"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

ΑΓΙΑ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ Η ΡΩΜΑΙΑ

Ευγνωμονούμε τον φιλάνθρωπο Κύριο που εδώρησε στην Ιερά Μονή μας προστάτιδα
και ιατρό την αγία ένδοξο οσιοπαρθενομάρτυρα Αναστασία την Ρωμαία και τα τίμια και χαριτόβρυτα λείψανά της διαρκή και αέναο πηγή αγιασμού.
Ευχαριστούμε και την αγία Αναστασία για την συνεχή ευεργετική παρουσία της στην Αδελφότητά μας ως μεγαλύτερης Αδελφής μας ,που συγχαίρει στις χαρές μας και συλλυπείτε στις δοκιμασίες μας και παρηγορεί τις καρδιές μας.
Συμβαίνει με την αγία Αναστασία ότι και με τον μέγα Απόστολο Παύλο, ο οποίος γράφει στην Β΄ προς Κορινθίους επιστολή.
<<Ευλογητός ο Θεός και Πατήρ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ο Πατήρ των οικτιρμών και Θεός πάσης παρακλήσεως,ο παρακαλών ημάς εν πάση τη θλίψη ημών, εις το δύνασθαι ημάς παρακαλείν τους εν πάση θλίψει δια της παρακλήσεως ης παρακαλούμεθα αυτοί υπό του Θεού,ότι καθώς περισσεύει τα παθήματα του Χριστού εις ημάς, ούτω δια Χριστού περισσεύει και η παράκλησις ημών.Είτε δε θλιβόμεθα ,υπέρ της υμών παρακλήσεως και σωτηρίας ,και η ελπίς ημών βεβαία υπέρ υμών,ειδότες ότι ώσπερ κοινωνοί εστε των παθημάτων,ούτω και της παρακλήσεως>> (Β΄Κορινθίους ά 3-7)
Πράγματι η αγία Αναστασία κατά την μοναχική της ζωή και κατά την διάρκεια του φρικτού μαρτυρίου της παρεκλήθη ,δηλαδή παρηγορήθηκε και ενδυναμώθηκε,από τον <<Πατέρα των οικτιρμών και Θεόν πάσης παρακλήσεως>>
Με αυτή την θεία παράκληση παρηγορεί σήμερα τις πονεμένες ψυχές ,είτε με τις θεραπείες που ενεργεί είτε με την πνευματική ενίσχυση που προσφέρει.
Επερίσσευσαν και εξεχείλισαν σε Αυτήν τα παθήματα του Χριστού, έτσι περισσεύει και ξεχειλίζει και η παρηγορία που προσφέρει διά του Χριστού.
Οσάκις και εμείς με ευχαριστία προς τον Θεόν γινόμεθα κοινωνοί των παθημάτων και θλίψεων του Χριστού και των Αγίων ,θα γινώμεθα και κοινωνοί της παρακλήσεως και παρηγορίας των.
Προσφέρουμε την παρούσα έκδοση στους ευσεβείς προσκυνητάς της Ιεράς Μονής μας και σε κάθε δοκιμαζόμενο αδελφό μας με την προς τον προσκυνητό Τριαδικό Θεό μας ικεσία να συντελέσει στην εν Χριστό οικοδομή και παρηγορία τους ,πρεσβείες της αγίας και θαυματουργού Αναστασίας της Ρωμαίας.
Και ακόμη να συντελέσει να αγαπήσουμε όλοι τον υπέρ ημών θυσιασθέντα Κύριο Ιησού Χριστό με την πιο δυνατή και καθαρή αγάπη της πτωχής μας καρδίας ,όπως τον αγάπησε η εικοσαέτις αγία Αναστασία και όλοι οι Άγιοι.
Ο Καθηγούμενος της Ιεράς
Κοινοβιακής Μονής του Οσίου Γρηγορίου
Αρχιμανδρίτης Γεώργιος



.

(Αντιγραφή από το βιβλίο της μονής, έκδοσης 1992, με τίτλο: Αγία Αναστασία η Ρωμαία.
Πρόλογος του Καθηγουμένου της Ιεράς Κοινοβιακής Μονής του Οσίου Γρηγορίου. 30 Ιανουαρίου 1992)









Συμεών του μεταφραστού, μαρτύριον της αγίας ενδόξου οσιοπαρθενομάρτυρος
Αναστασίας της Ρωμαίας



Δύο Αναστασίες βρίσκουμε στους βίους των Αγίων ,που ήσαν και οι δύο επιφανείς και ξακουστές για τη φήμη του γένους τους και για την ομολογία της πίστεώς τους ,ήσαν δε και οι δύο από την περιφανή Ρώμη.
Η πρώτη παντρεύτηκε διά της βίας από τους γονείς της ,και δεν συνευρέθηκε με τον άνδρα της ,ούτε καν κοιμήθηκε μαζί του, γιατί ήταν ειδωλολάτρης ,με την πρόφαση πως τάχα ήταν άρρωστη. Έτσι φύλαξε άφθαρτη την παρθενία της ,διότι λίγες μέρες αργότερα πέθανε ο άνδρας της. Ως εκ τούτου ,πέρασε όλη τη ζωή της ασκητικά ,με σωφροσύνη και με όλες τις αρετές, δίνοντας όλο το βίος της ελεημοσύνη στους φτωχούς. Επισκεπτόταν στα δεσμωτήρια τους αγίους μάρτυρες ,τους παρακινούσε να υπομένουν τα βάσανα για τον Κύριο, τους νουθετούσε και τους βοηθούσε στις βιωτικές ανάγκες τους.
Όταν πλέον τους εφόνευαν οι τύραννοι ,έκλεβε τα ιερά τους λείψανα και τα ενταφίαζε με ευλάβεια κι αγάπη .Ενώ έκανε αυτή την καθιερωμένη εργασία ,το έμαθαν οι ασεβείς ,και τελειώθηκε διά πυρός ,ανεβαίνοντας προς τον Κύριο ως οσμή ευωδίας .
Επιτελούμε τη μνήμη της στις 22 Δεκεμβρίου.


