Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Η σχέση μας με τους άλλους καθορίζεται από τα ψεύτικα είδωλα προσωπικοτήτων που δημιουργούμε τα οποία έχουμε κτίσει μέσα μας με την κατάκριση.
Αυτή η σχέση είναι ψεύτικη διότι δεν σχετιζόμαστε με το πραγματικό και αληθινό πρόσωπο του άλλου , αλλά με αυτό που έχουμε πλάσει μέσα μας. Μια σχέση….μια απάτη….μια πληγή…
Το μεγαλύτερο λάθος γίνεται όταν αυτό το κάνουμε για τα παιδιά μας. Χτίζουμε μέσα μας μια εικόνα για το παιδί μας. Μια εικόνα για την προσωπικότητά του, τη ζωή που θα θέλαμε ΕΜΕΙΣ να ζήσει , το επάγγελμά του κλπ. Όταν το παιδί δεν μας επιβεβαιώνει αυτή την εικόνα ταραζόμαστε, αρχίζουν οι τσακωμοί γιατί η εικόνα δεν επιβεβαιώνεται και ο εγωισμός μας, μας ψιθυρίζει ότι πρέπει να σηκώσουμε το ανάστημά μας διότι δεν γίνεται αυτό που έχουμε πλάσει μέσα μας για εκείνο! Το βλέπουμε σαν προϊόν ή προέκταση της δικής μας προσωπικότητας και ζωής. Θέλουμε να ζήσουμε μέσα από τα παιδιά και τα εγγόνια μας. Βασικά να ζήσει η εικόνα μας μέσα από τις ζωές τους. “Αυτά που δεν έκανα εγώ να τα κάνει το παιδί μου ” σου λέει ο άλλος και αρχίζει η πίεση. Γι’ αυτό και είναι λάθος οι ευχές που δίνουμε σε γονείς. Λέμε πολλές φορές : “Να δεις το παιδί σου όπως επιθυμείΣ!” Λάθος....ΤΟ σωστό είναι “Εύχομαι να δεις το παιδί σου όπως ΕΠΙΘΥΜΕΙ το ίδιο ...”

Πόσες φορές ο κόσμος έχει αρνητική άποψη όταν βλέπει ένα ιερέα. “Αυτοί έχουν τα λεφτά” “Οι σκοταδιστές” κλπ κλπ. Το ίδιο γίνεται για κάποιον αλλοδαπό ή ομοφυλόφιλο. Πριν ξεκινήσει οι κουβέντα έχουμε πάρει ήδη τις αποφάσεις μας και έχουμε βγάλει πορίσματα. Προκαταλήψεις, στερεότυπα και ταμπέλες για κάθε άνθρωπο....Δημιουργούμε μέσα μας πηγές που αντί να βγάζουν ύδωρ αγάπης και αγαλλιάσεως βγάζουν δηλητηριώδη τοξικότητα.
Ας σπάσουμε λοιπόν αυτές τις ψεύτικές εικόνες και τα ψεύτικα είδωλα. Να αφήσουμε τον Χριστό να ζωγραφίσει τις εικόνες των ανθρώπων μαζί με τους ίδιους τους ανθρώπους. Να σταματήσουμε τις κακές διαδρομές των λογισμών με προκαταλήψεις και υπόνοιες για κάθε τι που βλέπουμε στον άλλον. Ας ζήσουμε αληθινές σχέσεις…

Ό Άγιος Παϊσιος και πολλοί πατέρες αναφέρουν ότι η ρίζα του κακού μέσα μας είναι οι χαλασμένοι λογισμοί. Λογισμοί , δηλαδή ταγκαλάκια που χτίζουν στην άμμο της ψυχή μας ψεύτικα κάστρα τα οποία έρχεται η πραγματικότητα και τα γκρεμίζει σε μια στιγμή.
Να σχετιζόμαστε και να βλέπουμε τον άλλον όπως είναι, και είναι εικόνα Χριστού. Σε κάθε άνθρωπο να βλέπουμε αυτή την εικόνα. Θα πει κάποιος και αν μας συμπεριφέρεται άσχημα τι γίνεται ; Πάλι είναι μια εικόνα Χριστού, αλλά τραυματισμένη, που χρειάζεται βοήθεια. Η αρρώστια του εγωϊσμού τον έχει ισοπεδώσει. H αμαρτία αμαυρώνει τον εσωτερικό άνθρωπο, δεν τον ισοπεδώνει. Στην ουσία τον τραυματίζει, ενώ εμείς έχουμε κάνει μέσα μας την ιερά εξέταση και έχουμε βγάλει τα πορίσματα. Στην ουσία έχουμε μπει στην θέση του Θεού και δεν το έχουμε καταλάβει.
Μην φτιάχνουμε λοιπόν εικόνες, μην έχουμε εγωϊστικές προσδοκίες. Μπορεί κάτι που επιθυμούμε για εμάς ή τα παιδιά μας να μην είναι προς το συμφέρον.
Το Πάτερ Ημών λέει χαρακτηριστικά “Γενηθήτω το θέλημα Σου”. Ας αφήσουμε λοιπόν το θέλημα του Κυρίου να μας δείξει το δρόμο της σωτηρίας.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr
Σπάσε την εικόνα που έχεις για τον άλλον μέσα σου. - ΕΥΧΗ.gr

[toula]

Στην παρακάτω εικόνα βλέπουμε έναν λευκό πίνακα με μία μαύρη κουκίδα.

Δεν θα εστιάσουμε στο μικρό μαύρο σημάδι, αλλά στο λευκό. Αρχικά ο πίνακας ήταν λευκός, κατάλευκος. Αυτή η μικρή μαύρη κουκίδα «λέρωσε» και «χάλασε» τη λευκότητα του. Τον πίνακα πλέον δεν μπορείς να τον πεις λευκό. Τον λες λευκό με μία μαύρη κουκίδα. Αυτή η μικρή μαύρη κουκίδα έκανε τη διαφορά , αυτή τη διαφορά να έχουμε πλέον κάτι άλλο από έναν κατάλευκο πίνακα. Αυτή η μικρή λεπτομέρεια έκανε μια διαφορά τεράστια και αυτό πρέπει να προσέξουμε και στην πραγματική μας ζωή.
Λέει ο περισσότερος κόσμος : «Δεν σκότωσα , δεν έκλεψα είμαι μια χαρά». Τα βασικά πράγματα τα βλέπουμε, αλλά αρνούμαστε να δούμε τις λεπτομέρειες, που εκεί δυστυχώς θα κριθεί η διαφορά , η σωτηρία. Εκεί θα διαφοροποιηθεί η ίαση από την αρρώστια, ο άγγελος που θα γίνει δαίμονας. Δεν δίνουμε σημασία στις λεπτομέρειες, αλλά αυτές καθορίζουν πάρα πολλά στη ζωή και τη σωτηρία μας. Λένε πολλοί αδερφοί μας ότι απο την μία δεν έχω κάνει κακό σε άνθρωπο και δίνω και ελεημοσύνες αλλά δεν μιλάω με τον αδερφό μου για κάτι χωράφια αλλά αυτο ειναι λεπτομέρεια και στην τελική έχω και δίκιο!!. Οταν την λεπτομέρεια της αμαρτία την αυτοδικαιώνουμε τότε έχουμε ήδη καλλιεργήσει την χειρότερη μορφή πνευματικού καρκίνου στην ψυχή μας.

Αρνούμαστε να δούμε τις εκβολές των παθών σε μικρά καθημερινά πράγματα, δεν δίνουμε σημασία στους λογισμούς που είναι καρποί από ένα δέντρο που έχει ρίζες στην καρδιά και ίσως πάσχει από αρρώστια και εκεί αρχίζουν τα προβλήματα.
Αυτό ισχύει και για το σώμα. Από μια μικρή λεπτομέρεια, ένας μικρός πόνος που θα αγνοήσουμε μπορεί να είναι η αρχή για μια αρρώστια που μπορεί να μας στοιχίσει και την ίδια μας τη ζωή.
Στις λεπτομέρειες βρίσκονται τα διαμάντια. Εκεί βρίσκονται οι μεγάλες αλλαγές για τον δρόμο της σωτηρίας ή της απώλειας. Να παρατηρούμε τα πάντα στον εαυτό μας. Να μην αφήνουμε κάτι να πέσει κάτω και να ψάχνουμε την ευθύνη μας σε κάθε λεπτό της ζωής μας. Να βάζουμε την πνευματική μας κατάσταση κάτω από το μικροσκόπιο που λέγεται Ιερά εξομολόγηση. Όχι για να κατηγορήσω τον άλλον, αλλά για να βρω ΕΜΕΝΑ στο πρόβλημα, τη δική μου ευθύνη, και με τη βοήθεια του Θεού να ξεκινήσω τη θεραπεία. Να γίνει ο καθρέφτης μας το πρόσωπο του Χριστού ώστε μέσα από το Φως της Χάριτος να βρούμε την ασθένεια και να την θεραπεύσουμε μέσα από τα Ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας μας.

