"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Άγιoς Ιωάννης ο Χρυσόστομος: Ας ανάψουμε τον πόθο για τα μέλλοντα αγαθά

Άγιoς Ιωάννης ο Χρυσόστομος: Διότι πες μου, εάν κάποιος, εσένα που έχεις γεράσει και ζεις μέσα στην φτώχεια, σου υποσχόταν ξαφνικά να σε κάνη νέο και να σε φέρει στην ακμή της ηλικίας και να σε κάνη πολύ δυνατό και ωραιότερο από κάθε ένα και να σου δώσει την βασιλεία όλης της γης για χίλια έτη, βασιλεία, η οποία θα συνοδεύεται από μεγάλη ειρήνη, τι δεν θα προτιμούσες να κάνης και να πάθεις γι’ αυτήν την υπόθεση;
Ας ανάψουμε τον πόθο για τα μέλλοντα αγαθά, διότι επιφυλάσσεται μεγάλη δόξα στους δικαίους, την οποία δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια. Διότι τα σώματα μετά την ανάστασι, αφού θα τα ξαναλάβουμε άφθαρτα, θα δοξάζωνται και θα βασιλεύουν μαζί με τον Χριστό.
Τί σημαίνει αυτό θα το γνωρίσουμε από αυτά που συμβαίνουν στην εδώ ζωή, μάλλον δε τέλεια από πουθενά δεν θα το γνωρίσουμε∙ ώστε, αφού οδηγηθούμε από τα αγαθά που έχουμε στην κατοχή μας, να σχηματίσουμε κάποιαν μακρή ιδέα γι’ αυτά∙ θα προσπαθήσω λοιπόν όσο μου επιτρέπουν οι δυνάμεις μου, να αναπτύξω αυτό που λέχθηκε.

Διότι πες μου, εάν κάποιος, εσένα που έχεις γεράσει και ζεις μέσα στην φτώχεια, σου υποσχόταν ξαφνικά να σε κάνη νέο και να σε φέρει στην ακμή της ηλικίας και να σε κάνη πολύ δυνατό και ωραιότερο από κάθε ένα και να σου δώσει την βασιλεία όλης της γης για χίλια έτη, βασιλεία, η οποία θα συνοδεύεται από μεγάλη ειρήνη, τι δεν θα προτιμούσες να κάνης και να πάθεις γι’ αυτήν την υπόθεση;
Να λοιπόν, ο Χριστός όχι αυτά, αλλά πολύ μεγαλύτερα από αυτά υπόσχεται. Διότι δεν είναι τόση η διαφορά μεταξύ του γήρατος και της νεότητας, όση είναι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, ούτε είναι τόση η διαφορά μεταξύ βασιλείας και πενίας, όση μεταξύ της παρούσας δόξας και της μέλλουσας, αλλά είναι τόση όση διαφορά υπάρχει μεταξύ ονείρων και αλήθειας.
Μάλλον δε πάλι τίποτε δεν είπα.
Διότι δεν υπάρχει λόγος ικανός να παρουσιάσει το μέγεθος της διαφοράς αυτών, που θα συμβούν προς τα παρόντα. Διότι πώς θα μπορούσε να συγκρίνει κανείς τα παρόντα με την ζωή, η οποία δεν έχει τέλος;
Της δε ειρήνης η διαφορά είναι τόσο μεγάλη, όση είναι η διαφορά μεταξύ ειρήνης και πολέμου∙ και της φθοράς και της αφθαρσίας η διαφορά είναι όση είναι και η διαφορά ενός πήλινου βώλου και ενός μαργαριταριού. Μάλλον όμως όσα και να πει κανείς δεν θα μπορέσει να παρουσιάσει τίποτε.
Διότι και αν ακόμα συγκρίνω το κάλλος των τότε σωμάτων με το φως της ακτίνας, ακόμη και αν τον συγκρίνω με την φωτεινότατη αστραπή, τίποτε αντάξιο της λαμπρότητας εκείνης δεν θα πω.