Η δεύτερη αγία Αναστασία δεν παντρεύτηκε καθόλου, ούτε αγάπησε τους κοσμικούς θορύβους.
Τον Χριστό επόθησε από μικρή ,και σήκωσε τον χρηστό και γλυκύτατο ζυγό Του,και βάσταξε το ελαφρό φορτίο Του ,δηλαδή έγινε μοναχή. Ύστερα πάλι αξιώθηκε να μαρτυρήσει ,και υπέμεινε διάφορα και πάνδεινα βασανιστήρια με πολύ ανδρεία και γενναιότητα για χάρη του ουρανίου Νυμφίου .Γι` αυτό και δοξάστηκε πολύ από Αυτόν με τριπλό στεφάνι :Ένα για την παρθενία της ,δεύτερο για την άσκησή της ,και τρίτο για το μαρτύριό της ,καθώς θα διηγηθούμε λεπτομερώς στη συνέχεια.
Αυτή η αξιέπαινη κόρη ,που φέρει το όνομα της Αναστάσεως του Θεού και Σωτήρα μας Χριστού, απαρνήθηκε πατέρα ,μητέρα και συγγενείς ,μίσησε πλούτο ,δόξα και κάθε σωματική ηδυπάθεια ,εγκατέλειψε όλα τα φθαρτά και πρόσκαιρα αγαθά ,για να απολαύσει τα μόνιμα και αιώνια. Είκοσι χρονών μπήκε σε μοναστήρι, και την έκειρε μοναχή μια ενάρετη και γραμματισμένη μοναχή ονόματι Σοφία, η οποία την δίδασκε και την νουθετούσε με επιμέλεια στη μοναχική πολιτεία.
Η Αναστασία πλέον , γνωστική και συνετή όντας, προέκοπτε διαρκώς με τις νουθεσίες της διδασκάλισσας και έδειχνε πολλή αρετή. Η Σοφία παλι ,βλέποντας την πνευματική της κόρη να προκόβει στον ένθεο έρωτα ,δόξαζε τον Κύριο.
Ο κοινός μας εχθρός όμως μίσησε τη γενναιότητα της κόρης και της έδωσε μεγάλο και σφοδρότατο σαρκικό πόλεμο ,για να την κάνει ,όσο του ήταν δυνατό, να μισήσει τη μοναχική πολιτεία ,ή εστω να γίνει αμελής στην άσκηση .Αλλά η Αγία δεν χαλάρωσε διόλου στους πνευματικούς αγώνες ,μάλιστα γινόταν όλο και πιο πρόθυμη. Όσο λοιπόν έβλεπε τον εχθρό και επίβουλο να την πολεμά δυνατά τόσο και ντρόπιαζε ολοσχερώς τον πειρασμό.
Σαν είδε αυτός πως με τέτοιο τρόπο δεν μπόρεσε να τη νικήσει ,βάζει ο τρισάθλιος άλλη πανουργία. Τη γνωστοποίησε στους υπηρέτες του και εργάτες της ασεβείας ,που είχαν τον καιρό εκείνο πολύ πόθο και φροντίδα να βασανίζουν τους χριστιανούς με ποκίλα βασανιστήρια. Τότε βασίλευε ο ασεβής Διοκλητιανός.
(Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης αναφέρει ότι η Αγία Αναστασία η Ρωμαία εμαρτύρησε επί Δεκίου .Φαίνεται ότι συγχέεται με άλλη Αγία Αναστασία ,η οποία εορτάζει στις 12 Οκτωβρίου.) Έσπευσαν λοιπόν οι υπηρέτες και ανήγγειλαν στον ηγεμόνα Πρόβο πως η Αναστασία δεν προσκυνούσε τους θεούς τους ,ούτε σεβόταν τους βασιλείς ,αλλά εκήρυττε τον Χριστό ως αληθινό Θεό και Δημιουργό όλης της κτίσεως. Τότε ο Πρόβος σύναξε πολλούς ανθρώπους στο θέατρο και πρόσταξε να φέρουν τη μακαρία μπροστά του .Έτρεξαν αμέσως ασυγκράτητοι οι υπηρέτες ,έσπασαν την πύλη της μονής ,μπήκαν με αναισχυντία και ζήτησαν κάποια που λεγόταν Αναστασία.
Σαν είδε η διδασκάλισσα Σοφία ξαφνικά τους ορμητικούς στρατιώτες ,κατάλαβε το λόγο ,και τους παρακάλεσε να περιμένουν λίγη ώρα .Πήρε τότε την Αναστασία ,και με δάκρυα στα μάτια πήγε κρυφά στο ιερό θυσιαστήριο. Την έφερε μπροστά στην εικόνα του Δεσπότου και της είπε :
<<Κόρη μου αγαπημένη ,από την ώρα που σε αναδέχτηκα για πνευματικό μου τέκνο ,δεν αμέλησα καθόλου να σε διδάσκω την ιερά κατά Θεόν πολιτεία, ,ώσπου έφτασες πια στην ηλικία του πληρώματος του Χριστού. Πήγαινε λοιπόν σ`Αυτόν με αγαλλίαση . Μ`Αυτόν σε νυμφεύω σήμερα. Σ`Αυτόν σε προσφέρω ,σ`Αυτόν σε παραδίδω ,να σε δεχθεί ως άφθαρτη νύμφη Του. Ο νυμφώνας στολισμένος ,ο Νυμφίος αψευδής . Άγιοι Άγγελοι παραστέκουν ,να σε πάνε ως νύμφη Χριστού στους ουρανίους θαλάμους .Εκεί θα αγάλλεσαι και θα ευφραίνεσαι, μαζί του πάντα, σ`εκείνη την ανεκλάλητη ευφροσύνη. Βάδισε τη στενή και τεθλιμμένη οδό του μαρτυρίου .Μέσα απ` αυτήν θα φτάσει η ψυχή σου στην αιώνια άνεση και αναψυχή. Είναι σωστό και δίκαιο ,όχι μόνο να υπομένουμε τα φοβερότερα βασανιστήρια για την αγάπη του Χριστού, αλλά να λάβουμε και με Αυτόν τον θάνατο με αγαλλίαση. Αν ο ίδιος ο Κύριος και Δεσπότης μας πέθανε για χάρη μας , πώς κι εμείς να μη μιμηθούμε πρόθυμα το θάνατό Του για τη σωτηρία μας; Ναι, κόρη μου αγαπημένη ,δεν λογίζεται θάνατος το να πεθάνεις για τον Χριστό. Είναι χαρά ,ηδονή ,ευφροσύνη, αγαλλίαση ,λαμπρότητα ,φως πιο γλυκό και πιο ωραίο από αυτό το φως .Είναι διάβασης, μετάστασης από τα φθαρτά και πρόσκαιρα στα άφθαρτα και αιώνια ,από τα λυπηρά και κοπιαστικά στα ωραία και χαρμόσυνα. Τώρα πηγαίνεις στα σταθερά και μόνιμα ,στα διαρκή και ατελείωτα ,κόρη μου πολυαγαπημένη ,να συνευφραίνεσαι με τις φρόνιμες παρθένες σ` εκείνη την άρρητη ηδονή, την άφραστη αγαλλίαση, που διαρκεί αιωνίως και πάντοτε. Μη δειλιάσεις την αυστηρότητα των τυράννων, την δριμύτητα των κολάσεων. Ο ίδιος ο Νυμφίος σου, ο Δεσπότης Χριστός ,θα σου συμπαρασταθεί ,θα ελαφρύνει τους πόνους .Κι αν σ` αφήσει λίγο να κακοπαθήσεις ,για να φανεί η υπομονή σου ,να δοκιμαστεί η πίστη σου ,και να θαυμάσουν οι θεατές την ανδρεία και την προθυμία σου ,πάλι δεν θα σε εγκαταλείψει ως το τέλος .Όταν κουραστείς ,θα σβήσει η δριμύτητα των πόνων και των πληγών σου, θα ανατείλει φως και παρηγοριά ,και δόξα Κυρίου θα σε κυκλώσει.>>
Σαν είπε όλα αυτά η πάνσοφη Σοφία προς την Αναστασία ,της απάντησε η παρθένος:
<< Κάνε δέηση και ικεσία προς τον Δεσπότη μας ,Μητέρα μου ,για να μου στείλει εξ` ύψους ύψους δύναμη και βοήθεια ,ώστε να μη δειλιάσω τους βάναυσους τυράννους. Το μεν πνεύμα πρόθυμο ,μα η σάρκα ασθενική, και χωρίς θεία βοήθεια δεν κατορθώνεται το αγαθό. Προσευχήσου θερμά για χάρη μου, και ανδρειωμένη με τη θεία δύναμη, θα φροντίσω να φυλάξω απαρασάλευτες όλες τις υποσχέσεις.>>
Αυτά είπε η παρθένος προς την διδασκάλισσα ,και τότε έτρεξαν οι στρατιώτες ,άρπαξαν την Αγία σαν αρνί από την μητέρα της και την πήγαν στο κριτήριο αλυσοδεμένη ,αλλά και χαρούμενη. Όταν είδαν τόση ευκοσμία και ωραιότητα πάνω της οι παρευρισκόμενοι ,έμειναν έκθαμβοι.
Τότε ο Πρόβος την ρώτησε:
-Πώς ονομάζεσαι;
Κι εκείνη αποκρίθηκε:
-Αναστασία καλούμαι ,γιατί μ`ανέστησε ο Κύριος για να ντροπιάσω σήμερα εσένα και τον πατέρα σου Διάβολο.
Όταν άκουσε ο Πρόβος τέτοια απότομη απόκριση, θέλησε να μαλακώσει την αυστηρότητα και την τραχύτητά της με κολακείες. Μα δεν ήξερε ο ανόητος την δυνατή πίστη στην ψυχή της ,που ήταν πιο σκληρή κι απ` το διαμάντι.
Της έλεγε λοιπόν:
-Άκουσέ με, Κόρη, που σε συμβουλεύω για το συμφέρον σου. Θυσίασε στους μεγάλους θεούς ,κι εγώ θα σε παντρέψω μ`ένα πλουσιότατο άρχοντα, θα σου δώσω χρυσάφι και ασήμι πολύ, ρούχα πολυτελή ,πλήθος δούλων και υπηρετών ,και θα γίνεις μονομιάς ευγενής και περίδοξη. Κατάλαβε λοιπόν το καλό σου ,σκέψου όπως αρμόζει στην ωραιότητα και στην ψυχική σου ευγένεια. Μη θέλεις να δοκιμάσεις το θυμό μου, και να μάθεις πόσο κακό είναι η ασέβειά σου.Εγώ –οι θεοί το ξέρουν-λυπάμαι το κάλος σου,και σαν πατέρας φροντίζω για το όφελός σου,σε συμβουλεύω για το συμφέρον σου. Αν όμως δεν με ακούσεις θα δοκιμάσεις αναγκαστικά την αγριότητα και το θυμό μου, όπως είδες τώρα την ημερότητα και την ευμένειά μου, και τότε θα μετανοιώσεις ανώφελα.
Μόλις άκουσε η Μάρτυς τούτα τα λόγια ,θυμήθηκε τις μητρικές παραινέσεις της σοφής διδασκάλισσας Σοφίας ,και του αποκρίθηκε ταπεινά:
-Για μένα ,ηγεμόνα ,πλούτος και ζωή και Νυμφίος είναι ο γλυκύτατος Δεσπότης μου Χριστός.Ο θάνατος για χάρη Του μου είναι πιο πολύτιμος κι απ` αυτή τη ζωή. Γι` Αυτόν περιφρόνησα όλα τα ευχάριστα και απολαυστικά πράγματα της γης ,χρυσάφι, ασήμι, πολυτίμους λίθους ,κι όλα όσα τιμούν οι φιλόσαρκοι τα θεωρώ σαν χώμα. Φωτιά ,σπαθί, κοντάρι, διαμελισμό, πληγές και και μάστιγες, κι ό,τι άλλο νομίζετε για τιμωρία, εγώ τα έχω για ευχαρίστηση και αγαλλίαση, ατενίζοντας προς τον Δεσπότη Χριστό και Σωτήρα μου. Για την αγάπη Του επιθυμώ όχι μόνο να πάθω τέτοια δεινά ,αλλά και να πεθάνω μύριες φορές για χάρη Του. Μην υποκρίνεσαι λοιπόν πως τάχα λυπάσαι την όμορφιά μου που μαραίνεται σαν τα άνθη του αγρού, αλλά κάνε ό,τι είναι στην εξουσία σου. Μη χάνεις άσκοπα τον καιρό σου. Εγώ ξύλινους και πέτρινους θεούς δεν θα προσκυνήσω ποτέ.
Σαν άκουσε όλα αυτά ο ηγεμόνας ,άναψε απ` το θυμό του . Προστάζει λοιπόν πρώτα να τη δείρουν ανελέητα στο πρόσωπο. Κατόπιν να την γδύσουν τελείως , να τη δει όλο το θέατρο, για να καταισχυνθεί. Έτσι λοιπόν εγύμνωσαν εκείνο το πάγκαλο σώμα ,που το σέβονται και οι Άγγελοι , και το παρουσίασαν χωρίς κανένα ρούχο ,για να την καταφρονήσουν όλοι. Τότε της λέγει ο άρχοντας:
-Για την υπερηφάνειά σου, έτσι σου ταιριάζει, να εξευτελίζεσαι μπροστά στα μάτια ανδρών. Μα έστω και τώρα , έλα στην ευμένεια των θεών. Μη θέλεις να μαραίνεται πρόωρα τέτοια ομορφιά ,να χαθείς πολύ άθλια. Σε βεβαιώνω πως αν δεν κάνεις το θέλημά μου ,κανείς δεν σε γλιτώνει από τα χέρια μου. Θα σε κόψω σε λεπτά κομμάτια, και θα σε ρίξω τροφή στα άγρια θηρία.
Η Αγία τότε απάντησε:
-Ηγεμόνα ,αυτή μου τη γύμνωση δεν την έχω για ντροπή ,αλλά για περίλαμπρο και ευπρεπέστατο στολισμό ,γιατί γδύθηκα τον παλαιό άνθρωπο, και ντύθηκα τον καινούργιο, με δικαιοσύνη και αλήθεια. Είμαι έτοιμη να λάβω κι αυτόν τον θάνατο ,καθώς με φοβέρισες. Τον επιθυμώ υπερβολικά. Μα κι αν τα μέλη μου κατακόψεις ,βάναυσε δικαστή, και ξεριζώσεις τη γλώσσα μου, τότε θα με ευεργετήσεις ακόμη περισσότερο .Όλο τον εαυτό μου τον χρεωστώ στον Δημιουργό και Σωτήρα μου .Ποθώ Αυτός να δοξασθεί σε όλα μου τα μέλη . Θα σου τα παραστήσω σαν κοσμήματα ,με το στολισμό της ομολογίας.
Αυτά και άλλα παρόμοια έλεγε η Αγία , για να θυμώσει ο δικαστής , να μη τη λυπηθεί, να μη την αφήσει ατιμώρητη, και στερηθεί τα στεφάνια της αθλήσεως .Έκπληκτος ο άρχοντας και όλο το θέατρο μπροστά σ` αυτήν την ελευθεροστομία της παρθένου , άφησε κατά μέρος τις κολακείες και αποφασίζει ν` αρχίσει τις τιμωρίες και τα βασανιστήρια .
Προστάζει λοιπόν να καρφώσουν στη γη τέσσερις πασσάλους , επάνω στους οποίους τέντωσαν την Μάρτυρα ,και την έδεσαν μπρούμυτα. Από κάτω άναψαν φωτιά με λάδι ,πίσσα και θειάφι,,και άλλα εύφλεκτα ,απ`όπου καταφλέγονταν το στήθος ,η κοιλιά και τα σπλάχνα της .Από πάνω την χτυπούσαν με ξύλα οι άσπλαχνοι. Έτσι έπασχε και βασανιζόταν η αείμνηστη ώρα πολλή,και ήταν η ράχη και όλα τα οπίσθια καταξεσχισμένα από τα ραβδίσματα. Από μπροστά πάλι καταφλέγονταν οι σάρκες, οι φλέβες και το αίμα , και είχε τόση πολλή οδύνη και πόνους ,που μόνο και να τ` ακούει κανείς, δειλιάζει και απορεί. Πραγματικά, τι γενναία ψυχή για τον Χριστό, ανώτερη από την ανάγκη της φύσεως. Μόνο με την προσευχή
της σαν δροσιά έσβηνε τη σφοδρότητα της φωτιάς ,γιατί θυμόταν τα παλαιά θαύματα του Θεού, όπως στην βαβυλωνιακή κάμινο . Είχε βέβαια πολλή σύνεση, σοφία και γνώση των θείων Γραφών, κι έτσι ελάφραινε τους πόνους. Μόλις είδε πια εκείνο το άγριο και απάνθρωπο θηρίο ότι η Μάρτυς δεν εδείλιασε με τέτοια βάσανα ,προστάζει να τη δέσουν σ`ένα τροχό . Αμέσως ο λόγος έγινε έργο, και στο γύρισμα του τροχού με κάποια μηχανή ,συντρίφτηκαν όλα τα κόκκαλα της Αγίας, τεντώθηκαν τα νεύρα και οι αρμοί του σώματος, μετατοπίστηκε η σωματική διάπλασης από τη φυσική της αρμονία, κι απόμεινε ελεεινό θέαμα. Αλλά η Μάρτυς και πάλι επικαλέστηκε Εκείνον που μπορεί να τη βοηθήσει σε καιρό θλίψεως ,και να τη λυτρώσει από τα χέρια των εχθρών της ,λέγοντας τα εξής:
-Θεέ και Κύριε των δυνάμεων ,ο Θεός της σωτηρίας μου ,η υπομονή ,η καταφυγή μου και δύναμις, η ελπίδα της ψυχής μου και σωτηρία μου, μην απομακρυνθείς από μένα ,διότι εξαντλήθηκα από τους πόνους ,κόλλησε στη γη η κοιλιά μου και τα οστά μου σαν φρύγανα φλογίστηκαν. Δος μου βοήθεια στη θλίψη μου, Θεέ μου ,που με περιζώνεις με δύναμη.
Με τέτοια προσευχή –τι γρήγορη φροντίδα? Τι ταχύτατη λύτρωσης?-αμέσως η Μάρτυς βρέθηκε ελευθερωμένη από εκείνο το φοβερό μηχάνημα ,και στάθηκε υγιής και ολόσωμη ,χωρίς κανένα σημάδι πληγής ή έγκαυμαστη σάρκα της. Μα ο τυφλωμένος τύραννος δεν μπόρεσε να καταλάβει τη θαυματουργία της θείας δυνάμεως ,μεθυσμένος και σκοτισμένος στην ασέβεια και μανία του. Γι`αυτό πάλι την κρέμασε
Σε ξύλο ,κι έβαλε να την καταξεσχίσουν με σιδερένια νύχια. Όμως η Αγία προσευχόταν ,και πάλι ήλθε εξ` ύψους βοήθεια ,και οι δήμιοι ατόνησαν ,κι αυτή στεκόταν χωρίς καμία οδύνη.
Γεμάτος απορία ,οργή και θυμό ο ηγεμόνας σηκώθηκε πολλές φορές από το θρόνο του, μη ξέροντας τι να κάνει. Μα ο διάβολος που τον συμβούλευε κατ` ιδίαν , του έβαλε στο νου να κόψει τους μαστούς της Αγίας .Αυτή η τιμωρία είναι η πιο φοβερή και επώδυνη ,διότι στο μέρος αυτό είναι ενθρονισμένη και ριζωμένη η καρδιά. Αλλά η Μάρτυς είχε μεγαλύτερο πάθος στην καρδιά για τον έρωτα του Χριστού ,και γι` αυτό καταφρόνησε το μικρό και κατώτερο.
Ο τύραννος πάλι ,βλέποντας πως η Οσία υπέμεινε και αυτό το φοβερότατο βάσανο ,φιλοδοξούσε να νικήσει την υπερβολική καρτερία της με τα υπερβολικά βασανιστήρια. Γι` αυτό της ξερίζωσε όλα τα δόντια και τα νύχια. Και πάλι η Αγία ,σαν να μην αισθανόταν κανένα πόνο ευχαριστούσε πιο θερμά τον Κύριο ,που αξιώθηκε να γίνει συγκοινωνός και συμμέτοχος στα πάθη Του. Συγχρόνως έβριζε τους θεούς του τυράννου, αποκαλώντας τους σκοτεινούς ,πλάνους ,δαίμονες και απώλεια ψυχής .
Μη υποφέροντας να ακούει τέτοια λόγια ο δικαστής, αφού το γλυκό φως είναι μισητό στους ασθενικούς οφθαλμούς ,διατάζει να της ξεριζώσουν τη γλώσσα από το φάρυγγα. Αλλά και πάλι η Οσία δεν δείλιασε μ` αυτήν την τιμωρία ,μόνο ζήτησε λίγη διορία ,για να δοξάσει τον Κύριο με το όργανο της φωνής .Αφού λοιπόν Τον ευχαρίστησε , Τον παρακάλεσε να την αξιώσει να τελειώσει καλώς το μαρτύριο, και όσοι
Άρρωστοι την επικαλεσθούν σε βοήθεια ,να τους θεραπεύει ως ιατρός κάθε αρρώστιας. Την ώρα που η Αγία είπε την προσευχή ,ακούστηκε φωνή απ` τον ουρανό που μαρτυρούσε την πραγματοποίηση των αιτημάτων ,δηλαδή να γίνει το θέλημά της ,όπως το ζήτησε.
Χάρηκε σαν άκουσε τη θεία φωνή η Μάρτυς, και λέγει στον δήμιο να εκτελέσει το πρόσταγμα.
Έτσι και έγινε .Της έκοψε με ξίφος τη θεολογική της γλώσσα ,που έλεγε τα θεία λόγια. Έτρεχαν τα αίματα κοκκίνησαν τα ρούχα της άμωμης νύμφης του Χριστού ,που απ` τον πόνο λιγοψύχησε ,και ζήτησε λίγο νερό.
Τότε βρέθηκε κάποιος ευσεβής και ενάρετος χριστιανός ονόματι Κύριλλος ,ο οποίος μ` αυτή τη μικρή καλοσύνη του ψυχρού ποτηριού απολαμβάνει ως ανταμοιβή από το Θεό το στεφάνι της αθλήσεως. Διότι μαθαίνοντας ο Πρόβος ότι λυπήθηκε την Αγία και την πότισε νερό ,πρόσταξε να κόψουν τα κεφάλια και των δύο. Έτσι τελείωσαν κι οι δύο το δρόμο του μαρτυρίου.