Αξίζει ακόμα να επισημάνουμε ότι αφήνουμε να πέσει κάτι κάτω στους άλλους αλλά όχι στον εαυτό μας. Είμαστε πάντοτε επιεικείς με τους άλλους αλλά αυστηροί με τον εαυτό μας. Στον εαυτό μας δεν χαρίζουμε τίποτα. Τον αγαπάμε μεν αλλά πάντοτε είμαστε σε νήψη και προσεκτικοί ώστε να κάνουμε συνεχώς διαγνώσεις και όργωμα ώστε να φυτέψουμε και να καλλιεργήσουμε με ασφάλεια τις αρετές και τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος.
Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν αντιμετωπίζω κάποιες λεπτομέρειες με τη γνωστή φράση «’Έλα μωρέ, δεν τρέχει και τίποτα». Με αυτή την αντιμετώπιση πολλοί άνθρωποι, δεν φόρεσαν κράνος στο μηχανάκι, ζώνη στο αυτοκίνητο, ήπιαν λίγο παραπάνω και οδήγησαν , έμπλεξαν στα ναρκωτικά ή σε σατανιστικές τελετές, κάποιοι έφτασαν ακόμα και στο έγκλημα. Δυστυχώς όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος βλέπει χοντροκομμένα που λέμε τα πράγματα και στην λεπτομέρεια δεν δίνουμε σημασία. Συχνά οι λεπτομέρειες ότι ειναι μικρές και λέμε απο την μία "¨δεν πειράζει" αλλά απο την άλλη μαζεύονται τότε δημιουργείται μια μεγάλη πληγη που πολλές φορές ειναι δύσκολο να την θεραπεύσουμε.
Ας μην αφήνουμε αγαπητοί μου τη λεπτομέρεια να φεύγει έτσι , τουλάχιστον αν την αφήσουμε να φύγει, να το κάνουμε συνειδητά αφού την έχουμε εξετάσει μέσα από το κάτοπτρο του Ευαγγελίου.

Η λεπτομέρεια κάνει τη διαφορά! Αν η λεπτομέρεια έχει υγεία ας γίνει η μαύρη κουκίδα ένα όμορφο καλλιτεχνικό αριστούργημα με το πινέλο της δημιουργίας, ας είναι η αρχή για κάτι όμορφο. Αν όμως η λεπτομέρεια δεν έχει υγεία μέσα της αλλά σήψη, ας τη σβήσουμε την κουκκίδα πριν εξαπλωθεί και λερώσει όχι μόνο τον πίνακα αλλά και ότι άλλο βρει μπροστά της.
Προσοχή στις λεπτομέρειες….είναι ικανές να μας σώσουν ή να μας καταστρέψουν. Καλό αγώνα.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr
Η λεπτομέρεια κάνει την διαφορά και αυτή θα κρίνει το αποτέλεσμα - ΕΥΧΗ.gr
EUXH.GR
Η λεπτομέρεια κάνει την διαφορά και αυτή θα κρίνει το αποτέλεσμα - ΕΥΧΗ.gr

[toula]

Οι λογισμοί όχι μόνο καθορίζουν τη ζωή μας αλλά και όλο μας το είναι.

Πολλές φορές οι λογισμοί γίνονται σχοινιά που τα κρατάει ο πονηρός για να μας πηγαίνει όπου θέλει, χωρίς εμείς να προβάλλουμε αντίσταση. Έχουμε τεράστια ευθύνη και πρέπει να το παραδεχτούμε.
Όλα αυτά γιατί δεν υπάρχει σωστή θέση μάχης έναντι των λογισμών, που δεν είναι άλλη από τον κανόνα της προσευχής και ιδιαίτερα την μονολογιστική ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησόν με».
Ακούμε κάτι , βλέπουμε κάποια συμπεριφορά του άλλου που είναι φυσιολογική , αλλά εμάς αμέσως ο λογισμός αρχίζει να κάνει τα δικά του «παιχνίδια». Ιδιαίτερα για τους Ιερείς και την Εκκλησία αλλά και γενικά για Εκκλησιαστικά πράγματα γίνεται ένας χαμός φτάνοντας πολλές φορές στην παράνοια. « Πώς με κοίταξε έτσι ο πατήρ, μα γιατί να το πει αυτό , δεν έπρεπε να μου πει εκείνο; Γιατί μου έκανε παρατήρηση; κλπ κλπ».
Τουλάχιστον στους Ιερείς και στην Εκκλησία πολλά μένουν στο επίπεδο των λογισμών , σε γνωστούς και φίλους όμως, μπορεί ο άλλος να φτάσει στην επίθεση αλλά και στην διακοπή κοινωνίας με το άλλο πρόσωπο. Όλα αυτά πολλές φορές ξεκινούν από παρεξήγηση κάποιου πράγματος διότι το ερμηνεύσαμε με κακό λογισμό! Ξεκινάει λοιπόν ο λογισμός : «Μα γιατί μου το είπε αυτό ; Μήπως υπονοεί κάτι και δεν μου το λέει στα ίσια; Κλπ κλπ». Ο λογισμός ετοιμάζει το έδαφος και αρχίζει μετά και οπλίζει τον εαυτό μας «Θα πάω να του την πω! Ξέρω γιατί μου το είπε αυτό ή γιατί με κοίταξε έτσι κλπ».

Βγάζουμε δυστυχώς συμπεράσματα και πάλι δυστυχώς πέφτουμε έξω διότι πολύ απλά δεν μπορούμε να γνωρίζουμε την καρδιά και τη ζωή του κάθε ανθρώπου. Έτσι μπαίνουμε πολλές φορές στη θέση του Χριστού και γινόμαστε αντίχριστοι. Από την άλλη, δίνουμε κι εμείς δικαιώματα ώστε να γεννηθούν άσχημοι λογισμοί στους αδερφούς μας διότι πολλές φορές είμαστε από έξω κούκλα και από μέσα πανούκλα και αυτό φαίνεται . Αντί το αποτύπωμά μας στη ζωή να είναι το αυθεντικό μας «είναι» βγάζουμε έξω ένα «φαίνεσθαι» το οποίο είναι διαταραγμένο και δεν περιέχει καθαρά και αυθεντικά στοιχεία αρετών. Μπορεί να έχει ένα μίγμα από ψευτο-ευσέβεια, θρησκευτική παντογνωσία, αυτοδικαίωση, ανωτερότητα, κενοδοξία, σωτηριολογική υπερηφάνεια (Εγώ θα σωθώ διότι βαδίζω σωστά και είμαι εντάξει.)
Ας πάμε λίγο στο θεραπευτικό κομμάτι:
Τα πράγματα αγαπητοί μου είναι πολύ απλά. Ας κάνουμε αυτό που έλεγε και ο Άγιος Γέρων Παϊσιος «Να γίνει ο νους εργοστάσιο καλών λογισμών». Ας αφήσουμε λοιπόν και κάτι να πέσει κάτω, ας μην το <<μυρμηγκιάζουμε>> και αν τέλος πάντων μας τρώει κάτι ας το ξεκαθαρίσουμε με τον αδερφό χωρίς να γίνει ο νους μας αρένα δαιμόνων.

Να νιώθουμε χειρότεροι όλων ! Ας τοποθετήσουμε τον εαυτό μας όπως τοποθετούσε τον εαυτό του ο Απόστολος των Εθνών Παύλος. «Πιστός ο λόγος και πάσης αποδοχής άξιος, ότι Χριστός Ιησούς ήλθεν εις τον κόσμον αμαρτωλούς σώσαι, ων πρώτος ειμι εγώ» (Α' Τιμ. α' 15).
Να μην επιτρέπουμε να γεννιούνται άσχημοι λογισμοί και αν ξεπηδήσει κανένας να τον εξοντώσουμε με την «ευχούλα». Όταν έχουμε καλλιεργήσει την ταπεινότητα όπως οι Άγιοι, δεν πρόκειται ποτέ να παρεξηγήσουμε τίποτα, δεν πρόκειται ποτέ να πάρουμε κάτι στραβά , δεν πρόκειται ποτέ να κάνουμε μηχανορραφίες, διότι πολύ απλά θα βλέπουμε τους άλλους ως Αγίους και τον εαυτό μας ως τελευταίο όλων . Αυτό είναι το βίωμα μετανοίας που ανοίγει ο δρόμος για τη Βασιλεία των ουρανών.

