη.

Θεέ μου σ'αγαπώ

Κύριε Ιησού Χριστέ, Σωτήρα μου, βρέξε στην καρδιά μου τη δροσιά της χάρης σου, κι ας ποτίσει εκείνη το νου μου κι ας τον στολίσει με τ' άνθη της κατανύξεως, της ταπεινώσεως, της αγάπης και της υπομονής.

Μα γιατί τα λέω τούτα, αφού βλέπω την προσευχή μου να είναι πολύ αδύνατη, ενώ οι αμαρτίες μου δυνατές και μεγάλες; Ωστόσο, οι αμαρτίες μου με πνίγουν και οι αρρώστιες μου με αναγκάζουν να κράζω προς εσένα,. Εσύ, πού άνοιξες τα μάτια του τυφλού, άνοιξε κ' εμένα τα μάτια του νου μου, για να βλέπω πάντοτε την ωραιότητα σον εσύ, πού άνοιξες το στόμα της όνου του Βαλαάμ, άνοιξέ μου κ' εμένα το στόμα, για να υμνώ τη δόξα και τη Χάρη σου.

Εσύ, πού έβαλες σύνορα στην θάλασσα με το λόγο της προσταγής σου, βάλε με τη χάρη σου σύνορο και στην καρδιά μου, για να μη γέρνει δεξιά ή αριστερά, παρά ν' ακολουθεί σταθερά τις εντολές σου. Εσύ, πού έδωκες έχει στην έρημο νερό σ' ένα λαό απείθαρχο και αντιρρησία, δός μου σε παρακαλώ κατάνυξη καθώς και δάκρυα στα μάτια μου, για να θρηνώ μέρα και νύχτα για όλη τη ζωή μου, με καθαρή καρδιά, αγάπης και ταπείνωση.

Ας φτάσει ως τα πόδια σου ή δέησή μου, Κύριε, και χάρισέ μου λίγο απείθαρχο' το σπόρο τον άγιο της χάρης σου, για να σου προσφέρω κ' εγώ με τη σειρά μου ότι θερίσω από κατάνυξη». Ας είσαι δοξασμένος ό δοτήρας και σωτήρας μου, πού μου δίνεις για να σου άντιπροσφέρω.

Εισάκουσε, Κύριε, την προσευχή του δούλου σου, με τις πρεσβείες όλων των Αγίων σου, τώρα πού σου προσφέρω τούτη την ικεσία και εξομολόγηση. Αμάρτησα εμπρός στις ουράνιες δυνάμεις και ενώπιων σου, Κύριε και Θεέ μου Παντοκράτορα, και δεν είμαι άξιος να ονομάζομαι γιός σου, μήτε να σηκώσω τα μάτια μου και ν' αντικρύσω το ύψος τ' ουρανού, εξαιτίας των πολλών αμαρτιών μου, κι ούτε να πάρω το ένδοξο και πανάγιον όνομά σου στα βέβηλα κι αμαρτωλά τα χείλη μου. Έκαμα πια τον εαυτό μου ανάξιο να βλέπει τον ουρανό και να πατάει τη γη, εξοργίζοντας τον πανάγαθο Δεσπότη μου Χριστό.

Γι' αυτό, Κύριέ μου, σε ικετεύω, να μη με αποδιώξεις από μπρός σου, μήτε κ' εσύ να πάρεις το πρόσωπο σου από πάνω μου, για να μη χαθώ πέρα για πέρα. Διότι, αν ως τώρα δεν με είχε βοηθήσει ή χάρη σου, εγώ θα είχα σίγουρα χαθεί, και τώρα θα ήμουν σα να μην υπάρχω καθόλου. Γιατί από τότε πού σ' εγκατέλειψα, δεν μου ήρθε ούτε μια μέρα καλή στην ζωή μου- άλλωστε, και ή μέρα πού μας φαίνεται καλή, άλλα είναι γεμάτη αμαρτίες, καταντά να βρίσκεται, στο τέλος, κι από τις πικρές ημέρες ακόμη πιο πικρή.