Το λείψανο της Οσίας έμεινε λίγες ημέρες ριγμένο στο χώμα ,χωρίς διόλου να το αγγίξει πουλί,ή θηρίο ,κατόπιν θείας νεύσεως και βουλής .Κι όχι μόνο αυτό ,αλλά και θείος Άγγλος εστάλη από τους ουρανούς ,για να δώσει το άγιο λείψανο στη διδασκάλισσά της Σοφία.
Πράγματι η Σοφία εκείνη ,από τη στιγμή που άρπαξαν μέσα από την αγκαλιά της την Αναστασία ,προσευχόταν ασταμάτητα και παρακαλούσε τον Κύριο να την δυναμώσει έως τέλους ,να μη νικηθεί από τις κολακείες ,να μη δειλιάσει από τις τιμωρίες ,και ζημιωθεί τα στεφάνια .Ενώ λοιπόν προσευχόταν ολόψυχα με ολόθερμα δάκρυα ,άγιος Άγγελος φανερώνεται ,και της αναγγέλλει το πολυπόθητο άκουσμα και γλυκύτατο μήνυμα: Η Μάρτυς ετελειώθη, και ανήλθε στον ουράνιο θάλαμο ,για την αιώνια αγαλλίαση. Συνάμα την οδηγεί και της παραδίδει το παμπόθητο και σεβάσμιο λείψανο της Μάρτυρος.
Τότε η Σοφία έπεσε πάνω του ,το αγκάλιαζε και το φιλούσε συνέχεια ,λέγοντας τα εξής με δάκρυα και πολλή αγαλλίαση:
-Ποθητό και πολυαγαπητό μου τέκνο ,που σε ανάθρεψα καλώς με πολύ κόπο ,με ησυχία και με άσκηση ,σ` ευχαριστώ ,που δεν καταφρόνησες τις επαγγελίες, δεν παρήκουσες τις νουθεσίες, δεν παρέβλεψες τις εντολές. Φύλαξες τις υποσχέσεις και τώρα παραστέκεις δίπλα στον Χριστό τον Νυμφίο σου, περιβεβλημένη με ιμάτιο παρθενίας ,πεποικιλμένη με στίγματα μαρτυρίου ,και στολισμένη με στεφάνι από λίθους πολυτίμους. Τώρα κατοικείς σε τόπο σκηνής θαυμαστής, στον οίκο της δόξης Κυρίου ,και με τους Αγγέλους ευφραίνεσαι. Γι` αυτό σε παρακαλώ , πολυαγαπημένη μου κόρη και πνευματική μου μητέρα, γίνε μου καλή γηροκόμος σ` αυτή την πρόσκαιρη ζωή ,και μεσίτρια και πρέσβης προς τον Δεσπότη μας ,να αξιώσει και μένα να εισέλθω στη βασιλεία Του.
Με τέτοια και παρόμοια λόγια ,η φιλότεκνη και φιλόθεη γερόντισσα αγκάλιαζε και καταφιλούσε το τίμιο λείψανο, μα δεν μπορούσε απ` τα γηρατειά να το σηκώσει . Την ώρα που συλλογιζόταν τι να κάνει ,ξάφνου παρουσιάστηκαν δύο μεγαλοπρεπείς και αξιοσέβαστοι άνδρες ,οι οποίοι σήκωσαν εκείνο το σεβάσμιο και ιερώτατο λείψανο και το μετέφεραν με τη Σοφία μέσα στη Ρώμη ,και το απέθεσαν στον τάφο λαμπρά και τιμητικά ,προς δόξαν Θεού Πατρός ,και Κυρίου Ιησού Χριστού, μετά του οποίου πρέπει τιμή και κράτος και προς το Άγιον Πνεύμα ,νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων .Αμήν.

Οι άγιοι του Θεού υπήρξαν πάντοτε τα ζωντανά πρότυπα και οι πραγματικοί οδηγητές κάθε εποχής .Ήταν αυτοί που έκαναν βίωμα τη διδασκαλία του ιερού Ευαγγελίου .Ο κάθε Άγιος είναι μια μικρογραφία του Χριστού. Σκέπτεται όπως ο Χριστός . Ομιλεί όπως ο Χριστός . Ενεργεί όπως ο Χριστός. Σε κάθε περίπτωση αυτοελέγχεται και ρωτά τον εαυτόν του . Τι θα έλεγε και τι θα έπραττε ο Χριστός ,αν ευρίσκετο στην θέση μου;
Όλος θαύμα είναι ο Ιησούς. Θαύμα είναι και έκαστος Άγιος. Νικά τη φύση και ζει υπέρ φύσιν. Νικά τη σάρκα και ζει κατά πνεύμα, ο Άγιος φέρει <<εν εαυτώ>> ένα διηνεκές θαύμα .Συνεχίζει τα θαύματα του Κυρίου μας , και πολλάκις μεγαλύτερα Αυτού. Έτσι το θέλησε ο Χριστός μας, έτι και έτι να εκδιπλώνεται η θαυμαστή δύναμή Του, διά μέσου των οπαδών και φίλων Του.
Μια πανάξια οπαδός ,μια έμπιστη μέχρι θανάτου φίλη Του,ήταν η Αγία Αναστασία η Ρωμαία. Την πρωτογνωρίσαμε, ο γιος μου κι` εγώ, όταν πριν από 15 περίπου χρόνια ,είχαμε τη χάρη να βρεθούμε στην ιερά μονή του Οσίου Γρηγορίου στο Άγιο Όρος. Ένας γνωστός μας μοναχός, ο πατέρας Παΐσιος, o πρόθυμος, o καλοσυνάτος αυτός άγγελος, μας γνώρισε με την Αγία Αναστασία .Τα λόγια πολύ φτωχά να περιγράψουν τα έντονα συναισθήματά μας. Τι να πει κανείς όταν μαθαίνει για το βίο και για τα φρικτά βασανιστήρια της εικοσαετούς τότε Αγίας Αναστασίας ,και όταν ασπάζεται το άγιο λείψανό της! Είναι βιώματα που δεν ξεχνιούνται και που δεν περιγράφονται.
Από τότε, η Αγία Αναστασία έχει μπει στο σπίτι μας.
Όλοι μας ,και εσείς καλοί μου φίλοι, ας παρακαλούμε την Αγία να είναι πάντα προστάτης μας και βοηθός και ιατρός μας, και να μεσιτεύει για τη σωτηρία της ψυχής μας. Το `χουμε πολύ ανάγκη.

ΥΓ. Με το που τελείωσα το κείμενο αυτό, σήμερα 23 Οκτωβρίου και ώρα 19:15 ,ήρθε ένα ζευγάρι , πολύ καλοί οικογενειακοί φίλοι , για να μοιραστούν τον πόνο τους μαζί μας.
Με μάτια βουρκωμένα, μας είπαν: <<… 29 Οκτωβρίου χειρουργείται η νύφη μας, γιατί ….. έχει καρκίνο. Η κατάστασή της είναι πολύ σοβαρή….>>

Εδώ ,φίλοι μου και αδέλφια μου ,θέλω να σας παρακαλέσω να προσευχηθείτε κι εσείς θερμά ,να βοηθήσει η αγία Αναστασία η Ρωμαία , να γίνει καλά η κοπέλα αυτή που τ` όνομά της είναι Ιγνατία , παντρεμένη, έχει ένα κοροτσάκι και εκτός των άλλων αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Μένουν στη Θεσσαλονίκη και εκεί θα γίνει η εγχείρηση.
Και αφού την ημέρα αυτή εορτάζει η αγία Αναστασία η Ρωμαία ,ας γονατίσουμε και ας προσευχηθούμε στην Αγία, που κανέναν δεν αφήνει ,για να γίνει το θαύμα, προς δόξαν Του Κύριού μας.
Τι να πει κανεις? Ενώ όπως είπα, έγραφα το κείμενο αυτό και ταυτοχρόνως συμμετείχα στο θέμα του αδελφού pan περί ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗΣ, έμαθα για το δυσάρεστο γεγονός.
Μα η προσευχή δεν η καλύτερη ελεημοσύνη ; Φτωχά φτωχά σήμερα ,κάτι θα βρούμε να φάμε. Η πραγματική ανάγκη σήμερα δεν είναι η τροφή ,δεν είναι τα ρούχα ,δεν είναι τα υλικά αγαθά. Είναι η Αγάπη ,η Συντροφιά ,η Κατανόηση ,είναι να χαίρεσαι με τους χαίροντες και να κλαις με τους κλαίοντες, είναι η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ελεημοσύνη. Δυστυχώς όμως ,όλα αυτά τα` αγαθά δεν κυκλοφορούν στην αγορά ,ούτε πουλούνται ούτε χαρίζονται παρά σπάνια. Βρίσκονται βαθιά στον καταψύκτη και στ` αζήτητα .Αυτή είναι η εποχή μας .
Το να προσεύχεται ένας ,δύο ..πέντε δεν είναι το ίδιο, με το να προσεύχονται πολλοί στον Θεό ,κι ας είναι άγνωστοι μεταξύ τους .Συγγνώμη , λάθος . Μπορεί να μη γνωριζόμαστε ,αλλά γνωριζόμαστε .Έχουμε μια πνευματική συγγένεια ,πολύ ανώτερη και ιερή από άλλες , και που μας ενώνει και μας γεμίζει και που νύχτες ολόκληρες, είτε αστειευόμαστε ,είτε γλυκά <<λογομαχούμε >>,αδειάζουμε το πλεόνασμα της αγάπης μας ο ένας στον άλλον . ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΠΩΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ! Έχουμε ερωτευτεί τον Χριστό και αφήνουμε τόσα και τόσα πολλές φορές ,για να Τον ξαναβάλουμε ανάμεσά μας .Αυτό ζητώ και τώρα. Όλοι μας ,ας Τον παρακαλέσουμε ,μέσω της αγίας Αναστασίας ,να γίνει το θαύμα.