Ας αφήσουμε λοιπόν να πέσει και κάτι κάτω, ας μην βγάζουμε συμπεράσματα και καταδικαστικές αποφάσεις.
Nα έχουμε ανοιχτή αγκαλιά , να βγάζουμε το πραγματικό μας «Είναι» διότι αυτό είναι που θα αποδεχτεί ή όχι άλλος και όχι κάποιο κατασκεύασμα. Να είμαστε ξεκάθαροι αλλά πάντα με γλυκύτητα και υποχώρηση, ας δίνουμε χώρο στο άλλον και ας περιμένουμε….Και την ώρα της αναμονής ας κάνουμε λίγο προσευχούλα και ας κατέβουμε λιγάκι κάποια σκαλοπάτια... Δεν θα μας κάνει κακό.
Λίγη προσπάθεια, με βαθιά προσευχή και ο Κύριος θα φωτίσει !

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr
Άσε και κάτι να πέσει κάτω… - ΕΥΧΗ.gr
EUXH.GR
Άσε και κάτι να πέσει κάτω… - ΕΥΧΗ.gr

[toula]

Ζοῦμε σέ μιά ταραγμένη περίοδο πού χαρακτηρίζεται ἀπό ἀμφισβητήσεις,νέους προσδιορισμούς, νέους προσανατολισμούς καί νέες προοπτικές, μέ ἐρεθίσματα τίς νέες προκλήσεις τοῦ αἰώνα πού διανύουμε. Ἐν ἔτει 2022 μ. Χ. ψάχνουμε νά βροῦμε τόν βηματισμό μᾶς ἀλλά μέ λάθος πυξίδες. Ἀγνοήσαμε τίς παρακαταθῆκες πού ἔχουμε ὡς ἔθνος, ἱστορικές, θρησκευτικές, πολιτιστικές, ἀξιακές καί τώρα διαπιστώνουμε ὅτι εἴμαστε σέ ἕνα ἀδιέξοδο πού οἱ ἴδιοι δημιουργήσαμε, χωρίς αὐτοκριτική καί ἔτσι τρικλίζουμε μέσα στήν ἱστορία σάν τόν ἀσθενή πού εἶναι ζήτημα χρόνου τό πότε θά καταλήξει.

Δέν εἶναι ὁ πρόλογος ἑνός ἀπαισιόδοξου μυθιστορήματος, εἶναι ἡ πραγματικότητα πού οἱ ἴδιοι δημιουργήσαμε σάν ζωγράφοι στό πίνακα τῆς ἱστορίας μᾶς. Ποιό εἶναι τό μέλλον πού καλούμαστε νά διαμορφώσουμε ,ὥστε νά ὁδηγηθεῖ ὁ ἄνθρωπος στόν προορισμό γιά τόν ὁποῖο πλάσθηκε;
Ἕνα βασικό θεμέλιο αὐτῆς τῆς προσπάθειας εἶναι καί ἡ παιδεία. Δυστυχῶς σήμερα ἡ παρεχόμενη παιδεία ἀντί νά πρωταγωνιστεῖ σέ ἀλλαγές πού ἔχουν σκοπό τήν ἐν Χριστῶ ἀναμόρφωση τοῦ ἀνθρώπου, τή βλέπουμε νά πέφτει θύμα τῶν ποικίλων συμφερόντων, νά αἱμορραγεῖ καί συχνά νά γίνεται παιχνίδι πολιτικῶν ἀντιπαραθέσεων γιά ψηφοθηρικούς λόγους.

Σέ αὐτή τήν πραγματικότητα ἔχουμε νά διαλέξουμε ἀνάμεσα σέ δύο πορεῖες:
Νά προχωρήσουμε μέ ὁδοδείκτη τό ἔνδοξο παρελθόν καί τίς παρακαταθῆκες τῶν Ἁγίων Πατέρων , ἤ νά ἀναλωθοῦμε σέ οὑμανιστικές ἀκρωτηριασμένες προοπτικές πού θά καταλήξουν στόν θάνατο τοῦ ἀνθρώπου, ὄχι μόνο κοινωνιολογικά, ἀλλά καί ὑπαρξιακά μέσα στήν ἱστορία ;
Μιλᾶμε γιά παιδεία... Τί εἶναι αὐτό πού βιώνουμε σήμερα , τί εἶναι αὐτό πού βλέπουμε; Παιδιά ζαλισμένα...Παιδιά πού δέν μποροῦν νά ἀγαπήσουν καί νά ἀγαπηθοῦν... Παιδιά συναισθηματικά ἀκρωτηριασμένα ἀπό ξερές πληροφορίες καί ἀπατηλές ὑποσχέσεις. ”Σπούδασε τό τάδε ἐπάγγελμα γιά νά βγάζεις καλά λεφτά καί ὅλα εἶναι ἐντάξει.” Παιδιά πού δέν τούς δίνουμε νόημα ὕπαρξης καί ζωῆς , ἀλλά ἕνα πρόσκαιρο νόημα ἄνετου βιοπορισμοῦ μέ γνώμονα “νά ζεῖς ἐσύ καλά καί ἄσε τόν ἄλλον νά πεθάνει.” Παιδιά πού τά βλέπουμε σάν ἀριθμό σέ ἕνα χαρτί ἐλέγχου ἤ ἑνός πτυχίου καί θεωροῦμε ὅτι τά πάντα τελειώνουν ἐκεῖ. Δυστυχῶς οἱ αὐτοκτονίες τῶν παιδιῶν καί ἡ κατάθλιψη στήν περίοδο τῶν ἐξετάσεων καταδεικνύουν τό πρόβλημα καί αὐτή τήν ἀκατάσχετη αἱμορραγία. Πολλές φορές ζοῦμε μέσα ἀπό τά παιδιά μᾶς καί τά βλέπουμε ὡς μέσο γιά κοινωνική καταξίωση. “Κοίτα τί ἔφτιαξα!!!“ Λέμε καί καμαρώνουμε , βλέποντάς τά τίς περισσότερες φορές μόνο ἐξωτερικά, χωρίς νά ἀναρωτηθοῦμε τί ἔχουν τελικά μέσα στήν καρδιά τούς. Λέει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, «οὐδαμόθεν τήν διαστροφήν γίνεσθαι τῶν τέκνων, ἀλλ' ἐκ τῆς περί τά βιωτικά μανίας» δηλαδή, ἀπό τίποτε ἄλλο δέν διαστρέφονται τά παιδιά, παρά ἀπό τήν μανία γιά τά βιοτικά, πού τήν βάζουμε μέσα τούς ἀπό τήν παιδική τούς ἡλικία.
Ἡ γνώση ἔγινε μιά ξερή πληροφορία χωρίς νόημα, χωρίς ἀξία. Ἡ ἐπιστήμη ἀντί νά ὑπηρετεῖ τόν ἄνθρωπο, γίνεται ὅπλο κατά τοῦ συνανθρώπου.
Ἐπιβεβαιώνεται ὁ Ἀπόστολος Παῦλος πού τονίζει « ἡ γάρ σοφία τοῦ κόσμου τούτου μωρία παρά τῷ θεῷ ἐστίν» ἐνῶ ὁ Πλάτωνας μᾶς βεβαιώνει ὅτι «ἐπιστήμη χωριζομένη ἀρετῆς, πανουργία οὐ σοφία»».