Κι αναγκάζουν αυτή ή χάρη σου δεν έρθει τώρα σε βοήθειά μου, εγώ θα καταντήσω πάλι σα να μην υπάρχω. Για όλους αυτούς τούς λόγους, ελπίζω βεβαίως, πώς θα με δυναμώσεις με τη χάρη σου, Κύριε ό Θεός μου, για να φροντίσω από δω και μπρός για τη σωτηρία μου γι' αυτό και σου προσπέφτω και σε παρακαλώ.

Πρόστρεξε και βοήθησέ με, πού έχω χάσει το δρόμο της δικαιοσύνης βρέξε πάνω μου απείθαρχο' τη δροσιά του πλήθους των οικτίρμων σου, όπως στον άσωτον υιό, γιατί έχω καταντροπιάσει τη ζωή μου ολόκληρη, και σκόρπισα όλο τον πλούτο της χάρης σου ελέησε με, Θεέ μου, και μη θυμηθείς τις κακίες πού διέπραξα στην διάρκεια του φαύλου βίου μου. Λυπήσου με, όπως άλλοτε λυπήθηκες την Πόρνη, τον Τελώνη και το Ληστή γιατί αυτοί, όταν ζούσαν στην γη, είχαν απείθαρχο' όλους απελπιστεί- εσύ, όμως, Κύριε, τούς πήρες κοντά σου και τους έβαλες να κατοικήσουν στον παράδεισο.

Δέξου, λοιπόν, κ' εμένα τον πανάθλιο δούλο σου και πρόσδεξε την μετάνοιά μου. Γιατί κ' εγώ απελπίστηκα και περιφρονήθηκα από όλους. Εσύ, όμως, ήρθες να καλέσεις όχι τούς δικαίους, μα τούς αμαρτωλούς σε μετάνοια. Και σε σένα πρέπει δόξα, εις τούς αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Σ’ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, ΘΕΕ ΜΟΥ!...
'Οταν τριγύρο βλέπω της φύσεως τὰ κάλλη,τον ήλιο, τὴ σελήνη, τ’αστρα τὰ φωτεινά,
τὴ θάλασσα, π’αφρίζει κι απλώνεται μεγάλη,τοὺς ποταμούς, τὰ δένδρα, τοὺς κάμπους, τὰ βουνὰκαὶ τ’ ἄνθη, ποὺ στολίζουν ἀγροὺς καὶ μονοπάτια,
Σ’ εὐχαριστῶ, Θεέ μου, ποὺ μοῦ ’δωκες τὰ μάτια.
Κι ὅταν ἀκούω τὸ φλοῖσβο στὴν ἥσυχη ἀμμουδιὰκι ὅταν ἀκούω στὸ δάσος τὸ ζηλεμμένο ἀηδόνικι ὅταν ἀκούω τ’ ἀγέρι στοῦ δένδρου τὰ κλαδιὰκι ὅταν ἀκούω ἀκόμη τοὺς στεναγμοὺς τοῦ γκιώνηκαὶ τὴ φωνὴ τοῦ γρύλλου στὴ σκοτεινὴ νυχτιά,
Σ’ εὐχαριστῶ, Θεέ μου, ποὺ μοῦ ’δωκες τ’ αὐτιά.
Κι ὅταν στὸ δρόμο βρίσκω γέρο, τυφλό, ζητιᾶνοἢ κι ὀρφανὰ παιδάκια, ποὺ τρέμουν καὶ πεινοῦν,καὶ σταματῶ μ’ ἀγάπη κι ἐλεημοσύνη κάνωκρυφὰ ἀπ’ τοὺς διαβάτες, ποὺ δίπλα μου περνοῦν,κι εὐφραίνετ’ ἡ ψυχή μου κι ἀγάλλεται καὶ χαίρει,
Σ’ εὐχαριστῶ, Θεέ μου, ποὺ μοῦ ’δωκες τὸ χέρι