Είχα σκοπό να γράψω περισσότερα θαύματα για την αγία Αναστασία ,όπως επίσης και άλλα με την Αγία σχετικά. Έλεγα λοιπόν να τα δημοσιεύσω όλα στις 29-10-2009,ανήμερα της εορτής της Αγίας.
Τώρα όμως θα επισπεύσω τη δημοσίευση για να <<βομβαρδίσουμε >>όλοι μας το τοπίο με τη θερμή προσευχή μας στην αγία Αναστασία ,πολλά ημερόνυχτα πλέον , ώστε να γίνει το Θαύμα. Αργότερα θα δημοσιεύσω και τα εναπομείναντα με την Αγία .
Σας ευχαριστώ!








ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΡΩΜΑΙΑΣ






Απόσβεση πυρκαϊάς το 1890

Το 1890 πυρκαγιά εξερράγη στο δάσος της Ιεράς Μονής μας μεταξύ των περιοχών Αλωνάκι και Άγιος Θεολόγος. Οι πατέρες ,όταν είδαν τη φωτιά, πήραν αξίνες ,πριόνια ,τσεκούρια και άλλα σχετικά για την κατάσβεση. Πήραν μαζί τους και ένα μουλάρι ,πάνω στο οποίο κρέμασαν ένα τορβά (ταγάρι) με τα τίμια λείψανα της αγίας Αναστασίας της Ρωμαίας ,και έσπευσαν ταχέως προς το πυρπολούμενο δάσος.
Όταν πλησίασαν αρκετά στη φωτιά ,μια αντίθετη πνοή ανέμου έστρεψε αντίθετα τις φλόγες προς την πλευρά που βρίσκονταν οι πατέρες. Φοβισμένοι οι αδελφοί
μήπως κυκλωθούν από τις φλόγες, άρχισαν να απομακρύνονται, εγκαταλείποντας το μουλάρι μόνο του. Το μουλάρι είχε ήδη πολιορκηθεί από τις φλόγες, ενώ οι πατέρες απαρηγόρητοι θρηνούσαν την απώλεια των τιμίων λειψάνων.
Σε λίγα λεπτά διαπίστωσαν ότι το μουλάρι παραδόξως διέσχισε τριακόσια περίπου μέτρα φλογισμένης περιοχής, χωρίς να πάθει τίποτε, μεταφέροντας άθικτο το ιερό φορτίο. Μόλις το ζώο βγήκε από τις φλόγες ,η φωτιά έσβησε μόνη της


.Εξάλειψη ακρίδων το 1912
Το 1912 πυκνότατα νέφη ακρίδων απλώθηκαν πάνω από τη χερσόνησο της Σιθωνίας .Εκεί ευρίσκοντο πολλά μετόχια αγιορειτικών Ιερών Μονών ,μεταξύ των οποίων και το δικό μας ,στην περιοχή του Νέου Μαρμαρά, πλησίον του χωριού Παρθενών.Οι ακρίδες έπεσαν επάνω στα εκατό ελαιόδενδρα του μετοχίου , τα οποία αποξήραναν τελείως.
Εν όψει ολοσχερούς καταστροφής της βλαστήσεως του μετοχίου,ο οικονόμος αυτού Γέρων Ανδρέας Γρηγοριάτης εζήτησε να του στείλουν εσπευσμένως ,ένα ιερέα από την Μονή μας με άγια λείψανα. Η Μονή τότε έστειλε τον τότε ιερομόναχο
παπα-Αθανάσιο με το αριστερό πόδι και τη θήκη με το αίμα της αγίας Αναστασίας της Ρωμαίας.
Φθάνοντας στο μετόχι ο παπα-Αθανάσιος , έψαλε , ετέλεσε αγιασμό και παράκληση.
Αμέσως μετά τον αγιασμό οι ακρίδες έκαναν την εξής εργασία.
Άρχισαν να τρώγουν όλα τα άχρηστα χόρτα και τα ζιζάνια ,και έτσι άφηναν τα χρήσιμα οπωροκηπευτικά να αναπτυχθούν ελεύθερα. Αυτό απάλλαξε το μετόχι και από πρόσθετη κηπουρική εργασία και από πολλά αγροτικά χέρια.
Κατόπιν εμφανίστηκαν χιλιάδες γλάροι ,που έπεσαν πάνω στις ακρίδες και τις κατέφαγαν.
Αυτόπτης μάρτυς του θαύματος ήταν και ο Μητροπολίτης Κασσανδρείας Ειρηναίος.



Διανομή νομισμάτων . 1931


Ο μακαριστός πατήρ Γελάσιος , πρώην αδελφός της Ιεράς Μονής μας και κατόπιν Σιμωνοπετρίτης, μας διηγήθηκε τα εξής:
Όταν ήμουν δόκιμος στο Μοναστήρι του Οσίου Γρηγορίου ,μια νύχτα ,στην ακολουθία του Όρθρου, καθόμουν σε κάποιο στασίδι της Λιτής. Την στιγμή που εξεφώνησε ο διάκονος : <<Την Θεοτόκον και Μητέρα του Φωτός εν ύμνοις τιμώντες μεγαλύνομεν>> και άρχισε η Θ΄Ωδή, είδα να εξέρχονται από την Ωραία Πύλη δυο γυναίκες σεμνότατες και μεγαλοπρεπείς. Η πρώτη φαινόταν περίπου 60 χρονών ,η δεύτερη πολύ νεαρή. Τότε άρχισαν να περιφέρονται σε όλα τα στασίδια ,και η νεαρή εμοίραζε νομίσματα μόνο σ` εκείνους που υπεδείκνυε η μεγαλύτερη γυναίκα.
Έτσι άρχισε η διανομή από τον μακαριστό ηγούμενο παπα-Αθανάσιο. Στους υπολοίπους πατέρες, σε άλλους έδινε ,σε άλλους όχι. Όταν με πλησίασαν ,έδωσαν και σε μένα ένα νόμισμα. Αργότερα ,όταν διηγήθηκα στον άγιο Γέροντά μου παπα-Αθανάσιο τα φοβερά αυτά πράγματα ,μου απάντησε ότι η πρώτη γυναίκα ήταν η Κυρία Θεοτόκος και η δεύτερη η αγία Αναστασία η ρωμαία.


Εναργής προστασία. 1935

Ο μακαριστός γερο-Εφραίμ Γρηγοριάτης αδελφός της Ιεράς Μονής μας(+1991) διηγήθηκε τα εξής:
Επί ηγουμενίας του αγιοτάτου ηγουμένου παπα-Αθανασίου , είδα στον ύπνο μου ότι βρέθηκα στην αυλή της Ιεράς Μονής μας και με πλησίασαν δυο γυναίκες που συζητούσαν έντονα μεταξύ τους για κάποιο θέμα. Η μία από αυτές με έπιασε από τους ώμους ,με τράνταξε γερά και μου είπε: <<Τι νομίζετε ,εσείς διοικείτε το Μοναστήρι ή εμείς; Πριν λίγο καιρό δεχτήκατε δύο δοκίμους που είναι φαύλοι στο χαρακτήρα. Εσύ το γνωρίζεις αυτό και το κρύβεις. Πήγαινε γρήγορα να το πεις στον ηγούμενο, και να τους διώξετε αμέσως.>>
Ξύπνησα και πονούσα ακόμα από το τράνταγμα. Πήγα τότε και διηγήθηκα καταλεπτώς όσα είδα στον Γέροντά μας, τον παπα-Αθανάσιο. Εκείνος μου είπε ότι η μία απ` αυτές ήταν η προστάτης μας αγία Αναστασία και η άλλη η αγία Ιουλίττα,από την οποία έχουμε τμήμα λειψάνου. Την επομένη ο Γέροντάς μας έδιωξε από το Μοναστήρι τους υπόπτους ,οι οποίοι κατέληξαν στη φυλακή και είχαν κακό τέλος.


Προειδοποίηση θανάτου 1951

Ο διάκονος Κορνήλιος ήταν αδελφός της Ιεράς Μονής μας .Είχε πολλή αρετή ,ειρήνη και πραότητα . Χειροτονήθηκε διάκονος στην πανήγυρη της αγίας Αναστασίας της Ρωμαίας ,29 Οκτωβρίου 1946, ως επίσης και εκοιμήθη εν Κυρίω πάλι στην εορτή της Αγίας ,στις 29 Οκτωβρίου 1951, ακριβώς την ώρα που είχε γίνει η χειροτονία του.
Λίγο πριν κοιμηθεί, είπε ότι είδε μια γυναίκα που του έδωσε μια λευκή στολή για να τη φορέσει. Εκοιμήθει πολύ νέος σε ηλικία 27 ετών, διότι υπέφερε από την καρδιά του.
Λέγεται δε από τους παλαιοτέρους Γρηγοριάτες πατέρες ότι η αγία Αναστασία εμφανιζόταν σε πατέρες λίγο πριν το θάνατό τους και τους προειδοποιούσε για το επικείμενο τέλος τους. Σημειωτέον επίσης ότι κοιμηθεί ένας αδελφός ,προ της εξοδίου ακολουθίας ,που γίνεται στο Καθολικό της Ιεράς Μονής , μεταφέρεται πρώτα στο παρεκκλήσι της αγίας Αναστασίας , και εκεί τον ξενυχτούν οι ζώντες με Τρισάγιο και ανάγνωση ψαλτηρίου.












