"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Ποιοι είναι οι "εμείς" και ποιοί οι "εσείς"?????
Αυτό είναι δική σου εφέυρεση μάλλον!
Όλοι "εμείς" είμαστε!

Φίλε Σπάρτακε απλα μου φαίνετε οτι ακόμα δεν εχουμε "ξεστραβωθεί" πνευματικά (δεν ξερω για σενα), ήμαστε πρόθυμοι να κρίνουμε και να διακρίνουμε ανα πάσα ώρα και στιγμη ποιος ειναι σωστος πνευματικός...Σου φαίνετε σωστό?? Αν ναι...οκ όλα καλα ...όπως αγαπάς....απλα μην ξεχνάς οτι εναν πνευματικό που εσυ τον θεωρείς κάπως αυστηρό ή ακατάλληλο κάποιος άλλος μπορεί να τον θεωρεί σωτήρα του....σου χει τύχει?? δεν είναι τίποτα απόλυτο...

Σευχαριστώ

Αλήθεια..πότε γιορτάζεις??

Σπάρτακος έγραψε:Kαι που ξέρεται εσείς τι κάνουμε εμείς. Πάντως μας συγκινεί ιδιαίτερα, η αντοχή σας σε απόψεις που δεν συμβαδίζουν με τις δικές σας. Και αν ο εγωϊσμός που όντως έχουμε εμείς και δεν τον αρνούμαστε είναι αυτός που είναι, μας συγκινεί επίσης η δική σας ΄΄ταπεινοφροσύνη'' είναι φανερή, και αναμφισβήτητη.

Νομίζω Σπάρτακε ότι είσαι λίγο αυστηρός με αυτούς που εκφράζουν διαφορετική άποψη! Όσον αφορά εμένα πάντως, η μόνη διαφοροποίησή μου είναι ότι το να βρεις καλόν πνευματικό πιστεύω πως δεν έχει να κάνει με την επιστημονική λογική, όπως και κάθε θέμα που σχετίζεται με τον Θεό.
Τα περί εγωισμού και ταπεινοφροσύνης δεν τα καταλαβαίνω.

Δηλαδή οι πνευματικοί δεν συμπεριλαμβάνονται στους χριστιανους έτσι ώστε να συγκαταλέγονται και αυτοί στους καλούς ή κακούς, όπως εμείς οι λοιποί αμαρτωλοί;

Πολύ ωφέλιμα και σωστά και συμφωνούμε όλοι, αλλά αφορούν την ιεροσύνη σαν θεσμό της εκκλησίας. Το θέμα που συζητάμε είναι όμως, πως και με πόση προσοχή επιλέγουμε πνευματικό. Δεν κατά- κρίνουμε κανέναν ειδικά, συζητάμε. Το δικαίωμα της κρίσεως μας το έδωσε ο Θεός.

Σπάρτακος έγραψε:Το δικαίωμα της κρίσεως μας το έδωσε ο Θεός.

Προφανobably! Για να μη σου πω ότι είναι και εντολή του Θεού η κρίση! Και δη των ιερωμένων.

Πρώτα έδωσε την εντολή της κρίσης και μετά της αγάπης!

Μη χειρότερα Παναγία μου τί άλλο θα δούν τα μάτια μας...

Αυτό που ισχύει στην Ορθοδοξία είναι πως όσο αυστηρά κρίνεις κάποιον, τι ίδιο αυστηρά θα σε κρίνει και σένα ο Θεός!
Αν όμως, παρ' όλο που βλέπεις κάποιον που σε προκαλεί με τον τρόπο που ζει, ΔΕΝ τον κατακρίνεις, αλλά, αντίθετα προσεύχεσαι στον Θεό να τον βοηθήσει ώστε ν' αλλάξει τρόπο ζωής, τότε με μεγάλη ευκολία, τείνεις προς τον Παράδεισο!

Απόσπασμα από το βιβλίο «Ο ΓΕΡΩΝ π. ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ» (Εκδόσεις : «Απόστολος Βαρνάβας»).