Ἡ Ἐκπαίδευση γίνεται ἕνα ἐργοστάσιο γιά τήν παραγωγή καλῶν προϊόντων καί ὄχι μητέρα μέ στόχο τή διάπλαση καλλιεργημένων καί ἰσορροπημένων ἀνθρώπων, μέ θυσία γιά τόν Θεό καί τόν συνάνθρωπο, ἀντίληψη, βάθος σκέψης , εὐρύτητα πνεύματος, γόνιμο πνεῦμα γιά νέες μαθησιακές θεμελιώσεις. Ἡ καλλιέργεια ὥστε οἱ σπουδές καί τό ἐπάγγελμα νά γίνουν διακονία πρός τόν πλησίον, μετατρέπονται σέ ἕνα ἐγωιστικό κλείσιμο μέ σκοπό τό ἀτομικό κέρδος, πολλές φορές εἰς βάρος τοῦ συνανθρώπου.
Ὁ σύγχρονος δυτικός κόσμος βημάτισε πάνω στήν ρήση «Σκέφτομαι ἄρα ὑπάρχω», ἡ Ἑλληνορθόδοξη παράδοση τό πάει ἀκόμα παραπέρα «Ἀγαπῶ ἄρα ὑπάρχω». Τήν ὕπαρξη μοῦ τήν ὁρίζει ὁ ἄλλος μέσα ἀπό τήν ἀγαπητική σχέση μαζί τοῦ. Αὐτή εἶναι ἡ σχέση ἐντός τῆς Ἁγίας Τριάδος, αὐτή τήν προοπτική ἔχει ὁ ἄνθρωπος γιά νά ὁλοκληρωθεῖ στό διάβα τῆς ζωῆς τοῦ ὡς Θεούμενο ὅν σέ σχέση μέ τόν Χριστό. Μιά σχέση καθαρά ἐρωτική καί προσωπική.

Γιά τό Δυτικό αὐτό μοντέλο τῆς παιδείας ἔγραφε παλαιότερα πολύ χαρακτηριστικά ὁ Φώτης Κόντογλου, συγκλονιστικά: «Οἱ ψυχές τῶν νέων εἶναι ρημαγμένες ἀπό τά ἄγρια ἔνστικτα, πού τά ἀνεβάσανε στήν ἐπιφάνεια ἀπό τά σκοτεινά τάρταρα τῆς ἀνθρώπινης φύσης, κάποιοι ἐχθροί τοῦ ἀνθρώπου, κάποιοι πνευματικοί ἀνθρωποφάγοι, πού ἀνάμεσα τούς πρωτοστατεῖ ἕνας τρελός λύκος λεγόμενος Νίτσε, μιά μούμια σάν παλιόγρια λεγόμενος Βολταίρος, κάποιος ζοχαδιακός Φρόυντ, κι ἕνα πλῆθος ἀπό τέτοια ὄρνια καί κοράκια καί νυχτερίδες.
Ὅσοι τούς θαυμάζανε, ἅς καμαρώσουνε σήμερα τά φαρμακερά μανιτάρια πού φυτρώσανε μέσα στίς καρδιές καί στίς ψυχές τῆς γαγγραινιασμένης ἀνθρωπότητος». Ἀπέναντι λοιπόν σέ αὐτό τό Δυτικό μοντέλο, τοῦ ὁποίου ἡ καρποφορία εἶναι πλέον ἐμφανής στή συμπεριφορά τῶν νέων μᾶς, ἀρχίζουμε ὅλοι καί προβληματιζόμαστε.

Ἡ ἱστορία ἐπαναλαμβάνεται: Ὁ Ἑλληνορωμαϊκός κόσμος εἶχε παρακμάσει καί ὑπῆρχαν καί τότε παρόμοια φαινόμενα, τήν ἐποχή πού ζοῦσαν οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος στό γνωστό τοῦ ἔργο «Περί κενοδοξίας καί ἀνατροφῆς τῶν τέκνων», μᾶς παρουσιάζει ἀκριβῶς ποιά ἦταν ἡ παιδευτική κατάσταση τῶν χρόνων τοῦ. Εἶχε προχωρήσει ὁ ἐκχριστιανισμός ἀλλά ἐξακολουθοῦσε ἡ παλαιά παιδευτική ἀντίληψη, ἡ ρωμαϊκή. Ἡ διαφθορά ἐξακολουθοῦσε νά ὑπάρχει ἀκόμη καί μέσα στή χριστιανική κοινωνία, ἐνῶ βέβαια ἕνα μεγάλο μέρος τοῦ πληθυσμοῦ ἐξακολουθοῦσε νά εἶναι εἰδωλολάτρες. Μᾶς λέει, λοιπόν, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος στό ἔργο αὐτό, ὅτι στή κοινωνική νοοτροπία τῆς ἐποχῆς ἐκείνης κυριαρχοῦσαν τρεῖς ἔρωτες: ὁ ἔρωτας τῆς δόξας, ὁ ἔρωτας τῶν χρημάτων καί ὁ ἔρωτας τῶν ἁμαρτωλῶν ἡδονῶν. Παρουσιάζει μία εἰκόνα τῆς δικῆς τοῦ παρακμιακῆς ἐποχῆς, ἡ ὁποία δέν διαφέρει καθόλου ἀπό τή σημερινή πραγματικότητα. Ὅταν λέει, οἱ γονεῖς παροτρύνουν τά παιδιά τούς γιά νά σπουδάσουν καί νά μάθουν γράμματα, δέν τούς λένε πρέπει νά γίνεις καί καλός ἄνθρωπος, νά ἔχεις ἁγιότητα, νά ἔχεις ἀρετή, νά γίνεις ἀγαθός, ἀλλά τούς λένε, πρέπει νά τελειώσεις τό σχολεῖο, νά πάρεις δίπλωμα, νά πάρεις μιά καλή θέση, νά παντρευτεῖς, νά πάρεις μιά πλούσια νύφη, νά ἔχεις χρήματα νά διασκεδάζεις, νά γίνεις ὑπουργός, νά πᾶς κοντά στό βασιλιά… Καί τό χειρότερο εἶναι, λέει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὅτι ἐκτός τοῦ ὅτι ὑπέθαλπαν ἔτσι στά παιδιά τούς τήν τάση πρός τήν δόξα καί τόν πλοῦτο, ἔσπρωχναν τότε ὅπως τά σπρώχνουν καί τώρα, ἀκόμη καί στίς ἔκλυτες ἡδονές.

Καί ὅπως ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἀγανάκτησε γιά τήν τότε κατάσταση,ἔτσι πρέπει κι ἐμεῖς ἐπιτέλους νά ἀγανακτήσουμε· τό ἀναφέρω αὐτό, διότι ἔτσι κατόρθωσαν τότε οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες καί ὅλοι οἱ ἄλλοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας αὐτόν τόν παρηκμασμένο κόσμο νά τόν ἀλλάξουν καί νά ἐμφανιστοῦν ἅγιοι, ὅσιοι, ἁγνοί νέοι.
Σήμερα δυστυχῶς τό δυτικό μοντέλο παιδείας πού ἐπικράτησε, ξέφυγε πλέον, ἐξαιτίας τῆς ἀθεΐας καί τοῦ ὑποτιθέμενου Διαφωτισμοῦ, καί ἔγινε ἕνα ζωῶδες, ὑλιστικό καί ἡδονιστικό μοντέλο παιδείας.
Μπορεῖ ἡ ἀσθένεια νά εἶναι βαριά ἀλλά ὑπάρχει θεραπεία. Τό μέλλον θά εἶναι λαμπρό ἄν ρίξουμε μιά ματιά στό παρελθόν ὥστε νά ἀκολουθήσουμε τό φῶς πού ἤδη λάμπει μέσα ἀπό τούς Τρεῖς μεγίστους Φωστῆρες τῆς Τρισηλίου Θεότητος πού ἑορτάζουμε σήμερα.

Ἅς δοῦμε τά θεμέλια τοῦ μέλλοντος τῆς Παιδείας μέσα ἀπό τούς Τρεῖς Ἱεράρχες:
Νά βροῦμε τίς ἰσορροπίες μᾶς σέ σχέση μέ τόν Θεό καί τόν συνάνθρωπο. Νά βροῦμε τό Ὀρθόδοξο ἦθος τῆς παραδόσεως πού χάσαμε. Ὄχι μέ τήν ἔννοια τῆς Θρησκειοποίησης ἀλλά μέ τήν ἔννοια τῆς ὑπάρξεως. Σχέση μέ τόν Χριστό σημαίνει ἀνεβαίνω στόν σταυρό γιά τόν ἄλλον. Παίρνω τήν ἀρρώστια τοῦ ἄλλου καί τοῦ δίνω τήν ὑγεία μοῦ. Νά χαθῶ ἐγώ γιά νά ὑπάρξει ὁ ἄλλος. Αὐτός εἶναι ὁ ἀναγεννημένος ἐν Χριστῶ ἄνθρωπος μέσα ἀπό τά προστάγματα τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν καί τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μᾶς.
Νά ἑστιάσουμε στήν παιδεία μέ κέντρο τήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου ὡς κέντρο ὑπάρξεως. O σκοπός τῆς παιδευτικῆς λειτουργίας εἶναι κατά τoν Μ. Βασίλειο «ὁμοιωθῆναι Θεῶ κατά τo δυνατόν ἀνθρώπου φύσει. Ὁμοίωσις δέ οὐκ ἄνευ γνώσεως, ἡ δέ γνῶσις οὐκ ἐκτός διδαγμάτων» (ΡG 32, 69). Σ' αὐτό τό σημεῖο ἀναδύεται ἡ προβληματική τῆς στοχοθεσίας τῶν ἐκπαιδευτικῶν προγραμματισμῶν.