Για αυτά πόσα χρήματα και σώματα δεν άξιζε να εγκαταλείψουμε; Μάλλον όμως πόσες ζωές δεν άξιζε να απαρνηθούμε;
Τώρα, εάν μεν κάποιος σε οδηγούσε μέσα σε βασιλικά ανάκτορα και σε παρουσίαζε να συνομιλήσεις με τον βασιλιά παρουσία όλων και σε έβαζε να παρακαθήσεις στο ίδιο τραπέζι και να φας μαζί του, θα θεωρούσες τον εαυτό σου ευτυχέστερο από όλους τους ανθρώπους∙ όταν όμως πρόκειται να ανεβείς στον ουρανό και να σταθείς πλησίον του Βασιλέως των όλων και να λάμπεις όπως οι άγγελοι και να απολαμβάνεις την απρόσιτη εκείνη δόξα, αμφιβάλλεις εάν πρέπει να εγκαταλείψεις τα χρήματα, ενώ θα έπρεπε, και αν ακόμη χρειαζόταν και την ζωή αυτή να χάσης, να πηδάς από χαρά και να αγάλλεσαι και να πετάς από ευχαρίστηση;

Εσύ όμως, προκειμένου να βρεθείς στην θέση εκείνη, που θα σου δίνη αφορμές για κλοπές (διότι δεν το ονομάζω αυτό εγώ κέρδος ) και αυτά, που έχεις τα απορρίπτεις, και από άλλους δανείζεσαι τα δικά τους, εάν παραστεί ανάγκη και την γυναίκα σου και τα τέκνα σου δεν διστάζεις να τα βάλλεις ως υποθήκη, για την Βασιλεία όμως των Ουρανών, που είναι μπροστά σου, της οποίας δεν υπάρχει τίποτε ανώτερο, διστάζεις και υποχωρείς και μένεις με ανοικτό το στόμα μπροστά στα χρήματα; και δεν αντιλαμβάνεσαι, ότι εάν τα μέρη του ουρανού, που βλέπουμε είναι τόσο καλά και ευχάριστα, πόσο καλύτερα θα είναι τα ανώτατα και ο ουρανός του ουρανού;

Η μακαρία ταπεινοφροσύνη
Διηγήθηκαν για ένα γέροντα, ότι νήστεψε εβδομήντα εβδομάδες, τρώγοντας μόνο μια φορά την εβδομάδα, και παρακαλώντας στο διάστημα αυτό το Θεό να του φανερώσει τη σημασία ενός χωρίου της Γραφής. Αλλά ο Θεός δεν του την αποκάλυψε. Λέει τότε μέσα του:
«Να, τόσους κόπους έκανα, και τίποτα δεν κατόρθωσα. Ας πάω λοιπόν στον αδελφό μου και ας τον ρωτήσω». Φεύγοντας όμως, καθώς έκλεινε πίσω του την πόρτα, έστειλε ο Κύριος έναν άγγελο, πού του είπε:
– Οι εβδομήντα εβδομάδες της νηστείας σου δεν έφτασαν στο Θεό. Όταν όμως ταπεινώθηκες και κίνησες να πας στον αδελφό σου, Εκείνος μ’ έστειλε για να σου εξηγήσω το ρητό. Και αφού τον πληροφόρησε για τη σημασία του χωρίου πού ζητούσε, αναχώρησε.