(σελ. 47-48)
Είδε ο Άγιος Παφνούτιος, κάποτε, δύο να αμαρτάνουν και, ως συνήθως, ο λογισμός της κατάκρισης κυριεύει τον νου του Χριστιανού. Φοβερό κακό η εσωτερική κατάκριση για τα μέτρα του Ευαγγελίου. Κι όμως ο Άγιος αυτός διόρθωσε αμέσως τον λογισμό του και είπε : «αλίμονό μου, εγώ είμαι που αμαρτάνω και όχι αυτοί». Τότε του παρουσιάστηκε Άγγελος με σπαθί στο χέρι, γεμάτος οργή και του είπε ότι «το σπαθί και ο θάνατος θα θανατώσει κάθε έναν που δεν διορθώνει τον λογισμό του, αλλά κατακρίνει τον πλησίον του. Εσύ δε, επειδή δεν κατέκρινες τον πλησίον σου, έχει γραφεί το όνομά σου στο βιβλίο της ζωής».
Αυτά έλεγε ο Γέρων Παΐσιος περί του θετικού λογισμού. Είδαμε τον άλλον να εκτρέπεται, λαϊκός είναι ή κληρικός, βασιλιάς ή στρατιώτης, πλούσιος, ή πτωχός, αμέσως ας διορθώσουμε τον λογισμό μας. Ακόμη καλύτερα, ας κτυπήσουμε πίσω τον κακό μας λογισμό, όπως έκανε και ο Άγιος Παφνούτιος. «Όχι, να πούμε, δεν είναι αυτοί που αμαρτάνουν, αλλά είμαι εγώ». Τέτοιους Χριστιανούς, έλεγε ο Γέρων Παΐσιος, θέλει ο Θεός : που να φεύγουν από τον κακό λογισμό, όπως φεύγει η μέλισσα από την ακαθαρσία.

Αποσπάσματα από το βιβλίο «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΛΟΓΟΙ Ε΄, ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»

(σελ. 100-102)
Μόνον ο Θεός κρίνει δίκαια , γιατί μόνον Αυτός γνωρίζει τις καρδιές των ανθρώπων. Εμείς, επειδή δεν ξέρουμε την δίκαιη κρίση του Θεού, κρίνουμε «κατ’ όψιν», εξωτερικά και γι’ αυτό πέφτουμε έξω και αδικούμε τον άλλον. Η ανθρώπινη κρίση μας δηλαδή είναι μια μεγάλη αδικία. Είδες τι είπε ο Χριστός : «Μη κρίνετε κατ’ όψιν, αλλά την δικαίαν κρίσιν κρίνατε».
Πόσο πρέπει να προσέχουμε την κατάκριση! Πόσο αδικούμε τον πλησίον μας όταν τον κατακρίνουμε! Αν και στην πραγματικότητα με τη κατάκριση αδικούμε τον εαυτό μας και όχι τους άλλους, διότι μας αποστρέφεται ο Θεός. Τίποτε άλλο δεν αποστρέφεται τόσο πολύ ο Θεός, όσο τη κατάκριση, γιατί ο Θεός είναι δίκαιος και η κατάκριση είναι γεμάτη από αδικία.
-Γέροντα, γιατί πέφτω συχνά στην κατάκριση;
-Επειδή ασχολείσαι πολύ με τους άλλους. Περιεργάζεσαι τις αδελφές και θέλεις από περιέργεια να μαθαίνεις τι κάνει η μια, τι κάνει η άλλη. Έτσι μαζεύεις υλικό για να έχει το ταγκαλάκι να εργάζεται και να σε ρίχνει στην κατάκριση.
-Γιατί, Γέροντα, ενώ πρώτα δεν έβλεπα τα ελαττώματα των άλλων, τώρα τα βλέπω και τα κατακρίνω;
-Τώρα βλέπεις τα ελαττώματα των άλλων γιατί δεν βλέπεις τα δικά σου.
-Από πού προέρχονται, Γέροντα, οι λογισμοί κατάκρισης;
-Από την ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας – δηλαδή από την υπερηφάνεια – και από την τάση να δικαιολογούμε τον εαυτό μας.
-Μερικές φορές, Γέροντα, με στενοχωρεί η αδελφή με την οποία συνεργάζομαι και την κατακρίνω.
-Πού ξέρεις εσύ με πόσα ταγκαλάκια πολεμάει εκείνη την ώρα η αδελφή; Μπορεί να τη πολεμούσαν πενήντα δαίμονες, για να την ρίξουν, ώστε να σε κάνουν να πεις : «Α, τέτοια είναι»! Ύστερα, όταν δουν ότι την κατέκρινες, θα έρθουν πεντακόσιοι δαίμονες να την ρίξουν πάλι μπροστά σου, για να την κατακρίνεις ακόμη περισσότερο. Μπορεί λχ να της πεις : «Αδελφή, μη βάζεις αυτό το πράγμα εκεί. Εδώ είναι η θέση του». Την άλλη μέρα θα την κάνει το ταγκαλάκι να ξεχάσει τι της είπες και να το βάλει πάλι στην ίδια θέση. Θα κάνει και καμιά άλλη αταξία και θα λες με το λογισμό σου : «Μα χθες της είπα να προσέξει και σήμερα το έβαλε πάλι εκεί! Έκανε και άλλη αταξία»! Οπότε την κατακρίνεις και δεν μπορείς να συγκρατηθείς και να μην μιλήσεις. «Αδελφή», της λες, «δεν σου είπα να μην το βάζεις εκεί; Αυτό είναι ακαταστασία! Με σκανδαλίζει η συμπεριφορά σου»! Αυτό ήταν! Ο διάβολος έκανε τη δουλειά του. Σε έβαλε να την κατακρίνεις, αλλά και να ψυχραθείς μαζί της. Και εκείνη, επειδή δεν ξέρει ότι εσύ ήσουν η αιτία για την απροσεξία της, θα νιώθει τύψεις που σε σκανδάλισε και θα πέσει σε λύπη. Βλέπετε με τι πονηριά εργάζεται το ταγκαλάκι κι εμείς το ακούμε;