Ἡ παιδεία κατά τούς Τρεῖς Ἱεράρχες εἶναι ἀναζήτηση τῆς Ἀλήθειας καί μύηση σ' αὐτήν. Αὐτό σημαίνει καί ὁ ἑλληνικός ὅρος φιλοσοφία. Ἡ ζητούμενη δέ σοφία εἶναι κατ' αὐτούς ὁἸησοῦς Χριστός ὡς ἔνσαρκη Παναλήθεια. Ἡ ἐπιστήμη θεραπεύεται ὡς λειτουργία ψηλάφησης τῶν θείων ἐνεργειῶν μέσα στήν Κτίση. Οἱ τέχνες ἀσκοῦνται ὡς πραγμάτωση τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου καί ἀλληλοδιακονία. Ἡ ζήτηση τῆς Ἀλήθειας (φιλοσοφία), ἡ ἀγάπη γιά τό ὡραῖο (φίλο-καλία), ἡ θεραπεία τοῦ δικαίου, ἀστασίαστα συστατικά τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης, καταφάσκονται ἀπό τούς Πατέρες μᾶς καί κυρίως ἀπό τόν Μ. Βασίλειο, πού κατεῖχε σέ ὑπέρτατο βαθμό ὅλες τίς ἐπιστῆμες στήν ἐποχή τοῦ (ΡG 31, 389-392. 416).Τήν εὐγνωμοσύνη τοῦ γιά τήν Ἑλλάδα ὅπου σπούδασε ( Ἀθήνα) καί τήν ἐκτίμηση τοῦ γιά τούς Ἕλληνες πού γρήγορα καί ἀβίαστα δέχθηκαν τόν Χριστιανισμό ἐκφράζει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος σέ ἕνα ἐπίγραμμά τοῦ ἀπό τή σειρά «Ἔπη εἰς ἑαυτόν»(3). Μιμούμενος ἀριστοτεχνικά τά ἀρχαιοελληνικά ἐπιγράμματα γράφει: «Ἑλλάδα μοῦ, ἀγαπημένη, ὅπου πέρασα τή νεότητά μοῦ καί ὅσα μέ συγκροτοῦν καί σῶμα μοῦ, σᾶς ἀγαπῶ, διότι προθύμως δοθήκατε στόν Χριστό! »Αὐτό εἶναι τό τελικό κριτήριο γιά κάθε παιδευτικό ἀγαθό πού προσφέρει ἡ ἑλληνική παιδεία, μᾶς λέγει ὁ Ἅγιος. Ἡ ἀναφορά στόν Χριστό, ὁ πνευματικός προσανατολισμός μᾶς πρός τόν ἀληθινό Θεό καί τό Εὐαγγέλιό τοῦ. Ἡ ἑλληνική παιδεία εἶναι ἕνα πολύ χρήσιμο ἐργαλεῖο ἀρκεῖ νά ὁδηγεῖ στήν Χριστιανική ἀγωγή καί νά μή μᾶς ἀποκόπτει ἀπό αὐτή.

Ἡ Εὐρώπη σκότωσε τόν Θεό μέ πράξεις καί ἔργα διακηρύττοντας «Ὁ Θεός εἶναι νεκρός».
Τόν ἔκανε ἀπρόσωπο εἴδωλο ἐκμετάλλευσης καί ἐπεκτατισμοῦ νέου τύπου δικαιωμάτων καί πολιτισμῶν. Σέ αὐτό δείχνουμε νά παρασυρόμαστε καί ἐμεῖς μέ μιά ἐπιστροφή στά εἴδωλα. Ἕνας Θεός πού δέν ἔχει καμία σχέση μέ τήν ἀγάπη , τόν ἄνθρωπο καί τόν Κόσμο. Καί ξαφνικά ὁ Δυτικός πολιτισμός ἀποφάσισε καί θυμήθηκε τόν Θεό μέσα ἀπό τά ἀνθρώπινα δικαιώματα καί ἐρωτεύτηκε τόν Θεό τοῦ Ἰσλάμ. Δυστυχῶς ὅμως ὅπως βλέπουμε αὐτός ὁ γάμος καταλήγει σέ τραγωδία κάθε λεπτό. Ἅς γκρεμίσουμε ὅλους αὐτούς τούς ψεύτικους θεούς καί τά εἴδωλα σάν ἄλλος Μωυσῆς, καί ἅς βάλουμε ὡς κέντρο τῆς Παιδείας τήν ἐν Χριστῶ διαπαιδαγώγηση. Διότι πάνω σέ αὐτές τίς ράγες τῆς παραδόσεως ὁ ἄνθρωπος θά μπορέσει μέ ἀσφάλεια νά προχωρήσει στήν πληρότητά τοῦ πού εἶναι ἡ Κατά χάριν Θέωση, ὥστε νά γίνει φιλόθεος καί φιλάδελφος.
Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες ὅταν μιλοῦν γιά Θεοκεντρική (Μήν σᾶς τρομάζει ἡ λέξη) παιδεία δέν ἀοριστολογοῦν. Μέ κέντρο τήν ένσαρκο Χριστοῦ παρουσία οἱ Ἐπιστῆμες, ἡ γνώση, οἱ Κοινωνίες παίρνουν ἄλλες μορφές :θυσιαστικές, ἀγαπητικές, μορφές διακονίας καί ἐλεημοσύνης. Τά παραδείγματα εἶναι πολλά μέσα ἀπό τά συναξάρια τῆς Ἐκκλησίας. Ἅγιοι γιατροί, δικηγόροι, μάγειρες, κηπουροί, αὐτοκράτορες, δέν κράτησαν τίποτα γιά τόν ἑαυτό τούς. Γιά αὐτούς ζωή καί γνώση ἦταν ἡ ἀγάπη καί ἡ θυσία γιά τόν ἄλλον μέ κέντρο τήν σχέση μέ τόν Χριστό.

Οἱ Ἅγιοι κράτησαν τήν παγκόσμια γλώσσα, τά Ἀρχαία μᾶς Ἑλληνικά. Αὐτή τήν ζωντανή γλώσσα ὅλου τοῦ κόσμου ἡ Ἐκκλησία τήν ἔχει κορωνίδα. Τή γλώσσα τῶν πολιτισμῶν, τῆς τεχνολογίας, τῆς Θεογνωσίας ἐμεῖς τήν ὀνομάζουμε νεκρή καί μέσα σέ αὐτή τήν θανάσιμη δυσωδία δυστυχῶς αὐτοκτονοῦμε.
Στή Ρωσία γίνεται βασική ξένη γλώσσα καί ἐμεῖς θέλουμε νά τήν ἀποκαλοῦμε νεκρή, μᾶλλον ἐπειδή ἀγαπήσαμε περισσότερο τά Greeklish.
Ἀκούγεται πολλές φορές τά τελευταία χρόνια ἡ λέξη προσανατολισμός: Σεξουαλικός, θρησκευτικός, πολιτικός, πολιτισμικός. Oι Πατερές καί οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες μιλοῦν ξεκάθαρα. Τό πρότυπο τῆς ἀνθρωπίνης ὑποστάσεως εἶναι ὁ Χριστός. Αὐτός εἶναι τό πρότυπο , αὐτός εἶναι ὁ προορισμός, αὐτή εἶναι ἡ ἐνσαρκωμένη Ἀλήθεια ὄχι ὡς θρησκευτική εἰκόνα καί ὡς συμβολισμός ἀλλά ὡς Θεός κοινωνούμενος πού δρᾶ μέσα στήν ἱστορία ὡς ἀγάπη , ὡς ἀγκαλιά, ὡς πηγή ὕδατος ζῶντος , ὡς ἄρτος ζωῆς, ὡς γενονός μέ τό Σῶμα τοῦ καί τό Αἷμα τοῦ μέσα στό Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Αὐτός εἶναι ὁ προσανατολισμός μᾶς. Τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Ο,τιδήποτε ἄλλο συνιστᾶ ἐκτροπή καί ἀπώλεια στόχου. Ἔχουμε μιά σπουδαία πρόσκληση νά γίνουμε θεούμενοι. Θά πᾶμε ἄραγε στό μεγάλο τραπέζι νά συναντήσουμε τόν Νυμφίο ὥστε νά ὁλοκληρωθοῦμε ὡς ὑπάρξεις; Ἤ θά χορεύουμε στό χάος τῆς φιλαυτίας τόν χορό τοῦ Ζαλόγγου μέ τά γνωστά ἀποτελέσματα ;

