panagiotisspy έγραψε:Quiz:
Πόσες από τις 935 δημοσιεύσεις του vasilisalt, έχουν (έστω και αμυδρά) κάποιο ανεπαίσθητο ίχνος σοβαρότητας?
Ναι δεν το ξέραμε κύριε Πελοποννήσιε ότι πρέπει να γράφουμε λυρική ποίηση στο φόρουμ
ως άλλος Τέλλος Άγρας.
Θαυμάστε την πιθανή εισαγωγή του Παναγιώτη σε όποιο θέμα διαλέξετε.
Κολλάει παντού, σαν τη κόκα κόλα ένα πράγμα
Τ' απόγεμά μου ας πιστευτώ . . .
Τ' απόγεμά μου ας πιστευτώ στο τρυφερό σου χέρι,
χαϊδευτικό, αγερόσαρκο, με τη ζεστή φρεσκάδα,
και, με τα μάτια μας, διπλά καθρεφτιστά, ένα ταίρι,
το δρόμο ας πάρομε με τ' ασφοδίλια στην αράδα!
Σαν από φλόγα εσωτική θαμπόχροα φωτισμένη,
λίγη, απ' τη μαύρη, η σάρκα σου τη φέλπα, θ' αναδίνει,
και θα την πλένει το γλυκό το φως, θα την ξεπλένει
μέσα στην άθολη αντηλιά της δύσης που αργοσβήνει.
Θα λιώνει η μέρα ωχρή, σαν ερωτόπαθη ερωμένη,
κι ο αποβροχάρης ο άνεμος θα κλαίει πίσω απ' τα σχοίνα·
του βοριά το χαμόγελο μια κρύα πια θ' απομένει
κι από κορφή σε κορυφή που θα ξεφεύγει αχτίνα.
Την ώρα μ' έναν φλογερό θα την γλυκαίνει τόνο
το φλούδι το κοκκινωπό απ' τα σχισμένα ελάτια,
και το ηχερό μας πέρασμα μες στους σωρούς τους, μόνο
τα φύλλα θα το ζώνουνε, σαν άλλα τόσα μάτια.
Πότε, θα λέμε κάτι αγνό, εκλεχτό: για τη φιλία,
για ένα πορτραίτο, ένα σοφό σονέττο ―μα ολοένα
μιαν άλλη θα μας δένει μυστική συνομιλία,
που θα 'ναι δίχως λόγια, με τα χείλη σφαλισμένα.
Μέσα απ' τις άστατες πνοές της ώρας, θ' ανασαίνω
από περβόλια μακρινά λιγόθυμον αγέρι,
τριαντάφυλλα που σήπονται σε χώμα μουσκεμένο…
Και θα πορεύομαι ήσυχος, κρατώντας σου το χέρι.
Και να μη ξεχάσω, αμέσως από κάτω βάλτε και τα συγχαρίκια από τις γυναίκες του φόρουμ
για την ευαισθησία κλπ τέτοια.
Θα βάλω τάξη σε αυτό το φόρουμ!!!!!