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια βασίλισσα, που είχε 4 συντρόφους.
Πάνω απ' όλους έδειχνε αδυναμία στον τέταρτο.
Τον στόλιζε με ακριβά ρούχα, του χάριζε πάντα
τα καλύτερα, τον στόλιζε με κοσμήματα,
του φορούσε αρώματα και
του φερόταν πολύ γενναιόδωρα..
Ο τρίτος σύντροφος της
βασίλισσας είχε μεγάλη αυτοπεποίθηση,
ήταν αλαζών, όμως εκείνη τον αγαπούσε
και τον σύστηνε με υπηρηφάνεια στον κύκλο της και φοβόταν μήπως κάποια μέρα,
θα την άφηνε για άλλη γυναίκα..
Ο δεύτερος σύντροφος της ήταν
πάντα ευγενικός κι υπομονετικός μαζί της.
Όταν εκείνη αντιμετώπιζε ένα πρόβλημα,
ήξερε ότι μπορούσε να βασιστεί πάνω του,
ότι θα την άκουγε και θα
τη βοηθούσε στην λύση του.
Ο πρώτος αν και ήταν πιστός σαν
σκυλί και βρισκόταν πάντα δίπλα της,
εκείνη δεν του έδινε σημασία,
τον παραμελούσε, τον ειρωνευόταν
και τον έδιωχνε από κοντά της.
Και μια μέρα, η βασίλισσα αρρώστησε βαριά
και κατάλαβε πως θα πεθάνει.
Σκέφτηκε τότε πως είχε 4 συντρόφους,
όμως σε λίγο δε θα'χε κανέναν.
Έτσι τους φώναξε όλους μπροστά της
και ρώτησε πρώτα τον τέταρτο
που ήταν η μεγάλη της αδυναμία:
"Σ' αγάπησα περισσότερο από τους άλλους,
σε είχα πάντα στα πλούτη,
ντυμένο με τα πιο όμορφα ρούχα
και μες την καλοπέραση,
δε σου χάλασα ποτέ χατίρι.
Τώρα που πεθαίνω, θα με ακολουθήσεις
για να έχω παρέα, εκεί που πάω?"
"Δεν υπάρχει περίπτωση!
Εσύ τον δρόμο σου κι εγώ τον δικό μου. "
απάντησε εκείνος κοφτά και
την παράτησε σύξυλη.
Τα λόγια του την πλήγωσαν σα
μαχαίρι στην καρδιά.
Μετά ρώτησε τον τρίτο σύντροφό της.
"Σ 'αγάπησα σ όλη μου τη ζωή
και πάντα γύρευα την συντροφιά σου.
Τώρα που πεθαίνω, θα με
ακολουθήσεις στο θάνατο?"
"Όχι, φυσικά" απάντησε εκείνος.
"Η ζωή είναι πολύ ωραία για να την αφήσω.
Όταν πεθάνεις, θα παντρευτώ μια άλλη."
Η Βασίλισσα ένοιωσε να της κόβεται
η αναπνοή και η καρδιά της βούλιαξε...
Ύστερα, ρώτησε τον δεύτερο
σύντροφό της.
"Πάντα ερχόμουν σε σένα για βοήθεια
και πάντα ήσουν εκεί για μένα.
Όταν πεθάνω, θα με ακολουθήσεις
για να μου κρατάς συντροφιά?"
"Λυπάμαι, δε μπορώ να σε βοηθήσω τώρα.
Το μόνο που μπορώ να κάνω, είναι
να 'περπατήσω' μαζί σου μέχρι τον τάφο σου.", απάντησε το παλικάρι
κάνοντας την καρδιά της να ραγίσει από θλίψη...
Τότε, ακούστηκε μια φωνή:
"Εγώ βασίλισσα μου θα έρθω μαζί σου!
Θα σε ακολουθήσω όπου κι αν πας!"
Η βασίλισσα γύρισε να δει από πού
ερχόταν η φωνή και είδε τον πρώτο
της σύντροφο.
Φαινόταν πολύ ταλαιπωρημένος
και παραμελημένος.
Θρηνώντας η βασίλισσα
"Αχ τι λάθος που έκανα η δύστυχη, έπρεπε να σε
είχα προσέξει περισσότερο, όταν είχα την ευκαιρία!" είπε και
ξεψύχησε .
Ήταν ήδη πολύ αργά.
Εδώ τελειώνει το παραμύθι και αρχίζει η πραγματικότητα.
__
Η Βασίλισσα είσαι εσύ και έχεις 4 συντρόφους στη ζωή σου
Ο τέταρτος σύντροφος σου είναι
το ΣΩΜΑ σου.
Όση προσοχή κι αγάπη κι αν του δώσεις,
όσα κι αν του προσφέρεις,
όσο κι αν το στολίσεις,
όση αδυναμία κι αν του δείξεις,
όταν έρθει η στιγμή και πεθάνεις,
θα σε εγκαταλείψει χωρίς οίκτο.
Ο τρίτος σύντροφός σου είναι η
ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΣΟΥ, ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ STATUS
και ό,τι υλικό κατέχεις.
Βρίσκονται μαζί σου όσο είσαι ενζωή.
Όμως μπορεί να σε εγκαταλείψουν και σίγουρα όταν έρθει η ώρα να φύγεις
ακολουθούν άλλους και σε έχουν κιόλας ξεχάσει.
Ο δεύτερος σύντροφος σου είναι
η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΣΟΥ.
Όσο κι αν βρίσκονται κοντά σου, την ύστατη ώρα, μόνο να σε ξεπροβοδίσουν
μέχρι τον τάφο σου μπορούν...
όχι όμως να έρθουν μαζί σου.
Ο πρώτος σου σύντροφος
είναι η ΨΥΧΗ σου, που σχεδόν
είναι πάντα παραμελημένη από το κυνήγι
του πλούτου, της δύναμης, της
εξουσίας, των υλικών αγαθών.
Όμως, Η ΨΥΧΗ ΣΟΥ είναι η μόνη που
θα σε ακολουθήσει όπου κι αν πας,
Η μόνη που θα ζήσει αιώνια!
Καλλιέργησέ το πνεύμα σου, δυνάμωσέ την πίστη σου,
διατήρησέ την ζωντανό, καθώς
Η ΨΥΧΗ ΣΟΥ θα σε συντροφεύει για πάντα..
Ψυχή μου, την ψυχή σου να την προσέχεις πάντοτε και να μην τη χαρίζεις σε κανέναν.
Ανήκει μόνο σε σένα και στο Θεό...