Ἡ παιδεία, συνεπῶς, πού καλλιέργησαν οἱ τρεῖς Ἱεράρχες πού σώζει τήν πεμπτουσία τῆς ἑλληνικῆς καί τῆς ὀρθόδοξης κληρονομιᾶς, εἶναι ἡ παιδεία, πού χρειάζεται καί ἡ Ἑνωμένη Εὐρώπη σήμερα, γιά νά ξαναβρεῖ τά ὑπαρκτικά καί πνευματικά τῆς θεμέλια.
Ὅπως ἐὐστοχότατα ἔχει ἐπισημάνει καί ὁ Ἅγιος π. Ἰουστίνος Πόποβιτς, Σέρβος ὀρθόδοξος Θεολόγος καί πρώην Καθηγητής τοῦ Πανεπιστημίου Βελιγραδίου: «Ἰδού εἰς τί μετεβάλλετο καί τελικῶς μετεβλήθη ἀπό τήν Ἀναγέννησιν ἕως σήμερον ἡ Εὐρώπη. εἰς ἐργαστήριον ρομπότ.
Τό δέ ρομπότ εἶναι ὁ ἀθλιώτερος τύπος ἀνθρώπου. Ὅστις ἔχει ὀφθαλμούς διά νά βλέπη, ἄς ἴδη. Δέν ὑπῆρξεν ἐπί τοῦ πλανήτου ἀθλιώτερος, ἀσχημότερος καί ἀπανθρωπότερος ἄνθρωπος ἀπό τό εὐρωπαϊκό ρομπότ... Ἄνθρωπος χωρίς Θεό καί χωρίς ψυχήν... Ἀφοῦ ἐφόνευσε τόν Θεόν καί τήν ψυχήν μέσα τοῦ ὁ τύπος κάθε εὐρωπαίου ἀνθρώπου... βαθμηδόν αὐτοκτονεῖ. Διότι ἡ αὐτοκτονία εἶναι ὁ ἀναπόφευκτος ἀκόλουθος τῆς Θεοκτονίας».

Κλείνοντας θά ἤθελα νά θέσω κάποια ἐρωτήματα γιά προβληματισμό, ὡς πρός τό μέλλον τῆς παιδείας μᾶς. Τί παιδιά θέλουμε τελικά; Τί κοινωνία θέλουμε νά φτιάξουμε ; Κοινωνία πού θά χαρακτηρίζεται ἀπό ἡδονές σεξουαλικές καί μή ἤ ἀπό γνώση , πνεῦμα, ἀρετή, ἀγάπη , καί θυσία;
Τό πρῶτο ἐργαστήρι τῆς Παιδείας εἶναι ἡ οἰκογένεια. Νά ἀφήσουμε λοιπόν τίς ἀλληλοκατηγορίες καί νά κοιτάξουμε προσεκτικά τόν ἑαυτό μᾶς στόν καθρέφτη τῆς Ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ ὥστε νά βροῦμε τήν πορεία γιά ἕνα ἔνδοξο καί λαμπρό μέλλον. Νά μήν μᾶς ἐνδιαφέρει μόνο ἄν θά βγάλουμε καλούς ἐπιστήμονες ἤ ἀνθρώπους τῆς γνώσης, ἀλλά ἄν τά παιδιά μᾶς θά μπορέσουν νά γίνουν Ἅγιες Μητέρες καί Ἅγιοι Πατεράδες, νά πάρουν τήν εὐθύνη στά χέρια τούς καί νά γράψουν τήν δική τούς Ἱστορία ὄχι μέ πρότυπα πού μυρίζουν ἡδονή, θάνατο καί αὐτοκαταστροφή ἀλλά μέ πρότυπα πού εὐωδιάζουν αἴσθηση ζωῆς αἰωνίου καί αὐτά τά πρότυπα εἶναι οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες πού ἑορτάζουν σήμερα καί γενικῶς ὅλοι οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μᾶς. Νά εὐχηθοῦμε οἱ τρεῖς φωστῆρες τῆς Τρισηλίου θεότητος νά βοηθήσουν μέ τό φῶς τούς νά βρεῖ ὁ κόσμος τόν δρόμο πού ἔχασε καί ἔτσι νά ὁδηγηθοῦμε στήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.
Θά κλείσω μέ μιά φράση τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου πού ὀφείλει νά γίνει ὁ ὕμνος τῆς Παιδείας .«Ἡ παιδεία μετάληψις ἁγιότητος ἐστί».

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr
Το μέλλον της Παιδείας υπό τήν σκέπη των Τριών Ιεραρχών - ΕΥΧΗ.gr

[toula]

Τι είναι όμως η αγάπη; Αληθινή και γνήσια αγάπη υπάρχει, μεταξύ δύο ανθρώπων, όταν, και στων δύο την ζωή ενεργεί το Μυστήριο, η άκτιστη ενέργεια, του Σταυρού του Χριστού.

Δηλ, αν μέσα στην καρδιά και στο νού τους , υπάρχει η διάθεση και η θέληση να θυσιάζεται ο ένας για να ζει ο άλλος. Αν, κάθε στιγμή, ο καθένας ζει για να ζήσει ο άλλος , και όχι για τον εαυτό του (πράγμα που το θέλει και το ζητεί ο Χριστός), τότε, κόβει, απαρνείται, τις επιθυμίες και τα θελήματα του, για χατίρι του άλλου, όταν ο άλλος του το ζητεί, επειδή τον αγαπά, και δεν αφήνει η εγκαταλείπει τον άλλον, Ταυτόχρονα, προσπαθεί να τον διακονήσει, να τον αναπαύσει, και να μη τον στεναχωρήσει σε τίποτα (εφ’οσον φυσικά, δεν του ζητεί να κάνει πράγματα που είναι αντίθετα προς το θέλημα του Θεού). Τότε, μοιράζεται την ζωή του άλλου, συμμετέχει σ’αυτήν σαν να ήταν δική του. Πονά ο άλλος; Πονά και αυτός. Χαίρεται ο άλλος; Χαίρεται και αυτός. Θέλει να σωθεί ο ίδιος; Φροντίζει, πρώτα να σωθεί ο άλλος , και μετά ο ίδιος. Επειδή, η αληθινή αγάπη σε κάνει να δίνεις την θέση σου στον άλλον και να παίρνεις εσύ την τελευταία θέση. Και, αν χρειασθεί, εκείνος που αγαπά, δίνει και την ζωή του ακόμη για να σωθεί ο άλλος. Αυτό είναι η μέγιστη αγάπη κατά τον λόγο του Κυρίου.

Η αγάπη διδάσκεται. Κάποιος πρέπει να μας την διδάξη. Όχι, όμως, με λόγια αλλά με το παράδειγμα του. Αλλιώς, δεν θα μάθουμε να αγαπάμε ποτέ. Κάποιος πρέπει να θυσιασθεί για να ζήσουμε εμείς. Εκείνος, τότε, θα είναι, για μας, ο δάσκαλος της αγάπης.
Αυτός ο Κάποιος, όμως, ήδη υπάρχει, και μάλιστα για κάθε ψυχή. Υπάρχει ήδη, κάποιος που θυσιάστηκε για να ζήσουμε εμείς. Για να μας διδάξει την αγάπη. Και, Αυτός δεν είναι άλλος από τον Χριστό. Πολλοί, μέσα στην ιστορία, θυσιάστηκαν για να ζήσει ένας άλλος, η μερικοί άλλοι. Κανείς, όμως, δεν θυσιάσθηκε για να ζήσουμε όλοι μας, όσοι εγεννήθησαν και πέθαναν, όσοι ζουν, και όσοι θα γεννηθούν. Κάτι τέτοιο άνθρωπος απλός δεν μπορεί να κάνει. Μόνο Εκείνος μπορούσε, και το έκανε.
….Το ίδιο, όμως, συμβαίνει και στον έρωτα. Αν θεμέλιο στην σχέση σου με έναν άνθρωπο του άλλου φύλου βάλεις τον έρωτα, ο έρωτας είναι μεν κάτι φυσιολογικό και κάτι το υπέροχο, όμως δεν είναι το θέμελιο επάνω στο οποίο σε συμφέρει να κτίζεις πάντα στη ζωή σου. Διότι, ο έρωτας έχει ημερομηνία λήξεως. Αν, όμως, δεν μείνεις με αυτόν τον άνθρωπο, στον έρωτα, αλλά από τον έρωτα περάσεις μαζί του στην αγάπη η οποία μένεις εις τον αιώνα εάν είναι αληθινή και η οποία ουδέποτε εκπίπτει, τότε, πράγματι, την σ΄χεση του την έκτισες επάνω στην πέτρα της αγάπης, η οποία, αν είναι γνήσια, συμβολίζει τον Χριστό, αφού στην αληθινή, την γνήσια γάπη, η οποία είναι ανιδιοτελής και «ου ζητεί τα εαυτής», υπάρχει πάντα κρυμμένο μέσα της το μυστήριο του Σταυρού του Χριστού.

