"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Δεν αντέχουμε πλέον τους εαυτούς μας. Βιώνουμε μία παρατεταμένη παρακμή με τη Θεσσαλονίκη και τους κατοίκους της να σέρνουν πρώτοι το χορό.
Ληστείες, αιματηρές και βίαιες όπου δολοφονούνται για 20 ευρώ υπάλληλοι, γυναικοκτονίες και ενδοοικογενειακή κακοποίηση, βιασμοί, βιασμοί παιδιών - ΠΑΙΔΙΩΝ - χουλιγκανισμός, φασίστες, ρουβίκωνες, ανήλικοι στρατοί, αντιεμβολιαστές ιεροεξεταστές και σταυροφόροι. Με 100 νεκρούς κάθε μέρα. Κι απλά αλλάζουμε κανάλι. Παίζει το ριάλιτι.
Ιεροί ναοί σέχτες, σχολεία εκκολαπτήρια φασισμού, μεγαλοπαράγοντες, πρόεδροι, μεγαλομέτοχοι, να υβρίζονται χυδαία, να εισβάλουν με όπλα, να συντηρούν κλίμα πολέμου, γονείς που βρίσκουν ευκαιρία σε παιδικά πρωταθλήματα από ποδόσφαιρο μέχρι βόλεϋ να ξεσπάσουν βρίζοντας τα παιδιά του διπλανού τους, θεούς και μάνες. Γονείς που προπηλακίζουν κι απαγάγουν δασκάλους.
Μια συσσωρευμένη οργή που ξεσπά σαν θύελλα τυφλά σε ότι βρεθεί εμπρός της. Σε μια εποχή που όλα επιτρέπονται κι όλα μπορείς να τα έχεις, ο άνθρωπος αντί να τα χαίρεται και να τα αξιοποιεί προς όφελος του ιδίου και της κοινωνίας, γίνεται κτήνος που αποζητά μονάχα την εγωπαθή ηδονή στη χειρότερη και πιο πρόσκαιρη μορφή της.
Και όλα αυτά τα κάνει τραγούδια που γίνονται συνθήματα στα χείλη ανηλίκων. Γίνονται βίντεο με εκατομμύρια προβολές και αποδοχές επιβράβευσης. Γίνονται μια παράλληλη εικονική πραγματικότητα που απαιτεί το μερίδιο της στην αληθινή ζωή, και το απαιτεί με το μοναδικό τρόπο που ξέρει.
Βίαια. Αυταρχικά. Κτητικά. Τραπ.
Δεν είναι όλοι έτσι. Ο γιατρός, ο παπάς, ο δάσκαλος, ο αστυνομικός, ο πυροσβέστης, ο γείτονας, ο άγνωστος που θα πράξει το σωστό, το αληθινό, το καλό θα είναι πάντα εκεί στο μετερίζι του. Μα δε θα τον ακούσεις ποτέ γιατί η αρετή, η καλοσύνη, η προσφορά, είναι σιωπηλές. Δεν κάνουν θόρυβο. Δεν ασχημονούν.
Ο εγκλεισμός, ο περιορισμός, οι αποστάσεις, όλα όσα ζούμε την τελευταία διετία, υπήρξαν αφορμές για να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας και την οικογένεια μας. Και να η κατάληξη. Δε μας αντέχουμε.
Μεγαλώνεις κορίτσια φοβάσαι μην στα βιάσουν, μην στα πετάξουν στα βράχια στις διακοπές τους. Μεγαλώνεις αγόρια φοβάσαι μην στα σκοτώσουν γιατί θα απαντήσουν λάθος στην ερώτηση, τί ομάδα είσαι. Μεγαλώνεις παιδιά και φοβάσαι.
Δεν ξέρω αν έχουμε φτάσει στον πάτο.
Ξέρω ότι συνηθίσαμε το θάνατο και τη βία στην καθημερινότητα μας. Και γι αυτό θα πούμε φταίνε πρώτα όλοι οι άλλοι κι έπειτα εμείς. Μα αν δεν υπάρξει αυτοκριτική δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα.
Όλοι μας κάποτε, έστω και μία φορά, από έναν πνευματικό, έναν δάσκαλο, έναν φίλο, έναν γονιό, τον πατέρα ή τη μάνα μας, έναν παππού ή μια γιαγιά, διδαχθήκαμε κάτι αγαθό κι ενάρετο. Ενσκύψτε μέσα σας και βρείτε το. Θα είναι το μόνο που θα μας κρατήσει όρθιους στην τρέλα που ζούμε.
Καλή δύναμη.