Σ’ εὐχαριστῶ, Θεέ μου, ποὺ μοῦ δείνης μετάνοια μετά από κάθε πτώση μου

Θεέ μου σ'αγαπώ

Σ’ αγαπώ, Χριστέ μου, γιατί είσαι ο Σωτήρας μου, που θέλεις και ξέρεις και μπορείς και με σώζεις:
Από κάθε κίνδυνο, σώματος και ψυχής.
Από τον αμαρτωλό εαυτό μου.
Από τον μισόκαλλο διάβολο.
Από τους κακούς ανθρώπους.
Από τον αιώνιο θάνατο, που φέρνει η έμμονη στην αμαρτία.
Σ’ αγαπώ, Χριστέ μου, γιατί είσαι το Φως, το αληθινό, το γλυκό, το ζωογόνο.
Το φως, που φέγγει μέσα μου και γύρω μου και ομορφαίνει την πλάση και τα πρόσωπα των ανθρώπων π’αγαπώ.
Το φως, πού μου δίνει τη δυνατότητα να περπατήσω με ασφάλεια, να τρέξω, ν’ ανέβω, να συγκρίνω, να προτιμήσω.
Το φως της ζωής!
Σ’ αγαπώ, Χριστέ μου, γιατί είσαι η Αλήθεια, η κατακάθαρη, η αισιόδοξη, η ελπιδοφόρα, η ζωογόνα, η λυτρωτική.
Η αλήθεια για όλα χθες, σήμερα, αύριο και στους αιώνες.
Σ’ αγαπώ, Χριστέ μου, γιατί είσαι η Αγάπη, η πιο μεγάλη, η πιο θερμή, η πιο σοφή, η πιο δυνατή, η πιο αληθινή, η πιο προσωπική.
Η Αγάπη που σταυρώθηκε για μένα!...

Θεέ μου σ'αγαπώ

Έτσι εξηγείται που σου σάλεψε .........................δια Χριστό σαλός να εύχεσαι και για μένα Μήτσο.

υγ: Υπομονή στην Ηρωίδα την Αννα.

Μ’ όποια μορφή κι αν μου παρουσιάζεσαι Κύριε, ευλόγησέ με να την αναγνωρίζω και να την αποδέχομαι...

Μάθε με Κύριε, να σ’ αγαπώ μ’ όλα τα πρόσωπά Σου...

Την ώρα που γλυκά με νανουρίζεις, βρέφος ακόμα, στης μάνας την γλυκιά την αγκαλιά, μάθε με να σ’ ανακαλύπτω και να γελάω τρυφερά...

Στο διάβα της ζωής, χαρές και λύπες, ανάκατα, για δες τις σκόρπια στον δρόμο, όποια προλάβει, κοντά της σε τραβά και σε κρατά...

Κι είναι πολλές, απρόοπτες στιγμές, που δεν κρατούνται οι στεναγμοί, τα δάκρυα και ξεχυλούν απ’ της καρδιάς τα πληγωμένα φυλλοκάρδια.

Μάθε με τότες, κυρίως, τέτοιες στιγμές, να σ’ αναγνωρίζω και να σ’ αγαπώ ειλικρινά, Κύριε και Θεέ μου.

Την ώρα της χαράς, είν’ εύκολο, “Δόξα σοι Θεέ μου” για να ειπώ και ύμνους να σου τραγουδήσω. Την ώρα που βογγώ, θέλω να μάθω, να ασκηθώ, για να σ’ ευχαριστώ.

Πικρή η ζωή, κατάπικρη πολλές φορές. Δεν σου χαρίζεται με μιάς...

Πολύς ο αγώνας, μεγάλη η προσπάθεια τον στόχο σου να φτάσεις τελικά.

.. Κι ακόμα τότες, απ’ της κορυφής την άκρα σαν σταθείς και γύρω σου κοιτάξεις,

Δόξα σοι Θεέ μου αν θα πεις, το χαίρονται οι Αγγέλοι, το άκουσμά σου αυτό.

Μα πιο πολύ, ακούγεται και φτάνει στον Θρόνο αψηλά, το “Ευχαριστώ” π’ ακούστηκε, ψιθυριστά, σαν απ’ τον στόχο κατρακύλησες στα χαμηλά κι απ’ την αρχή το χέρι της δικής σου σκληροτράχηλης ζωής, όλο ταπείνωση εκράτησες.

Μάθε με Κύριε, να σ’ αγαπώ και σ’ άνοιξη και σε χειμώνα, σε κάθε εποχής γυρίσματα, όποια και όπως έρχονται, παντού και πάντα να σ’ αναγνωρίζω...