…Αναφέρει ο Μακαριστός Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ.κ. Παύλος : «Αληθινή αγάπη δεν μπορείς να έχεις, αν δεν πάρεις την ευθύνη του άλλου ανθρώπου. Αν δεν αποφασίσεις να ζήσεις μαζί του, για όλη σου τη ζωή. Η αληθινή αγάπη είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος. Ο γάμος είναι πρόσληψη του Αγίου Πνεύματος. Όσο δεν το αποφασίζεις αυτό, και δεν παίρνεις την ευθύνη του άλλου, ένα πράγμα δείχνεις : Ότι δεν αγαπάς. Κάποιος είπε : «Μα, ο γάμος είναι δεσμός! Ναι, αλλά ποιος φοβάται να δεσμευθεί; Μόνο όποιος δεν αγάπαει».
Απόσπασμα από το βιβλίο του Μοναχού Δαμασκηνού Αγιορείτου «Σχέσεις ανδρόγυνου πριν και μετά τον γάμο – Μια Ορθόδοξη προσέγγιση» Εκδόσεις Μυριόβιβλος.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr
Αγάπη , όμως, τι είναι ; - ΕΥΧΗ.gr
EUXH.GR
Αγάπη , όμως, τι είναι ; - ΕΥΧΗ.gr

[toula]

https://www.youtube.com/watch?v=oiIjQWE ... F%87%CE%AE

Ο Ιερός Χρυσόστομος και η ιατρική επιστήμη - Ιερομόναχος Αντίπας

[toula]

Προσευχές που έρχονται από κάποιους που εμείς θεωρούμε "τελειωμένους" κοινωνιολογικά αλλά είναι δοξασμένοι στα μάτια του Θεού
,διότι εκείνη την ώρα της προσευχής κραυγάζει το διαμάντι της Θείας Χάριτος που βρίσκεται στον πυρήνα της καρδιάς του ανθρώπου.
Βλέπεις καρδιές ερημικές που όμως μέσα τους ανθίζουν τριαντάφυλλα. Παιδιά νέα, αγόρια και κορίτσια να ψάχνουν τον παπά να του μιλήσουν να βρουν την αλήθεια που αναζητάει η ψυχή τους. Υπάρχουν και αυτοί οι νέοι..Αυτά είναι θαύματα. Να σε σταματάει ένα νέο παιδί και να σου λέει «Θέλω να μιλήσουμε πατερ κάτι βαραίνει την συνείδηση μου και θέλω να στο πω». Ναι αυτό το παιδί ! της καφετέριας, με το σκουλαρίκι στο αυτί ή το φρύδι. Με το ταττού μια ξεχασμένης αγάπης και τα ακουστικά με τους Iron Maiden στο τέρμα. Μιλάς με μια παρέα με νέους σε καφετέρια και νιώθεις το τραπέζι με τους φραπέδες να γίνεται ένα μικρό εκκλησάκι παρουσίας του Χριστού , διότι μην ξεχνάμε «ὅπου εἰσί δύο ἤ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τό ἐμόν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν» ( Ματθ 18, 20. Ματθ . 18, 19-20). Και να μπαίνεις μέσα στην Εκκλησία και να μην προλαβαίνεις να βγάλεις τις μαχαιριές ιδιαίτερα από ανθρώπους που είναι «κοντά στον Παπά» και από «ανθρώπους της Εκκλησίας».

Να κάνεις συζήτηση θεολογική με τον ροκά νέο που δεν το φανταζόσουνα ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα. Και όμως μέσα σε αυτό τον "βούρκο" μιλάει εσωτερικά το βάπτισμα. Μια προσευχή ίσως μιας γιαγιάς, μιας μάνας γονατισμένης στα εικονίσματα να παρακαλάει όχι για νύφες, γαμπρούς , δουλειές και φράγκα, αλλά για μετάνοια και Βασιλεία των ουρανών. Υποψήφιος Άγιος σε αναζήτηση πνευματικής στέγης! Αυτά είναι θαύματα ...
Αυτό το καντήλι μέσα στην καρδιά που δεν έχει σβήσει ακόμα και το ανανεώνει κάποια προσευχή. Και τότε αρχίζει να φωτίσει την καρδιά του ανθρώπου , έτσι για να μυρίζει αλήθεια ο κόσμος. Και αρχίζει αυτό το «κακό παιδί» για τον κόσμο να βλέπει τον ξεχασμένο θησαυρό μέσα του και να πηγαίνει στον εξομολόγο να τον γυαλίσει και να λάμψει και πάλι. Αυτές είναι μετάνοιες! Από τους τελειωμένους για τον κόσμο, αλλά από τους ανδρειωμένους για τον Θεό... Σε κάνει να βλέπεις την παρουσία του Θεού ως «φωνή αύρας λεπτής» σε ψυχές διψασμένες.

Και από την άλλη να βλέπεις την κυρία με το ταγέρ και την φανουρόπιτα ανά χείρας σε κάθε παράκληση να ζητάει από τον Χριστό λαγούς με πετραχείλια, έτσι για να μυρίσει εγωϊσμό ο κόσμος και μόλις δει το παιδί με το σκουλαρίκι θα πει «Το παλιόπαιδο, εμ τι περιμένεις από τον γιο της τάδε». Και όποτε σε βλέπει θα σου λέει με το χαμόγελο της πωλήτριας «Την ευχή σας πάτερ». Και 30 χρόνια στην Εκκλησία δεν κατάλαβε τίποτα, νιώθει ότι με κάποιες δωρεές, και κάποια στολίσματα επιταφίου έχει vip θέση στον παράδεισο. Καημένε άνθρωπε….
Τελικά ο Θεός υπάρχει εκεί που δεν φαίνεται. Κρύβεται και λάμπει μέσα στην μουγκαμάρα της σιωπής. Κάτι σαν τον ήλιο. Ο ήλιος όταν ανατέλλει δεν κάνει φασαρία, δεν μιλάει όπως το κύμα ή ο αέρας. Απλά παρουσιάζεται με την λάμψη και την θερμότητα του, αυτή η παντοδύναμη παρουσία του αρκεί.

Ετσι ενεργεί ο Χριστός….έρχεται όταν τον καλούν οι τελειωμένοι και διψασμένοι. Ενώ όταν τον προκαλούν οι εγωϊστές και οι φαρισαίοι απομακρύνεται διότι ο χώρος είναι κλειστός για ΕΚΕΙΝΟΝ.
Μην ξεχνάμε αγαπητοί μου ότι τον Παράδεισο τον άνοιξε ένας ληστής με ένα Μνήσθητι. Ένας τελειωμένος και μια διψασμένη κραυγή άνοιξαν τις ΠΥΛΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ. Μην κρίνουμε κανέναν αγαπητοί μου διότι δεν γνωρίζουν την τελευταία κραυγή του αδερφού μας αλλά και την τελευταια λέξη του Θεού. Καλό αγώνα.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr
Προσευχές από τους "τελειωμένους" - ΕΥΧΗ.gr
EUXH.GR
Προσευχές από τους "τελειωμένους" - ΕΥΧΗ.gr

[toula]