Τώρα πού ἦλθαν οἱ πολλὲς θλίψεις πάνω σου, μὴν ἀποκάμεις, μὴν ολιγοψυχείς, μὴν ἀπελπίζεσαι, ἀλλὰ σήκω πάνω, ἀνορθώσου, καὶ προπαντὸς ἤλπισε, γιατὶ στὸν καιρὸ τοῦ πόνου ἡ προσευχὴ σου γίνεται περισσότερο ἁγία καὶ ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ μεγαλύτερη.
Εἴτε λοιπὸν οἱ θλίψεις προέρχονται ἀπὸ τὴν ἀδικία καὶ τὴν πονηριὰ τῶν συνανθρώπων πού μᾶς περιβάλλουν, εἴτε προέρχονται ἀπὸ τὴν κακία τῶν δαιμόνων, εἴτε ἀπὸ τὰ δικὰ μας λάθη καὶ τὸν δικὸ μας κακὸ χαρακτήρα, ἀπὸ τὶς ἀδυναμίες καὶ τὰ πάθη μας, ἐμεῖς θὰ γονατίζουμε καὶ θὰ προσευχόμαστε. Θὰ φωνάξουμε παρακαλώντας τὸν Θεὸ νὰ μᾶς ἐπισκιάσει, νὰ μᾶς σκεπάσει μὲ τὴ Χάρη Του, νὰ μᾶς λυτρώσει καὶ νὰ μᾶς ἐλεήσει.

Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος

Πανωραία Χατζηκώστα, η άλλοτε εύπορη Μικρασιάτισσα και κατόπιν φτωχή ηρωίδα, που έμελλε τελικά να πολιτογραφηθεί ατυχώς ως Ψωροκώσταινα...

Η Πανωραία, μια από τις όμορφες κόρες των Κυδωνιών της Μικρασίας, έζησε μια ευτυχισμένη ζωή με την οικογένειά της μέχρι τον Ιούνιο του 1821 όταν οι Τούρκοι κατέστρεψαν ολοσχερώς τον τόπο της.Ο άντρας της και τα παιδιά της σφαγιάστηκαν άγρια, εκείνη σώθηκε από θαύμα και κατέφυγε στα Ψαρά. Εκεί στο νησί, ολομόναχη και πάμπτωχη πλέον, έγινε γνωστή ως Ψαροκώσταινα.
Αργότερα βρέθηκε στο Ναύπλιο μέχρι το 1824.
βρίσκει τρόπους να βγάζει το ψωμί της πότε κάνοντας την αχθοφόρο και πότε την πλύστρα.
Δυο χρόνια αργότερα, ζώντας υπό άθλιες συνθήκες διαβίωσης, αλλά διατηρώντας την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, παρίσταται στον έρανο για τους αποκλεισμένους μαχητές του Μεσολογγίου. Μια γυναίκα τσακισμένη, ανάμεσα σε εξαθλιωμένους και κατεστραμμένους Ελλαδίτες, που δεν έχουν το κουράγιο ή τη δύναμη να προσφέρουν.
Κι όμως, σε κάτι τέτοιες στιγμές ξεχωρίζουν οι δειλοί από τους θαρραλέους. Η φτωχότερη των φτωχών, η Πανωραία Χατζηκώστα, έβγαλε το μοναδικό της γρόσι κι ένα δαχτυλίδι και τα απόθεσε στο τραπέζι του εράνου.
«Δεν έχω τίποτα άλλο από αυτό το ασημένιο δαχτυλίδι κι αυτό το γρόσι. Αυτά τα τιποτένια προσφέρω στο μαρτυρικό Μεσολόγγι».
Η κίνησή της αναζωπύρωσε το κουράγιο και τον ενθουσιασμό των παρισταμένων που έλεγαν «για δείτε, η πλύστρα η Ψωροκώσταινα, πρώτη πρόσφερε τον οβολό της». Χάρη σε εκείνη πήραν δύναμη και ξεκίνησαν να καταθέτουν στο τραπέζι του εράνου ό,τι είχαν και δεν είχαν. Έτσι η Ψαροκώσταινα της προσφυγιάς, έγινε η σεπτή μορφή του ανιδιοτελούς αγώνα για λευτεριά. Δούλεψε με αυταπάρνηση και κατόπιν προστάτευσε ορφανά και αδυνάτους χωρίς ανταμοιβή, ενώ εξαιτίας της παραμελημένης εμφάνισής της έμεινε στην Ιστορία ως «Ψωροκώσταινα».
Ατυχώς, πολλά χρόνια μετά τον θάνατό της, σε συνεδρίαση της πρώτης Βουλής το 1842, κάποιος "Έλληνας" βουλευτής χαρακτήρισε την Ελλάδα "Ψωροκώσταινα". Και κανείς εκ των παρισταμένων δεν αντέδρασε...
Υπάρχουν μορφές φωτεινές που παλεύουν μέσα από τα σκοτάδια τους και αγωνίζονται για την πατρίδα χωρίς προσχήματα, με σημαία την αγάπη, την αλληλεγγύη και την πίστη στα ιδανικά τους.
Η Ψωροκώσταινα υπήρξε μιά ηρωική Ελληνίδα που της αξίζει άπειρος σεβασμός!
Ψωροκώσταινα ίσον Τίτλος τιμής.