Θεολόγος Παπαδόπουλος, αδελφός Αρχιμ. Παύλου

Πονάω που πολλές φορές δεν στέκομαι στο ύψος των περιστάσεων ή δεν ανταποκρίνομαι με τον τρόπο που ίσως κάποιοι θα ήθελαν.
Το σίγουρο όμως είναι ότι δεν το κάνω κακόβουλα ή προσχεδιασμένα.
Είμαι κι εγώ άνθρωπος με πολλά ελαττώματα και αδυναμίες. Κάποιες φορές νομίζω ότι ξεχνούν οι άνθρωποι ότι κι εγώ έχω τον χαρακτήρα μου και μια μοναδική προσωπικότητα όπως κι αυτοί.
Και το λέγω αυτό διότι πολλά θέματα που προκύπτουν μέσα στις συναναστροφές μας, δεν καθορίζονται από την ιδιότητα που έχουμε, αλλά από την ιδιοσυγκρασία, την αντίληψη, την εμπειρία, τις γνώσεις, την διάθεση και την προσωπικότητα του καθενός μας.
Ο καθένας έχει τον τρόπο που αγαπά και το εκδηλώνει. Και ο καθένας μιλά και πράττει σύμφωνα με αυτό που θεωρεί καλύτερο.
Η βάση βεβαίως όλων είναι ο τρόπος σκέψης μας. Και αυτός κάνει την διαφορά μεταξύ μας. Το ίδιο γεγονός, την ίδια κατάσταση αλλιώς την αναλύει ο ένας και αλλιώς ο άλλος. Με αποτέλεσμα αλλιώς να αντιδρά και αλλιώς να συμπεριφέρεται.
Εδώ χρειάζεται η καλή προαίρεση ώστε να μην αφήσουμε αυτήν την διαφορετικότητα στο τρόπο προσέγγισης των γεγονότων, να μας οδηγήσει να δούμε τον άλλον σαν εχθρό μας.
Δυστυχώς μερικές φορές δεν τα καταφέρνουμε, πέφτοντας στην παγίδα που μας στήνει ο εγωισμός μας.
Ας μετανοούμε λοιπόν, τουλάχιστον για τον τρόπο έκφρασης της διαφωνίας μας και ότι πληγώσαμε κάποιον άλλον άνθρωπο, έστω κι αν έγινε αυτό άθελά μας.
Εάν ο άλλος δεχτεί την συγνώμη μας είναι δικό του θέμα. Τουλάχιστον εμείς ας δείξουμε την πρόθεσή μας για ομόνοια και ειρήνη.
Γι’ αυτό κι εγώ ζήτω συγνώμη εάν άθελά μου πλήγωσα ή αδίκησα ή πρόσβαλα με έργα ή λόγια τον οποιονδήποτε ή έβγαλα λάθος συμπεράσματα λόγω της αδιακρισίας μου. Κι εύχομαι όλοι μας να αποκτήσουμε τον καλό λογισμό ώστε να είμαστε πάντα έτοιμοι για συγχώρεση και συγκατάβαση και όχι για παρεξήγηση και σκληρότητα.
Έχουμε πιο πολλά κοινά μεταξύ μας από ότι θεωρούμε. Και καλό είναι να πορευόμαστε εστιάζοντας σε αυτά…
Μια ζωή την έχουμε. Ας μην την σπαταλήσουμε στην μνησικακία και στην αδιαλλαξία…
Η ζωή μας δόθηκε για να ευτυχήσουμε μαζί με τους άλλους. Και μόνο έτσι τελικά μπορεί κάποιος να ευτυχήσει, όταν μέσα στην καρδιά του χωρά και ο άλλος, όταν συγχωρούμαστε με αγάπη.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Εκείνος που δεν έχει αγάπη χαίρεται με την αδικία των άλλων, δε συμπάσχει μ’ αυτόν που έπεσε σε σφάλμα, δεν απλώνει για βοήθεια το χέρι του στον πεσμένο, δε συμβουλεύει αυτόν που παρασύρθηκε, δε στηρίζει αυτόν που κλονίζεται. Είναι ανάπηρος στο νου, είναι φίλος του Διαβόλου, είναι εφευρέτης κάθε πονηρίας, είναι δημιουργός συγκρούσεων, είναι φίλος των υβρεολόγων, είναι σύντροφος αυτών που κακολογούν τους άλλους, σύμβουλος αυτών που αυθαδιάζουν, συντελεστής στη χειροτέρευση αυτών οι οποίοι φθονούν, εργάτης της υπερηφάνειας, σκεύος της αλαζονείας. Και με ένα λόγο, αυτός που δεν απέκτησε την αγάπη είναι όργανο του Εχθρού, και πλανιέται σε όλα τα μονοπάτια της ζωής του, και δεν ξέρει ότι βαδίζει μέσα στο σκοτάδι.
Να αποφεύγεις πάντοτε τις επιβλαβείς συναναστροφές και θα είναι πάντοτε η ψυχή σου σε μεγάλη ησυχία.
Επιθυμείς σωστή ζωή; Να φροντίσεις για την ταπεινοφροσύνη, διότι χωρίς αυτή σωστή ζωή δεν μπορεί να υπάρξει. Αρχή της εγκαταλείψεως του ανθρώπου από τον Θεό είναι η απομάκρυνση από την ταπεινοφροσύνη. Αγάπησε την ταπεινοφροσύνη και δεν θα πέσεις ποτέ σε διαβολική παγίδα.
Εκείνος που είναι δεμένος στα κοσμικά, και αν ακόμη ακούσει την αλήθεια, αποστρέφεται αυτόν που την λέει.