Οι γιατροί μιλούν για θαύμα και… εκείνος για την Αγία Αναστασία
(06/12/2005 18:27)
Σε εποχές που ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι στρέφονται προς τα γήινα και αγνοούν και περιφρονούν και αμφισβητούν την ουράνια πολιτεία, σε εποχές που λησμονούν και ειρωνεύονται τον Δημιουργό, Εκείνος δεν παύει να δείχνει δια του υιού Του και Σωτήρα μας Ιησού Χριστό και των Αγίων του, την αγάπη Του. Δεν παύει να φροντίζει, με το μοναδικό τρόπο που Εκείνος γνωρίζει, αυτούς που τον αναζητούν. Δεν παύει να καλεί ως καλός Ποιμένας τα απολωλότα πρόβατα, ενισχύοντας την πίστη τους. Δεν παύει να γιατρεύει, να κατηχεί και να οδηγεί το πιο τέλειο δημιούργημά του μέσα από σειρά ανεξήγητων, για πολλούς από εμάς, γεγονότων, που είθισται να ονομάζουμε σήμερα θαύματα.
Σε καιρούς λοιπόν γενικής αμφισβήτησης και κλονισμού της πίστης, ο καλός Θεός συνηθίζει να μιλά και να επικοινωνεί με τρόπο θαυματουργικό, ώστε οι πιστοί που γεύονται τη δωρεά της Χάρης του Υψίστου, να αποκτούν βιώματα τέτοια, τα οποία καθιστούν ακλόνητη την πίστη τους. Όλοι λίγο-πολύ οι Χριστιανοί έχουμε γευθεί και ζήσει –αν και δεν την αξίζουμε- τη θεία χάρη, έχουμε βιώσει στην προσωπική μας ζωή το θαύμα. Και οι περισσότεροι από εμάς δεν παύουμε να το αναζητούμε μέχρι και την τελευταία αναπνοή μας. Το θαύμα που αποκλειστικά παρουσιάζει στο τεύχος αυτό ο «Σ.Ο.» σχετίζεται με ένα 35χρονο νεαρό, ο οποίος κτύπησε πολύ σοβαρά με το όχημα που οδηγούσε και ενώ οι γιατροί είχαν σηκώσει τα χέρια ψηλά και περίμεναν το βέβαιο κατ’ αυτούς θάνατο, εκείνος έζησε το θαύμα μέσα από την θεία παρέμβαση της Αγίας Αναστασίας της Ρωμαίας.
Τρία χρόνια μετά το θαυματουργικό γεγονός πήραμε την άδεια του νεαρού καλού φίλου και συνεργάτη να δημοσιεύσουμε το θαύμα, υπό την προϋπόθεση πως δεν θα δημοσιεύσουμε τα στοιχεία του. Και αυτό, γιατί δεν επιθυμεί να γίνει «τροφή» στα τηλεοπτικά κανάλια και σε κάθε λογής «περίεργους» σύγχρονους αμφισβητίες της αδιάλειπτης παρουσίας του Θεού. Η διήγηση του αγαπητού Κώστα, συνδέεται, όπως ήδη αναφέραμε με την Αγία Αναστασία τη Ρωμαία τη μνήμη της οποίας η Αγία Εκκλησία μας τιμά στις 29 Οκτωβρίου. Λείψανα της Αγίας σώζονται στην Ιερά Μονή του Οσίου Γρηγορίου στο Άγιο Όρος. Στο μοναστήρι μάλιστα στις 12 Νοεμβρίου (29 Οκτωβρίου με το Παλαιό Ημερολόγιο) γίνεται μεγάλο πανηγύρι. Η εορτή αυτή έχει αποκτήσει εδώ και τρία χρόνια για έναν εκλεκτό φίλο και συνεργάτη του «Σ.Ο.» ξεχωριστή σημασία, αφού δια μέσου της Αγίας Αναστασίας βίωσε το θαύμα κατά τέτοιο τρόπο που άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια στη ζωή του. Βέβαια ο στενός κύκλος του αλλά και ο ηγούμενος της Μονής Οσίου Γρηγορίου αρχιμανδρίτης π. Γεώργιος Καψάνης, γνωρίζουν τα στοιχεία και εκ της διηγήσεως θα κατανοήσουν σε ποιον αναφέρεται η διήγηση.
Το ατύχημα
Ο νεαρός Κώστας, πατέρας δύο ανήλικων παιδιών, επέστρεφε από την Αθήνα, στην πόλη που κατοικεί στις 11 Σεπτεμβρίου 2002, με τη μοτοσικλέτα μεγάλου κυβισμού. Είχε μόλις τακτοποιήσει ορισμένες εργασίες και επέστρεφε καταπονημένος. Κατά τη διαδρομή, η μοτοσικλέτα ανατρέπεται και ο ίδιος στην κυριολεξία απογειώνεται και πέφτει με ορμή σε μια κολώνα. Η σύγκρουση, όπως διηγείται ο ίδιος προκαλεί θραύση στη λεκάνη και στα πλευρά και στις απολήξεις των πέντε χαμηλών σπονδύλων της σπονδυλικής του στήλης. Μία εκ των απολήξεων κόβει μία φλέβα, η οποία προκαλεί σύμφωνα με τη διάγνωση των θεράποντων ιατρών οπισθοπεριτωναϊκό αιμάτωμα από την εσωτερική αιμορραγία. Το γεγονός αυτό έκανε τους γιατρούς να σηκώσουν στην κυριολεξία τα χέρια, αφού τέτοια περίπτωση δεν δεχόταν χειρουργική επέμβαση. Μετά την πάροδο 24ωρών στην εντατική, ο Κώστας εξαντλημένος από την απώλεια αίματος οδηγείται στο χειρουργείο. «Ήμουν ετοιμοθάνατος, είχα χάσει τρία κιλά αίμα, όταν οι γιατροί αποφασίζουν να κάνουν μια προσπάθεια σωτηρίας. Με χειρουργούν στην κοιλιακή χώρα για να μην αφήσουν να πεθάνω όπως οι ίδιοι, είπαν αργότερα, χωρίς ιατρική προσπάθεια. Η εγχείρηση αποτυχαίνει, αφού δεν κατάφεραν να φθάσουν στο σημείο που χρειαζόταν και απλώς περίμεναν, όπως έλεγαν, να πεθάνω», διηγείται εμφανώς συγκινημένος σήμερα ο Κώστας.
Το ανεξήγητο
Κατά περίεργο, όμως τρόπο, και ενώ οι δικοί του ανέμεναν το μοιραίο, ο Κώστας, έζησε. «Η φλέβα έκλεισε μόνη της και οι γιατροί μιλούν μέχρι σήμερα για θαύμα», λέει. Ο νεαρός πατέρας παραμένει στο νοσοκομείο επί δέκα ημέρες. Γυρίζει εν συνεχεία σπίτι του και μετά την πάροδο 15 ημερών περνά και πάλι το κατώφλι του νοσοκομείου για μια ακόμη επέμβαση, με την οποία καθαρίζεται το αιμάτωμα. Στις 26 Οκτωβρίου του 2002, ανήμερα του Αγίου Δημητρίου, επιστρέφει στο σπίτι, στη καλή σύζυγο του και τα δύο κοριτσάκια του. Η βελτίωση στην υγεία του, όπως ομολογεί ο ίδιος είναι ραγδαία. Μέχρι το σημείο, αυτό τίποτε δεν του είχε προκαλέσει εντύπωση.
Η συνομιλία με την Αγία
Τα ξημερώματα της 29ης Οκτωβρίου, όμως ένα όνειρο ή όραμα αλλάζει τη ζωή του, αφού δίνει την απάντηση σ’ αυτό που οι γιατροί αποκάλεσαν ομόφωνα θαύμα. Να πως διηγήθηκε ο ίδιος, το όνειρο αυτό. «Βλέπω μία κοντή και πολύ νεαρή κοπέλα, που φορούσε ένα σκούρο γκριζωπό ράσο και ένα μαντήλι-κάτι σαν κουκούλα-στο κεφάλι να με πλησιάζει. Δεν μπορούσα, ωστόσο, να διακρίνω το πρόσωπό της. Εξέπεμπε, όμως η παρουσία της μια εξαιρετική γλυκύτητα. Περπατούσε χιαστά πάνω από ένα τεράστιο φίδι, για το οποίο έδειχνε αδιαφορία. Εντύπωση μου προκαλούσε και το χρώμα του ουρανού αλλά και το πρωτόγνωρο –αλλόκοτο- πρωτοφανές φως της ημέρας. Πριν προλάβω να την ρωτήσω ποια είναι σταματάει σε μία απόσταση 4-5 μέτρων και μου λέει. «Είμαι η Αγία Αναστασία. Εγώ σε έσωσα». Το ύφος της έδειχνε πως δεν έκανε κάτι σπουδαίο, πιθανόν για να μην νιώσω υποχρεωμένος για την πράξη της. Με ιδιαίτερα προκλητικό και δύσπιστο ύφος την ρωτώ. «Γιατί με έσωσες;» Και εκείνη με ύφος που έδειχνε πως απλώς ακολούθησε κάποια εντολή μου απαντά: «Γιατί μου το ζήτησε η Παναγία». Όπως αναφέρει, ο Κώστας κατά τη διάρκεια της συνομιλίας η παρουσία της Αγίας Αναστασίας είχε δημιουργήσει στην όλη ατμόσφαιρα μια εξαιρετική γλυκύτητα.
Έκδηλα συγκλονισμένος από το όνειρο-όραμα ο Κώστας σηκώνεται και τηλεφωνεί σε ένα γνωστό του και φίλο του μοναχό. Εκείνος στην κυριολεξία ξαφνιάζεται από το πρωινό τηλεφώνημα. Ο Κώστας αποκρύπτει το όνειρο του και απλώς ρωτά τον μοναχό. «Ξέρεις τίποτε για καμία Αγία Αναστασία;», Όπως μας λέει, μέχρι τότε είχε ακούσει για την Αγία Αναστασία τη Φαρμακολύτρια, αλλά ουδέποτε την είχε επικαλεστεί. «Ποια Αγία Αναστασία, τη Ρωμαία που γιορτάζει σήμερα;» απαντά ο μοναχός. Η απάντηση του μοναχού, συγκλονίζει ακόμη περισσότερο τον Κώστα. Αποφεύγει, όμως να πει, οτιδήποτε για το όνειρο.
Λίγες ημέρες, αργότερα ο Κώστα δέχεται ένα τηλεφώνημα, από γνωστό του ιερωμένο, ο οποίος ενδιαφέρθηκε να μάθει για την πορεία της ανάρρωσής του. Κατά τη συζήτηση, του αναφέρει πως όταν συναντηθούν, θα του αναφέρει ένα όνειρο με την Αγία Αναστασία τη Ρωμαία, προκειμένου να λύσει ορισμένες απορίες του. Η επιμονή όμως του ιερωμένου να του πει περί τίνος πρόκειται έκαμψε τον Κώστα, που του είπε εν τάχει τι είχε συμβεί. «Κώστα, ξέρεις που βρίσκομαι αυτή τη στιγμή και γιατί επέμεινα να μου πεις;» είπε ο ιερωμένος. Και πρόσθεσε χωρίς να αναμένει απάντηση. «Είμαι στη Ιερά Μονή Γρηγορίου, στο Άγιο Όρος και σε λίγο πρόκειται μαζί με άλλους προσκυνητές να προσκυνήσουμε το Άγιο λείψανό της, το οποίο βρίσκεται στη Μονή». Για δεύτερη φορά ο Κώστας συγκλονιζόταν. «Καταλαβαίνεις το σόκ που έπαθα», μας λέει.
Λόγω, της εργασίας του ο Κώστας επισκέπτεται σχεδόν σε καθημερινή βάση Ιερούς Ναούς και μοναστήρια. Έτσι, τον Απρίλιο του 2004, εξιστορούσε σε ένα μοναχό, έξω από την πύλη του μοναστηριού του στο Λουτράκι της Κορινθίας το όνειρο. Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας, περνά κάποιο αυτοκίνητο. Ο οδηγός του και η μικρή κόρη του ήταν γνωστοί στο μοναχό. Τον χαιρετούν και καθώς απομακρύνονται ο μοναχός λέει στον Κώστα. «Ο κύριος …. Κώστα έχει τάμα να χτίσει ένα εκκλησάκι στην περιοχή προς τιμή της Αγίας Αναστασίας της Ρωμαίας. Και γι’ αυτό την κόρη του την ονόμασε Αναστασία».
Όλα αυτά έχουν στην κυριολεξία προκαλέσει ακλόνητα θεμέλια πίστης στον Κώστα και στην οικογένεια του αλλά και στους φίλους του. Ο ίδιος φροντίζει να μην λείπει στο πανηγύρι που γίνεται προς τιμή της Αγίας Αναστασίας κάθε χρόνο στη Μονή Οσίου Γρηγορίου και διατηρεί μια σχέση επικοινωνίας με την Αγία Αναστασία μέσω της καθημερινής προσευχής του. Το βέβαιο είναι πως αυτή η γνωριμία του με την Αγία Αναστασία του άλλαξε ολόκληρη τη ζωή. Μέσω της γνωριμίας αυτής, έθεσε προτεραιότητα στο θέλημα του Χριστού και βιώνει καθημερινά το θαύμα της Ορθόδοξης πίστης. Δόξα τω Θεώ




Συντάκτης: Θεοπούλα Παναγιώτου
Πηγή: Στύλος Ορθοδοξίας (Τευχ. Νοεμβ. 2005)







ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΚΑΡΚΙΝΟΥ

Πρωτοχρονιά του 1989 ήλθε στο σπίτι μου η εξαδέλφη μου Ευ. Φ. από την Τήνο ,με τον άνδρα της και τη μοναχοκόρη της Σ. ,17 ετών ,που είχε καρκίνο στο κεφάλι. Το πρόσωπο της κόρης είχε παραμορφωθεί τελείως, τα πόδια της είχαν στραβώσει και είχαν παραλύσει. Κάποτε ήταν μια ευπαρουσίαστη κοπέλα.
Οι γονείς της ,απελπισμένοι που οι γιατροί είπαν πως το παιδί δεν έχει ζωή,μας ερώτησαν μήπως εμείς έχουμε άλλον καλύτερο ιατρό. Αφού τους φιλοξένησα στο σπίτι μου ,την άλλη μέρα πήγαμε στο Ιατρικό Κέντρο ,στον κ. Βασίλη Κέκη. Μετά από διάφορες εξετάσεις και αξονική τομογραφία διαφόρων ιατρών ,ο κ. Κέκης είπε: << Δυστυχώς το παιδί δεν έχει ζωή ,και μη το ταλαιπωρείτε >>. Πατέρας και μάνα άρχισαν τότε να χτυπούν το κεφάλι τους στον τοίχο και να κλαίνε απαρηγόρητα. Προσπάθησα να τους παρηγορήσω και να τους πείσω ότι με το λάδι της αγίας Αναστασίας της Ρωμαίας το παιδί θα γίνει καλά. Τηνάλλη μέρα άλειψα το κεφάλι του παιδιού με λάδι ,έβαλε και στο στόμα του. Εν τω μεταξύ τηλεφώνησα στους Πατέρες της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου να της κάνουν Παράκληση και Θεία λειτουργία υπέρ αναρρώσεώς της.
Πήγαμε στο Νοσοκομείο ΥΓΕΙΑ. Αφού το εξέτασε ο κ. Καψαλάκης , κούνησε απελπισμένα το κεφάλι του και είπε: <<Αργήσατε πολύ.Θα κάνουμε όμως ό,τι μπορούμε>>. Τότε η μητέρα του κάθε ημέρα άλειφε το παιδάκι με λαδάκι της Αγίας και διάβαζε την Παράκλησή της . Σε μία εβδομάδα έκανε δύο εγχειρήσεις ,και η βιοψία έδειξε κακοήθη όγκο με κακές εξελίξεις.
Ξαφνικά το παιδί άρχισε να καλυτερεύει .Κάθε ημέρα και καλύτερα.Έκτοτε ο ιατρός παρακολουθούσε το παιδί επί δύο χρόνια ,ώσπου είπε:<<Είναι πολύ καλά ,και δεν χρειάζεται να το ξαναφέρετε>>.
Σήμερα η Σ. είναι ένα ευπαρουσίαστο κορίτσι ,τελείωσε το Λύκειο ,παρέλασε ως σημαιοφόρος στις 28 Οκτωβρίου και των Τριών Ιεραρχών ,στην εύρεση
της Παναγίας της Τήνου. Τώρα σπουδάζει σε κάποια σχολή.
Επίσης μια γνωστή μου η κ. Χαρίκλεια Π., μητέρα δύο μικρών παιδιών , είχε καρκίνο στο νεφρό. Έκανε εγχείρηση ,το αφαίρεσαν ,και σε λίγους μήνες ο καρκίνος έκανε μετάσταση σε όλο της το σώμα . Από τη μέση και κάτω έμεινε παράλυτη. Της έδωσα το λάδι της αγίας Αναστασίας ,αλέίφτηκε ,και απότότε άρχισε να καλυτερεύει. Στην αρχή περπατούσε με πατερίτσες , μετά με μπαστούνι ,τώρα είναι τελείως καλά. ……
Βαρβάρα Παπανικολάου
Αθήνα

http://www.youtube.com/watch?v=Gw4l-E4I ... r_embedded


Παρακλητικός κανόνας

Ο ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΡΩΜΑΙΑΣ ΣΤΟΝ ΟΜΩΝΥΜΟ ΝΑΟ ΣΤΟ ΓΕΝΝΑΔΙ ΤΗΣ ΡΟΔΟΥ
Μαρία Ζάννε Σιγάλα
Αρχαιολόγος


Ο κοιμητηριακός ναός στο χωριό Γεννάδι της νότιας Ρόδου (εικ. 1) είναι αφιερωμένος στην αγία Αναστασία τη Ρωμαία, και όχι στη Φαρμακολύτρια, όπως συνηθίζεται, και εορτάζει στις 29 Οκτωβρίου. Στο ναό, με μία προσεκτική παρατήρηση, μπορούμε να διακρίνουμε τέσσερεις τουλάχιστον οικοδομικές φάσεις, από την παλαιοχριστιανική περίοδο μέχρι και το 19ο αιώνα.

Kατά τη συντήρηση των τοιχογραφιών, που πραγματοποιήθηκε το έτος 2000 από τους συντηρητές της 4ης Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων αποκαλύφθηκαν και τρεις ζωγραφικές φάσεις στο ναό, οι δύο πρώτες σε σπαράγματα. Το κτίσμα είναι μονόχωρο, καμαροσκέπαστο, με εσωτερικές διαστάσεις 9,17μμΧ 3,91μπλ., μεγάλη ημικυκλική εσωτερικά και εξωτερικά αψίδα, έξι ανοίγματα (δύο θύρες και τέσσερα παράθυρα) και προστώο στα βόρεια στεγασμένο με σταυροθόλια με νευρώσεις.


Στο προστώο βρίσκονται εντοιχισμένα, οικόσημο του μεγάλου μαγίστρου Orsini (1467-1476) (εικ. 2)και δύο πλάκες με ανάγλυφους σταυρούς και χρονολογίες 1837 η μία και 1871 η άλλη.(εικ. 3).Ο ναός είναι κατάγραφος με τοιχογραφίες που χρονολογούνται γύρω στο 1800. Φέρει, επίσης, ωραίο ξυλόγλυπτο τέμπλο του 18ου αιώνα. Ο τοιχογραφικός του διάκοσμος απλώνεται σε δύο ζώνες με σκηνές στην καμάρα, ζώνη στηθαρίων αμέσως πιο κάτω και -στο κάτω μέρος των τοίχων- ζώνη ολόσωμων αγίων. Ανάμεσα στους κύκλους που απαρτίζουν το εικονογραφικό του πρόγραμμα -λειτουργικό - ευχαριστιακό, Δωδεκάορτο, Θαύματα και Πάθη του Χριστού, Βίο Παναγίας, Δευτέρα Παρουσία- συγκαταλέγεται και το μαρτύριο της αγίας Αναστασίας της Ρωμαίας. Πρόκειται για δέκα σκηνές που απλώνονται στη δεύτερη ζώνη της νότιας και βόρειας πλευράς της καμάρας, στο ανατολικό και κεντρικό από τα τρία διάχωρα στα οποία χωρίζεται η καμάρα με δύο ενισχυτικά τόξα.

Ο βίος της αγίας Αναστασίας της Ρωμαίας σώζεται σε τριάντα (30) περίπου χειρόγραφα, που χρονολογούνται από τον 9ο μέχρι και τον 17ο αιώνα. Ο εικονογραφικός κύκλος στο Γεννάδι της Ρόδου ακολουθεί αρκετά πιστά το βίο που συνέγραψε ο Συμεών ο Μεταφραστής, με τίτλο «Βίος και Πολιτεία και Μαρτύριον της αγίας Οσιομάρτυρος Αναστασίας της Ρωμαίας», στα τέλη του 10ου μ.Χ. αιώνα, βασισμένος σε παλαιότερους βίους. Σύμφωνα με το παραπάνω σύγγραμμα, η Αναστασία ήταν από επιφανή οικογένεια της Ρώμης, παντρεμένη για μικρό χρονικό διάστημα με άνδρα ασεβή, με τον οποίο όμως δεν πλάγιασε ποτέ. Σύντομα χήρεψε, μοίρασε τον «πατρώον πλούτον» στους φτωχούς και φρόντιζε όσους έπασχαν για χάρη του Χριστού. Σε ηλικία είκοσι (20) ετών εγκατέλειψε γονείς και συγγενείς και κατέφυγε «εν τινί σεμνείω» (μοναστήρι), όπου είχε πνευματική δασκάλα και οδηγό τη Σοφία.

Κάποιοι άλλοι βίοι της αγίας Αναστασίας της Ρωμαίας, όπως η αγιορείτικη παραλλαγή που περιέχουν οι κώδικες Athonensis Protati 2 και Mosquensis 176, αντίγραφα του 11ου αιώνα, καθώς και το Συναξάριο του Νικοδήμου του Αγιορείτου (19ου αι.), ξεκινούν ακριβώς από το σημείο αυτό, δηλαδή τη διαβίωσή της στο μοναστήρι. Εκεί την εντοπίζουν οι υπηρέτες και διάκονοι του διαβόλου, που δουλειά τους ήταν να μαρτυρούν τους χριστιανούς, και την καταδίδουν στον ηγεμόνα Πρόβο, επί βασιλείας Διοκλητιανού (284-305μ.Χ.), «ως άρα ούτε θεούς ούτε βασιλείς σέβοιτο τους εκείνων, αλλά Χριστόν τινα κηρύττει θεόν αληθινόν». Ο Πρόβος ζητά να τη φέρουν κοντά του. Η δασκάλα της Σοφία, πριν την παραδώσει στους στρατιώτες, καταφέρνει να τους αποσπάσει δίωρη πίστωση χρόνου, ώστε να την εμψυχώσει, για να αντέξει στις όποιες δοκιμασίες. Στη συνέχεια, οδηγείται μπροστά στον ηγεμόνα Πρόβο.

Ακριβώς από το σημείο αυτό, ξεκινά η αφήγηση στους τοίχους του ναού της αγίας Αναστασίας στο Γεννάδι. (εικ. 4) Ο Πρόβος είναι καθισμένος δεξιά, σε θρόνο, με κορώνα στο κεφάλι και ραβδί στο χέρι. Πίσω του στέκεται φρουρός με δόρυ. Στα αριστερά, όρθια η αγία, με λευκό χειριδωτό χιτώνα, πορτοκαλόχρωμο ιμάτιο και γκριζογάλανο μαφόρι. Με το δεξί χέρι σε στάση ομιλίας και το αριστερό να συγκρατεί το μαφόρι στο λαιμό, σε στάση συστολής, ατενίζει αγέρωχα τον ηγεμόνα. Γύρω της, η ομάδα των στρατιωτών που την προσήγαγαν, με την ανάλογη περιβολή, δηλαδή, κοντούς χειριδωτούς χιτώνες, θώρακες, περισκελίδες, μπότες, μανδύες, κράνη και δόρατα. Χειρονομούν έντονα και προφανώς θορυβούν. Πρόκειται ουσιαστικά για την ανάκρισή της από τον ηγεμόνα, κατά την οποία εκείνος προσπαθεί να την μεταπείσει, τάζοντάς της άνδρα αξιωματικό, «εσθήτας», χρήματα, κοσμήματα, ενώ εκείνη τον προκαλεί, βρίζοντας τον ίδιο και τους θεούς του. Το επεισόδιο λήγει με τον εξοργισμό του ηγεμόνα, που τη ραπίζει. Το ράπισμα εδώ δεν αποδίδεται ζωγραφικά, αναφέρεται όμως στη θεματική επιγραφή της σκηνής, «Η ΑΓΙΑ ΕΠ[ΑΡΑΔΟΘ]Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΗ ΚΑΙ ΡΑΠΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟΝ».

Ο Πρόβος απειλεί να την ξεγυμνώσει και πραγματοποιεί την απειλή του όταν εκείνη τον προκαλεί λέγοντάς του ότι τα ρούχα τα χρειάζεται εκείνος που «ενεδύσατο την ασέβειαν». Στο Γεννάδι, το επεισόδιο εμπεριέχεται στην πρώτη σκηνή του μαρτυρίου (εικ. 4), όπου η αγία, γυμνή, δεμένη χειροπόδαρα και μπρούμυτα πάνω σε αναμμένα κλαδιά, μαστιγώνεται στα νώτα. Η σκηνή επιγράφεται «Η ΑΓΙΑ ΕΒΑΛΘΗ ΕΙΣ ΠΥΡ ΚΑΙ ΤΥΠΤΕΤΑΙ». Όπως ήταν φυσικό υπέφερε πολύ, αλλά με την προσευχή «οία τινι δρόσω το πυρ των αλγηδόνων εσβέννυεν».
Το γεγονός εξοργίζει τον ηγεμόνα που διατάζει να τη βάλουν στον τροχό, που είναι και η επόμενη σκηνή μαρτυρίου στο Γεννάδι (Η ΑΓΙΑ ΕΒΑΛΘΗ ΕΙΣ ΤΡΟΧΟΝ) (εικ. 6).

Το επεισόδιο διαδραματίζεται έξω από την πόλη. Τέσσερεις δήμιοι περιστρέφουν με μοχλούς και σκοινιά ακτινωτό τροχό, στηριγμένο σε κατακόρυφους στύλους. Κάτω από τον τροχό, ανάμεσα στους στύλους και στηριγμένη πάνω σε πασσάλους, βρίσκεται σανίδα στην οποία είναι εμπηγμένα σιδηρά αιχμηρά αντικείμενα, που περιμένουν το γυμνό σώμα της αγίας -δεμένο στον τροχό από τα χέρια, τη μέση και τα πόδια- να το κατακρεουργήσουν. Όμως, παρότι οι συνέπειες του μαρτυρίου του τροχού στο ανθρώπινο σώμα είναι φρικιαστικές -σύμφωνα με όσα μας περιγράφει και ο Συμεών ο Μεταφραστής- η αγία με την προσευχή σηκώνεται ανέπαφη.