Καμιά αμαρτία δεν είναι μεγαλύτερη από το έλεος του Θεού. Ένα κομποσχοίνι που κάνεις για τον αδελφό σου, για τον συγγενή σου, δεν πάει χαμένο. Ο Θεός θα τον βοηθήσει, όταν βρεθεί σε δύσκολη θέση. Το κομποσχοίνι, όχι βοηθάει, αλλά και ψυχή από την κόλαση μπορεί να βγάλει! Τόση δύναμη έχει η προσευχή.
Οσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης.

Θαυμαστὴ διήγησις : Ὁ πτωχὸς προσκυνητὴς λαμβάνει χρυσὰ νομίσματα ἀπὸ τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο ! ! !

Κατερχόμενοι ἐκ τῆς Σκήτεως Καρυῶν τοῦ Ἁγίου Ὂρους καὶ πλησιάζοντες πρὸς τὴν Ἱερὰν Μονὴν Ἰβήρων συναντῶμεν ἐπὶ τῆς ὁδοῦ καὶ ὑπὸ τὴν σκιὰν παναρχαίας δρυὸς ἕνα ἱερὸν προσκύνημα , τὸ ὁποῖον ἔχει ὡς λόγον ὑπάρξεως τὴν ἑξῆς ἱστορίαν. Ἕνας πτωχὸς προσκυνητὴς ἐρχόμενος ἀπὸ τὴν ἔρημον τοῦ Ἂθω ὁδοιπορῶν καθ' ὅλην τὴν πρωΐαν ἔφθασε τὴν μεσημβρίαν εἰς τὴν αὐλήν τῆς Μονῆς Ἰβήρων, ὅπου ἀναγκαστικῶς ὁδηγεῖ ὁ δρόμος . Ἐπειδὴ αὐτὴν τὴν ὥραν ἐπείνασε , ἀλλὰ βιαζόμενος νὰ προχωρήση , δὲν εἰσέρχεται εἰς τὴν Μονήν, ἀλλὰ παρακαλεῖ νὰ τοῦ δώσουν μόνον προχείρως ὀλίγον ἄρτον ἀπο τὴν θύραν τῆς Μονῆς καὶ οὒτω νὰ συνεχίση ἀμέσως τὴν πορείαν του. Ὁ θυρωρὸς ὅμως , ἄγνωστον διατί , δὲν εἰσήκουσε τὴν παράκλησιν τοῦ πτωχοῦ , δὲν τοῦ ἔδωκεν ἄρτον καὶ τότε οὗτος μὲ ἕνα βαθὺν στεναγμὸν ἔφυγεν ἐντελῶς νηστικὸς , ἐπὶ πλέον δὲ ἤρχισε καὶ ἕνα δρόμον ἀνηφορικὸν πρὸς τὴν Σκήτην τῶν Καρυῶν. Φθάσας λοιπὸν εἰς τὴν ὡς ἄνω τοποθεσίαν ἔκαθησε διὰ μικρὰν ἀνάπαυσιν ὑπὸ τὴν σκιὰν τοῦ δένδρου , ἂλλ' ὅπως ἦτο ἐξηντλημένος ἀπὸ τὴν πεῖναν καὶ ἀπὸ τὴν κούρασιν οὔτε καθήμενος ἠδύνατο νὰ σταθῆ, ἂλλ' ἐξηπλώθη κατὰ γῆς καὶ μὲ ὀφθαλμοὺς δακρυσμένους ἐσκέπετο τὴν δυστυχίαν του. Ἐν τῷ μεταξὺ ἀκούει βήματα ἀνθρώπου , ὃτε στρέφει καὶ βλέπει πλησίον του μίαν γυναῖκα κρατοῦσαν εἰς τὰς ἀγκάλας αὐτῆς μικρὸν παιδίον ἡ ὁποία μὲ συμπαθητικὸν ὕφος καὶ γλυκεῖαν φωνὴν τὸν ἐρωτᾶ τί ἔχει καὶ ἔαν εἶναι ἀσθενής . Ὄχι , ὄχι , λέγει ἐκεῖνος , δὲν εἶμαι ἀσθενὴς , ἀλλὰ πεινῶ καὶ παρακαλέσας τὸν θυρωρὸν τῆς Μονῆς Ἰβήρων νὰ μοῦ δώση , ὀλίγον ἄρτον , δὲν μοῦ ἔδωκε . Ἀκουε , παιδί μου, τοῦ λέγει τότε ἐκείνη , δὲν πρέπει νὰ παραπονῆσαι διὰ τὸν θυρωρόν , διότι θυρωρὸς τῆς Μονῆς αὐτῆς εἶμαι ἐγὼ .