Άγιος Εφραίμ ο Σύρος
Εορτάζει στις 28 Ιανουαρίου εκάστου έτους.

Όταν είμαστε υπερβολικά αυστηροί με τον εαυτό μας δημιουργούμε κι αλλά εμπόδια προς την εξέλιξή μας.
Η αυτοκριτική χρειάζεται ώστε να μας πάει μπροστά κι όχι για να μας απογοητεύει και να μας απελπίζει.
Έτσι γίνεται και με την μετάνοια.
Μετανοώ σημαίνει ότι αναγνωρίζω τα λάθη μου, ταπεινώνομαι και με την εμπειρία του παρελθόντος προσπαθώ να μην ξανακάνω τα ίδια λάθη. Εάν μείνω στην υπερανάλυση της αμαρτίας μου υπάρχει περίπτωση να εγκλωβιστώ στον λαβύρινθο των ενόχων.
Όπως η πρόοδος και η εξέλιξη προϋποθέτει σωστή διαχείριση των αποτυχιών μας, έτσι και η στασιμότητα στην ζωή μας αποδεικνύει την αδιάκριτη διαχείριση των λαθών που έχουμε κάνει.

Φυσικά κάθε περίπτωση είναι διαφορετική, όμως σε κάθε περίπτωση η παραίτηση ή η παθητική αποδοχή του «πεπρωμένου» μας, δείχνει ηττοπάθεια. Χρειάζεται προσπάθεια, επιμονή και υπομονή. Χρειάζεται όμως και ταπείνωση, διότι χωρίς ταπείνωση σε κάθε εμπόδιο ή στραβοπάτημά μας, θα χάνουμε τον έλεγχο της ζωής μας, μιας και ο εγωισμός θα μας οδηγεί σε αδιάκριτες συμπεριφορές και κακούς λογισμούς.
Η συνετή αυτοκριτική είναι πάντα δημιουργική και καλή. Χρειάζεται στην ζωή μας. Όμως μην πέφτουμε στην παγίδα να είμαστε υπερβολικά σκληροί με τον εαυτό μας διότι αυτό θα μας φέρει κούραση και φθορά, με αποτέλεσμα να μην έχουμε διάθεση να προσπαθήσουμε, να αλλάξουμε και να είμαστε ανοικτοί σε διαφορετικά μονοπάτια που ίσως η ζωή μας καλεί να ακολουθήσουμε.