(σελ. 104)
-Γέροντα, νυστάζω πολύ στην πρωινή Ακολουθία.
-Μήπως κατέκρινες καμιά αδελφή; Εσύ βλέπεις εξωτερικά τα πράγματα και κατακρίνεις, γι’ αυτό νυστάζεις μετά, στην Ακολουθία. Από τη στιγμή δηλαδή που κατακρίνει κανείς και δεν αντιμετωπίζει τα πράγματα πνευματικά, μαζεύονται δέκατα πνευματικά και αποδυναμώνεται. Και όταν αποδυναμωθεί, ή νυστάζει, ή έχει αϋπνία.
-Γέροντα, συχνά πέφτω και στη γαστριμαργία.
-Κοίταξε, εκείνο που τώρα πρέπει να προσέξεις πολύ είναι η κατάκριση. Αν δεν κόψεις την κατάκριση, ούτε από τη γαστριμαργία θα μπορέσεις να απαλλαγείς. Ο άνθρωπος που κατακρίνει, επειδή διώχνει την χάρη του Θεού, μένει αβοήθητος και δεν μπορεί να κόψει τα ελαττώματά του. Και αν δεν καταλάβει το σφάλμα του, για να ταπεινωθεί, θα έχει συνέχεια πτώσεις. Αν όμως το καταλάβει και ζητήσει τη βοήθεια του Θεού, τότε ξανάρχεται η Χάρις του Θεού.

Στην Ορθοδοξία μέχρι τώρα δεν είχαμε Πάπες αλάθητους, λαϊκοί, ιερείς, Αρχιεπίσκοποι, Πατριάρχες, Πνευματικοί,είμαστε αμαρτωλοί και ανάξιοι.

Για να φτάσεις στο σημείο να προσεύχεσαι για το ενδεχόμενο λάθος του άλλου, σημαίνει ότι καλώς λειτούργησε η κρίση σου ανιχνεύοντας το λάθος του αδελφού σου, και όχι μόνο αυτό, αλλά υπερίσχυσε όχι η κατάκριση αλλά η αγάπη.
Δεν συζητάμε για το αν είναι σωστό να κατακρίνουμε, αλλά αν πρέπει, οφείλουμε, και έχουμε υποχρέωση και καθήκον να δουλεύουμε λίγο την κρίση μας έτσι ώστε να μας βοηθήσει σε σωστές επιλογές.

Εαν αρχίσω να γράφω το τι είπε ο Γέρων ΠΑΪΣΙΟΣ κλπ -εκτος του ότι όλοι τα γνωρίζουν πιά-...........................