Τώρα θὰ ἐπιστρέψης νὰ ζητήςῃς ἐκ μέρους μου ἄρτον καὶ ἐὰν δὲν σοῦ δώσουν, θὰ ζητήσης νὰ σοῦ δώσουν ἐπὶ πληρωμῇ μὲ αὐτὰ τὰ χρήματα πού σοῦ δίδω . Ταυτοχρόνως δὲ τοῦ ἔδωκε τρία ἀρχαῖα χρυσὰ νομίσματα ( φλωρία ) καὶ τοῦ εἶπε : « σὲ πε¬ριμένω ἐδῶ » .Ὁ πτωχὸς προσκυνητὴς δὲν εἶχε συναίσθησιν τί τοῦ συμβαίνει. Πείθεται λοιπὸν καὶ ἐπανέρχεται μὲ πᾶσαν ἁπλότητα εἰς τὴν θύραν τῆς Μονῆς Ἰβήρων ζητῶν πάλιν ἄρτον ἐπ' ὀνόματι τῆς γυναικὸς αὐτὴν τὴν φορὰν, εἶναι δὲ ἕτοιμος εἰς περίπτωσιν ἀρνήσεως νὰ πληρώση μὲ τὰ δοθέντα χρήματα, τὰ ὁποῖα παρουσιάζει εὐθὺς ἀμέσως καὶ ἐπιδεικτικῶς μάλιστα εἰς τὸν θυρωρόν . Ὁ θυρωρὸς ὅταν ἤκουσε περὶ γυναικὸς καὶ τοῦ παιδίου καὶ κυρίως ὅταν εἶδε τὰ σπανιώτατα ἐκεῖνα ἀρχαῖα νομίσματα εἰς τὰς χείρας τοῦ προσκυνητοῦ κατελήφθη ὑπὸ φόβου, συνεταράχθη ὁλόκληρος καὶ ἔσπευσε νὰ κρούσῃ τὸν μέγα Κώδωνα τῆς Μονῆς διὰ νὰ συναθροισθῆ ἡ Μοναστηριακὴ ἀδελφότης , βέβαιος ὢν ὃτι ἐπρόκειτο περὶ ἐξαισίου θαύματος .Πράγματι συνεκεντρώθησαν πάραυτα, ὅλοι οἱ μοναχοί , οἱ ὁποῖοι ἔκπληκτοι ἔμαθαν καὶ αὐτοὶ τὸ παράδοξον γεγονὸς ἀπὸ τὸν ἴδιον τὸν πτωχόν, ὅστις ἐν τῇ ἀφελείᾳ του ἐξηκολούθει ἀκόμη νὰ ζητῆ ὅπως ἀγοραση ἄρτον μὲ τὰ φλωρία , τὰ ὁποῖα ἐκράτει . Ποῖα δὲ ἦσαν τὰ νομίσματα ταῦτα , καὶ πῶς εὑρέθησαν εἰς τὰς χείρας τούτου ; Ὡς διεπιστώθη ἦσαν ἀφιερωμένα πρὸ πολλῶν ἐτῶν εἰς τὴν Ἁγίαν Εἰκόνα τῆς Πορταϊτίσσης καὶ ἡ Παναγία ἡ ἴδια τὰ παρέλαβεν ἀπὸ τὴν Εἰκόνα της καὶ τὰ ἔδωκεν εἰς τὸν πεινῶντα πτωχόν , διὰ νὰ δείξη τὴν μητρικήν της εὐσπλαγχνίαν, ὅθεν μὲ φρίκην καὶ τρόμον καὶ μὲ βαθυτάτην εὐλάβειαν ἐπανέφεραν τὰ ἀφιερώματα καὶ τὰ ἀνήρτησαν ὅπως ἦσαν πάντοτε εἰς τὴν Ἁγίαν Εἰκόνα . Ἔκτοτε τὸ Μοναστήριον Ἰβήρων χαρακτηρίζεται ὡς τὸ μᾶλλον φιλόξενον Μοναστήριον τοῦ Ἁγίου Ὂρους διδαχθὲν τὴν μεγάλην ἀρετήν τῆς φιλοξενίας ἀπὸ τὴν Μητέρα τοῦ Κυρίου ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ .

Ἀπὸ τὸ βιβλίον «« Ἡ Πλατυτέρα τῶν Οὐρανῶν »» .

Γέροντα, γιατί μᾶς ἀγαπάει τόσο πολὺ ὁ Θεός;
–Γιατὶ μᾶς ἔχει παιδιά Του· περισσότερα δὲν μπορῶ νὰ σᾶς πῶ!
–Γέροντα, ἐὰν κανείς, παρόλο ποὺ ἀγωνίζεται, ἔχη συνεχῶς τὶς ἴδιες πτώσεις, δὲν δυσαρεστεῖ τὸν Θεό, δὲν Τὸν ἀπογοητεύει;
–Μήπως ὁ Θεὸς περιμένει προκοπὴ ἀπὸ μᾶς;
Ὄχι.
Εἴμαστε ὅμως παιδιά Του καὶ μᾶς ἀγαπάει ὅλους τὸ ἴδιο.
Εἶδα μιὰ φορὰ κάποιον πατέρα, ποὺ εἶχε κι ἕνα χαζούλικο παιδάκι ποὺ ἔτρεχαν οἱ μύξες του καὶ τὶς σκούπιζε μὲ τὰ μανίκια του, ἀλλὰ τὸ ἔσφιγγε καὶ αὐτὸ στὴν ἀγκαλιά του καὶ τὸ φιλοῦσε καὶ τὸ χάιδευε ὅπως καὶ τὰ ἄλλα. Ἔτσι καὶ ὁ Θεὸς σὰν Καλὸς Πατέρας δὲν ἀγαπάει μόνον τὰ χαριτωμένα παιδιά Του, ἀλλὰ καὶ τὰ πνευματικὰ ἀδύνατα, γιὰ τὰ ὁποῖα μάλιστα πονάει καὶ ἐνδιαφέρεται περισσότερο.
Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ συλλάβη πόσο ἀγαπάει ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπο!
Ἡ ἀγάπη Του δὲν συγκρίνεται μὲ τίποτε!
Δὲν ἔχει ὅρια!
Εἶναι τόσο μεγάλη πού, κάτι ἐλάχιστο ἂν αἰσθανθῆ ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὴν ἀγάπη αὐτήν, ἡ πήλινη καρδιά του δὲν μπορεῖ νὰ τὴν ἀντέξη· διαλύεται, γιατὶ εἶναι πηλός.
Ὁ Θεὸς πολλὲς φορὲς ἐπιτρέπει νὰ πέση ἄφθονη ἡ ἀγάπη Του στὰ πλάσματά Του καὶ τότε ἡ ψυχή μας θερμαίνεται καὶ βλέπουμε ὅτι εἶναι τόσο γλυκειὰ ἡ θεία ἀγάπη, τόσο μεγάλη, ποὺ δὲν τὴν ἀντέχουμε καὶ φθάνουμε στὸ σημεῖο νὰ ποῦμε: «Θεέ μου, φθάνει! Ἐλάττωσε λίγο τὴν ἀγάπη Σου, γιατὶ δὲν τὴν ἀντέχω».
Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ὁ Θεὸς θέλει νὰ μᾶς δείξη ὅτι ἀπὸ μέρους Του ὑπάρχει ὅλη ἡ διάθεση νὰ μᾶς δώση ἄφθονη τὴν ἀγάπη Του, ἀλλὰ δὲν τὸ κάνει, γιατὶ ἡ μπαταρία μας εἶναι μικρή.
Χρειάζεται νὰ τὴν μεγαλώσουμε, ὥστε νὰ χωράη περισσότερη θεία ἀγάπη, γιατὶ τὸ θεῖο ρεῦμα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ ἔρχεται σ ̓ ἐμᾶς ἀνάλογα μὲ τὴν χωρητικότητά μας.