Ο Θεός μας συγχωρεί ό,τι κι αν έχουμε διαπράξει. Ας συγχωρούμε κι εμείς τον εαυτό μας, αντί να αυτομαστιγωνόμαστε καταθλιπτικά.
Δεν λέμε να γίνουμε μαλθακοί και αδιάφοροι. Αυτό που λέμε είναι να ζούμε χωρίς τους ψυχαναγκασμούς αυτοτιμωρίας και αυτοεξουθένωσης, που γεννιούνται από την χαμηλή αυτοεκτίμηση, δίνοντας την ψευδαίσθηση ενός τρόπου κάθαρσης από την ντροπή της αποτυχίας.
Ας δίνουμε την ευκαιρία στον εαυτό μας να επανορθώσει, με ελπίδα και θάρρος για το μέλλον.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Οἱ ἄνθρωποι καταχρηστικά λέγονται λογικοί.
Δεν εἶναι λογικοὶ ὅσοι ἔμαθαν ἀπλῶς τὰ λόγια καὶ τὰ βιβλία τῶν ἀρχαίων σοφῶν, ἀλλ' ὅσοι ἔχουν τὴ λογικὴ ψυχὴ καὶ μποροῦν νὰ διακρίνουν ποιὸ εἶναι τὸ καλὸ καἰ ποιὸ τὸ κακό καὶ ἀποφεύγουν τὰ πονηρὰ καὶ βλαβερὰ στὴν ψυχή, τὰ δὲ ἀγαθὰ καὶ ψυχωφελῆ, τὰ ἀποκτοῦν πρόθυμα μὲ τὴ μελέτη καὶ τὰ ἐφαρμόζουν μὲ πολλὴ εὐχαριστία πρὸς τὸν Θεό.
Αὐτοὶ μόνοι πρέπει νὰ λέγονται ἀληθινὰ λογικοὶ ἄνθρωποι.
Άγιος Αντώνιος ο Μέγας
Στην κατάσταση της πτώσεώς μας είμαστε ανίκανοι να κρίνουμε σωστά τον αδελφό μας. Να μην είστε τόσο βέβαιοι ότι ο αδελφός σας σφάλλει. Μην τον κρίνετε.
Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ
Για ν’ απαντήσει ο Θεός στο αίτημα μας και να μας δώσει ό,τι του ζητάμε, πρέπει πρώτα απ’ όλα να έχουμε ταπείνωση, την οποία εμείς δεν έχουμε. Όλοι μας, μικροί και μεγάλοι, έχουμε πολύ εγωισμό και δεν δεχόμαστε υπόδειξη και παρατήρηση. Όλα τα γνωρίζουμε, είμεθα όλοι σοφοί. Όταν μας κυριεύει ο εγωισμός, μικρό θέμα, μεγάλος καυγάς.
Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
Θέλεις να βρεις την αιώνια ζωή; Κράτησε αυτά τα δύο, την ορθή πίστη και την ταπεινοφροσύνη.
Δεν υπάρχει αμαρτία ασυγχώρητη παρά μόνο η αμετανόητη.
Άγιος Ισαάκ ο Σύρος
Για να έχει ένας άνθρωπος καρπούς δεν είναι θέμα νηστείας, αλλά είναι θέμα καρδιάς. Οι καρποί δεν είναι θέμα εφαρμογής μιας εντολής αλλά είναι θέμα καρδιάς. Γιατί όλες οι εντολές και όλοι οι κανόνες του Θεού είναι υπηρέτες της καρδιάς: Θερμαίνουν, καθαρίζουν, φωτίζουν, ποτίζουν, προφυλάσσουν, ξεχορταριάζουν, σπέρνουν σπόρο στην καρδιά για να συλλάβει, να μεγαλώσει και να ωριμάσει ο καρπός στο χωράφι της καρδιάς. Ακόμη και όλα τα καλά έργα, που κάνει ο άνθρωπος, είναι το μέσο και όχι καρπός…
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
Είπε Γέρων :
Μην καταπιέζετε εγωιστικά τον εαυτό σας, πάνω από τις δυνάμεις σας, και δημιουργείτε άγχος. Ο Χριστός είναι στοργικός Πατέρας κι όχι τύραννος. Τον φιλότιμο αγώνα μας χαίρεται ο Χριστός.
Εάν δεν μπορούμε να αγωνιστούμε πολύ ή καθόλου, τουλάχιστον να το αναγνωρίζουμε ταπεινά και να ζητάμε το έλεος του Θεού.

