"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Παλιοί μας φίλοι,

Οσο κι' αν τα μάτια σας είναι βουρκωμένα..
μην ξεχνάτε,
ότι,

δίχως αγάπη και πόνο
ΚΑΝΕΝΑΣ δε ζει....

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Πρώτη εκτέλεση: Δημήτρης Παπαμιχαήλ

Κάτω στον Πειραιά
στα Καμίνια
φτώχεια καλή καρδιά
μα και γκρίνια
μάζεψα μια βραδιά
τα σαΐνια
κι ήρθα κρυφά
τον παλιό μου καημό
να σου πω

Μάτια βουρκωμένα
παραπονεμένα
δίχως αγάπη και πόνο
κανένας δεν ζει
μάτια βουρκωμένα
πάρτε με κι εμένα
πάρτε με τώρα να πάμε
στο κόσμο μαζί

Κάτω στον Πειραιά
στο μουράγιο
είπα να σκοτωθώ
μα τον άγιο
μα έκανα υπομονή
και κουράγιο
κι ήρθα κρυφά
τον παλιό μου καημό
να σου πω

Μάτια βουρκωμένα
παραπονεμένα
δίχως αγάπη και πόνο
κανένας δεν ζει
μάτια βουρκωμένα
πάρτε με κι εμένα
πάρτε με τώρα να πάμε
στο κόσμο μαζί

Καλό μήνα παλιοί μας φίλοι!
Πού είσαστε αδέρφια, που χαθήκατε ρε παιδιά?

Γωνιά-γωνιά σας ψάχνουμε..
Και σας καρτερούμε...

Dimitris39 έγραψε:

Καλημέρα καλό μήνα, Δημήτρη 39 δεν παίζεσαι, αδελφέ μου........

Παλιοί μας φίλοι γειά σας..

Ας μοιραστούμε όλοι μαζί τους καϋμούς μας...

για τον panagiotisspy. Το ωραιο ειναι οτι εκεινος εστησε αυτο το τοπικ...

ΜΙΛΗΣΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΛΙΓΟ...ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ... ΛΕΙΠΕΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ.

Ένα χρόνο έχω να γράψω σ' αυτό το topic.

Να πω ένα γειά στους παλιούς φίλους..

Κανονικά θάπρεπε το παρακάτω να το γράψω αύριο, αλλά μάλλον δεν θα μπορώ.
Γι' αυτό ας το γράψω τώρα..

Αύριο είναι μια από τις πιο αγαπημένες ημέρες..
Σοφίας, Πίστεως, Ελπίδος, Αγάπης.

Σκέφτηκα έναν "συμβολικό κύκλο" του παραπάνω "τετράπτυχου", στο οποίο άρχει και δεσπόζει πρωτίστως η Αγάπη.

Πως,
αν έστω και μια φορά σκιρτήσει εντός μας η ΑΓΑΠΗ,
τότε όσο δύσκολα κι' αν γίνουν τα πράγματα, δεν θα χάσουμε ποτέ την ΕΛΠΙΔΑ,
πως με την ΠΙΣΤΗ μας στην Αγάπη, δηλαδή σε Εκείνον,
θα αποκτήσουμε την ΣΟΦΙΑ,
ώστε να κρατήσουμε πάντα την ΑΓΑΠΗ και να μην την αφήσουμε,

και έτσι αέναα θα συνεχιστεί ο κύκλος της ζωής μας,
ξανά απ' την Αγάπη,
με κατάληξη ξανά σ' Αυτήν....

Επίσης σαν αύριο (17 Σεπτεμβρίου 1982),
έφυγε από κοντά μας ο αξέχαστος Μάνος Λοίζος.

Που τόσο πολύ τραγούδησε την Αγάπη....


Ας του αφιερώσουμε λοιπόν το παρακάτω τραγούδι,
σε αυτόν,
στον στιχουργό του τραγουδιού Μανώλη Ρασούλη, που επίσης έφυγε πρόσφατα,
στους φίλους τους παλιούς,
και σε όλες τις αδελφές και τους αδελφούς,
Από Αγάπη και με Αγάπη για την Αγάπη....

ΟΛΑ ΣΕ ΘΥΜΙΖΟΥΝ

Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης
Μουσική: Μάνος Λοΐζος

Όλα σε θυμίζουν,
απλά κι αγαπημένα,
πράγματα δικά σου, καθημερινά
σαν να περιμένουν κι αυτά μαζί μ’ εμένα
νά ’ρθεις κι ας χαράξει για στερνή φορά.

Όλη μας η αγάπη την κάμαρα γεμίζει
σαν ένα τραγούδι που λέγαμε κι οι δυο,
πρόσωπα και λόγια και τ’ όνειρο που τρίζει,
σαν θα ξημερώσει τι θα ’ν’ αληθινό.

Όλα σε θυμίζουν,
απλά κι αγαπημένα,
πράγματα δικά σου, καθημερινά.

Όλα σε θυμίζουν,
κι οι πιο καλοί μας φίλοι.
Άλλος στην ταβέρνα, άλλος σινεμά.
Μόνη μου διαβάζω το γράμμα που ’χες στείλει
πριν να φιληθούμε πρώτη μας φορά.

Όλη μας η αγάπη την κάμαρα γεμίζει
σαν ένα τραγούδι που λέγαμε κι οι δυο,
πρόσωπα και λόγια και τ’ όνειρο που τρίζει,
σαν θα ξημερώσει τι θα ’ν’ αληθινό.

Όλα σε θυμίζουν,
απλά κι αγαπημένα,
πράγματα δικά σου, καθημερινά....

Άλλο ένα τραγούδι για τους παλιούς μας φίλους....

Δε λες κουβέντα

Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης
Μουσική: Δήμος Μούτσης

Δε λες κουβέντα,
κρατάς κρυμμένα μυστικά
και ντοκουμέντα
κι ακούω μόνο
συνθήματα μεταλλικά
των μικροφώνων

Ξέρω τ' όνομά σου
την εικόνα σου και πάλι από την αρχή
ψάχνω για μια διέξοδο γυρεύοντας
μια αλλιώτικη ζωή

Περνούν οι νύχτες,
τα δευτερόλεπτα βαριά
στους λεπτοδείκτες
ζητώντας κάτι
που να μη γίνεται ουρλιαχτό
κι οφθαλμαπάτη

Ξέρω τ' όνομά σου
την εικόνα σου και πάλι από την αρχή
ψάχνω για μια διέξοδο γυρεύοντας
μια αλλιώτικη ζωή

Στων χιλιομέτρων
την ερημιά και στη σιωπή των χρονομέτρων
ακούγονται τώρα
σειρήνες μεταγωγικά κι ασθενοφόρα

Ξέρω τ' όνομά σου
την εικόνα σου και πάλι από την αρχή
ψάχνω για μια διέξοδο γυρεύοντας
μια αλλιώτικη ζωή....