Ἁγιου Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Ε’ «Πάθη καὶ Ἀρετὲς»

– Γέροντα, γιατί ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ στὸ Εὐαγγέλιο παρομοιάζεται μὲ κόκκο σινάπεως «ὃς ὅταν σπαρῆ ἐπὶ τῆς γῆς, μικρότερος πάντων τῶν σπερμάτων ἐστὶ τῶν ἐπὶ τῆς γῆς· καὶ ὅταν σπαρῆ, ἀναβαίνει καὶ γίνεται μείζων πάντων τῶν λαχάνων» (Μάρκ. 4, 31-32);
– Τὸ σινάπι σὰν σπόρος εἶναι πολὺ μικρός, ἀλλά, ὅταν σπαρῆ, γίνεται ὁλόκληρος θάμνος. Ἀκόμη καὶ τὰ πουλάκια πηγαίνουν καὶ κάθονται στὰ κλαδιά του. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ παρομοιάζεται μὲ τὸν σπόρο του, γιατὶ ἀπὸ ἕναν μικρὸ εὐαγγελικὸ λόγο ὁ ἄνθρωπος ἀναπτύσσεται καὶ καταλαβαίνει τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης
https://invite.viber.com/...

Ο απόστολος Παύλος λέει τον εαυτό του "πρώτο από τους αμαρτωλούς"

Και ποιος είμαι λοιπόν εγώ, ο χειρότερος, ο πιο αναίσθητος και πιο αδύνατος από όλους; Τι να ονομάσω τον εαυτό μου; Ο Αβραάμ αποκαλεί τον εαυτό του "χώμα και στάχτη"· ο Δαβίδ, "ψόφιο σκύλο και ψύλλο μεταξύ των Ισραηλιτών"· ο Σολομών, "μικρό παιδί που δεν ξεχωρίζει δεξιά ή αριστερά". Οι τρεις παίδες λένε: "Γίναμε ντροπή κι ονειδισμός"· ο προφήτης Ησαΐας λέει: "Ταλαίπωρος που είμαι!"· ο προφήτης Αββακούμ λέει: "Εγώ είμαι μικρός στην ηλικία". Ο απόστολος Παύλος λέει τον εαυτό του "πρώτο από τους αμαρτωλούς"· και όλοι οι άλλοι Άγιοι λένε ότι δεν είναι τίποτε. Εγώ λοιπόν τι θα κάνω; Που θα κρυφτώ από τις πολλές μου αμαρτίες; Τι θα γίνω εγώ που είμαι μηδέν, και χειρότερος από το μηδέν; Γιατί το μηδέν δεν αμάρτησε, ούτε ευεργετήθηκε όπως εγώ. Αλοίμονο, πώς θα περάσω τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής μου; Πώς θα ξεφύγω τις παγίδες του διαβόλου; Οι δαίμονες είναι άγρυπνοι και άυλοι, κι ο θάνατος κοντά, κι εγώ αδύνατος. Κύριε βοήθησέ με, μην αφήσεις το πλάσμα σου να χαθεί, αφού Εσύ νοιάζεσαι για μένα τον άθλιο. Φανέρωσέ μου Κύριε, δρόμο να βαδίσω, γιατί σε Σένα ανύψωσα την ψυχή μου. Μη μ' εγκαταλείψεις Κύριε, Θεέ μου, μην απομακρυνθείς από μένα· πλησίασε και βοήθησέ με, Κύριε της σωτηρίας μου». Και έτσι συντρίβεται η ψυχή από αυτά τα λόγια, αν έχει κάποια αίσθηση. Κι όταν πολυκαιρίσει κανείς σ' αυτά και αποκτήσει το θείο φόβο

→ Όσιος Πέτρος ο Δαμασκηνός