Να προσεύχεσαι για τον πλησίον σου, παρά να τον ελέγχεις για τις αμαρτίες του.
Δεν είναι δικό σου έργο να δικάζεις τον άλλον. Δικό σου έργο είναι να δικάζεις τον εαυτό σου με σκοπό την μετάνοια και την πνευματική σου πρόοδο.
Μην θέλεις να ακούς για τα παθήματα των άλλων. Εκείνος που ασχολείται με τις αμαρτίες των άλλων δείχνει την διάθεση της καρδιάς του, που δεν είναι η ειρήνη και η αγαθότητα, αλλά είναι το σκάνδαλο και η κακία.
Να κοιτάς τον εαυτό σου κι άσε τους χαρακτηρισμούς προς τους άλλους.
Αντί να καταδικάζεις και να αναθεματίζεις εύκολα άλλους που φανερώθηκαν οι αμαρτίες τους, να ασχολείσαι με όλα αυτά που κάνεις και σκέφτεσαι στα κρυφά (και να μετανοείς), γιατί μπροστά στον Θεό κι εσύ είσαι ένοχος κι ας μην φανερώθηκαν οι αμαρτίες σου στους ανθρώπους.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

«Η λύπη είναι ικανή να εξαρθρώνει τις δυνάμεις του ανθρώπου» (Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης)

Όταν βλέπει κανείς τον εαυτό του και τα χρόνια να περνούν, όταν βλέπει τις αποτυχίες του, τα τραύματά του, τις αμαρτίες του, τις εσωτερικές του πληγές, τις απιστίες του, τα συντρίμμια της υπάρξεώς του, τα πτώματα του λογισμού του, της καρδιάς του, με τα οποία γέμισε την ζωή του, όταν βλέπει πόσες φορές μετανόησε και τίποτε δεν έκανε, τον κυριεύει μία λύπη.

Αυτή η λύπη μπορεί να προέλθει ακόμη και από τον ενστικτώδη εαυτό μας, δηλαδή από τον εγωισμό μας, από την υπερηφάνεια μας, διότι θα θέλαμε να είμαστε μεγάλοι, να μην είχαμε λογισμούς, να μην αποτυγχάναμε. Άπειρες ανεκπλήρωτες επιθυμίες μας λυπούν.

Καλύτερα να πέσης στα χέρια πονηρών δαιμονίων, λεγεώνων δαιμονίων, παρά να πέσεις στο χέρι της λύπης, διότι δυσκολα κατορθώνεις να την ξεπεράσης. Τον λογισμό τον ξεπερνάς, την αμαρτία την νικάς, τον διάβολο ομοίως, αλλά η λύπη δεν ξεπερνιέται. Γι’αυτό «νήφε», να αγρυπνείς να μη σε κυριεύση η λύπη. Διαφορετικά γίνεται προβληματική η επιτυχία σου.

«Τα θηρεύματα»· κάθε λύπη αποκαλύπτει μία ενέδρα. Πόσοι άνθρωποι έγιναν θηράματα του δαίμονος της λύπης, ο οποίος στήνει τις ενέδρες του παντού. Όσες ψυχές ποθούν τον Θεόν, τόσα δίκτυα ρίχνει ο δαίμων της λύπης, και τα θηράματα που πιάνει είναι ατέλειωτα. Διότι η λύπη κρύβεται κάτω από την ταπεινοσχημία, κάτω από την ψευδή μετάνοια, κάτω από την ψευδαίσθηση της αγάπης του Θεού, κάτω από χίλια δύο πράγματα, γι’αυτό ο άνθρωπος, χωρίς να το καταλάβει, πιάνεται «και με τα τέσσερα» και αχρηστεύεται πέρα για πέρα.

Η λύπη είναι ικανή να εξαρθρώνη τις δυνάμεις του ανθρώπου. Δεν σταματάει παρά μόνον όταν σε καθηλώση, όταν σε κάνη πέρα για πέρα αδύναμο για τα πάντα. Και ο πιο έξυπνος τρόπος που χρησιμοποιεί (ο δαίμων-ο λογισμός), είναι ο λόγος του Κυρίου «μακάριοι οι πενθούντες». Όχι μας λέγει ο αββάς Ησαΐας, μην ξεγελιέσαι, αυτά είναι σατανικά, δεν είναι του Θεού.