Ο Πρόβος, τυφλός από θυμό, δε βλέπει το θαύμα και διατάζει το επόμενο μαρτύριο. Να την κρεμάσουν σε ξύλο και να την ξύσουν με σιδερένια νύχια. «ΚΙ ΕΠΙ ΞΥΛΟΥ ΚΡΕΜΑΣΘΗΣΑ ΥΠΟ ΤΩΝ ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΩΝ ΞΕΕΤΑΙ ΤΟ ΣΩΜΑ» επιγράφεται και η σκηνή στο Γεννάδι (εικ. 7), όπου η αγία σε ημιυπαίθριο χώρο, κάτω από στοά, κρεμασμένη από τα χέρια σε ικρίωμα, με μόνο ένα περίζωμα στη μέση, γδέρνεται με σιδερένια νύχια από δύο δήμιους, ενώ στα χέρια ενός τρίτου διακρίνεται επίσης ξέστρο (σιδερένια νύχια).Αλλά ενώ και οι ίδιοι οι δήμιοι μοιάζουν να έχουν κουρασθεί, η αγία «καθάπερ ουδέν οδυνωμένη διέκειτο» (φερόταν σα να μην πονούσε καθόλου) και έφερνε τον ηγεμόνα σε δύσκολη θέση.

Μέχρι εδώ ο εικονογραφικός κύκλος στο Γεννάδι ακολουθεί πιστά το κείμενο του Συμεών του Μεταφραστή. Ακολουθούν όμως δύο μαρτύρια, «Η ΑΓΙΑ ΚΕΕΤΑΙ ΤΟ CΩΜΑ» και « ΞΥΛΩ ΤΟΥC ΠΟΔΑΣ ΣΦΥΓΓΕΤΑΙ», που δεν αναφέρονται στη διήγησή του. Η πρώτη (εικ. -στην οποία η αγία σε εσωτερικό χώρο ημίγυμνη μπροστά στον Πρόβο καίγεται με αναμμένα κεριά- δεν αναφέρεται ούτε στην αγιορείτικη παραλλαγή του βίου, ούτε στο Συναξαριστή του Νικοδήμου του Αγιορείτου.

Όσο για το μαρτύριο «και ξύλω τους πόδας σφύγγεται» (εικ. 9), που δεν περιλαμβάνεται σε όλους τους βίους, ίσως να οφείλεται σε κάποια σύγχυση που παρατηρείται ανάμεσα στο μαρτύριο στο μάγγανο και σε εκείνο στον τροχό σε μερικές παραλλαγές του βίου, όπως εκείνη στον κώδικα Marcianus VII. 44, αντίγραφο του 16ου αιώνα και στο Συναξάριο του Νικόδημου του Αγιορείτου. Το μαρτύριο λαμβάνει χώρα σε εσωτερικό χώρο παρουσία δύο δημίων και μιας μάρτυρος, που παρακολουθεί πίσω από σιδερόφρακτο παράθυρο.

Τα επόμενα τέσσερα μαρτύρια τα διατάζει ο Πρόβος σε κατάσταση υστερίας, μην αντέχοντας άλλο την υπερβολική εγκαρτέρηση της αγίας και την περιφρόνησή της προς ό,τι της έκαναν. Με μία μόνο αλλαγή στη σειρά σε σχέση με το κείμενο του Συμεών του Μεταφραστή, όλα τα μαρτύρια ιστορούνται και στους τοίχους του ναού στο Γεννάδι. Αρχικά, διατάζει να της κόψουν τους μαστούς, κάτι ιδιαίτερα επώδυνο επειδή οι τελευταίοι βρίσκονται κοντά στην καρδιά, κατά το Συμεών το Μεταφραστή. Ύστερα, να της ξεριζώσουν τα νύχια («ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΟΝΥΧΑC ΕΚΡΥΖΟΥΤΑΙ») (εικ. 10). Μπροστά από ένα πλούσιο αρχιτεκτονικό βάθος με πύργους, βεράντες, σκάλες, τρεις δήμιοι ασχολούνται, οι δύο να ξεριζώνουν τα νύχια των χεριών και ο τρίτος των ποδιών. Η αγία, ελαφρά θλιμμένη αλλά ατάραχη, ντυμένη με μακρύ καστανοκόκκινο χιτώνα, είναι καθισμένη σε σκαμνί και, σαν να μην καταλαβαίνει από πόνους, «θερμότερον έτι μάλλον ηυχαρίστει Χριστώ…». Και ο Πρόβος, μην αντέχοντας να την ακούει, διατάζει να της κόψουν τη γλώσσα και να της ξεριζώσουν τα δόντια.

Στο Γεννάδι, αμέσως παρακάτω, στην ίδια σκηνή, ένας δήμιος κόβει το μαστό και ένας άλλος τη γλώσσα της αγίας (εικ. 11). Η σκηνή επιγράφεται «ΤΟΥC ΜΑΣΘΟΥC AΠΟΤΕΜΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΓλωΤΤΑΝ».
Αριστερά, αξιωματούχος, πιθανώς ο Πρόβος, με κοντογούνι πάνω από το μακρύ χιτώνα και σκούφο, δίνει εντολές, όπως δείχνει το προτεταμένο δεξί του χέρι. Η αγία απεικονίζεται ημίγυμνη. Το ξερίζωμα των δοντιών αποτελεί στο Γεννάδι χωριστό μαρτύριο («ΌΤΑΝ ΈΒΓΑΛΑΝ ΤΑ ΟΔΟΝΤΙΑ ΤΗC ΑΓΙΑC») (εικ. 12), σε μια σκηνή, όπου η Αναστασία απεικονίζεται ντυμένη με χιτώνα και μανδύα, γονατιστή και με τα χέρια δεμένα πίσω, με ένα δήμιο να της τραβά το κεφάλι προς τα πίσω και έναν άλλο να της ξεριζώνει τα δόντια. Ένας φρουρός στα αριστερά, με δόρυ, παρακολουθεί τα διαδραματιζόμενα.
Η αγία ζητά νερό να ξεπλύνει το αίμα που κυλά στο στόμα της και σπεύδει κάποιος Κύριλλος, «κρυπτο-ευσεβής», να της το προσφέρει. Αμέσως, ο Πρόβος διατάζει το θάνατό του, και μαζί το θάνατο της αγίας, με ξίφος. Την αποκεφαλίζουν έξω από την πόλη (εικ. 13 )(«Η ΑΓΙΑ ΤΗΝ ΚΕΦΑΛΗΝ ΑΠΟΤΕΜΝΕΤΑΙ»), όπως ήταν η συνήθεια και όπως υποδηλώνουν και τα τείχη με τις επάλξεις, στην τελευταία σκηνή του βίου της, στο Γεννάδι, όπου ο δήμιος, με ξίφος στο χέρι, απεικονίζεται να παρατηρεί σκεπτικός το αποτέλεσμα της πράξης του.

Το σώμα της το αφήνουν άταφο, βορά για τα θηρία και τα όρνια, που όμως δεν το αγγίζουν.
Η Σοφία, η πνευματικός της, πληροφορείται το τέλος της και ανακουφίζεται από την αγωνία μήπως η μαθήτριά της υποκύψει στα μαρτύρια και απαρνηθεί το Χριστό. Σπεύδει στο μέρος όπου κείται το νεκρό σώμα της Αναστασίας και, με τη βοήθεια δύο ανδρών, το μεταφέρει στη Ρώμη για ενταφιασμό.

Σε αντίθεση με τους βίους -δηλαδή τις γραπτές διηγήσεις- της αγίας που αφθονούν, ο εικονογραφικός κύκλος της αγίας Αναστασίας της Ρωμαίας στο Γεννάδι είναι ο μοναδικός που μπορέσαμε να εντοπίσουμε. Εξάλλου, το ίδιο δύσκολο στάθηκε να εντοπίσουμε ναούς αφιερωμένους στην αγία. Συναντάται, βέβαια, το πορτραίτο της αγίας μεμονωμένα ανάμεσα σε άλλες αγίες, σε ναούς της Μάνης για παράδειγμα. Εντοπίσαμε, επίσης, μεμονωμένα μια δυο παραστάσεις από το μαρτύριό της στις απεικονίσεις μηνολογίων στη λιτή της μονής του Οσίου Μελετίου (εκριζωμός των οδόντων), στη Μονή Βαρλαάμ των Μετεώρων και στη Μονή της Λαύρας (εκριζωμός των οδόντων και αποκεφαλισμός), αλλά όχι κύκλο. Ο Διονύσιος ο εκ Φουρνά αναφέρει μόνο πέντε (5) από τα δέκα μαρτύρια που εικονίζονται στο μνημείο μας. Εύλογο είναι λοιπόν να αναρωτηθεί κανείς ποια στάθηκαν τα εικονογραφικά πρότυπα του ζωγράφου μας. Είχε άραγε υπόψη του κάποιον ή κάποιους εικονογραφικούς κύκλους του βίου της αγίας, άγνωστους σε μας σήμερα;

Η εκδοχή να υπήρχε κάποιος χαμένος σήμερα εικονογραφικός κύκλος που χρησιμοποιήθηκε, έστω εν μέρει, ως πρότυπο μοιάζει αρκετά πιθανή. Ήδη από τα παλαιολόγεια χρόνια, είναι συνήθης η πρακτική απεικόνισης του βίου ενός αγίου σε εκτεταμένο κύκλο, κυρίως για τους πάτρωνες αγίους των ναών. Αρκετά παραδείγματα του 14ου και του 15ου αιώνα σώζονται στην Κρήτη. Στα Δωδεκάνησα, ολόκληρος κύκλος με βίο αγίου των αρχών του 16ου αιώνα σώζεται στον Άγιο Νικόλαο το Φτωχό στην Κω και σκηνές από το βίο του ιδίου αγίου σε δύο ακόμα ναούς (Ρόδο, Χάλκη). Επίσης, στη μεσαιωνική πόλη της Ρόδου σώζεται ανεπτυγμένος κύκλος του βίου της αγίας Αικατερίνης (8 σκηνές) και στον Άγιο Προκόπιο της Σύμης τέσσερεις (4) σκηνές από το βίο του ομώνυμου αγίου. Δεν αποκλείεται, συνεπώς, να υπήρχαν σε ναούς και άλλοι κύκλοι με βίους αγίων, σήμερα χαμένοι.

Κυκλοφορούσαν όμως και εικονογραφημένα χειρόγραφα με βίους αγίων και ίσως κάποιο με το βίο της αγίας Αναστασίας της Ρωμαίας να είχε υπόψη του ο ζωγράφος μας. Κυκλοφορούσαν, τέλος, -και αξίζει ίσως να τονισθεί ιδιαίτερα- εικόνες αγίων με σκηνές του βίου τους ολόγυρα. Πολλές τέτοιες εικόνες είναι δημοσιευμένες και αρκετές του είδους σώζονται και στα Δωδεκάνησα. Μια τέτοια εικόνα, με σκηνές από το βίο της αγίας Αναστασίας της Ρωμαίας στο πλαίσιο και πιθανή προέλευση τη Μονή Γρηγορίου στο ΄Αγιο Όρος, όπου λατρεύεται ιδιαίτερα η αγία και όπου φυλάσσονται τα λείψανά της, θα μπορούσε να είναι το πρότυπο του ζωγράφου μας. Το 18ο αιώνα μάλιστα κυκλοφορούσαν και χάρτινες εικόνες, δηλαδή χαλκογραφίες εικόνων, πολλές με βίους αγίων ολόγυρα, που μοιράζονταν απλόχερα ως ευλογία ή αναμνηστικό στους προσκυνητές. Οι τρεις εικόνες της αγίας που σώζονται στο Γεννάδι, την απεικονίζουν μόνη της, σε μετωπική στάση (εικ. 14).

Ωστόσο, σύμφωνα με την προφορική παράδοση του χωριού, η οποία παραδόθηκε και σε χειρόγραφη μορφή από το Γενναδενό Σάββα Γ. Κουμπή, η παλαιότερη εικόνα της αγίας Αναστασίας της Ρωμαίας, η οποία μεταφέρθηκε από τη Ρώμη «εν αγνώστω χρόνω» και βρέθηκε στην παραλία του Γενναδίου, έφερε και σκηνές του βίου της. Επειδή όμως ήταν πολύ μεγάλη –είχε το ύψος «δικαίου ανδρός»- και πολύ βαριά κατά την περιφορά, «εν καιρώ λιτανείας», επτά Γενναδενοί απέκοψαν το τμήμα όπου απεικονίζονταν τα μαρτύριά της αγίας. Το τμήμα αυτό βρισκόταν αποθηκευμένο σε κελλί στα δυτικά του ναού, που κατεδαφίστηκε από σεισμό το 19ο (;΄) αιώνα.