Δεν είναι τυχαίο που εκφράζουμε την αγάπη μας με το τριαντάφυλλο.
Είναι ένα λουλούδι που μαρτυρεί τον Γολγοθά, τη Σταύρωση και την Ανάσταση.
Το κοτσάνι με τα αγκάθια είναι ο δρόμος του Γολγοθά, ένας δρόμος που είναι σταυρικός και πονάει όταν τον περπατάς. Αυτή η σταυρική διαδρομή καταλήγει στο πανέμορφο άνθος που συνήθως έχει το χρώμα του αίματος και της θυσίας, είναι βαθύ κόκκινο.
Εκεί η ευωδία της Αναστάσεως και της Αναλήψεως μαρτυρεί ότι αξίζει να πονέσεις και να θυσιαστείς για να λάβεις τα δώρα του παραδείσου.
Έχει ταυτιστεί η έκφραση του έρωτα και της αγάπης με το τριαντάφυλλο.
Δεν είναι τυχαίο. Για να γευτείς την ευωδία της αγάπης είναι απαραίτητος ο πόνος, είναι το καμίνι που θα λαμπυρίσει τον χρυσό. Είναι η δοκιμασία για να αποκαλυφθεί η αλήθεια.
Η αγάπη ταυτίζεται με τον σταυρό και τον πόνο. Αν στο τριαντάφυλλο βγάλουμε τα αγκάθια, θα το θεωρήσουμε άσχημο και γυμνό.
Όπως το νερό έχει συστατικά Η2Ο έτσι και ο πόνος είναι συστατικό της αγάπης , διότι η αγάπη αποκαλύπτεται μέσα από την πράξη της υπέρβασης, μέσα από την υπέρβαση του εαυτού. Αυτήν την τεράστια έξοδο. Και φυσικά αυτό πονάει…
Κάθε υπέρβαση είναι μια κίνηση που θέλω να κάνω , θέλω να παω αλλά δεν έχω πάει και αυτό έχει κίνδυνο και πόνο, αλλά η δίψα για το ποθούμενο τα ξεπερνά όλα.
Δίνεις το τριαντάφυλλο με τα αγκάθια για να δώσεις αυτό το μήνυμα.
Σε αγαπώ και πονάω για σένα, ένας πόνος ως βίωμα γιατί σε νιώθω κομμάτι του εαυτού μου που θέλω να ενωθεί με μένα. Ένας πόνος ως υπέρβαση. Ένας πόνος ως αγωνία που σχοινοβατεί στη ζωή της φθοράς. Πονάω που στο προσφέρω με τα αγκάθια να με πονούν αλλά δεν με νοιάζει γιατί είμαι έτοιμος για όλα.
Ένας πόνος που δεν σταματάει στη σταύρωση γιατί τότε θα ήταν τραγωδία, ακολουθεί ανάσταση και ευωδία του άνθους γιατί όταν ο πόνος έχει αγαπητική θυσία δεν είναι φρικτό ανυπόφορο βίωμα αλλά έχει μια γλυκύτητα αναστάσεως.
Ας γίνουν οι αγάπες μας τριαντάφυλλα όπως η ενσαρκωμένη αγάπη σταυρώθηκε και αναστήθηκε για όλους μας.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr
Σταύρωση και Ανάσταση με ένα τριαντάφυλλο - ΕΥΧΗ.gr
EUXH.GR
Σταύρωση και Ανάσταση με ένα τριαντάφυλλο - ΕΥΧΗ.gr

[toula]

Προσκυνητής: Πιστεύεις ότι πράγματι υπάρχει Θεός ;
Γέροντας: Ρωτάς να σου απαντήσω με ένα ναι ή όχι. Εσύ έχεις ξεκαθαρίσει μέσα σου κι έχει καταλήξει σε ένα ναι ή όχι ή μήπως κάπου αμφιβάλλεις και θέλεις να σε βοηθήσω; Εσύ λοιπόν τι πιστεύεις; Υπάρχει Θεός ή όχι;
Προσκυνητής: Και ναι αλλά πιο πολύ όχι!
Γέροντας: Μα καλά, είσαι τριάντα τόσων χρονών κι ακόμη στο ναι ή όχι είσαι; Και πότε θ’ αποφασίσεις; Και αν αποφασίσεις «όχι» ο δρόμος είναι εύκολος. Το χάος που θα πέσεις δεν θέλει κόπο. Απλά πέφτεις. Είτε κατρακυλώντας, είτε με βουτιά. Δεν έχει σημασία.
Αν όμως πεις «ναι», τότε έχεις πολλή δουλειά μπροστά σου. Θα προλάβεις να την κάνεις; Θα προλάβεις να ανέβεις πνευματικά, ώστε όταν έλθει η ώρα του γάμου να έχεις τα κατάλληλα ρούχα που θα φορέσεις;.
Δεν θα σου πω εγώ αν υπάρχει Θεός ή όχι. Ως παπάς που έιμαι, ούτως ή άλλως «ναι» θα σου έλεγα. Αν λοιπόν θες να μάθεις, καλύτερα ρώτα τον ίδιο. Το βράδυ κλείσου σ’ ένα απόμερο δωμάτιο, γονάτισε και πες:
«Εσύ, που τόσες γενιές Σε λένε Θεό, αν υπάρχεις, σε παρακαλώ από τα βάθη της καρδιάς μου, ακούμπησέ με. Σε παρακαλώ! Δεν σε πειράζω. Ρίξε μια ματιά σου πάνω μου. Δεν είμαι εγωϊστής. Είμαι απροβλημάτιστος. Κι εφόσον υπάρχεις, εσύ είσαι ο πλάστης μου. Εγώ το δημιούργημά σου, το παιδί σου. Βοήθα με, σε παρακαλώ, γιατί ένας παππούς μου λέει ότι έχω αργήσει».
Αν είσαι ειλικρινής, κάτι θα αισθανθείς.
Από το βιβλίο «Γέροντας Αλύπιος, Απαντήσεις σε προβληματισμούς», Εκδόσεις Επτάλοφος.

Προς αναζήτηση της Αλήθειας ως προσωπική κραυγή - ΕΥΧΗ.gr
EUXH.GR
Προς αναζήτηση της Αλήθειας ως προσωπική κραυγή - ΕΥΧΗ.gr

[toula]

…του Φιλανδού Ορθόδοξου συγγραφέα Τίτο Κολλιάντερ.

«Η συνειδητοποίηση της αδυναμίας είναι η αρχή της δυνάμεως»
«Ο πόνος περνάει, το ότι πονέσαμε δεν περνάει ποτέ»
«Το κλάμα είναι η εσωτερική παράδοση στο μεγαλείο του πόνου»
«Η συμπόνια ελαφρώνει το βάρος του πόνου, τα δάκρυα της καλοσύνης εξαγνίζουν τα δάκρυα της οδύνης"
«Η συγνώμη δεν έχει μοναδική κατεύθυνση. Τα αγκαλιάζει όλα.»
«Η κατέχεις την συγχωρητικότητα ή δεν την κατέχεις.»
«Από εγωϊστική αυτόσυμπάθεια οδηγήσε στο πανικό και ο πανικός γεννά την απόγνωση».
Στην εσωτερική κουβέντα με τον πόνο, ο πόνος λέει:
«Παρηγορείσαι απ’τη λύπηση που σου δείχνουν οι άλλοι άνθρωποι. Αναζητάς τη συμμετοχή των φίλων σου. Αυτό σημαίνει πως είσαι ακόμη εντελώς κάτω από την εξουσία μου. Κάτι σε σπρώχνει να κάνεις υπαινιγμούς για μένα. Μυστικά όμως θέλεις να κάνεις τους άλλους να παρατηρούν πως βασανίζεσαι, και πως μολοντούτο κάνεις κουράγιο. Είσαι ακόμα εξαρτημένος από μένα πέρα για πέρα.»
Εγώ ψιθυρίζω : "Έχεις δίκιο, έχεις δίκιο"
Κι ο πόνος συνεχίζει:
"Μόνο από τότε που θα θελήσεις να με κρύβεις όπως κρύβει κανένας ότι πιο μυστικό και πολύτιμο έχει, μόνο τότε θα αρχίσεις να μου αφαιρείς την εξουσία μου. Και όταν σκυφτός και ευγνώμων με ασπάζεσαι, μόνο τότε μου αφαιρείς εντελώς την δύναμη μου"
«Όσο ποιο πολύ αγαπάς τόσο περισσότερο γίνεσαι σιωπηλός. Όσο ποιο πολύ αγαπάς τόσο ποιο πολύ γίνεσαι προσεκτικός στις εκδηλώσεις σου, τόσο ποιο φειδωλός στα λόγια σου. Όσο ποιο πολύ αγαπάς τόσο ποιο φροντισμένη γίνεται η προθυμία σου για προσφορά βοήθειας. Η αγάπη βλέπει τα στενά πλαίσια του ζήλου σου και τη ματαιότητα σου. Η αγάπη διαβλέπει την αυταρέσκεια σου στην φτωχή συμβουλή που έδωσες.»

Από το βιβλίο : "Κουβεντιάζοντας με τον πόνο"
π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr
Κουβεντιάζοντας με τον πόνο - ΕΥΧΗ.gr