Οδήγησέ με, μάθε με, να βρίσκω ευκαιρίες πάμπολλες να σε γνωρίζω, ακόμα κι αν μαχαίρια κοφτερά που γράφουνε “γιατί;” με σφάζουν, με πονούν, καθώς με κομματιάζουνε...

Μάθε με Κύριε να σ’ αγαπώ, όσο κανένας άλλος σ’ έχει αγαπήσει...

Ευλόγησέ με να υπάρχω στη σκιά σου και απ’ το χάδι το εδικό σου να δροσίζομαι. Γιατί η ζωή φεύγει και χάνεται και ξέρω πως, αληθινός προορισμός είσαι Εσύ, κι αυτή η υπέροχη, γλυκιά κι απέραντη αγκαλιά σου.

Μάθε με Κύριε, να σ’ αγαπώ, για να υπάρχω σαν άνθρωπος, που στης ζωής την δίνη έχει μάθει να πετά και μέσα σου βρίσκει την γαλήνη...

Αμήν.

Θεέ μου σ'αγαπώ

Θεέ μου και Κύριε του κόσμου,
Συ ο αγαθότατος πατέρας των ανθρώπων, Σύ που είσαι άναρχος και αιώνιος και αναλλοίωτος και αμετάβλητος,
Σύ που η ουσία σου και το μέγεθός σου και η αγαθότητά σου η άπειρη, δεν χωρεί στον μικρό και περιορισμένο νου μας,
Σύ που είσαι η πλουσιώτατη πηγή και η απερίγραπτη άβυσσος της δύναμης και της σοφίας, σ΄ευχαριστώ και σε δοξάζω που είδες με συμπάθεια και αγάπη κι εμένα το μικρό και αδύνατο και αμαρτωλό.
Σ΄ευχαριστώ που με λύτρωσες από σκέψεις και πράξεις κακές, μοχθηρές και μάταιες και με έσωσες από τις πολλές και διάφορες παγίδες του διαβόλου, που είναι ο άρχοντας του σκότους και της πλάνης.
Σ΄ευχαριστώ, Κύριε, και σε δοξολογώ γιατί έδειξες με θαυμαστό τρόπο την αγάπη σου σε μένα και έγινες ο φιλανθρωπότατος τροφοδότης μου σε όλες τις περιπτώσεις, καί κυβερνήτης, καί φύλακας, καί προστάτης, καί καταφύγιο, καί σωτήρας, καί κηδεμόνας της ψυχής και του σώματός μου.
Σ΄ευχαριστώ, πού, παρ΄όλη την απροσεξία και την αμέλειά μου, με αρπάζεις και με γλιτώνεις από το κακό, όπως η μητέρα το μικρό της παιδί.
Σ΄ευχαριστώ και σε δοξολογώ που βάζεις μέσα μου θέληση μετανοίας για τις αμαρτίες μου και μου χαρίζεις μύριες ευκαιρίες για να επιστρέφω σε Σένα.
Σ΄ευχαριστώ και σε δοξολογώ που με δυναμώνεις στις ώρες της αδυναμίας και δεν μ΄αφήνεις να πέσω, αλλά απλώνεις το παντοδύναμο χέρι Σου και με σηκώνεις και με φέρνεις κοντά Σου.
Τί να ανταποδώσω, Πανάγαθε Θεέ μου, για όλες τις ευεργεσίες που μου έκανες και εξακολουθείς να μου κάνεις;
Ποιες ευχαριστίες να σου πώ; Γι΄αυτό σαν το γλυκόλαλο αηδόνι θα σε υμνώ και θα σε δοξολογώ.
Και όλες τις ημέρες της ζωής μου θα ευλογώ το Άγιο Όνομα Σου, Δημιουργέ και Ευεργέτη και Προστάτη μου άγρυπνε, μολονότι δεν είμαι άξιος να μιλώ μαζί Σου στις προσευχές.
Η δική σου όμως αγάπη για μένα και η μακροθυμία Σου, μου δίνει το θάρρος να σου μιλώ, να σ΄ευχαριστώ και να σε δοξολογώ.
Και θα το κάνω πάντοτε, γιατί μου κάνει πολύ καλό.

Μέγας Βασίλειος

Θεέ μου σ'αγαπώ