«Η γαρ κατα Θεόν λύπη χαρά εστίν εν τω οράν σεαυτόν εν τω θελήματι του Θεού», λέγει ο αββάς Ησαΐας. Ας υποθέσουμε ότι αμάρτησα, όπως η οσία Μαρία η Αιγυπτία, ότι μέχρι τώρα έζησα (σαράντα επτά χρόνια) μέσα στην διαφθορά και ότι την στιγμή αυτή λέγω, ήμαρτον Κύριε, θα σηκωθώ. Πώς θα καταλάβω εάν έχω λύπη; Εάν συνεχίζω να σκέπτομαι την αμαρτία μου, η σκέψις μου είναι δαιμονική. Εάν σκέπτομαι την μετάνοια, αυτό σημαίνει ότι θέλω το θέλημα του Θεού, και αμέσως έχω την χαρά της προγεύσεως του θελήματος του Θεού· αμέσως βάζω τον εαυτό μου ανάμεσα σε εκείνους οι οποίοι είναι αγνοί, καθαροί, οι οποίοι έχουν μετανοήσει· τοποθετώ τον εαυτό μου ανάμεσα στα νέφη των αγίων.

Μη συγχέης λοιπόν την σατανική, την δαιμονιώδη λύπη με την κατα Θεόν. Η κατα Θεόν λύπη είναι χαρά, διότι προοράς ενώπιόν σου τον Θεόν, για τον οποίο ζει η καρδιά σου, και επομένως βασιλεύει εν σοι ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Αυτήν είναι η πραγματική (θεάρεστη) λύπη.

Γέροντας Αιμιλιανός Λόγοι Ασκητικοί, Ερμηνεία στον Αββά Ησαΐα, Εκδ.: Ίνδικτος
https://simeiakairwn.wordpress.com/

Ημέρα να μην πέραση χωρίς προσευχήν, αλλά καί προσευχή να μη γίνη χωρίς δάκρυ

Αγαπήστε και την προσευχή. Ένας έκαμε προσευχή όλην την νύχτα. Τα λόγια της προσευχής του έρχονταν το ένα μετά το άλλο χωρίς δυσκολία.
Είτε έχεις ζήλο είτε όχι, την προσευχήν δεν θα κόβεις Ούτε θα αμελής. Δια πολλούς λόγους την προσευχήν δεν θα κόβεις Ούτε θα αμελής. Προσπάθησε επίσης, ένα κόμπο δάκρυ κάθε βράδυ να έχεις.
Ημερα να μη πέραση χωρίς προσευχήν, αλλά καί προσευχή να μη γίνη χωρίς δάκρυ. Η προσευχή πώς πηγαίνει; Εγώ, πολλές ήμερες κρεβάτι δεν βλέπω. Και όταν αρχίζω, γλυκαίνομαι καί δεν θέλω να τελειώσω.

Όταν κάμνετε προσευχήν, να λέτε: Πιστεύω... εις ένα Θεόν... Πατέρα... Παντοκράτορα... Ποιητήν Ουρανού καί γης... δηλ. να μη τα λέγετε, γρήγορα καί σας παίρνει ό πονηρός τον λογισμόν, άλλα αργά, για να τα νοιώθετε τα λόγια.

Επιμένετε καί αυξάνετε την προσευχήν. Θα κάμετε την προσευχήν την οποίαν ορίζει η Εκκλησία μας, δηλαδή Εξάψαλμο, Απόδειπνο, Παράκλησιν κλπ. θα τα διαβάζετε αυτά από τα βιβλία, άλλα ενίοτε αφήνετε τα καί δι' ολίγον.
Δηλαδή χωρίς το βιβλίον, εκτός τα λόγια, αυτά της προσευχής, μιλήσατε καί μόνοι σας στο τον Χριστό μας. Άπλα καί από την καρδιά σας, πείτε Του σαν να τον βλέπατε μπροστά σας:
«Πατέρα μου, έσφαλλα, δεν πέρασα την ήμερα μου πνευματικά, άλλα με κοσμικά πράγματα. Κατέκρινα, μίλησα πολύ, γέλασα, έφαγα πολύ, προσευχή δεν έκαμα, είχα τόσες αδυναμίες και πτώσεις. Συγχώρεσέ με Κύριε κλπ.»
Έτσι να λέγετε και θα σας λυπηθεί τότε ό Χριστός μας και θα σας στείλει δάκρυα. Και πρέπει να έλθουν δάκρυα, διότι αυτά τα δάκρυα της προσευχής θα σας δώσουν δύναμιν και χαράν. Αυτά θα σας πάρουν τις θλίψεις.