Ακόμα και αν η παράδοση δεν είναι σωστή, ο ζωγράφος της Αγίας Αναστασίας θα μπορούσε να έχει σταχυολογήσει σκηνές μαρτυρίων από διάφορους εικονογραφικούς κύκλους και ειδικότερα από μαρτυρολόγια, δημιουργώντας ένα δικό του, με μόνο οδηγό ένα κείμενο, κοντινό αντίγραφο του Συμεών του Μεταφραστή, με την περιγραφή του βίου της αγίας. Οι σκηνές μαρτυρίων ήταν πολύ διαδεδομένες στους μεταβυζαντινούς χρόνους, γιατί μεταξύ άλλων πρόσφεραν παραδείγματα υπομονής στους ορθόδοξους χριστιανούς που υπέφεραν κάτω από το βαρύ ζυγό της αιχμαλωσίας. Στις τράπεζες των μοναστηριών και κυρίως στις λιτές των καθολικών τους, από τα μέσα του 16ου αιώνα και έπειτα, ήταν συνηθισμένη η απεικόνιση μηνολογίων με μαρτύρια αγίων στους τοίχους. Οι Μονές των Μετεώρων και του Αγίου Όρους, αλλά και άλλα μοναστήρια, προσφέρουν πολλά τέτοια παραδείγματα, στα οποία, ωστόσο, η έμφαση δίνεται στην «τελευτή» των αγίων με κάποιο μαρτύριο.

Συνοψίζοντας, εικονογραφημένα στους τοίχους των μοναστηριών μηνολόγια, εικόνες- μηνολόγια, εικόνες με σκηνές βίων αγίων στο πλαίσιο, εικονογραφημένα χειρόγραφα - μηνολόγια και τοιχογραφημένοι βίοι αγίων στους ναούς, συνθέτουν ένα πλούσιο υλικό από το οποίο θα μπορούσε να είχε αντλήσει επιλεκτικά τα πρότυπά του ο ζωγράφος μας. Εξάλλου ο ζωγράφος της Αγίας Αναστασίας της Ρωμαίας στο Γεννάδι μοιάζει να έχει πράγματι την ικανότητα να φτιάξει εξαρχής ένα δικό του εικονογραφικό κύκλο ακολουθώντας απλά ένα σχετικό κείμενο.

Μια πρώτη τεχνοτροπική σύγκριση ανάμεσα στις σκηνές που απαρτίζουν το βίο της αγίας και στις υπόλοιπες του ναού στο Γεννάδι, δείχνει ότι ο βίος είναι ενταγμένος απόλυτα στο ζωγραφικό σύνολο. Μπορεί κανείς να παρατηρήσει σε όλες τις σκηνές του ναού την ίδια ευρηματικότητα στην απόδοση πλούσιων και πολύπλοκων αρχιτεκτονημάτων, τη χρήση της ανάστροφης προοπτικής και της ίδιας χρωματικής κλίμακας - μπλε-γκρι βάθος, καστανέρυθρο για την απόδοση των μωσαϊκών δαπέδων, κόκκινο, γκριζογάλανο, υπόλευκο, καστανό, πράσινο για τα ρούχα, σκούρους καστανούς προπλασμούς στα πρόσωπα- και τον ίδιο τρόπο απόδοσης της πτυχολογίας.

Την ικανότητά του να βρίσκει λύσεις και να προσαρμόζει τα εικονογραφικά του πρότυπα στις κατά τόπους συνθήκες επιβεβαιώνει και μια σύγκριση της παράστασης της Δευτέρας Παρουσίας στο Γεννάδι (εικ. 15) με την ίδια παράσταση στο καθολικό του Μικρού Σωτήρη ή Σωτήρη της Λυγής στη Σύμη, που χρονολογείται στα 1802 και, με μια πρώτη ματιά, φαίνεται να αποτελεί έργο του ίδιου εργαστηρίου. Παρά τις μεγάλες ομοιότητες που παρουσιάζουν οι δύο παραστάσεις, η απεικόνιση στο Μικρό Σωτήρη είναι απλούστερη, πιο συντομευμένη, για να ταιριάξει στις ανάγκες ενός διαφορετικού εικονογραφικού προγράμματος.

Η μελέτη του ναού στο Γεννάδι γεννά, ωστόσο, ακόμα πολλά ερωτήματα. Ήταν εξαρχής αφιερωμένος στην αγία Αναστασία τη Ρωμαία και γιατί ή «έχει κάτι να μας πει» το οικόσημο του Orsini, που είναι εντοιχισμένο στο προστώο; Στην περίπτωση αυτή, μήπως η αφιέρωση πρέπει να συνδεθεί με τη δράση του τελευταίου στην περιοχή;Δεν αποκλείεται, όμως, η αφιέρωση του ναού στην αγία να έγινε πολύ αργότερα, το 18ο αιώνα, λόγω κάποιων, άγνωστων σε μας, διασυνδέσεων με το Όρος και ιδιαίτερα με τη Μονή Γρηγορίου, όπου φυλάσσονται, όπως προαναφέρθηκε τα ιερά της λείψανα.

Η συνέχιση της έρευνας ίσως να μας επιφυλάσσει την αποκάλυψη μερικών ακόμα από τα καλά κρυμμένα στη λήθη του χρόνου μυστικά του πολύ σημαντικού αυτού μνημείου.

Δείτε Σημειώσεις Εικόνων
Δείτε Βιβλιογραφία

Ρόδος, 30 - 6-2008

Επειδή η προηγούμενη δημοσίευση δεν εμπεριέχει και τις εικόνες ,δέστε τις εδώ.http://www.southrhodes.gr/index.asp?a_id=838

Εδώ θα ήθελα να καταθέσω την εμπειρία μου , από την επίσκεψη μου στο Ιερό παρεκκλήσιο της Αγίας , στην Ι.Μ. Γρηγορίου Αγ. Όρους.

Περί τον Ιανουάριο του 2002 βρέθηκα μετά από δίωρη πεζοπορία , για πρώτη φορά στην Μονή Οσίου Γρηγορίου στο Αγ. Όρος .
Χιόνια παντού.
Ο Μοναχός που μας υποδέχθηκε ,μας οδήγησε και στο Παρεκκλήσι της Αγίας Αναστασίας της Ρωμαίας.
Μόλις άνοιξε την πόρτα και μπήκαμε μέσα , μια εξαίσια ευωδία μας περιέβαλε, ενώ ταυτόχρονα , είχα την πεποίθηση ότι μπαίναμε σε ένα κοριτσίστικο δωμάτιο, και ο κάτοικος του δωματίου αυτού ήταν εκεί και μας κοιτούσε.
Ήταν τόσο έντονη η παρουσία της Αγίας ώστε ανα πάσα στιγμή , είχα την αίσθηση ότι θα παρουσιασθεί.
Η αίσθηση δεν περιγράφετε με λόγια
Ήταν μία πρωτόγνωρη μοναδική εμπειρία για μένα.

Δόξα τω Θεώ Πάντων Ένεκεν

Σε ευχαριστούμε πολύ-πολύ andreasmas για τον Βίο της Αγίας Αναστασίας & τα θαύματα που μας παρέθεσες. Για άλλη μια φορά συγκλονιστήκαμε με τα απίστευτα & βίαια βασανιστήρια ενός κοριτσιού, μοναχής, είκοσι τότε ετών.. Που στο τέλος στέφθηκε με το στεφάνι του μαρυρίου. Επίσης ευχαριστούμε που μοιράστηκες μαζί μας το θέμα υγείας που αντιμετωπίζει η γνωστή σου κυρία, η Ιγνατία.. Όπως έγραψες, όλοι εδώ δεν γνωριζόμαστε μεταξύ μας, μα μας δένει κάτι ανώτερο, που είναι η αγάπη για τον Θεό.. Όλοι μαζί θα κάνουμε προσευχή, ώστε ο Θεός & η Αγία Αναστασία να βοηθήσει, αν είναι θέλημα Κυρίου, να γιατρευτεί η κοπέλα απο αυτή την ασθένεια.. Εύχομαι η Αγία να βοηθά την οικογένειά σας & να μεσιτεύει στο Θεό για όλους τους ανθρώπους & ιδιαίτερα για αυτούς που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα..

Κάποια τροπάρια της Αγίας Αναστασίας της Ρωμαίας. Την ευχή της να έχουμε

Απολυτίκιον Hχος γ'. Την ωραιότητα.

Την οσιόαθλον και καλλιπάρθενον, Ρώμης το βλάστημα, και μέγα καύχημα, της αναστάσεως Χριστού, αξίως την επώνυμον, δεύτε ευφημήσωμεν, Αναστασίαν την πάνσεμνον, βρύει γαρ ιάσεων, ακεσώδυνα φάρμακα, τοις των λειψάνων αυτής .την θήκην, προσπτυσσομένοις μετά πίστεως.

Έτερον

Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Ασκήσει εκλάμψασα, ώσπερ παρθένος σεμνή, αθλήσεως αίμασι, την της αγνείας στολήν, ενθέως εφοίνιξας, όθεν Αναστασία, ως Οσία και Μάρτυς, χάριτος ιαμάτων, απαστράπτεις τω κόσμω, πρεσβεύουσα τω Σωτήρι, υπέρ των ψυχών ημών.


Κοvτάκιοv. Ήχος γ’. Η Παρθένος σήμερον.

Παρθενίας νάμασι, καθηγνισμένη οσία, μαρτυρίου αίμασιν, Αvαστασία πλυθείσα, παρέχεις τοις εν ανάγκαις των νοσημάτων, ίασιν και σωτηρίαν τοις προσιούσιν, εκ καρδίας, ισχύν γάρ νέμει, Χριστός ο βρύων, χάριν αέναοv.

Captain Yiannis έγραψε:Εδώ θα ήθελα να καταθέσω την εμπειρία μου , από την επίσκεψη μου στο Ιερό παρεκκλήσιο της Αγίας , στην Ι.Μ. Γρηγορίου Αγ. Όρους.

Περί τον Ιανουάριο του 2002 βρέθηκα μετά από δίωρη πεζοπορία , για πρώτη φορά στην Μονή Οσίου Γρηγορίου στο Αγ. Όρος .
Χιόνια παντού.
Ο Μοναχός που μας υποδέχθηκε ,μας οδήγησε και στο Παρεκκλήσι της Αγίας Αναστασίας της Ρωμαίας.
Μόλις άνοιξε την πόρτα και μπήκαμε μέσα , μια εξαίσια ευωδία μας περιέβαλε, ενώ ταυτόχρονα , είχα την πεποίθηση ότι μπαίναμε σε ένα κοριτσίστικο δωμάτιο, και ο κάτοικος του δωματίου αυτού ήταν εκεί και μας κοιτούσε.
Ήταν τόσο έντονη η παρουσία της Αγίας ώστε ανα πάσα στιγμή , είχα την αίσθηση ότι θα παρουσιασθεί.
Η αίσθηση δεν περιγράφετε με λόγια
Ήταν μία πρωτόγνωρη μοναδική εμπειρία για μένα.

Δόξα τω Θεώ Πάντων Ένεκεν

Ναι ,Captain Yiannis,
Η αίσθηση δεν περιγράφεται με λόγια .
Ο χρόνος και η λογική , θεωρείς πως δεν υπάρχουν ,εκμηδενίζονται.
Είναι ωραίο πάντως και πολύ ψυχωφελές ,που δημοσιεύονται τέτοιες πρωτόγνωρες πραγματικά εμπειρίες,όπως η δική σου ,και σ` ευχαριστούμε γι` αυτό.
Όταν μελετούμε τους βίους των Αγίων,τιμούμε τους Αγίους.Και όταν έχουμε ειλικρινή διάθεση για εντρυφή στον βίο των Αγίων ,τότε και τη χαρά , και τη βοήθεια,και την παρουσία τους θα αισθανθούμε.
Οι Άγιοι είναι κοντά μας, πολύ κοντά μας .Ας έχουμε τη βοήθειά τους,την έχουμε ανάγκη.
Και την Αγία Αναστασία την Ρωμαία που σε 4 μέρες γιορτάζει ,ας την τιμήσουμε όσο μπορούμε και ας την ικετεύσουμε για ό,τι μας απασχολεί . Ας προσευχηθούμε όμως και για την υγεία και σωτηρία για όλους τους ανθρώπους και ειδικά γι` αυτούς που βρίσκονται στο κρεβάτι του πόνου.