Όπως αν δεν εργασθείς μισθό δεν παίρνεις, Έτσι και χωρίς κόπο, προσπάθειες, επιμέλεια, προσευχήν κλπ. χαρίσματα ούτε έρχονται, ούτε πνευματικές αγίες γεύσεις.
Αν στο μαγκάλι δεν προσθέσουμε κάρβουνα, η φωτιά θα σβήσει. Προσοχή να μη σβήσει η φωτιά. Και δεν θα σβήσει αν δεν κόψης την προσευχή.
Μετά τα λόγια της Ακολουθίας, Απόδειπνο κλπ. να παρακαλάς τον Θεόν και με απλά λόγια, με λόγια δικά σου για τα προβλήματα σου για τον πόνο σου, ως να είναι μπροστά σου και τον βλέπεις. Αυτά τα πονεμένα και κατανυκτικά λόγια, είναι σαν τα προσανάμματα δια να πιάσει η φωτιά, δηλ. ό πόθος δια τον Θεόν. Και τότε έρχονται και τα δάκρυα. Αγάπησε την κατάνυξιν, φέρνε στο νου σου τις αίτιες πού θα σου φέρνουν δάκρυα.
Μια ψυχή, δεκατέσσερις ώρες, συνεχώς, έκλαιγε από κατάνυξιν. Έλεγε: Τα μάτια μου είναι μικρά, τα δάκρυα πολλά, δεν χωρούν.

Από το βιβλίο "Ιερώνυμος, ο Γέρων της Αιγίνης", Ι. Ησ. Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Αίγινας.
http://inpantanassis.blogspot.com/

Τὴν ταπείνωση τὴν δίνει ὁ Θεός...!

Τὴν ταπείνωση τὴν δίνει ὁ Θεός! Δὲν μπορεῖς νὰ τὴν ἀποκτήσεις μόνος σου...Δὲν γίνεται... Σοὺ τὴν δίνει Ἐκεῖνος..!

Καὶ γιὰ νὰ σοὺ τὴν δώσει, χρειάζονται μερικὰ πράγματα:
Νὰ μὴν κρατᾶς κακία,
νὰ ἔχεις ἁπλότητα,
νὰ κάνεις μετάνοιες!

Κάτι γίνεται μέσα στὴν καρδιὰ καὶ ἔρχεται ἡ Χάρη. Ὁ σπόρος δουλεύει μέσα στὴν γῆ καὶ πετάει δύο φυλλαράκια. Ἂν δὲν ἔρθει ὅμως ὁ ἥλιος καὶ ἡ βροχή, θὰ μαραθοῦν, δὲν θὰ μεγαλώσουν!

Ἔτσι, κάτι μέσα μας, πρέπει νὰ σπάσει τὸ περίβλημα, τὴν ἄσφαλτο καὶ νὰ πετάξει δύο φυλλαράκια. Τότε θὰ ἔρθει καὶ ἡ Χάρη, θὰ τὰ λούσει καὶ θὰ μεγαλώσουν!

Καὶ ἡ Χάρη ἔρχεται πιὸ γρήγορα ἀπὸ τὸν ἥλιο. Ἔρχεται ἀμέσως, μόλις ἀρχίσει ἡ προσπάθεια, γιὰ νὰ σπάσει τὸ σκληρὸ αὐτὸ περίβλημα!

Ὅσιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης

Ἕνας νέος μοναχός κάποτε ἐπεσκέφθη τόν Ἀββᾶ Θεόδωρο προκειμένου νά τοῦ πῆ μιά μεγάλη στενοχώρια πού εἶχε.
Στόν κόσμο Γέροντα, εἶπε ὁ μοναχός, ἤμουν καλύτερος. Η πίστη μου ήταν πολύ θερμή, νήστευα πιό πολύ, ἔκανα πολλές προσευχές, ἀγρυπνίες, εἶχα κατάνυξη, ἔκανα ἀγαθοεργίες.
Ἐδῶ στήν ἔρημο, τά ἔχασα αὐτά καί φοβᾶμαι μήπως χάσω καί τήν ψυχή μου.
Ἔχεις δίκιο, τοῦ εἶπε ὁ σοφός καί διορατικός Γέροντας. Ἀλλά αὐτά πού ἔκανες στόν κόσμο δέν ἦταν τίποτε ἄλλο παρά ἔργο κενοδοξίας καί τό μόνο πού ἐπιζητοῦσες ἦταν ὁ ἀνθρώπινος ἔπαινος. Ἤθελες νά σοῦ λένε μπράβο οἱ ἄνθρωποι. Ὅμως ὁ Θεός δέν τά δεχόταν τά ἔργα σου καί τίς πράξεις σου. Ἀντίθετα ὁ διάβολος χαιρόταν μέ τήν ἐπίπλαστη εὐσέβειά σου. Τώρα ὅμως πού ἀποφάσισες νά ἀγωνιστῆς σωστά καί κατατάχτηκες ὁριστικά στό στρατό τοῦ Κυρίου, ὁ διάβολος λυπήθηκε καί ὁπλίστηκε δυνατά ἐναντίον σου. Ἐδῶ δέν δέχεσαι τούς ἐπαίνους τῶν κοσμικῶν, ἀλλά μαθαίνεις τήν ταπείνωση.
Ἐδῶ συντρίβεται τό ἐγώ σου καί βρίσκεις σιγά σιγά τήν πνευματική σου ἰσορροπία. Μάθε παιδί μου, ὅτι ἀρέσει πιό πολύ στόν Κύριό μας ἕνας μόνο ψαλμός,ὅταν τόν λές μέ ταπείνωση καί συντριβή καρδίας, παρά χίλιοι ψαλμοί σάν αὐτούς πού ἔλεγες στόν κόσμο γιά νά ἐπιδεικνύης τήν δῆθεν εὐσέβειά σου καί νά ἀπολαμβάνης τούς ἐπαίνους τῶν ἀνθρώπων, νομίζοντας ὅτι κάποιος εἶσαι. Ὅ,τι ἔκανες στόν κόσμο ἦταν ἀποτέλεσμα τῆς κενοδοξίας σου.
Ὁ νέος ἐπέμεινε. Γέροντα ἐδῶ δέν κάνω τίποτα. Ἐκεῖ ἤμουν καλύτερος.
Ἄκουσε, παιδί μου, εἶπε μέ αὐστηρότητα ὁ φωτισμένος Ἀββάς,καί αὐτό πού κάνεις αὐτή τή στιγμή, νά ἐπιμένης νομίζοντας ὅτι στόν κόσμο ἤσουν καλύτερος, εἶναι ὑπερηφάνεια. Θυμᾶσαι τόν Φαρισαῖο τῆς παραβολῆς; Καί αὐτός τήν ἴδια γνώμη εἶχε γιά τόν ἑαυτό του καί καταδικάστηκε. Εἶχε ὑψηλόφρονες, ὑπερήφανους λογισμούς. Νόμιζε ὅτι αὐτός ἦταν ὁ καλύτερος. Ὅτι οἱ ἄλλοι δέν ἦταν τίποτα μπροστά του. Πίστευε ὅτι ἦταν ὁ πιό εὐσεβής καί ὁ καλύτερος τηρητής τοῦ νόμου.
Ἐπίσης,θυμᾶσαι τόν τελώνη; Δικαιώθηκε γιατί εἶχε αὐτογνωσία τήν ὁποία πέτυχε μέσα ἀπό τήν ταπείνωση. Πιό ἀρεστός εἶναι στό Θεό ὁ ἁμαρτωλός, μέ τή συντετριμμένη καρδιά καί τίς ταπεινές σκέψεις, παρά ὁ ὑψηλόφρων «ἐνάρετος».

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος